Interpretacja indywidualna z dnia 14 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP2-2.4010.528.2025.4.ASK

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie uznania, że Spółce przysługuje prawo do zaliczenia kwoty uiszczonego zobowiązania do kosztów uzyskania przychodów.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 10 grudnia 2025 r. (data wpływu 15 grudnia 2025 r.)

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych (dalej: CIT) od całości dochodów w Polsce.

Wnioskodawca jest również zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (dalej: VAT) w Polsce.

Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest m.in. prowadzenie agencji celnej. Wnioskodawca posiada status upoważnionego przedsiębiorcy i posiada świadectwo (…).

Działając jako przedstawiciel pośredni „Firmy A.” sp. j. z siedzibą w (…) (adres: ul. (…), NIP: (…)), Wnioskodawca dokonał zgłoszenia celnego towaru, tj. rowerów sprowadzonych przez „Firmę A.” sp. j. („Importer”, „Firma A.”), deklarując, że pochodzą one z (…).

W związku z niewypłacalnością Importera, wobec Wnioskodawcy zostały przeprowadzone postępowania celne mające na celu ustalenie pochodzenia importowanych rowerów.

W wyniku przeprowadzonych postępowań Naczelnik (…) Urzędu Celno-Skarbowego w (…) („Naczelnik”) wydał decyzje o numerach:

(…)

W powyższych decyzjach Naczelnik ustalił, że importowane przez Firmę A. rowery nie pochodziły z (…), a z (…). W związku z powyższym Naczelnik określił kwoty należności celnych przywozowych w związku z zadeklarowaniem nieprawidłowego kraju pochodzenia towarów w zgłoszeniach celnych poprzez nienaliczenie nałożonego na ten towar cła antydumpingowego według stawki 48,5% obowiązującej na podstawie rozporządzenia Rady (UE) nr 502/2013 z dnia 29.05.2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 990/2011, nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z (…), w następstwie wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz.Urz. UE L 153 z dnia 05.06.2013 r.).

Określenie kwoty długu celnego w wysokości innej niż zadeklarowana w zgłoszeniu celnym skutkowało zmianą wysokości należnego podatku VAT.

W związku z powyższym Naczelnik, działając na podstawie m.in. art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19a ust. 9, art. 30b ust. 1, ust. 4 i ust. 6, art. 33 ust. 2a, art. 34 ust. 4, art. 37 ust. 1, ust. 1a, ust. 1aa pkt 2 oraz art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 Ustawy VAT, wydał decyzje o numerach:

(…)

(„Decyzje”), w których:

• ponownie obliczył kwotę podatku VAT, doliczając do podstawy opodatkowania towarów kwotę należnego cła antydumpingowego, obliczoną w poszczególnych ww. decyzjach dotyczących należności celnych,
• określił różnicę między kwotą podatku VAT w prawidłowej wysokości a kwotą tego podatku wykazaną w zgłoszeniu celnym („Zobowiązanie”), która stanowi zaległość podatkową w łącznej kwocie (…) zł.

Obowiązek zapłaty Zobowiązania przez Spółkę wynika z faktu dokonania przez nią zgłoszeń celnych w roli przedstawiciela pośredniego Importera.

Przyczyną powstania Zobowiązania nie było intencjonalne działanie Spółki. Przez cały okres prowadzenia działalności gospodarczej Spółka nigdy świadomie nie podjęła działań prowadzących do uszczuplenia należności publicznoprawnych. Spółka nie kwestionuje tego, że opisywana odpowiedzialność solidarna stanowi element ryzyka związanego z prowadzoną przez nią działalnością, jednakże w realiach niniejszej sprawy jest ona taką samą ofiarą zaistniałej sytuacji jak Skarb Państwa. Z powodu nieuczciwej działalności Importera, to na Spółce spoczywa obowiązek zapłaty Zobowiązania wynikającego z opisanych wyżej Decyzji.

