Podatnik powinien zmniejszyć odpisy amortyzacyjne od momentu podpisania umowy o przyznaniu dotacji na nabycie środka trwałego - stanowisko MF

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 56 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46, 47a, 47c, 47d, 116, 122, 129, 136 i 137.

Zawarte w powołanym przepisie sformułowanie "bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów)" dotyczy także wydatków, które zostały najpierw przez podatnika poniesione, a dopiero później zrefundowane, np. z dotacji.

Z zacytowanego art. 23 ust. 1 pkt 45 ww. ustawy wynika, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne z tytułu zużycia środków trwałych od tej części ich wartości, która została zwrócona w jakiejkolwiek formie, a zatem również poprzez refundację. Dokonany w jakiejkolwiek formie, a więc w tym również w formie pomocy finansowej, zwrot określonej części nakładów poniesionych na cele inwestycyjne powoduje, iż wartość odpisów od tej części wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, która została zwrócona podatnikowi, nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu prowadzonej działalności gospodarczej.

Przy tym w zakres postanowień tego artykułu wchodzą wszelkie dotacje, subwencje, dopłaty, otrzymane środki pieniężne stanowiące zwrot podatnikowi poniesionych wydatków na nabycie środków trwałych.

Zatem w przypadku gdy podatnik przeznacza dofinansowanie na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych, jest on zobowiązany dokonać korekty kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpisów amortyzacyjnych w tych miesiącach (okresach), w których wykazał je w wysokości zawyżonej.

Zauważyć przy tym należy, że skoro określone wydatki są podatnikowi zwracane na podstawie umowy o dofinansowanie, to ujmowanie odpisów amortyzacyjnych w ciężar kosztów podatkowych w miesiącach po podpisaniu umowy o dofinansowanie nie znajduje nie tylko prawnego, ale również racjonalnego uzasadnienia, bowiem w takim przypadku podatnik już od dnia podpisania umowy o dofinansowanie wie, że będzie miał zrefundowany poniesiony wydatek. Zatem ostatecznie podatnik nie poniesie ciężaru finansowego związanego z nabyciem lub wytworzeniem środka trwałego.

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca w 2013 r. zakupił środek trwały - samochód ciężarowy z przyczepą. Samochód i przyczepę kupowano etapami z racji konieczności przystosowania do przewozu artykułów spożywczych. Ostatnie faktury zakupu były z dnia 22 kwietnia 2013 r. Wnioskodawca wprowadził samochód i przyczepę do ewidencji środków trwałych. Samochód zamortyzowano w części jednorazowo (50 000 euro, mały podatnik), przyczepa natomiast amortyzowana jest według stawki 14%. W dniu 15 kwietnia 2013 r. Wnioskodawca złożył wniosek do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa "Tworzenie i Rozwój Mikroprzedsiębiorstw" o dotację na zakup części środka trwałego. Pismem z dnia 14 października 2013 r. otrzymał odpowiedź o pozytywnym rozpatrzeniu wniosku o przyznanie pomocy w wysokości 98 977 zł 50 gr. Umowa podpisana została w dniu 6 listopada 2013 r. Wnioskodawca wystąpił o płatność do ARiMR. Dofinansowanie wpłynie na rachunek bankowy prawdopodobnie w grudniu 2013 r. lub w styczniu 2014 r.

Odnosząc powyższe do analizowanej sprawy, należy stwierdzić, że po podpisaniu umowy o dofinansowanie Wnioskodawca nie powinien zaliczać do kosztów uzyskania przychodów części dokonywanych odpisów amortyzacyjnych odpowiadającej proporcji, w jakiej pozostaje kwota przyznanej na dany środek trwały dotacji do wartości początkowej tego środka trwałego.

Do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca mógł bowiem zaliczyć wyłącznie tę część odpisów amortyzacyjnych, która dotyczyła nieobjętej dofinansowaniem wartości początkowej środków trwałych.

Wobec tego nieprawidłowe jest stanowisko zawarte we wniosku, że w momencie wpływu dotacji Wnioskodawca powinien zmniejszyć bieżące koszty. Mając na uwadze przeanalizowane przepisy, stwierdzić należy, że Wnioskodawca powinien skorygować wartość zawyżonych odpisów amortyzacyjnych od momentu podpisania umowy, tj. od dnia 6 listopada 2013 r.

Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 3 marca 2014 r., sygn. ITPB1/415-1231/13/DP

Od redakcji: Organy podatkowe konsekwentnie stoją na stanowisku, że podatnik powinien dokonywać zmniejszonych odpisów amortyzacyjnych od momentu podpisania umowy o przyznaniu dotacji na nabycie środka trwałego. Nie należy w takim przypadku czekać na wpływ dotacji na rachunek bankowy podatnika. Jeżeli podatnik zaczął zaliczać do kosztów zmniejszony odpis amortyzacyjny dopiero od momentu otrzymania środków na rachunek bankowy, organy podatkowe nakazują skorygować zawyżone odpisy. Na takim stanowisku stanął m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z 6 lutego 2014 r., sygn. IBPBI/1/415-1139/13/SK. Stwierdził on, że:

Mając powyższe na względzie, skoro w maju 2012 r. spółka, której Wnioskodawczyni jest wspólnikiem, podpisała już umowę o dofinansowanie wskazanych we wniosku wydatków związanych z nabyciem środków trwałych, to stwierdzić należy, że po podpisaniu tej umowy brak było racjonalnych przesłanek do zaliczenia do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych mających zostać objętymi dofinansowaniem. Wnioskodawczyni, dokonując odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej tych środków, powinna wydzielić z kosztów uzyskania przychodów część odpisów amortyzacyjnych, odpowiadających proporcji, w jakiej pozostaje kwota przyznanej na ww. środki trwałe refundacji do ich wartości początkowej. (...)

Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, że przedmiotową refundację Wnioskodawczyni otrzyma w późniejszym czasie i po rozpoczęciu amortyzacji środków trwałych.

Skoro Wnioskodawczyni nie uwzględniła powyższej okoliczności, zobowiązana jest dokonać wstecz stosownej korekty zawyżonych kosztów podatkowych poprzez ich zmniejszenie w miesiącach (okresach), w których koszty te wykazała w zawyżonej wysokości.

Takie stanowisko zajął też Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z 7 września 2011 r., sygn. ILPB4/423-185/11-6/MC.

oprac. Katarzyna Wojciechowska

prawnik, ekspert w zakresie podatków dochodowych, redaktor "MONITORA księgowego"