Wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2020 r., sygn. VI SA/Wa 2102/19

Drogi publiczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Debecka Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Uzasadnienie

W dniu [...] marca 2019 r. w R. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z ciągnika siodłowego marki [...] o nr. rej. [...] oraz z naczepy marki [...] o nr. rej. [...]. Pojazdem kierował Pan D. M., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem dźwigaru sprężonego o deklarowanej w dokumencie przewozowym masie 33285 kg. (ładunek niepodzielny) w imieniu A. Sp. z o.o., na trasie B. - S.. Przebieg kontroli utrwalono protokołem z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] [...].

W wyniku pomiarów kontrolowanego zespołu pojazdów, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm;

- nacisk na podwójnej osi napędowej 22,5 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,11

w górę) - przekroczenie o 3,5 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 18,42 %),

- rzeczywista masa całkowita zespołu pojazdów 57,2 t, - przekroczenie o 17,2 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 43 %),

- długość zespołu pojazdów 19,53 m (po odjęciu 1 % błędu wynikającego

z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie o 3,03 m, (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 18,36 %).

W dniu kontroli ww. zespołem pojazdów wykonywano przejazd drogowy dźwigaru sprężonego o macie 33285 kg (ładunek niepodzielny). Rodzaj przewożonego ładunku został ustalony w trakcie kontroli, wynika z okazanych przez kierowcę dokumentów nr [...] z dnia [...] marca 2019 r., których kopie znajdują się w aktach sprawy. W tym miejscu wskazać należy, iż stosownie do art. 2 ust. 35 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym ładunek niepodzielny, to taki ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. A contrario, ładunek podzielny może zostać podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Brak jest zatem jakichkolwiek wątpliwości co do niepodzielności przewożonego ładunku.

W ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do prd jest wydawane na przejazd pojazdu:

a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI,

b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VII.

W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi: 15000 złotych.

Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 zł.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, w pozostałych przypadkach. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej i dopuszczalnej masy całkowitej oraz długości pojazdu członowego.

W odwołaniu pełnomocnik strony wskazał, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 75 kpa, poprzez nałożenie kary administracyjnej w oparciu o wyniki pomiarów jakie wykonano w trakcie kontroli drogowej za pomocą urządzeń niedostosowanych do wykonywania pomiarów masy całkowitej oraz nacisku osi naczepy 4 osiowej. Ponadto strona zaznacza, iż załączony do akt sprawy protokół z pomiaru nachylenia terenu na miejscu ważenia pojazdów z dnia [...] maja 2016 r. nie może stanowić potwierdzenia, iż na dzień kontroli drogowej posiadało ono parametry gwarantujące prawidłowość wykonywanych pomiarów. Dalej wnoszący zarzuca naruszenie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w sytuacji gdy wyniki pomiarów wskazują, że winę za powstałe naruszenie ponosi załadowca towaru. Nadto odwołująca się strona podkreśla, iż w protokole kontroli znajdują się błędy, zapisano w nim, że pomiaru dokonano wagami SAW 21 C. Podczas gdy z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, iż ważenia pojazdu dokonano innymi wagami. Ponadto kierowca nie został poinformowany o możliwości wnioskowania o powtórne ważenie. Mając powyższe na uwadze strona wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 (Dz. U.

z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1990), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068), § 3 ust. 1 pkt. 2, § 5 ust. 1 pkt. 6 lit. c) oraz § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 zł, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem:

1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ,

a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy.

2) przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa

w pkt 1.

Zgodnie z art. 140aa ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.

Organ zauważył, że art. 3 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2016 r. poz. 2022 ze zm.) dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton. Natomiast dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku grupy osi składającej się z dwóch osi napędowych, przy odległości (d) między osiami składowymi nie mniejszej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m lub w przypadku pojazdów, o których mowa w § 4 ust. 2, nie większej niż 2,00 m (1,30 < d < 1,80 lub 2,00) - 18 ton; dopuszcza się 19 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w koła bliźniacze lub koła pojedyncze wyposażone w szerokie opony (typu "Super Single") i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5b, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w koła bliźniacze, a największy nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony. Ponadto zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku pojazdu członowego - 16,50 m.

Organ zauważył, że norma dotycząca nacisków osi podwójnych jest identyczna na wszystkich kategoriach dróg, zatem ich przekroczenie powoduje zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdyż tylko ono dopuszcza ich przekroczenie. Podczas kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej jak i dopuszczalnej masy całkowitej oraz długości zespołu pojazdów o wartość powyżej 20 %, dlatego wymierzono karę pieniężną w wysokości 15000 złotych.

Ustalając kategorię wymaganego zezwolenia organ kierował się wymiarami, masą, naciskami osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać.

Organ wskazał, że kierowca podczas kontroli okazał zezwolenie kategorii VI nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 24 miesięcy w terminie od 03.11.2017 r. do 03.11.2019 r., który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy oraz nacisków osi, określone w pozycji nr 6 tabeli.

Jak stanowi lp. 6 załącznika nr 1 do prd, zezwolenie kategorii VI jest wydawane na przejazd pojazdu po drogach krajowych - zgodnie z wykazem dróg,

o którym mowa w art. 64c ust. 8:

a) o szerokości nieprzekraczającej:

- 3,4 m dla drogi jednojezdniowej,

- 4 m dla drogi dwujezdniowej klasy A, S i GP,

b) o długości nieprzekraczającej:

- 15 m dla pojedynczego pojazdu,

- 23 m dla zespołu pojazdów,

- 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach,

c) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m,

d) o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 601,

e) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Podczas kontroli stwierdzono, że nacisk podwójnej osi napędowej wynosił 22,5 t, a zatem przekraczał wartość 11,5t oraz stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych wartości dla dopuszczalnej długości, dopuszczalnej masy całkowitej oraz dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej o więcej niż 20%, dlatego wymierzono karę pieniężną w wysokości 15000 złotych.

Wobec powyższego organ wskazał, że zezwolenie posiadane przez przewoźnika było niewystarczające do uznania, iż kontrolowany przejazd odbywał się zgodnie z posiadanym uprawnieniem.

Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/III o nr fabrycznych 857536 i 857537. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnym świadectwem deklaracji zgodności z dnia [...] lutego 2018 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Pomiaru długości i szerokości dokonano za pomocą przymiaru wstęgowego BMI o nr [...], który w dniu kontroli legitymował się ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do dnia 31 grudnia 2021 r. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Przebieg kontroli utrwalono protokołem z dnia [...] marca 2019 r., nr [...].

Organ wskazał, że pojazd został ważony przy pomocy dwóch wag umieszczonych we wnęce fundamentowej. Wyniki pomiarów poszczególnych osi zostały sumowane w wyniku czego otrzymano naciski na osi wielokrotnej oraz masę całkowitą pojazdu. Miejsca przeprowadzenia pomiarów są dostosowane wysokością do wag typu SAW 10C/III.

Kontrola nacisków osi, rzeczywistej masy całkowitej to czynności strikte techniczne, polegające na wjeździe poszczególnymi osiami pojazdu na parę wag, w tym przypadku na parę wag SAW 10C/III w wyniku czego następuje odczytanie wyników pomiaru.

Ponadto należy zaznaczyć, iż kierowca nie wnosił uwag jakoby miejsce ważenia nie było dostosowane do wag. Instrukcja ważenia dopuszcza ważenie nawet na powierzchniach nierównych, nieutwardzonych. Szczególne wymagania stawiane są na nachylenia terenu. Ewentualne różnice w głębokości wnęk a wysokością wag rzędu kilkunastu mm nie ma żadnego wpływu na proces ważenia pojazdu.

Organ odwoławczy zaznaczył, iż w protokole kontroli z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] w załączniku do protokołu "opis naruszenia" błędnie wpisano typ wag SAW 21C. Organ wyjaśnił, że przedmiotowego ważenia ww. pojazdu w dniu [...] marca 2019 r. dokonano za pomocą wag SAW 10C/III o nr 857536 oraz 857537. Powyższy błąd należy potraktować jako omyłkę pisarską, która nie ma znaczenia dla wysokości nałożonej na stronę kary administracyjnej, bowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż pojazd w czasie kontroli drogowej został zważony na wagach SAW 10C/III. Ponadto należy zaznaczyć, iż przedmiotowa omyłka pisarska został sprostowana przez inspektora w czasie kontroli drogowej za pomocą notki służbowej, która znajduje się w aktach sprawy. Dalej wyjaśniając powyższą omyłkę należy jeszcze podkreślić, iż wpisany do opisu naruszenia typ wag SAW nie istnieje, a więc zarzuty strony w tym zakresie należy uznać za chybione.

Dalej organ odwoławczy zaznaczył, że kierowca D. M. jak wynika z protokołu kontroli został zapoznany ze wszystkimi dokumentami dotyczącymi urządzeń użytych podczas kontroli drogowej. Ponadto wbrew twierdzenia strony został on pouczony o możliwości wnioskowania o powtórny pomiar. Jak sam zeznał podczas przesłuchania w charakterze świadka nie wnioskował o nie.

Pismem z dnia 17 września 2019r. skarżącą wniosła do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 7 i 77 w zw. z art. 75 kpa polegające na uznaniu przez organ odwoławczy, że ustalenia poczynieniu przez organ pierwszej instancji o okolicznościach istotnych dla sprawy są prawidłowe, podczas gdy ustalenia te zostały poczynione w oparciu

o wyniki pomiarów jakie wykonano w trakcie kontroli pojazdu za pomocą urządzenia niedostosowanego do wykonywania pomiarów, a przejawiających się w:

a) wykorzystaniu przy ważeniu kontrolowanego pojazdu pary wag typu SA W 10C/III, za pomocą której dokonano ważenia 7-osiowego pojazdu składającego się

z ciągnika o 3 osiach i naczepy o 4 osiach oraz wykorzystanie wag typu SAW 10C/III do obliczenia masy całkowitej pojazdu, podczas gdy, zgodnie z instrukcją, tego rodzaju waga nie może być stosowana do obliczania masy całkowitej pojazdu,

a nadto do wykonania pomiarów pojazdów czteroosiowych należy użyć czterech par tego rodzaju wag;

b) dokonania pomiarów zewnętrznych oraz ważenia pojazdu dokonano na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku pomiaru mas i nacisków osi położonym w miejscowości R. ul. [...], wyposażonym we wnękę

o głębokości dostosowanej do wysokości użytych do pomiaru wag przenośnych typu SAW 10C/III podczas gdy załączony do decyzji organu pierwszej instancji protokół

z pomiaru nachylenia trenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] maja 2016r. nie może stanowić potwierdzenia, że na dzień przeprowadzenia kontroli stanowisko do pomiarów miało prawidłowe parametry gwarantujące prawidłowość wykonanych pomiarów, szczególnie, że w chwili dokonania pomiarów stanowisko to nie było sprawdzane, a późna pora wieczorna, podczas której dokonywany był pomiar, nie dawała możliwości zweryfikowania prawidłowości w zakresie wymogów stanowiska kontroli.

2) art. 7 i 77 w zw. z art. 75 kpa polegające na poczynieniu przez organ administracji publicznej wniosków pozostających w sprzeczności ze zgromadzonym i uznanym przez organ za rzetelny materiałem dowodowym a polegającym na przyjęciu przez organ odwoławczy, że skarżący dopuścił się naruszenia przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym w stopniu wskazanym w decyzji, na co organ przedstawia stosowne wyliczenia, podczas gdy analiza ustaleń poczynionych przez organ nasuwa wątpliwości, co do prawidłowości w zakresie zakresu wskazanych przez organ naruszeń, z uwagi na fakt, że w ocenie strony organ odwoławczy przy ustaleniu, że transport wykonywany był zespołem pojazdów składających się 3 osiowego pojazdu silnikowego i 4 osiowej naczepy - dokonuje wyliczeń w zakresie rozmiaru przekroczenia norm w odniesieniu do pojazdu członowego.

3) art. 74 ust 1 ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez nieuwzględnienie przez organ odwoławczy że sporządzony w toku kontroli protokół jest nierzetelny, albowiem nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu kontroli, z uwagi na fakt, że kontrolowanego kierowcy nie zapoznano z instrukcją obsługi wagi, za pomocą której dokonywano pomiaru, w protokole wskazano, że ważenia dokonano za pomocą wagi SAW 21C, zaś dokumenty dołączone do protokołu dotyczą innego rodzaju wagi, a nadto kierowca nie został poinformowany o możliwości wnioskowania o powtórne ważenie pojazdu, co czyni, że protokół kontroli nie jest rzetelny i nie może stanowić wiarygodnego dowodu w sprawie, którą to okoliczność organ odwoławczy zignorował i przyjął, że poczyniona w sposób jednostronny już w toku prowadzonego postępowania notatka urzędowa niweluje w sposób prawidłowy niedokładności protokołu.

W świetle powyższych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania a także o zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu strona rozwinęła podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2019 poz.2325).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa.

Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej oraz rzeczywistej masy całkowitej.

Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo

o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 poz. 1990 ze zm. - zwanej dalej prd), pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz

z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 Prd, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ,

a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 Prd, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 Prd).

W myśl art. 41 ust. 1 udp, po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5t,

z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

W świetle powyższych przepisów zasadą jest zakaz ruchu pojazdów nienormatywnych, a odstępstwem od tej zasady jest możliwość dopuszczenia tych pojazdów do ruchu - po uzyskaniu zezwolenia i na warunkach określonych w tym zezwoleniu.

Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] marca 2019 r. w R. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z ciągnika siodłowego marki [...] o nr. rej. [...] oraz z naczepy marki [...] o nr. rej. [...]. Pojazdem wykonywano przejazd drogowy z ładunkiem dźwigaru sprężonego o deklarowanej w dokumencie przewozowym masie 33285 kg. (ładunek niepodzielny) w imieniu A. Sp. z o.o., na trasie B. - S.. Przebieg kontroli utrwalono protokołem z dnia [...] marca 2019 r., nr [...]. W wyniku pomiarów kontrolowanego zespołu pojazdów, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm;

- nacisk na podwójnej osi napędowej 22,5 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,11

w górę) - przekroczenie o 3,5 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 18,42 %),

- rzeczywista masa całkowita zespołu pojazdów 57,2 t, - przekroczenie o 17,2 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 43 %),

- długość zespołu pojazdów 19,53 m (po odjęciu 1 % błędu wynikającego

z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie o 3,03 m, (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 18,36 %).

Kierowca podczas kontroli okazał zezwolenie kategorii VI nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 24 miesięcy w terminie od 03.11.2017 r. do 03.11.2019 r., który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy oraz nacisków osi, określone w pozycji nr 6 tabeli.

Jak stanowi lp. 6 załącznika nr 1 do prd, zezwolenie kategorii VI jest wydawane na przejazd pojazdu po drogach krajowych - zgodnie z wykazem dróg,

o którym mowa w art. 64c ust. 8:

a) o szerokości nieprzekraczającej:

- 3,4 m dla drogi jednojezdniowej,

- 4 m dla drogi dwujezdniowej klasy A, S i GP,

b) o długości nieprzekraczającej:

- 15 m dla pojedynczego pojazdu,

- 23 m dla zespołu pojazdów,

- 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach,

c) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m,

d) o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60t,

e) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Podczas kontroli stwierdzono jednak przekroczenie dopuszczalnych wartości dla dopuszczalnej długości, dopuszczalnej masy całkowitej oraz dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej o więcej niż 20%, dlatego należało przyjąć, że miało miejsce wykonywanie przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Rodzaj stwierdzonych naruszeń daje podstawę do zakwalifikowania tego przejazdu jako przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII.

W ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo

o ruchu drogowym karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, należało ustalić

w wysokości 15.000 zł.

Wbrew zarzutom skargi brak jest podstaw do zakwestionowania prawidłowości dokonania kontroli przy użyciu wag SAW 10CIII. Powoływany przez skarżącego błąd w numerze wagi uznać należy za oczywistą omyłkę. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/III o nr fabrycznych 857536 i 857537. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnym świadectwem deklaracji zgodności z dnia [...] lutego 2018 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Pomiaru długości

i szerokości dokonano za pomocą przymiaru wstęgowego BMI o nr [...], który w dniu kontroli legitymował się ważnym świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do dnia 31 grudnia 2021 r. Zgodnie z świadectwem aprobat typu nr [...] wagi SAW 10C/III suma wyników ważenia poszczególnych osi może być wykorzystana do obliczenia masy całkowitej pojazdu.

Kontrolę przeprowadzono w miejscu zbadanym pod kątem pochylenia terenu. Do akt dołączono protokół z pomiaru pochylenia nawierzchni na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] maja 2016r. Zauważyć należy, że strona skarżąca poza wątpliwościami co do aktualności protokołu, nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów które mogą wskazywać, że stanowisko ważenia nie miało prawidłowych parametrów.

Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Jak wynika z protokołu kontroli został zapoznany ze wszystkimi dokumentami dotyczącymi urządzeń użytych podczas kontroli drogowej. Ponadto wbrew twierdzenia strony został on pouczony

o możliwości wnioskowania o powtórny pomiar. Jak sam zeznał podczas przesłuchania w charakterze świadka nie wnioskował o nie.

W ocenie sądu skarżąca spółka nie wykazała w toku postępowania okoliczności, które uzasadniały umorzenie postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd. Zgodnie z treścią art. 140aa ust. 4 prd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1:

a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem,

b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub

2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna.

Zdaniem sądu organ zasadnie zatem uznał, że pomiędzy zachowaniem strony niniejszego postępowania administracyjnego, a stwierdzonym naruszeniem istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy, a strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. W ocenie sądu nie doszło naruszenia przepisów postępowania opisanych w zarzutach skargi.

Mając na uwadze powyższe sąd działając na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/