Wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. I OSK 571/19

W przypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 130 ust. 1 u.k.p., starosta jest zobowiązany do wydania decyzji o cofnięciu prawa jazdy.

Teza od Redakcji

Dnia 29 kwietnia 2020 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) sędzia del. WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 października 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 580/18 w sprawie ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [..] kwietnia 2018 r. nr [..] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 19 października 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 580/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę D.Gr. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [..] kwietnia 2018 r. w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [..] listopada 2017 r., działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r., poz. 978 ze zm. - dalej u.k.p.) skierował D. G. na badania lekarskie w celu ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

D.G. poddała się badaniom lekarskim, w wyniku których Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w W. wydał orzeczenie lekarskie nr [..] z dnia [..] stycznia 2018 r. stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Następnie organ pismem z dnia 21 lutego 2018 r. zawiadomił D. G. o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, a decyzją z dnia [..] lutego 2018 r., przywołując w postawie prawnej art. 103 ust.1 lit.a u.k.p., z którego wynika, że starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, orzekł o cofnięciu D.G. uprawnienia kategorii B, dokument nr [..] wydanego w dniu 2 września 2010 r. i mając na uwadze bezpieczeństwo wszystkich użytkowników ruchu drogowego nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności.

Po rozpatrzeniu odwołania D. G. od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zaskarżoną decyzją z dnia [..] kwietnia 2018 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ podał, że w niniejszej sprawie doszło do stwierdzenia u odwołującej istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii B. W takiej sytuacji organ pierwszej instancji nie mógł postąpić inaczej, niż tak jak nakazują przepisy, tj. wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Kolegium podkreśliło, że organ administracji nie ma uprawnień do dokonywania oceny orzeczenia lekarskiego, jest związany jego treścią i ma obowiązek podjęcia działania wynikającego z treści tego orzeczenia. Zatem tak organ pierwszej, jak i drugiej instancji jest związany treścią orzeczenia lekarskiego wydanego przez właściwy organ. Kolegium podkreśliło, że orzeczenie nr [..] wydane przez Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w W., stanowiące podstawę wydania decyzji o cofnięciu uprawnień, zapadło w wyniku rozpatrzenia odwołania od orzeczenia wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. - Poradnia dla Kierowców. Sprawa istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami została więc potwierdzona przez dwa niezależne (specjalistyczne) organy i nie ma podstaw prawnych, aby w sprawie powoływać biegłych, jak tego domaga się strona.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na tę decyzję wniosła D.G.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie oparto na normie prawa materialnego wyrażonej w przepisie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.a u.k.p. Sąd stwierdził, że z treści przytoczonego przepisu wynika dla starosty obowiązek wydania decyzji o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami, jeżeli w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań u konkretnej osoby do kierowania przez nią pojazdami. Celem tego przepisu jest wykluczenie z ruchu drogowego osób, które nie powinny kierować pojazdami z uwagi na brak predyspozycji zdrowotnych. Użyte w art. 103 ust. 1 u.k.p. sformułowanie "starosta wydaje decyzję" wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie co do zasadności wydania takiej decyzji, przy tym organy administracji są związane orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Weryfikacja następuje bowiem w odpowiednim trybie, przewidzianym w ustawie o kierujących pojazdami, a nie w niniejszym postępowaniu, które ma jedynie charakter następczy. Dodatkowo orzeczenie takie, wydawane w szczególnym trybie, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a., co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone.

Na podstawie art. 81 ust. 1 u.k.p. zostało wydane rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (t. jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 949 ze zm.) zwane dalej rozporządzeniem, które reguluje m.in. tryb postępowania w przedmiocie wydania wymienionego powyżej orzeczenia przez lekarza orzecznika, jednocześnie określając podmioty uprawnione do dokonania badań. W przypadku skierowania kierowcy na badania na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.b i pkt 3 w związku z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p., jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, muszą być one przeprowadzone we właściwym terytorialnie wojewódzkim ośrodku medycyny pracy (§ 10 ust. 1 rozporządzenia), zaś organem odwoławczym od orzeczenia wydanego w takim ośrodku jest jeden z podmiotów enumeratywnie wymienionych w § 11 ust. 2 rozporządzenia - w analizowanej sprawie jest to Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w Warszawie. Regulacja powyższa, wskazująca krąg podmiotów uprawnionych do orzekania o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, w razie skierowania na badania, zapewnia legitymowanie się przez lekarzy odpowiednim wykształceniem i doświadczeniem zawodowym oraz bezstronność przy ocenie stanu zdrowia osoby badanej. Na etapie powyższego postępowania diagnostyczno-orzeczniczego strona może kwestionować wyniki badań, przedstawiając będące w jej posiadaniu dokumenty lekarskie, takie jak orzeczenia, zaświadczenia, historie choroby, czy wreszcie wyniki innych badań mające znaczenie w sprawie, a w szczególności uprawniona jest do odwołania się od orzeczenia lekarskiego pierwszej instancji do specjalistycznego organu wyższego stopnia po doręczeniu jej tego orzeczenia lekarskiego. Uprawnienie do odwołania się stanowi gwarancję zapewnienia ochrony praw osoby badanej. Uprawniony lekarz organu odwoławczego wydając orzeczenie uwzględnia nie tylko wyniki przeprowadzonego przez siebie badania, lecz również dokumentację medyczną zgromadzoną przez lekarza orzekającego w pierwszej instancji oraz wyniki konsultacji oraz badań specjalistycznych, pomocniczych, jeśli uznał je za niezbędne.

