Postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. II SA/Rz 401/17

Prawo pomocy

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. K. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 401/17 wydanego w przedmiocie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa - p o s t a n a w i a - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 401/17 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, po rozpoznaniu wniosku J. K. przyznał wyżej wymienionemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (pkt I) i jednocześnie odmówił ustanowienia na rzecz wnioskodawcy adwokata. W uzasadnieniu wskazał, że ustalona sytuacja materialna wnioskodawcy przemawia za zwolnieniem go od kosztów sądowych. Natomiast odnośnie odmowy ustanowienia pełnomocnika w osobie adwokata zaznaczono, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - określanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.") na aktualnym etapie postępowania nie nakazują udziału zawodowego pełnomocnika. Art. 134 P.p.s.a. nakazuje Sądowi rozpoznanie każdej sprawy w jej granicach, jednak bez związania podniesionymi w skardze zarzutami, wnioskami, czy też powołaną w niej podstawą prawną, co oznacza, że Sąd obowiązany jest z urzędu do dokonania pełnej oceny prowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego pod kątem ewentualnych uchybień organów administracji, a w razie dostrzeżenia uchybień uzasadniających eliminację kwestionowanego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, jest zobligowany do podjęcia takiego orzeczenia bez stosownego wniosku strony w tym zakresie. Podkreślono także, że skarżący zainicjował przed tut. Sądem wiele postępowań, w których ubiegał się od samego początku o przyznanie całkowitego prawa pomocy tj. zarówno w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, jak i ustanowienia adwokata i wnioski te były uwzględniane. Jednakże wyjaśniono, że obecność zawodowego pełnomocnika na tym właśnie etapie sprawy nie jest konieczna i mając na uwadze wyjątkowość instytucji prawa pomocy, jak też ograniczoną ilość środków, z których jest ona finansowana i związany z tym obowiązek badania zasadności ich wydatkowania uznano, że adekwatne do okoliczności faktycznych sprawy jest zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych i jednoczesna odmowa ustanowienia na jego rzecz adwokata.