Wyrok NSA z dnia 20 października 2016 r., sygn. II FSK 2480/14

Mając na uwadze treść art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. nie można pomijać zasad dotyczących rozliczeń podatkowych tej grupy podatników, która zobowiązana jest do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. W takim przypadku ustalenie dochodu następuje w sposób szczególny (por. art. 24 ust. 1 i art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f.), to jest na podstawie prawidłowo prowadzonych ksiąg.

Teza od Redakcji

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 20 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Go 134/14 w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 30 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. L. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Zielonej Górze kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z 30 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Go 134/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę J.L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z 30 stycznia 2014 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r.

Stan sprawy sąd administracyjny pierwszej instancji przedstawił następująco:

Decyzją z 23 sierpnia 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. określił Skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie 210.854, -zł. Rozstrzygnięcie powyższe zapadło po ponownym rozpoznaniu sprawy, na skutek decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z 1 lipca 2010 r., uchylającej decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ (wcześniej w sprawie orzekał NSA - wyrok z 17 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1223/08 oraz WSA w Gorzowie Wielkopolskim - wyrok z 25 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Go 64/10, który uchylił decyzję organu odwoławczego). Dyrektor urzędu kontroli skarbowej stwierdził, że podatkowa księga przychodów i rozchodów za 2004 r. spółki jawnej J., której wspólnikiem był Skarżący, ze względu na jej nierzetelność, nie stanowi dowodu w zakresie ujęcia w niej zapisów dotyczących kosztów uzyskania przychodów wynikających z faktur VAT wystawionych przez W. sp. z o.o. Uzasadniając odstąpienie od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, organ stwierdził, że Skarżący w żaden sposób nie uwiarygodnił faktu poniesienia wydatków związanych z robotami rzekomo wykonanymi przez W. sp. z o.o. Skarżący, mimo dwukrotnego wezwania do wskazania kwot rzeczywistych wydatków na te roboty, nie przedłożył dowodów ich poniesienia, ani nie wskazał podmiotów lub osób, które wykonały te roboty.