Sąd stwierdził, że z mocy art. 79 ust. 7 u.k.p. orzeczenie lekarskie uprawnionego lekarza podmiotu odwoławczego jest ostateczne. Przedstawiona powyżej procedura jest określona w sposób precyzyjny przez wskazane przepisy, zaś ostateczność orzeczenia uprawnionego lekarza podmiotu odwoławczego świadczy o tym, że nie są dopuszczalne żadne środki odwoławcze od tego orzeczenia w normalnym toku postępowania. Zdaniem Sądu, orzeczenia lekarskie zapadłe w trybie tej procedury nie podlegają zatem weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, co oznacza, że organy te są związane takimi orzeczeniami i nie mają jakichkolwiek podstaw kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Organ administracji orzekający w postępowaniu dotyczącym cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi nie został upoważniony do oceny orzeczeń medycznych. Działanie takie nie tylko przekraczałyby kompetencje organu, lecz wręcz byłoby niemożliwe, gdyż organ administracji nie posiada specjalistycznej wiedzy medycznej. Kwestionowane orzeczenie lekarskie jest dokumentem urzędowym, któremu Kodeks postępowania administracyjnego przyznaje zwiększoną moc dowodową w zakresie tego co nim stwierdzono, bowiem dokument ten, jak wskazano wyżej, został sporządzony w przypisanej formie i przez powołane do tego organy w zakresie ich działania - rzeczowo, miejscowo i instancyjnie.

Sąd podkreślił, że postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy, prowadzone jest przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje w tym zakresie na podstawie decyzji starosty o skierowaniu na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W niniejszej sprawie decyzja taka została wydania przez Prezydenta Miasta C. w dniu [..] listopada 2017 r. Podstawę jej wydania stanowił art. 99 ust. 1 pkt 2 lit.b u.k.p. Od decyzji tej skarżącej przysługiwało odwołanie, o czym informację zawarto w pouczeniu do decyzji. Skarżąca nie skorzystała z tej możliwości, wskutek czego decyzja stała się ostateczna, a sama skarżąca, zgodnie z jej treścią, poddała się przedmiotowemu badaniu lekarskiemu. Podnoszone przez skarżącą w toku niniejszego postępowania zarzuty kierowane pod adresem braku zasadności skierowania jej na te badania na tym etapie postępowania są spóźnione i nie mogą odnieść żadnego skutku w zakresie oceny decyzji będącej przedmiotem niniejszego postępowania, tj. decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. O ile skarżąca miała zastrzeżenia co do decyzji kierującej na badania lekarskie, to należało ją zaskarżyć w drodze odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. Jednak sama skarżąca przyznała, że nie miała takich wątpliwości, gdyż była przekonana o pozytywnym wyniku badań. Kwestionowanie obecnie przez skarżącą tej decyzji nie może podważyć tego, co wynika z treści orzeczeń lekarskich. Wewnętrzne przeświadczenie skarżącej o dobrym stanie zdrowia nie przemawia przeciwko opinii lekarza wyspecjalizowanego w ocenie kwalifikacji zdrowotnych osób kierujących pojazdami. Decyzja w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy należy do kręgu decyzji, których wydanie nakazuje konkretny przepis prawa i organ administracji nie może od tego obowiązku odstąpić w sytuacji, gdy spełniona zostanie przesłanka faktyczna, tj. nastąpiło stwierdzenie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, określone w tym przepisie prawa tj. w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.a u.k.p.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła D. G., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 79 ust. 7 u.k.p. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wydane jako ostateczne orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami nie może zostać następnie obalone przez przedstawienie orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami, pomimo, że jako dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości i domniemania zgodności i jako taki stanowi dowód w sprawie w celu obalenia mocy dowodowej innego dokumentu urzędowego,

