Wyrok NSA z dnia 13 lipca 2023 r., sygn. I GSK 1647/19

Egzekucyjne postępowanie

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Go 50/19 w sprawie ze skargi Województwa Lubuskiego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 9 listopada 2018 r. nr 0801-IEE.711.65.2018.10 w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Go 50/19 - w sprawie ze skargi Województwa Lubuskiego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze (dalej: organ lub Dyrektor IAS) z dnia 9 listopada 2018 r., nr 0801-IEE.711.65.2018.8.10 w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego – uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Gorzowie Wielkopolskim z 12 marca 2018 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Dyrektor IAS, w której zaskarżył orzeczenie w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zarzucono:

A. Naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:

1) art. 64 § 1 pkt 4 i art. 64 § 6 oraz art. 80 § 1 i art. 80 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 oraz art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. i błędne przyjęcie, iż warunkiem zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego jest istnienie na zajętych rachunku bankowym środków pieniężnych, a w związku z tym opłata egzekucyjna może być pobrana wyłącznie wówczas gdy nastąpi "faktyczne" zajecie wierzytelności pieniężnych i w konsekwencji błędne przyjęcie przez WSA, iż w związku z tym, iż w niniejszej sprawie doszło do zajęcia rachunku bankowego, na którym nie było żadnych środków, to tym samym brak było podstaw do obciążenia wierzyciela w/w opłatą egzekucyjną, w sytuacji gdy prawidłowa wykładania art. 64 § 1 pkt 4 i art. 64 § 6 u.p.e.a. oraz art. 80 § 1 i art. 80 § 2 u.p.e.a. powinna doprowadzić WSA do wniosku, że iż zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego to zajęcie stricte tej wierzytelności z rachunku bankowego, co nie jest równoznaczne z "faktycznym" czy "fizycznym" zajęciem środków pieniężnych znajdujących się na rachunku, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jako że dokonanie prawidłowej wykładni w/w prawa materialnego doprowadziłoby WSA do prawidłowego przyjęcia, iż organ egzekucyjny prawidłowo obciążył zobowiązanego opłatą egzekucyjną i manipulacyjną, jako że organ dokonał prawidłowego zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zgodnie z art. 64 § 1 pkt 4 i art. 64 § 6 u.p.e.a. oraz art. 80 § 1 i art. 80 § 2 u.p.e.a. i w konsekwencji WSA nie stwierdziłby naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i nie uchyliłby postanowień w niniejszej sprawie, zaś gdyby Sąd I instancji dokonał właśnie takiej prawidłowej kontroli legalności zaskarżonych postanowień, wówczas bezzasadnie nie naruszył w/w przepisów i wydałby wyrok odmiennej treści, tj. oddalający skargę;