Wyrok NSA z dnia 29 marca 2018 r., sygn. I FSK 1130/16

Podatek od towarów i usług

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia WSA del. Bożena Dziełak, Protokolant Katarzyna Jaszuk, po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. spółki z o.o. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 814/15 w sprawie ze skargi G. spółki z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie) z dnia 3 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług z wystawionych w grudniu 2011 r. faktur VAT oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami.

1.1. Wyrokiem z 29 stycznia 2016 r., w sprawie I SA/Lu 814/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę G. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z 3 czerwca 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r.

1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z 28 stycznia 2015 r., którą określono Skarżącej obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług wynikający z faktur VAT wystawionych w grudniu 2011 r. Organ odwoławczy wskazał, że w wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej u Skarżącej zakwestionowano dokonane przez Skarżącą rozliczenie podatku od towarów i usług wynikające z faktur VAT wystawionych przez D. Sp. z o.o., dokumentujących zakup pieczarek oraz Firmę Handlowo - Usługową R., potwierdzającą zakup koparki używanej E-305, a także wystawioną przez Skarżącą na rzecz A. fakturę, której przedmiotem była sprzedaż pieczarek. Organ podatkowy stwierdził, że faktury te nie przedstawiały rzeczywistych transakcji gospodarczych. Odnośnie faktur dokumentujących obrót pieczarkami organ wskazał, że z materiału dowodowego w postaci dokumentów źródłowych, wyjaśnień Skarżącej i jej kontrahentów, zeznań świadków i przedstawiciela Skarżącej, wynika, że faktyczny obrót tym towarem dokonywany był przez W. L., prowadzącego działalność w zakresie uprawy pieczarek - to on był producentem, zajmował się pakowaniem, przechowywaniem i transportem pieczarek, on też sprzedał towar podmiotowi zewnętrznemu, tj. T. K., prowadzącej przedsiębiorstwo A., z którą łączyła go zawarta 21 września 2011 r. umowa kontraktacji. Organ zwrócił uwagę na ścisłe powiązania osobowe i kapitałowe pomiędzy podmiotami biorącymi udział w zakwestionowanych transakcjach, wskazując przy tym, że spółki: D., F. i G. zostały zawiązane w jednym dniu, tj. 20 października 2011 r. przez A. K. i R. K. A. K. był udziałowcem ww. spółek, członkiem zarządu, a także jedyną osobą uprawnioną do reprezentacji każdej z nich. A. K. i R. K. jako współwłaściciele spółki z o.o. K. profesjonalnie zajmującej się obsługą prawno-podatkową podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, odpowiadali za prowadzenie m.in. rozliczeń podatkowych spółek z o.o. D., F. i G. Spółka K. obsługiwała również firmę W. L. Organ odwoławczy podkreślił, że tak zorganizowana obsługa wszystkich ww. podmiotów gospodarczych zapewniała A. K. łatwy i szybki przepływ informacji, możliwość ustalania warunków dotyczących fakturowania rzekomych dostaw pieczarek oraz osiągania z tego tytułu korzyści. Już sam sposób finansowania transakcji pomiędzy podmiotami: W. L., spółka F., spółka D., spółka G. i A. wskazuje, że żaden z ww. podmiotów nie był narażony na ryzyko gospodarcze. Dokonane przez organ ustalenia wykazały, że producent pieczarek otrzymywał zapłatę za towar dopiero po uiszczeniu należności przez finalnego odbiorcę, tj. A. na rzecz spółki G., która z kolei dokonywała płatności na rzecz spółki D., zaś spółka D. na rzecz spółki F. Z przedmiotowej analizy wynika, zdaniem organu, że ani spółka D. ani pozostałe spółki (G., F.) nie angażowały w sporne transakcje własnych środków pieniężnych. W rzeczywistości płatności dokonała jedynie T.K., która była też jedynym nabywcą pieczarek, wykonane zaś przelewy miały na celu jedynie uwiarygodnienie rzekomych transakcji. Organ podkreślił, że Skarżąca nie dysponowała żadnym zapleczem w postaci własnych lub wynajmowanych miejsc składowania towarów, środków transportu, nie zatrudniała pracowników, nie miała też podpisanych kontraktów z firmami skupującymi pieczarki. Faktycznemu udziałowi spółki G. w transakcjach dostawy pieczarek przeczy też sekwencja czasowa zawartych transakcji (łańcuch faktur wystawionych przez podmioty powiązane dzień po dniu), znikomy zarobek poszczególnych ogniw tego łańcucha, sposób finansowania transakcji oraz istniejące pomiędzy spółkami powiązania.