Jako przedstawiciel pośredni Spółka dokonywała importu towarów we własnym imieniu, ale na rzecz Firmy A. Spółka nie była właścicielem przedmiotowych towarów ani przed, ani po dokonaniu ich odprawy celnej, natomiast wszelkie czynności związane z importem towarów wykonywane były w ramach usług świadczonych na rzecz Importera.

Spółka wskazuje, że w oparciu o posiadaną wówczas wiedzę i dokumenty (w szczególności w oparciu o świadectwa pochodzenia potwierdzające, że rowery pochodzą z (…)) nie miała podstaw, by podejrzewać, że Firma A. deklaruje nieprawidłowe pochodzenie importowanych towarów oraz że w związku z importem powstaje obowiązek zapłacenia cła antydumpingowego (a co za tym idzie, obowiązek zwiększenia podstawy opodatkowania VAT). Dodatkowo Spółka podkreśla, że według jej wiedzy, w toku kontroli przeprowadzonej w Firmie A., organ prowadzący kontrolę nie podważył autentyczności opisywanych świadectw pochodzenia importowanych rowerów.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Jak wskazano w treści wniosku, Spółka działa jako agencja celna, pełniąc rolę pośrednika pomiędzy klientem a organami celnymi. Jej zadaniem jest prawidłowe przygotowanie i złożenie zgłoszeń celnych, nadzór nad odprawą oraz doradztwo w zakresie przepisów celnych. Jako przedstawiciel pośredni Firmy A., Spółka działała we własnym imieniu, lecz na rzecz reprezentowanego podmiotu.

Spółka działała na podstawie upoważnienia do działania w formie przedstawicielstwa pośredniego, którego zakres obejmował prawo do dokonywania wszelkich czynności i formalności przewidzianych przepisami prawa celnego.

Aby klient (Firma A.) mógł skorzystać z rozliczenia podatku VAT z tytułu importu w deklaracji VAT-y, zgłoszenie celne importowe musiało być realizowane w procedurze uproszczonej poprzez wpis do rejestru zgłaszającego. Warunkiem koniecznym do objęcia towarów procedurą uproszczoną było wystąpienie zgłaszającego w roli przedstawiciela pośredniego i dokonanie wpisu do rejestru posiadacza pozwolenia na korzystanie z procedur uproszczonych – posiadaczem stosownego pozwolenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej był Wnioskodawca.

Wynagrodzenie było naliczane za organizację odprawy celnej w procedurze uproszczonej zgodnie z cennikiem agencji celnej.

Spółka dokonała zgłoszeń celnych, o których mowa w niniejszej sprawie, w okresie od marca 2017 r. do maja 2017 r. (data najwcześniejszej odprawy to 31 marca 2017 r., a data najpóźniejszej – 4 maja 2017 r.). W tych samych ramach czasowych towary zostały przetransportowane do Polski.

Następujące podmioty zostały wskazane w zgłoszeniu celnym:

• jako zgłaszający, będący przedstawicielem pośrednim – Spółka,
• jako importer - Firma A.,
• jako eksporter:
• B., (…) (w przypadku 8 z 10 zgłoszeń),
• C., (…) (w przypadku pozostałych 2 z 10 zgłoszeń).

W przypadku importu towarów (rowerów) ciążył na Wnioskodawcy obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości. Potwierdza to treść Decyzji (wymienionych we wniosku) wydanych przez Naczelnika Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w (…) (Naczelnik), w których Naczelnik wskazał, że obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego. Naczelnik zaznaczył przy tym, że podatnikami są m.in. osoby prawne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną (art. 17 ust. 1 pkt 1 oraz art. 19a ust. 9 ustawy o VAT).

Jako adresaci tych decyzji zostali wskazani:

1.Pani D.

(…)

oraz

2.E. Sp. z o.o.

(…)

(występujące w zgłoszeniu celnym jako przedstawiciel pośredni).

