Wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 maja 2017 r., sygn. I SA/Bk 273/17

Podatek dochodowy od osób fizycznych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.),, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 maja 2017 r. sprawy ze skargi J. i W. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok oddala skargę.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. rozliczył J. i W. S. (dalej jako Skarżący) podatek dochodowy od osób fizycznych za 2010 r.

Organ I instancji ustalił m. in., że w podatkowej księdze przychodów i rozchodów Skarżący zaewidencjonował m.in. koszty wynikające z faktur wystawionych na jego rzecz przez T. B. W ocenie tego organu, z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że T. B. wystawił dla Skarżącego faktury VAT, które nie dokumentują faktycznie przeprowadzonych transakcji sprzedaży.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie.

Odwołując się do art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f.") organ odwoławczy stwierdził, że podatnik może zakwalifikować do kosztów uzyskania przychodów wydatek, który został poniesiony w celu uzyskania przychodu lub zabezpieczenia albo zachowania źródła przychodów, nie został ujęty w zamkniętym katalogu negatywnym, wymienionym w art. 23 u.p.d.o.f. oraz został prawidłowo udokumentowany. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodzi, że faktury VAT, w których jako ich wystawca figuruje T. B., nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji sprzedaży dokonanych pomiędzy wskazanymi w nich podmiotami. Nie został więc w tym przypadku spełniony niezbędny warunek, jakim jest tożsamość podmiotów wykazanych na fakturze a faktycznie dokonujących transakcji. Ustalenia te zostały potwierdzone w ostatecznej decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2013 r. o nr [...] wydanej wobec T. B., w której organ ten stwierdził, że w latach 2008-2011 T. B. nie prowadził rzeczywistej działalności gospodarczej, polegającej na dokonywaniu dostaw towarów i świadczeniu usług, nie składał deklaracji podatkowych, nie prowadził ksiąg podatkowych, nie posiada dokumentacji dotyczącej zrealizowanych transakcji (faktur zakupu, faktur sprzedaży, rachunków, dokumentów przewozowych, magazynowych, kasowych itd.). Wprowadzał jedynie do obrotu prawnego faktury VAT, których celem było generowanie u ich odbiorców kosztów uzyskania przychodu i podatku naliczonego. Przywołał również przesłuchania T. B. w charakterze strony w dniach [...] kwietnia 2012 r. i 2 września 2010 r. i oświadczeń T. B. z [...] lutego 2012 r. i z [...] lutego 2012 r. Zdaniem organu odwoławczego T. B. nie był sprzedawcą towaru opisanego na fakturach wystawionych na rzecz Skarżącego. Nie był on w stanie wskazać źródła pochodzenia towarów - jego zeznania w tym zakresie są ogólnikowe - jako dostawców towarów wskazuje nieokreślonych kontrahentów z zagranicy (Rosjanie, Białorusini, Litwini). Dodatkowo T. B. nie posiadał dokumentacji uprawdopodobniającej, że wskazani kontrahenci rzeczywiście istnieli i przyjeżdżali do Polski z wymienionym towarem. Skarżący wprawdzie dysponował towarami wymienionymi na spornych fakturach, jednakże w świetle całego materiału zgromadzonego w sprawie organ stwierdził, że były to towary pochodzące z nieznanego źródła, a T. B. nie był ich właścicielem.