Wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 września 2009 r., sygn. I SA/Wa 780/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie: Sędzia WSA Daniela Kozłowska (spr.) Sędzia WSA Maria Tarnowska Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2009 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.
UZASADNIENIE
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., po rozpatrzeniu wniosku A. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej w związku ze wzrostem wartości nieruchomości w wyniku jej podziału.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] lipca 2008 r. w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej w kwocie [...] zł. w związku ze wzrostem wartości nieruchomości wskutek podziału działki nr [...] o pow. [...] ha położonej w C., stanowiącej współwłasność A. W. i J. J. W uzasadnieniu organ nadzoru wskazał, iż powyższa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, ponieważ w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej powinny mieć zastosowanie przepisy uchwały Rady Miasta C. z 2001 r., a nie uchwały Rady Miasta C. z 2008 r.
Od powyższej decyzji A. W. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosząc o uchylenie decyzji Kolegium z dnia [...] grudnia 2008 r. i umorzenie postępowania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] marca 2009 r. utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2008 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w niniejszej sprawie wystąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.