W treści decyzji Naczelnik nie wskazał wprost, który z tych podmiotów jest zobowiązany do zapłaty zaległości podatkowej (Zobowiązania) na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy. Natomiast status Spółki jako dłużnika, tj. podmiotu, który na podstawie art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy był zobowiązany do zapłaty zaległości podatkowej, nie ulega wątpliwości. Przykładowo, jak wynika z prawomocnego wyroku WSA w Gdańsku z 6 listopada 2024 r. (I SA/Gd 164/24):

„Krąg podmiotów, które w świetle ustawy o podatku od towarów i usług zalicza się do dłużników, określa art. 17 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. i zgodnie z tym przepisem podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła. Tym samym podatnikiem podatku od towaru usług jest podmiot, który jest dłużnikiem długu celnego. (...)

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm., dalej ustawa o VAT) zalicza do grona podatników również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.

Podatnikiem w rozumieniu ustawy o VAT jest pełnomocnik pośredni, który dokonał importu towaru objętego kontrolowanym zgłoszeniem celnym.

(...)

Nie jest okolicznością sporną, że skarżąca działała jako przedstawiciel pośredni, co determinuje jej status jako dłużnika celnego. Działaniem własnym, umocowana jako przedstawiciel pośredni, podejmowała czynności na rzecz mocodawcy. Organ prawidłowo wskazuje, że konsekwencją jest status dłużnika celnego (art. 7 ust. 3 WKC). Na podmiotach, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, ciąży również obowiązek podatkowy zgodnie z art. 17ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 25 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Rz 88/21, wyrok WSA w Gdańsku z 1 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 1129/21)”.

Decyzje zostały otrzymane przez Spółkę 14 października 2022 r. (w przypadku 8 z 10 Decyzji) oraz 29 listopada 2022 r. (w przypadku 2 z 10 Decyzji).

Spółka dokonała zapłaty podatku VAT w kilku transzach, w następujących datach: 7 listopada 2022 r., 9 listopada 2022 r., 5 grudnia 2022 r. oraz 6 grudnia 2022 r.

Związek pomiędzy VAT z tytułu importu płaconym przez Spółkę a usługami świadczonymi przez Spółkę na rzecz Firmy A. polega na tym, że dokonanie odprawy celnej w charakterze przedstawiciela pośredniego stanowi kluczowy element tych usług. Dokonanie odprawy celnej w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa nie jest zaś możliwe bez uiszczenia VAT importowego. Bez uiszczenia VAT z tytułu importu Spółka nie mogłaby zatem skutecznie wykonać swoich zobowiązań umownych względem Importera, czyli wykonać czynności opodatkowanej. Zatem, choć koszt towarów nie jest składnikiem ceny usług świadczonych przez Spółkę na rzecz Importera, to naliczony i zapłacony VAT wynikający z dokumentów importowych jest bezpośrednią konsekwencją realizacji usług dotyczących importu towarów na rzecz kontrahenta.

Pytania

1.Czy Spółka, w związku z dokonaniem importu towarów w charakterze przedstawiciela pośredniego (tj. we własnym imieniu, ale na rzecz Importera) i zapłatą nałożonego na nią Zobowiązania, tj. różnicy między kwotą podatku VAT w prawidłowej wysokości a kwotą podatku wykazaną w zgłoszeniu celnym, będzie uprawniona do odliczenia podatku naliczonego z tego tytułu?

2.W razie uznania stanowiska Spółki w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe, czy Spółka jest uprawniona do zaliczenia niepodlegającej odliczeniu kwoty Zobowiązania do kosztów uzyskania przychodów?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie nr 2 w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Natomiast odpowiedź na pytanie nr 1 w zakresie podatku od towarów i usług zostanie udzielona odrębnym rozstrzygnięciem.

Państwa stanowisko w sprawie

2.W razie uznania stanowiska Spółki w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe, niepodlegająca odliczeniu kwota Zobowiązania może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów Spółki.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2

W razie uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe, tj. uznania, że Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia VAT, Wnioskodawcy powinno przysługiwać prawo do zaliczenia kwoty uiszczonego Zobowiązania do kosztów uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 Ustawy CIT.

Definicja kosztów uzyskania przychodów sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje przynależność danego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania. Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony.

Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, musi spełnić następujące warunki:

1.wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika;

2.wydatek jest definitywny (rzeczywisty) – bezzwrotny, tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona;

3.wydatek pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;

4.wydatek poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów;

5.wydatek został właściwie udokumentowany;

6.wydatek nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 Ustawy CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Nie ulega wątpliwości że zapłata Zobowiązania przez Spółkę spełnia wszystkie przesłanki warunkujące możliwość zaliczenia tego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

Po pierwsze, zapłata Należności została dokonana przez Wnioskodawcę z posiadanych przez niego środków.

Po drugie, zapłacone Zobowiązanie nie zostanie Wnioskodawcy w całości ani w części zwrócone. Wnioskodawca podkreśla, że z uwagi na toczące się wobec Importera postępowanie upadłościowe nie ma faktycznej możliwości odzyskania kwoty odpowiadającej wartości zapłaconego Zobowiązania na podstawie ewentualnego roszczenia regresowego.

Niezależnie od powyższego, Wnioskodawca wskazuje, że roszczenie regresowe lokuje się poza strukturą zobowiązania solidarnego i co do zasady nie posiada takiego charakteru. Z chwilą spełnienia świadczenia (w niniejszej sprawie uiszczenia Zobowiązania) upada solidarność zobowiązania Wnioskodawcy i Firmy A. Jednocześnie, w tej samej chwili powstaje roszczenie regresowe Wnioskodawcy wobec tego podmiotu.

Roszczenia regresowe przewidziane w art. 376 i 378 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 z późn. zm.), mają charakter samoistny w tym znaczeniu, że powstają dopiero w razie wystąpienia określonego zdarzenia prawnego w postaci wykonania zobowiązania przez jednego z dłużników solidarnych lub przyjęcia świadczenia przez jednego z wierzycieli solidarnych i dalszy ich los prawny nie zależy od wcześniej istniejącego stosunku obligacyjnego między płacącym, tzw. dłużnikiem regresowym, a zaspokojonym wierzycielem (wyrok Sądu Najwyższego z 14 listopada 2019 r. sygn. akt IV CSK 453/18). Wierzyciel jest zaspokojony, więc przestaje istnieć jakikolwiek stosunek pomiędzy wierzycielem a współdłużnikami. Dłużnik, który spełnił świadczenie, przestaje być dłużnikiem, lecz staje się wierzycielem pozostałych, byłych, współdłużników.

Skoro roszczenie regresowe ma charakter samoistny, niezależny od uiszczonych zobowiązań publicznoprawnych, to odzyskane w ten sposób kwoty nie wpływają na definitywność poniesionego w tym celu wydatku. Inny jest bowiem tytuł prawny poniesionego wydatku (zobowiązanie publicznoprawne) i inny przychodu (roszczenie regresowe). Tym samym skuteczność ewentualnego roszczenia regresowego Wnioskodawcy do Firmy A. nie ma wpływu na możliwość rozpoznania Zobowiązania jako kosztu uzyskania przychodów przez Wnioskodawcę.

W przypadku gdyby Wnioskodawca odzyskał od Importera jakiekolwiek środki poniesione na zapłatę Zobowiązania na skutek zgłoszonego roszczenia regresowego, rozpozna z tego tytułu przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Takie stanowisko potwierdza między innymi prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 230/20, w którym sąd stwierdził, że: „Odnosząc się do akcentowanego w decyzji wątku roszczenia regresowego i zarzutów stawianych skarżącej przez organ, że nie podejmuje żadnych działań celem odzyskania prawnie należnych jej kwot, należy wskazać, że okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia w niniejszej sprawie. Sąd w pełni zgadza się ze skarżącą, że wynikające z umowy prawo do wystąpienia z roszczeniem regresowym jest uprawnieniem przysługującym Skarżącej w sferze stosunków cywilnoprawnych i może mieć znaczenie w relacjach pomiędzy nią a jej kontrahentem, nie ma ono natomiast wpływu na kwalifikację poniesionych wydatków na płaszczyźnie podatkowo-prawnej. Rolą organów podatkowych jest prawnopodatkowa ocena zaistniałych działań, a nie ocena racjonalności decyzji podatnika. Dodatkowo należy wskazać, za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że w sytuacji zwrotu na rzecz skarżącej należności od B. F, w ramach regresu, będą one rozpoznane, jako przychód skarżącej”.

