Wyrok NSA z dnia 3 marca 2016 r., sygn. II FSK 11/14

O bezskuteczności udzielonego umocowania do reprezentowania przed Dyrektorem Izby Skarbowej nie może decydować okoliczność złożenia dokumentu pełnomocnictwa jedynie Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej. Nakładanie na pełnomocnika obowiązku ponownego przedkładania – w istocie tego samego pełnomocnictwa – byłoby nieuzasadnione zarówno w świetle przywołanego wcześniej art. 137 § 3 O.p., jak i nakazu szybkiego i sprawnego załatwienia sprawy ustanowionego w art. 125 § 1 cytowanej ustawy.

Teza od Redakcji

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia del. WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 111/13 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku z dnia 8 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odsetek za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od D. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 26 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (sygn. akt I SA/Bk 111/13) oddalił skargę D. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku z dnia 8 stycznia 2013 r. w przedmiocie określenia odsetek za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za listopad i grudzień 2006 r.

Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku wynika, że sprawa dwukrotnie była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, który wyrokiem z dnia 15 września 2010 r. (sygn. akt I SA/Bk 131/10) uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 stycznia 2010 r., a wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2012 r. (sygn. akt 440/11) uchylił decyzję z dnia 13 września 2011 r. z tego powodu, że organ nie uwzględnił wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku z 15 września 2010 r., czym naruszył art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej: p.p.s.a. Sąd związany oceną prawną zawartą ww. wyroku, nie kwestionował ustaleń dotyczących transakcji Forda Modeno, Volkswagena Beetele i Nissana Maxima. Sąd pierwszej instancji przypomniał, że organy podatkowe zarzuciły skarżącym zaniżenie wysokości podstawy opodatkowania w spornym podatku, polegającej na zaewidencjonowaniu zaniżonej wartości sprzedaży, początkowo pięciu samochodów w czasie w/w roku podatkowego. W uzasadnieniu wyroku z dnia 15 września 2010 r. Sąd podzielił pogląd co do prawidłowości ustaleń organów w zakresie wysokości transakcji sprzedaży samochodów Ford Modeno i Volkswagen Beetle. Również Sąd wyraził uprzednio stanowisko, że podatnik, sprzedając samochody, działał jako właściciel, a nie pośrednik. Natomiast organ miał ponownie ustalić (zgodnie z zaleceniami w/w wyroków uchylających decyzje) wysokość transakcji dotyczących pojazdów: Nissan Maxima, Chryster Sebring i Lexus RX 330.