2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw, tj.:

1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (p.u.s.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 3 oraz art. 79 ust. 1 u.k.p. polegające na oddaleniu skargi, pomimo iż decyzja II instancji została wydana bez zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego, co skutkowało błędnym przyjęciem, że stan faktyczny sprawy został ustalony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. z zachowaniem reguł procedury przewidzianych w k.p.a., a orzeczenie lekarskie wydane w trybie Rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców przez uprawnionego lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. Poradnia dla kierowców w S. z [.]. grudnia 2017 r. oraz lekarza uprawnionego Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w W. z dnia [..] stycznia 2018 r. stanowiły dostateczną podstawę dla organów administracji publicznej do ingerencji w sferę uprawnień skarżącej i pozbawienia jej prawa do kierowania pojazdami, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B,

2) art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 105 p.p.s.a. przez oddalenie przez Sąd wniosku o przeprowadzenie dowodów uzupełniających żądanych przez Skarżącą w piśmie z dnia 18 października 2018 r., a których przeprowadzenie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości zachodzących w sprawie co do stanu zdrowia skarżącej wobec sprzeczności między wydanymi w sprawie orzeczeniami lekarskimi a złożoną przez skarżącą dokumentacją w postaci zaświadczenia lekarskiego oraz opinii sądowo-psychiatrycznej, a nadto ich przeprowadzenie nie spowodowałoby zwłoki w postępowaniu,

3) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. przez zaakceptowanie przez Sąd nieuwzględnienia przez organ wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych, której przeprowadzenie było niezbędne do przedstawienia prawdziwego stanu zdrowia skarżącej i podważenia wiarygodności i rzetelności wydanych orzeczeń lekarskich, a którego pominięcie w konsekwencji pozbawiło skarżącą możliwości skutecznego kwestionowania wydanych orzeczeń lekarskich i zachowania uprawnień do kierowania pojazdami.

Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca zawarła w skardze kasacyjnej wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. nie są zasadne.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Z treści tego przepisu wynika obowiązek starosty wydania decyzji o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami, jeżeli w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań u konkretnej osoby do kierowania przez nią pojazdami. Decyzja w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy należy do kręgu decyzji, których wydanie nakazuje konkretny przepis prawa i organ administracji nie może od tego obowiązku odstąpić w sytuacji, gdy spełniona zostanie przesłanka faktyczna, tj. stwierdzenie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzje wydawane w trybie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. stanowią akty o charakterze związanym, czyli takie, które nie zależą od uznania organu. Organ w przypadku stwierdzenia na podstawie ostatecznego orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem ma nie tylko prawo, lecz i bezwzględny obowiązek wydać decyzję o określonej w przepisie treści.

Postępowanie administracyjne dotyczące weryfikacji uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi ze względu na stan zdrowia kierowcy odbywa się dwuetapowo. Najpierw prowadzone jest postępowanie diagnostyczno-orzecznicze przez lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje. Szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badania lekarskiego, zakres badań lekarskich i jednostki uprawnione do przeprowadzania badań określone zostały w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2013 r., poz. 133), dalej: rozporządzenie. Na tym etapie strona może kwestionować wyniki badań, przedstawiać posiadane dokumenty lekarskie, a w tym zgromadzone wyniki innych badań mających znaczenie w sprawie, może korzystać z możliwości wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego organu I instancji. Natomiast decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na stan zdrowia uprawnionego wydawana jest w drugim etapie, po zakończeniu postępowania diagnostyczno-orzeczniczego, jeżeli w ostatecznym orzeczeniu lekarskim stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego pod względem jego treści. Organy są związane orzeczeniem lekarskim i nie mają jakichkolwiek podstaw do kwestionowania okoliczności objętych jego treścią. Wbrew ocenie skarżącej, postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie nie mogło zatem koncentrować się na ustalaniu przez organy orzekające w sprawie dlaczego wyspecjalizowane jednostki medyczne uznały, że skarżąca nie może prowadzić pojazdów, czy jej stan zdrowia uległ pogorszeniu, na czym miałoby to pogorszenie polegać, czy stwierdzono nowe schorzenie i w jaki sposób wpływało ono na sprawność skarżącej jako kierującej pojazdami. W tym zakresie organy związane były orzeczeniami wydanymi przez uprawnione jednostki medyczne.

