Świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego - zasady wypłaty świadczeń chorobowych - część I

Pracownicy, za których pracodawcy odprowadzają składki do ZUS, jeżeli nie mogą podjąć pracy ze względu na stan własnego zdrowia lub członka rodziny, w okresie czasowej niezdolności do pracy otrzymają świadczenia chorobowe. Są to:

● wynagrodzenie za okres niezdolności do pracy - przewidziane w art. 92 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (dalej: k.p.), oraz

● zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne, zasiłek wyrównawczy, macierzyński i opiekuńczy - wymienione w art. 2 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa; dalej: ustawa zasiłkowa).

Wynagrodzenie chorobowe

W przypadku pracowniczego ubezpieczenia chorobowego, zgodnie z art. 92 k.p., pracownik ma prawo do wynagrodzenia za okres niezdolności do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną, wypłacanego przez pracodawcę. Oprócz pracowników prawo do wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy z powodu choroby mają także osoby:

● wykonujące pracę nakładczą (§ 12 rozporządzenia Rady Ministrów z 31 grudnia 1975 r. w sprawie uprawnień pracowniczych osób wykonujących pracę nakładczą),

● odbywające zastępczą służbę wojskową (art. 24 ustawy z 28 listopada 2003 r. o służbie zastępczej).

Wynagrodzenie to przysługuje przez okres 33 dni w ciągu roku kalendarzowego. Natomiast pracownicy w wieku powyżej 50 roku życia zachowują prawo do wynagrodzenia chorobowego przez okres 14 dni w ciągu roku. Z tym, że niezdolność do pracy z powodu choroby musi przypadać w następnych latach po roku kalendarzowym, w którym pracownik ukończył 50 rok życia.

Okres 33 lub 14 dni ustala się, sumując poszczególne okresy niezdolności do pracy w roku kalendarzowym, bez względu na to, jak długo trwały przerwy występujące między tymi okresami.