Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. I SA/Wr 1449/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant Paulina Wódka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2003 r. oddala skargę.

Uzasadnienie

Z akt sprawy wynika, że Spółka zadeklarowała w rozliczeniu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2003 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe. W toku postępowania kontrolnego, przeprowadzonego w Spółce przez organ kontroli skarbowej, stwierdzono, że Spółka nie posiada ksiąg rachunkowych oraz dokumentów źródłowych. Z wyjaśnień prezesa zarządu Spółki A. K. wynika, że dokumentacja została skradziona, o czym informował Policję. W trakcie prowadzonego postępowania prezes zarządu Spółki nie przekazał informacji dotyczących kontrahentów Spółki, nie przedstawił duplikatów zaginionej dokumentacji, wskazał jedynie banki, w których Spółka posiadała rachunki. Na postawie otrzymanych z banków danych za lata 2003 -2005 organ I instancji dokonał identyfikacji podmiotów na rzecz, których Spółka realizowała w 2003 r. sprzedaż towarów i usług. Następnie, w wyniku postępowania wyjaśniającego u ustalonych kontrahentów Spółki, odtworzono transakcje sprzedaży Spółki w 2003 r. o łącznej wartości 56.000 zł (netto) VAT w kwocie 11.600 zł. Z ustaleń organu wynika, że firmy na rzecz, których Spółka świadczyła usługi w 2003 r. to: B, K Oddział w P., "L" - O. T. Organ kontroli skarbowej nie ustalił wartości sprzedaży dla firm "C" spółki z o.o. i "M" spółki z o.o., gdyż skierowana do tych podmiotów korespondencja została zwrócona z adnotacja "adresat wyprowadził się". W deklaracjach VAT-7 za ww. okres Spółka wykazała obrót w kwocie 227.780 zł, VAT w kwocie 48.910 zł. Także na podstawie danych z rachunków bankowych ustalono, że Spółka poprzez te rachunki nie regulowała należności z tytułu zakupu towarów lub usług. Z deklaracji VAT-7 wynika, że w 2003 r. Spółka dokonała zakupu za kwotę 396.406 zł. Wobec braku możliwości dokonania dalszych ustaleń, zmierzających do wyjaśnienia stwierdzanych różnic, w szczególności ze względu na odmowę złożenia wyjaśnień przez prezesa zarządu Spółki, organ jako podstawę do wyliczenia podatku należnego, za poszczególne miesiące 2003 r. (z wyjątkiem lipca) przyjął obrót w wysokości zadeklarowanej. Uznał bowiem, że przeprowadzone postępowanie potwierdziło dokonywanie przez Spółkę sprzedaży usług. Za lipiec 2003 r. przyjęto obrót w wysokości ustalonej przez organ, gdyż wykazany w deklaracji VAT-7 był niższy niż wynikało do faktur przedstawionych przez kontrahentów Spółki. Jako podstawę takiego rozstrzygnięcia powołano art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) - dalej uptu. Z uwagi na brak jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej wartość wykazanych przez Spółkę w deklaracjach VAT-7 zakupów, organ uznał zadeklarowane z tego tytułu kwoty za niewiadomego pochodzenia i niesprawdzalne. Powołując art. 19 ust. 1 i 2 uptu oraz § 48 ust. 1-3 i § 49 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.) - dalej rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22.003.2002 r., organ stwierdził, że jeśli Spółka nie przedstawiła w toku kontroli faktur dokumentujących zakupy, ani duplikatów takich faktur, nie ma prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w deklaracjach VAT-7. Ustalenia te znalazły wyraz w decyzji Dyrektora UKS we W. z [...] r., nr [...].