Wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 marca 2018 r., sygn. I SA/Bd 136/18

Podatek od towarów i usług

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska - Wasilewicz (spr.) sędzia WSA Mirella Łent Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień, maj i od października do grudnia 2012 r., od stycznia do kwietnia, lipiec i od września do grudnia 2013 r. oraz od stycznia do czerwca 2014 r. oddala skargę

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...]. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego

w B. orzekł dla Skarżącej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień, maj, od października do grudnia 2012r., od stycznia do kwietnia,

za lipiec, od września do grudnia 2013r., od stycznia do czerwca 2014r. oraz określił wysokość zobowiązania podatkowego do zapłaty, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej: "u.p.t.u." Organ podatkowy I instancji stwierdził, że Strona nie prowadziła faktycznie działalności gospodarczej pod nazwą B. w zakresie wynikającym z otrzymywanych, a następnie wystawianych faktur VAT, dokumentujących obrót hurtowy odzieżą, obuwiem i innymi akcesoriami. Organ podniósł, że Skarżąca nie nabyła towarów i usług od podmiotów wskazanych na fakturach, a jedynie weszła w posiadanie faktur dokumentujących nabycie określonych towarów. W ocenie organu, Strona świadomie otrzymywała i wystawiała faktury, które nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczej między podmiotami na nich wskazanymi. Na gruncie tak ustalonego stanu faktycznego organ pierwszej instancji zastosował w sprawie art. 86 ust. 1 i 2, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) oraz art. 108 ust. 1 u.p.t.u.