Wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 września 2018 r., sygn. I SA/Kr 609/18

Podatkowe postępowanie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 września 2018 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności - skargę oddala -

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 11 września 2017 r. nr [...], [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] określił A. sp. z o.o. z siedzibą w K. (zwanej dalej także Spółką lub skarżącą) wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym w podatku od towarów i usług za miesiące sierpień i listopad 2012 r. w kwocie po [...] zł każda oraz kwotę podatku od towarów i usług do zapłaty na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług za miesiące sierpień i listopad 2012 r. w wysokości odpowiednio [...] zł i [...] zł.

Następnie postanowieniem z dnia 18 października 2017 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] nadał swojej decyzji z dnia 11 września 2017 r. nr [...], [...] rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ I powołał się na treść art. 239b § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.) i wyjaśnił, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek. Pierwsza przesłanka wynika z treści art. 239b § 1 i może nią być jedna z czterech okoliczności wymienionych w tym przepisie, zaś druga przesłanka wynika z art. 239b § 2 ustawy Ordynacja podatkowa i stanowi, że przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

W ocenie organu I instancji, w przedmiotowej sprawie zachodzi prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z ww. decyzji nieostatecznej określającej wysokość podatku VAT do zapłaty nie zostanie wykonane. Wobec Spółki toczy się bowiem postępowanie egzekucyjne w celu wyegzekwowania zaległości w podatku VAT za wrzesień 2015 r. w wysokości [...] zł oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za czerwiec i listopad 2014 r. w łącznej kwocie [...]zł i za okres od stycznia do grudnia 2015 r. w wysokości [...] zł. Postępowanie to wdrożono, ponieważ Spółka nie regulowała dobrowolnie swoich zobowiązań, mimo odbierania wysyłanych do niej upomnień w sprawie uregulowania zaległości podatkowych. W wyniku wdrożenia egzekucji, w okresie od 17 kwietnia 2015 r. organ egzekucyjny Urzędu Skarbowego uzyskał kwotę [...]zł, którą zaliczono na należności główne na kwotę [...]zł, tj. kwotę [...]zł na zaległości w podatku od towarów i usług za okres od czerwca 2014 r. do listopada 2014 r., natomiast kwotę [...]zł zaliczono na poczet zaległości z tytułu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za czerwiec 2014 r. Z kolei kwota [...]zł została rozdysponowana na odsetki za zwłokę od ww. zaległości oraz na koszty egzekucyjne i koszty upomnień. Do wyegzekwowania pozostała jeszcze zaległość podatkowa w wysokości [...] zł. Organ I instancji stwierdził, że jak wynika z analizy dokumentów egzekucyjnych, próby zajęcia rachunków bankowych m.in. w I. S.A. i m. S.A. po 2015 roku nie przyniosły zamierzonego rezultatu mającego na celu wyegzekwowanie zobowiązań podatkowych, ponieważ dłużnik zamknął rachunki bankowe. Spółka mimo posiadanej wiedzy o prowadzonym wobec niej postępowaniu egzekucyjnym nie podjęła też inicjatywy w celu uregulowania zobowiązań podatkowych. Zdaniem organu I instancji, skoro Spółka dotychczas nie płaciła zadeklarowanych przez siebie zobowiązań podatkowych, to wielce prawdopodobnym jest, że zobowiązania wynikające z decyzji nieostatecznej nie zostaną wykonane.