Po trzecie, obowiązek zapłaty Zobowiązania wynika z prowadzenia przez Wnioskodawcę agencji celnej, jest wpisany w istotę tej działalności, a tym samym nie ulega wątpliwości, że jest bezpośrednio związany z tą działalnością gospodarczą.

Po czwarte Wnioskodawca wskazuje, że samo cło antydumpingowe nie pełni charakteru penalizującego, natomiast ma na celu zapewnienie uczciwej konkurencji na rynku poprzez eliminację praktyk sprzedaży towarów po cenach poniżej kosztów produkcji lub niższych niż ceny na rynku wewnętrznym UE. Zapłata cła antydumpingowego przez importera (albo jak w przedmiotowej sprawie przez Wnioskodawcę działającego jako przedstawiciel pośredni) jest niezbędna dla wprowadzenia towarów na rynek krajowy. Bez uiszczenia cła, towar nie zostałby dopuszczony do sprzedaży, co uniemożliwia osiągnięcie przychodu z transakcji handlowej. Bez poniesienia tego wydatku, importer nie może wprowadzić towarów na rynek krajowy i osiągnąć przychodu ze sprzedaży. Konsekwencją naliczenia cła antydumpingowego jest zaś jego wliczenie do podstawy opodatkowania VAT (art. 30b ust. 1, 4 i 6 Ustawy VAT).

Umożliwienie wprowadzenia towarów na rynek krajowy jest z kolei istotą usługi świadczonej przez Wnioskodawcę jako przedstawiciela pośredniego, za którą Wnioskodawca otrzymał wynagrodzenie. Nie ulega zatem wątpliwości, że wydatek ten jest związany z uzyskaniem przychodów przez Wnioskodawcę.

Powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacji Dyrektora Informacji Skarbowej z 28 maja 2021 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.70.2021.5.AR: „W tym miejscu należy podkreślić, że to obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego ewentualną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 (...). (...) Katalog wyłączeń z kategorii kosztów uzyskania przychodów, określony w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ma charakter zamknięty. Mając na względzie cytowane wyżej przepisy wskazać należy, iż uiszczone przez spółkę komandytową cło antydumpingowe niewątpliwie jest związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą polegającą m.in. na sprzedaży hurtowej towarów. Wydatek w postaci ww. cła był ponadto poniesiony w celu uzyskania przychodu i nie jest ujęty w zamkniętym katalogu wyłączeń zawartym w art. 16 ust. 1 (.)”.

Dodatkowo Wnioskodawca wskazuje, że w oparciu o wiedzę i dokumenty posiadane w okresie współpracy z Importerem (w szczególności w oparciu o świadectwa pochodzenia potwierdzające, że rowery pochodzą z (…)) nie miał podstaw by podejrzewać, że Firma A. deklaruje nieprawidłowe pochodzenie importowanych towarów, oraz że w związku z importem powstaje obowiązek zapłacenia cła antydumpingowego. Dopiero przeprowadzone kontrole, w tym w szczególności czynności podjęte przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF, pozwoliły określić, że importowane towary pochodzą z (…) i ich import wiąże się z koniecznością zapłaty cła antydumpingowego, a co za tym idzie – z uwzględnieniem takiego cła w podstawie opodatkowania VAT.

Po piąte, zapłata Zobowiązania została dokonana z rachunku bankowego Wnioskodawcy. Z kolei sama kwota Zobowiązania wynika wprost z poszczególnych Decyzji wydanych przez Naczelnika. Tym samym zapłata Zobowiązania zostanie przez Wnioskodawcę należycie udokumentowana.

Po szóste, analizowany wydatek nie został wymieniony w katalogu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 Ustawy CIT.

