Wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2016 r., sygn. III SA/Wa 726/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kalinowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2016 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. oddala skargę

Uzasadnienie

Jak wynika ze stanu faktycznego przedstawionego przez organy podatkowe, J. M. (dalej "Skarżący") prowadził w 2008 r. pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą: Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowo Usługowe B. J. M. (prowadząc księgi handlowe), której przedmiotem były usługi budowlane. W wyniku postępowania kontrolnego, w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. stwierdzono u Skarżącego zawyżenia kosztów uzyskania przychodów na łączną kwotę 2.537.037,74 zł w związku z fakturami VAT wystawionymi przez następujące podmioty:

- R. Spółka z o. o. z siedzibą w W.;

- P. Spółka z o. o. z siedzibą w W.;

- P. Spółka z o. o. z siedzibą w W..

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z [...] września 2014r. określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 554.609,00 zł, tj. w kwocie o 482.037,00 zł wyższej niż zadeklarowana w zeznaniu rocznym PIT-36L, złożonym 23 kwietnia 2009 r. Organ I instancji uznał, że sporne faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, zatem nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

W odwołaniu Skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 13 ust. 1 i ust.2 ustawy z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej ( Dz. U. z 201 lr. Nr 41, poz. 214 ze zm.) dalej "u.k.s." oraz art. 145, art. 152 § 2 i art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.), dalej "O.p.", w związku z art. 31 u.k.s., które powoduje nieważność zaskarżonej decyzji wydanej z naruszeniem prawa, poprzez wydanie przez organ I instancji decyzji bez uprzedniego skutecznego doręczenia Skarżącemu postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego, podczas gdy wszczęcie tego postępowania następuje wyłącznie z urzędu w formie postanowienia, a datą jego wszczęcia jest dzień doręczenia kontrolowanemu postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego;