Wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 3 listopada 2020 r., sygn. I SA/Rz 468/20

Podatek od towarów i usług

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Asesor WSA Jacek Boratyn /spr./, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2020 r. sprawy ze skargi S.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2015r. oddala skargę.

Uzasadnienie

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej , decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania S. P. - zwanego dalej skarżącym, od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] marca 2018 r., nr [...], w przedmiocie określenia skarżącemu, w podatku od towarów i usług za marzec 2015 r., kwoty podatku do zwrotu, w wysokości 0 zł, a także zobowiązania podatkowego w wysokości 609 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W stanie faktycznym sprawy skarżący prowadził działalność gospodarczą pod firmą "A", świadcząc usługi biurowe i zajmując się handlem. Nie zatrudniał przy tym pracowników, nie posiadał środków transportu, ani nie dysponował przestrzenią magazynową.

W ewidencji zakupów za marzec 2015 r., skarżący odnotował zakup kawy od firmy "B" sp. z o.o., z siedzibą w K.(dalej zwanej: "B"), co zostało udokumentowane wystawioną przez ten podmiot fakturą z [...] marca 2015 r., nr [...], na kwotę netto 175 154,76 zł. Podatek VAT od tej transakcji wyniósł 40 285 zł.

W ewidencji sprzedaży za marzec 2015 r. skarżący odnotował wewnątrzwspólnotową dostawę zakupionej od "B" kawy na Słowację. Zostało to udokumentowane fakturą z [...] marca 2015 r., nr [...], wystawioną dla V. S., na kwotę 183 470 zł.

Organy obu instancji rozstrzygające przedmiotową sprawę zakwalifikowały obie wyżej opisane transakcje zakupu i wewnątrzwspólnotowej dostawy kawy, jako transakcje karuzelowe, mieszczące się w ramach oszustwa karuzelowego, w którym skarżący brał udział.

Zdaniem organu I instancji rozpatrywane obie transakcje były w istocie fikcyjne, a działalność skarżącego sprowadzała się jedynie do wytwarzania dokumentów (faktur), mających uwiarygodnić ich dokonanie. Wszystko to służyło jednak wyłącznie wyłudzeniu zwrotu podatku od towarów i usług, w związku z rzekomym dokonaniem wewnątrzwspólnotowej dostawy.