W szczególności, w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b Ustawy CIT, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę innych zobowiązań, w tym z tytułu udzielonych gwarancji i poręczeń.

W doktrynie wskazuje się, że:

„Gwarancja stanowi zobowiązanie podmiotu trzeciego, że w przypadku gdy osoba, na której zlecenie udzielana jest gwarancja, nie wykona zobowiązania wobec beneficjenta gwarancji, świadczenie to zostanie wykonane przez udzielającego gwarancję. Gwarancje udzielone innym podmiotom z reguły nie są związane z przychodem danego podmiotu. Z tych powodów wydatki na nie powinny stanowić podatkowego kosztu uzyskania przychodu. Jednak gwarancje udzielone przez podatnika z tytułu własnej sprzedaży, w szczególności z wykonywanych usług lub sprzedanych towarów, taki koszt stanowią.

Oznacza to jednocześnie, że pewne wydatki, od których uzyskano przychód, związane z udzielonymi gwarancjami lub poręczeniami mogą być kosztem podatkowym.

Poręczenie, zgodnie z art. 876 k.c., stanowi umowę zawartą z wierzycielem przez podmiot trzeci, w której poręczyciel zobowiązuje się do wykonania zobowiązania na rzecz wierzyciela na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał. Zapłacony przez poręczyciela dług również nie ma związku z przychodem i nie stanowi kosztu podatkowego. Udzielone i wypłacone poręczenia będą z pewnością kosztem podatkowym, gdy poręczeń udziela instytucja (bank). Pobiera wtedy za poręczenie opłaty stanowiące jej przychód. W takiej sytuacji są one związane z przychodem i stanowią koszt podatkowy” .

Zapłata Zobowiązania przez Wnioskodawcę nie ma charakteru zbliżonego do opisywanej gwarancji lub poręczenia, ponieważ nie wiąże się z uregulowaniem zobowiązania osoby trzeciej, tylko własnego zobowiązania Wnioskodawcy.

W tym miejscu należy odwołać się do treści przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U.UE.L.2013269.1; „UKC”).

Zgodnie z art. 77 ust. 2 UKC dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Natomiast ust. 3 zdanie pierwsze tego przepisu stanowi, że dłużnikiem jest zgłaszający.

W myśl art. 5 pkt 15 UKC „zgłaszający” oznacza osobę, która składa zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową deklarację skróconą, wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym wywozie we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu takie zgłoszenie, deklaracja lub powiadomienie są składane.

Z art. 18 ust. 1 UKC wynika zaś, że w wypadku przedstawicielstwa pośredniego, przedstawiciel celny działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby.

Z brzmienia powyższych przepisów bezsprzecznie wynika, że przedstawiciel pośredni, działając w imieniu własnym, jest dłużnikiem celnym. To oznacza, że obowiązany jest do zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych.

Przenosząc powyższe na grunt Ustawy VAT należy zaś wskazać na art. 17 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (stanowiący podstawę prawną wydanych Decyzji), z którego wynika, że podatnikami są m.in. osoby prawne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towarze zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.

Podatnikiem VAT z tytułu importu jest zatem podmiot, na którym ciąży obowiązek uiszczenia cła. Podmiotem tym w analizowanej sprawie jest Spółka. Nie ulega zatem wątpliwości, że Spółka, dokonując zapłaty Zobowiązania, spełnia świadczenie własne, a nie świadczenie podmiotu trzeciego, co wyklucza zastosowanie art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b Ustawy CIT.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym m.in. w wyroku NSA z 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt II FSK 2588/206, w którym czytamy:

(...) w sytuacji gdy Spółka prowadząca działalność jako agencja celna i przedstawiciel pośredni importera, płaci w jego imieniu należny podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, a należności tych nie jest następnie w stanie wyegzekwować od importera z powodu stwierdzenia u niego braku majątku – zapłacona przez Spółkę kwota może stanowić koszt podatkowy.

Końcowo należy również wskazać, że w analizowanej sprawie nie może znaleźć zastosowania wyłączenie z art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a Ustawy CIT, który stanowi, że co do zasady podatek VAT nie podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, w której zgodnie z przepisami Ustawy VAT podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku VAT – jeżeli naliczony podatek nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.

Oznacza to, że w razie uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe i tym samym przyjęcia, że nie przysługuje mu prawo do odliczenia, Wnioskodawcy będzie przysługiwać prawo do zaliczenia kwoty zapłaconego Zobowiązania do kosztów uzyskania przychodów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytania nr 2 w podatku dochodowym od prawnych jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• został właściwie udokumentowany,
• nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Niespełnienie którejkolwiek z wyżej wskazanych przesłanek wyklucza możliwość zaliczenia wydatku w ciężar kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów tak, aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości, które nie zostały wykazane w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.

Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna więc brać pod uwagę:

• przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu, racjonalność i niezbędność) oraz
• potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że przedmiotem działalności Spółki jest m.in. prowadzenie agencji celnej. Spółka, działając jako przedstawiciel pośredni Importera, dokonała zgłoszenia celnego towaru, tj. rowerów sprowadzonych przez Importera deklarując, że pochodzą one z (…).

W związku z niewypłacalnością Importera wobec Spółki zostały przeprowadzone postępowania celne mające na celu ustalenie pochodzenie importowanych rowerów. W wyniku przeprowadzonych postępowań Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego wydał decyzje, w których ustalił, że importowane rowery nie pochodziły z (…), a z (…). Na gruncie tego ustalenia Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego określił kwoty należności celnych przywozowych w związku z zadeklarowaniem nieprawidłowego kraju pochodzenia rowerów w zgłoszeniach celnych poprzez nienaliczenie nałożonego na ten towar cła antydumpingowego.

Obowiązek zapłaty Zobowiązania przez Spółkę wynika z faktu dokonania przez nią zgłoszeń celnych w roli przedstawiciela pośredniego Importera.

Przyczyną powstania Zobowiązania nie było intencjonalne działanie Spółki. Przez cały okres prowadzenia działalności gospodarczej Spółka nigdy świadomie nie podjęła działań prowadzących do uszczuplenia należności publicznoprawnych. Spółka nie kwestionuje tego, że opisywana odpowiedzialność solidarna stanowi element ryzyka związanego z prowadzoną przez nią działalnością, jednakże w realiach niniejszej sprawy jest ona taką samą ofiarą zaistniałej sytuacji jak Skarb Państwa. Z powodu nieuczciwej działalności Importera, to na Spółce spoczywa obowiązek zapłaty Zobowiązania wynikającego z opisanych wyżej Decyzji.

Jako przedstawiciel pośredni Spółka dokonywała importu towarów we własnym imieniu, ale na rzecz Firmy A. Spółka nie była właścicielem przedmiotowych towarów ani przed, ani po dokonaniu ich odprawy celnej, natomiast wszelkie czynności związane z importem towarów wykonywane były w ramach usług świadczonych na rzecz Importera.

Spółka wskazuje, że w oparciu o posiadaną wówczas wiedzę i dokumenty (w szczególności w oparciu o świadectwa pochodzenia potwierdzające, że rowery pochodzą z (…)) nie miała podstaw, by podejrzewać, że Firma A. deklaruje nieprawidłowe pochodzenie importowanych towarów oraz że w związku z importem powstaje obowiązek zapłacenia cła antydumpingowego (a co za tym idzie, obowiązek zwiększenia podstawy opodatkowania VAT). Dodatkowo Spółka podkreśla, że według jej wiedzy, w toku kontroli przeprowadzonej w Firmie A., organ prowadzący kontrolę nie podważył autentyczności opisywanych świadectw pochodzenia importowanych rowerów.

Nadmienić należy, że na gruncie polskiego ustawodawstwa kwestie związane z przedstawicielstwem w kwestiach podatkowo-celnych regulują między innymi przepisy ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1373 ze zm. dalej „Prawo celne”) oraz Unijny kodeks celny (Dz.Urz.UE.L Nr 269, dalej: „Kodeks celny”).