W orzecznictwie za ugruntowany należy już uznać pogląd, że orzeczenie lekarskie, o jakim mowa w § 10 ust. 1 rozporządzenia, jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a., a więc jest dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości, tzn., że pochodzi od organu, który go wystawił oraz domniemania zgodności z prawdą zawartego w dokumencie oświadczenia organu. Przyjęcie stanowiska, że orzeczenie lekarskie stanowi dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez uprawnionego lekarza państwowej jednostki organizacyjnej oznacza, że w myśl art. 76 § 3 k.p.a. należy przyjąć za dopuszczalne przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu. Postawienie określonych wymagań dokumentowi urzędowemu, jakim jest orzeczenie lekarskie, ma ten skutek, że przeprowadzenie dowodu przeciwko jego treści jest możliwe wyłącznie poprzez przedstawienie innego orzeczenia lekarskiego spełniającego kryteria rozporządzenia. Przeciwdowodem mogłoby być jedynie uzyskane przez stronę w wyniku poddania się badaniom zaświadczenie lekarskie odpowiadające kryteriom rozporządzenia, a więc wydane przez lekarza mającego kwalifikacje określone w § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia, a nadto funkcjonującego w jednym z ośrodków, o jakich mowa w § 10 ust. 1 rozporządzenia. W postępowaniu o cofnięcie prawa jazdy prawodawca postawił określone wymagania orzeczeniu lekarskiemu, jako dowodowi, na podstawie którego orzekają organy administracyjne. Otóż musi to być orzeczenie wydane przez uprawnionego lekarza i to funkcjonującego w odpowiednich strukturach. Wymóg w zakresie kwalifikacji lekarza wynika wprost z § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia, natomiast co do ośrodka z § 10 ust. 1 rozporządzenia. Takich orzeczeń skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiła. W szczególności nie jest nim orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Pomocy Medycznej w K., ponieważ ten podmiot leczniczy nie został wymieniony w § 10 ust. 1 jako ośrodek uprawniony do przeprowadzenia badań, o których mowa w w/w rozporządzeniu. Zgodnie z tym przepisem, jednostkami uprawnionymi do przeprowadzenia badań osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej.

Z tych przyczyn nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 79 ust. 7 u.k.p. W zakresie dotyczącym zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że prawidłowa konstrukcja zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a winna wskazywać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z konkretnymi przepisami prawa materialnego, których naruszenie dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku, a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone.

W postępowaniu w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami przeprowadzenie dowodu przeciwko treści orzeczenia lekarskiego jest możliwe, ale wyłącznie poprzez przedstawienie innego orzeczenia lekarskiego spełniającego kryteria rozporządzenia. W przypadku postępowań dotyczących cofnięcia prawa jazdy, orzeczenie lekarskie musi bowiem spełniać określone wymagania. Do wymagań tych należy sporządzenie go przez uprawnionego lekarza, spełniającego przesłanki określone w art. 77 ust. 1 u.k.p. Takie orzeczenie nie może być skutecznie zakwestionowane przez przeprowadzenie dowodów z dokumentacji medycznej, która nie spełnia opisanych wymogów, a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

Zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest uzasadniony. Przepis ten odnosi się do uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów, które sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić w toku postępowania sądowego, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Zwrócić należy również uwagę, że przeprowadzenie uzupełniających dowodów jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Sąd nie powinien korzystać z uprawnienia przyznanego tym przepisem, jeżeli materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, a tak było w niniejszej sprawie. Wbrew argumentacji skarżącej, w niniejszej sprawie nie można mówić o niewyjaśnionych okolicznościach sprawy dotyczących stanu jej zdrowia, skoro dokumentacja medyczna sporządzona przez wyspecjalizowane ośrodki potwierdza, ze stan zdrowia skarżącej nie uprawnia jej do kierowania pojazdami, a skarżąca tych ustaleń nie podważyła, ponieważ nie przedstawiła dokumentacji medycznej spełniającej kryteria rozporządzenia.

Zarzut naruszenia art. 105 p.p.s.a. jest niezrozumiały, skarga kasacyjna w żaden sposób nie wyjaśnia, w jaki sposób miało dojść do naruszenia tego przepisu w toku postępowania.

Zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 p.p.s.a są całkowicie nieusprawiedliwione. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji odpowiada kryteriom ustawowym.

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/