Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 września 2016 r., sygn. I SA/Wr 433/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant Specjalista Agnieszka Dąbrowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 września 2016 r. sprawy ze skargi A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę w całości.

Uzasadnienie

A (dalej: strona, spółka skarżąca) złożyły skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy S. z dnia [...] nr [...] (dalej: organ I instancji) w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] Nr [...] określającej stronie wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 92.023,00 zł.

Organ I instancji w postanowieniu powołał się na przepisy art. 239a, art. 239b § 1 pkt 4 oraz § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: O.p.) i wskazał, że z dokumentacji księgowej oraz akt sprawy wynika, że na dzień wydania postanowienia okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. jest krótszy niż 3 miesiące. Dalej, odnosząc się do drugiej przesłanki określonej w art. 239b § 2 O.p. wskazał że krótki okres pozostający od dnia wydania decyzji do upływu okresu przedawnienia uprawdopodabnia, iż zobowiązanie podatkowe wynikające z ww. decyzji nieostatecznej nie zostanie wykonane.

Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie tego postanowienia w całości, zarzucając brak uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: organ II instancji, SKO, Kolegium) utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy podzielając stanowisko organu I instancji. Wyjaśniło SKO, że spełniona została przesłanka z art. 239b § 1 pkt 4 O.p. tj. że okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r., który upływał z dniem 31 grudnia 2015 r., w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia, tj. w dniu 1 grudnia 2015 r. był krótszy niż 3 miesiące. Zdaniem SKO w sprawie zaistniała również druga przesłanka do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, tj. organ I instancji uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z decyzji z dnia [...] nie zostanie wykonane. Zauważył organ II instancji, że obowiązek objęty decyzją istnieje także w odniesieniu do decyzji nieostatecznej, a jedynie wstrzymana jest czasowo, na mocy art. 239a O.p. możliwość dochodzenia wykonania tego obowiązku na drodze postępowania egzekucyjnego. Według SKO brak nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności najprawdopodobniej, z uwagi na krótki okres czasu - 30 dni - pozostający do upływu terminu przedawnienia ww. zobowiązania podatkowego, skutkowałoby przedawnieniem zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r., a więc także nie wykonaniem tego zobowiązania. Wskazało SKO, że strona od początku postępowania kwestionowała istnienie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w wysokości określonej w decyzji, strona złożyła odwołanie wskazując tym samym, że nie zgadza się z wysokością określonego zobowiązania podatkowego. Dalej organ II instancji powołał się na stanowisko doktryny oraz orzecznictwa sądów administracyjnych, że w sytuacji gdy organy podatkowe powołują się na zaistnienie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 - zbliżający się termin przedawnienia zobowiązania - uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania powinno mieć za punkt odniesienia tę właśnie przesłankę. W tym kontekście zasadne jest stanowisko, iż nie tyle chodzi tu o okoliczności leżące po stronie podatnika, ale te związane z samym upływem czasu. Argumentowało SKO, że powyższe przepisy należy również rozpatrywać w perspektywie art. 84 Konstytucji, a także art. 217 Konstytucji. Tym samym nie można zaakceptować takiej wykładni spornych przepisów zgodnie, z którą nie zostają spełnione przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 w związku z art. 239b § 2 O.p. w sytuacji, gdy do upływu terminu przedawnienia pozostał okres krótszy niż termin do wniesienia odwołania." Kolegium wskazało także, że żaden przepis prawa podatkowego nie pozbawia strony możliwości zapłaty należności wynikającej z decyzji nieostatecznej. Co więcej, przepis art. 239g O.p. wskazuje, że nawet wstrzymanie wykonania decyzji nie pozbawia strony możliwości dobrowolnego wykonania decyzji. Strona może zapłać taką należność i jednocześnie złożyć od decyzji odwołanie.