Wyrok WSA w Lublinie z dnia 13 września 2017 r., sygn. I SA/Lu 390/17

Podatek dochodowy od osób fizycznych; Podatkowe postępowanie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka Sędziowie Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Gilowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 września 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. oddala skargę.

Uzasadnienie

Zaskarżoną do sądu decyzją z [...] znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania M. B. (dalej jako: skarżący) Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z [...] znak: [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Decyzją z [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] określił skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie [...]zł. Wydając decyzję organ oparł się na ustaleniach poczynionych w toku postępowania podatkowego oraz w trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej u skarżącego w okresie od września do listopada 2015 r. W toku tych postępowań ustalono, że w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2013 r. zawyżono koszty uzyskania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej poprzez zaewidencjonowanie faktur VAT wystawionych przez firma A niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych na łączną kwotę [...]zł. Do określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych przyjęto zatem przychód z działalności gospodarczej w kwocie [...]zł oraz koszty uzyskania przychodu z tego tytułu w kwocie [...]zł. W konsekwencji należny podatek dochodowy za 2011 r. określony został na kwotę [...]zł.

Od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenia szeregu przepisów Ordynacji podatkowej, w tym: błędną wykładnię