Wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. III SA/Gl 1393/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Apollo, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. przy udziale - sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (odmowy stwierdzenia nieważności decyzji) oddala skargę.

Uzasadnienie

Zaskarżoną tu decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. powołując się na art. 233 § 1 pkt 1, art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie z [...] r. nr [...], którym odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z [...] r. nr [...] określającej M. R. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2003 r. do lipca 2005 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że pełnomocnik M. R. pismem z [...] r. wniósł o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z [...] r. nr [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2003 r. do lipca 2005 r. powołując się na prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego [...] w K. z dnia [...] r., sygn. akt [...] którym umorzono postępowanie o czyn z art. [...] § [...] kks przy zastosowaniu art. [...] § [...] kks w związku z art. [...] § [...] kks. W ocenie pełnomocnika, decyzja ostateczna została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 6 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej w K. rozstrzygnięciem z [...] r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej wobec braku przesłanek z art. 247 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 tej ustawy poprzez uznanie, że brak jest wskazanej tam przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie zmienił jednak swojego stanowiska wyjaśniając istotę pojęcia "rażące naruszenie prawa" z powołaniem się na orzecznictwo sądowe. Odnosząc te rozważania do stanu faktycznego sprawy przypomniał, że M. R. sprzedawał odzież, perfum znanych marek oznaczonych znakami towarowymi bez prawa do ich używania. W ocenie organu, czynności te przy zachowaniu wymogów określonych prawem mogły być przedmiotem prawnie skutecznej umowy (legalnego obrotu). Tym samym nie podlegały one wyłączeniu spod działania ustawy o podatku od towarów i usług z mocy jej art. 6 ust. 2, a wcześniej z mocy art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Zgodnie z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, przepisów ustawy nie stosuje się do czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. W poprzednio obowiązującej ustawie taki zapis znajdował się w art. 3 ust. 1 pkt 3. Za czynności niepodlegające ustawie uznawano wszelkiego rodzaju czynności zabronione wprost przez ustawę, chodziło o czyny zabronione i karalne jako przestępstwa i wykroczenia, z przedmiotu opodatkowania wyłączono czynności społecznie niepożądane. Natomiast jeśli chodzi o ogólną konstrukcję podatku od towarów i usług, nie odwołuje się ona do podziału na czynności legalne i nielegalne. Poza zakresem przedmiotowym podatku od towarów i usług pozostają towary, które nie mogą być w ogóle wprowadzone na rynek do obrotu publicznego - podrobione pieniądze, narkotyki. Z orzecznictwa ETS wynika, że opodatkowaniu podlega obrót podrabianymi kosmetykami, przemycanym alkoholem. Opodatkowanie powinno obejmować te czynności, które co prawda były niezgodne z prawem, jednakże mogłyby one być dokonane jako legalne. W przypadku towarów i usług, które mogą być przedmiotem normalnego obrotu i wykonywanej działalności gospodarczej, nieobjęcie opodatkowaniem czynności zabronionych i sprzecznych z prawem prowadziłoby do znacznego zakłócenia konkurencji. Podmioty dokonujące dostaw i odpłatnego świadczenia usług, jako transakcji sprzecznych z prawem znajdowałyby się w znacznie lepszej sytuacji od podmiotów legalnie dokonujących te czynności. Dostawa towarów pirackich: muzyki, oprogramowania, towarów oznaczonych znakami towarowymi, których podatnik nie miał prawa używać powinna być opodatkowana VAT, ponieważ te towary realnie konkurują z towarami legalnymi. Skoro działalność prowadzona przez podatnika i czynności w tych ramach wykonywane przy zachowaniu wymogów określonych prawem mogły być przedmiotem prawnie skutecznej umowy - legalnego obrotu, to tym samym nie podlegały wyłączeniu spod działania ustawy o podatku od towarów i usług. Na końcu Dyrektor Izby Skarbowej w K. odniósł się do problematyki związania organu administracji publicznej wyrokiem sądu powszechnego powołując się przy tym na art. 11 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.