Wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. II GSK 515/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Kierejczyk (spr.) Sędziowie NSA Jan Bała Stanisław Gronowski Protokolant Anna Tomaka-Magdoń po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 września 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1066/07 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie środków z budżetu Unii Europejskiej uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę J. B. na wymienioną decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., na skutek skargi J. B., uchylił decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej skarżącemu płatność z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok 2005.

Ze stanu faktycznego sprawy ustalonego przez Sąd I instancji wynika, że decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. przyznał J. B. płatność z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok 2005 (zwaną dalej: płatność ONW) w wysokości [...] zł naliczoną od 2,64 ha gruntów rolnych. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR, działając w trybie nadzoru administracyjnego, stwierdził nieważność tej decyzji ze względu na fakt, że tylko jedna z trzech działek rolnych o numerach A, B i C zgłoszonych we wniosku o przyznanie tego rodzaju dofinansowania jest położona na obszarze o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją Prezes ARiMR utrzymał ją w mocy, wyjaśniając, że zgodnie z § 4 ust. 2 i § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 73, poz. 657), zwanej dalej rozporządzeniem, płatność ONW udzielana jest producentowi rolnemu do położonych na tych obszarach działek rolnych użytkowanych jako grunty orne, sady, łąki trwałe i pastwiska trwałe, a łączna powierzchnia tych działek rolnych, położonych na tak zwanych obszarach ONW, na których prowadzona jest działalność rolnicza, powinna wynosić co najmniej hektar. Wykaz obszarów ONW z wyszczególnieniem gmin wiejskich i części miejskiej gmin miejsko-wiejskich oraz obrębów geodezyjnych, zaliczonych do poszczególnych stref w ramach obszarów ONW zgodnie z § 4 ust. 5 rozporządzenia, zawarty jest w załączniku nr 2 tego aktu. Z powyższego wynika, że o uznaniu gruntu za położony na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania decyduje fakt zamieszczenia go w tym wykazie obszarów ONW. Z zawartego w aktach sprawy wyciągu z krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności prowadzonych przez Agencję oraz na podstawie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych i ewidencji wniosków o przyznanie płatności jednoznacznie wynika, że zgłoszone przez skarżącego działki rolne B i C znajdują się w obrębie ewidencyjnym Nr 13, który obejmuje tereny miejskie miasta W., obręb W., gminy W., powiat b., województwo p. Tereny te nie zostały wymienione we wspomnianym wyżej załączniku do rozporządzenia, a tylko obszary w nim wymienione są objęte tymi płatnościami. Bez znaczenia jest fakt, że beneficjent prowadzi na tych działkach działalność rolniczą w bardzo trudnych warunkach. Z powyższego wynika, że zgłoszone we wniosku działki rolne B i C nie kwalifikowały się do objęcia dofinansowaniem i decyzja o jego przyznaniu rażąco naruszała przepisy § 4 ust. 2 i 5 oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, co musiało skutkować stwierdzeniem jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.