Stosownie do art. 5 pkt 6, 12, 18 i 19 Kodeksu celnego:

W myśl art. 18 ust. 1 Kodeksu celnego:

Zgodnie z art. 77 ust. 3 Kodeksu celnego:

Natomiast, zgodnie z art. 1 ustawy Prawo celne:

W myśl art. 76 ustawy Prawo celne:

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b ustawy o CIT:

Zaznaczyć należy, że wskazane w tym przepisie przykładowe tytuły prawne (gwarancja, poręczenie), nie stanowią katalogu zamkniętego.

Państwa wątpliwości budzi kwestia, czy Spółka jest uprawniona do zaliczenia niepodlegającej odliczeniu kwoty Zobowiązania do kosztów uzyskania przychodów, którą w wydanych decyzjach ustalił Naczelnik Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w (…) w związku z zadeklarowaniem nieprawidłowego kraju pochodzenia rowerów w zgłoszeniach celnych dokonanych przez Państwa, działającą jako przedstawiciel pośredni importera.

Dla rozstrzygnięcia Państwa wątpliwości konieczne jest ustalenie, czy kwoty należności celnych, do zapłaty których została zobowiązana Spółka solidarnie z importerem, służą osiągnięciu przez Państwa przychodu lub zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów oraz czy nie jest to wydatek, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b ustawy o CIT.

Jak już wskazano stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Koszty ponoszone przez podatnika należy zatem ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za wydatek poniesiony w celu uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowo-skutkowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu.

Wymogiem, który musi być bezwzględnie spełniony nie jest, co wynika z literalnego brzmienia przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, związek kosztów z działalnością gospodarczą, tylko z uzyskaniem przychodów lub też z zachowaniem albo zabezpieczeniem jego źródła. Powyższe jest zgodne z utrwalonym poglądem judykatury (por. wyrok NSA z 2 sierpnia 2012 roku, sygn. akt II FSK 41/11, uchwała NSA z dnia 24 stycznia 2011 r., sygn. akt II FPS 6/10, oraz uchwała z dnia 12 grudnia 2011 roku, sygn. akt II FPS 2/11), zgodnie z którym:

Tymczasem kwoty należności celnych wynikające z decyzji Naczelnika Wielkopolskiego UCS w (…), do zapłaty których zobowiązana została solidarnie z importerem Spółka, są konsekwencją zadeklarowania innego kraju pochodzenia rowerów w zgłoszeniach celnych przywozowych, niż kraj, z którego w rzeczywistości pochodziły. Wydatki, które Państwo zamierzają zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów są więc konsekwencją nieprawidłowości, a ich poniesienie przez Spółkę, wynika z pełnionej roli przedstawiciela pośredniego w sprawach celnych. Trudno zatem uznać, że wydatki te zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów Spółki, w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Spółka, co prawda w ramach solidarnej odpowiedzialności przedstawiciela ponosi ciężar tych nieprawidłowości, nie zabezpiecza jednak przy tym swojego źródła przychodów.

Nie można zaakceptować Państwa argumentacji, że „bez uiszczenia cła, towar nie zostałby dopuszczony do sprzedaży, co uniemożliwia osiągnięcie przychodu z transakcji handlowej. Bez poniesienia tego wydatku, importer nie może wprowadzić towarów na rynek krajowy i osiągnąć przychodu ze sprzedaży. Konsekwencją naliczenia cła antydumpingowego jest zaś jego wliczenie do podstawy opodatkowania VAT (art. 30b ust. 1, 4 i 6 Ustawy VAT)”.

Jak wyżej wskazano, wydatek może być kosztem uzyskania przychodów, tylko wówczas, gdy był poniesiony w celu uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów przez podatnika. Tymczasem Państwo wykazują jak ważną rolę w osiąganiu przychodów przez importera pełni poniesienie wydatku na zapłatę cła antydumpingowego. Mowa zatem o ewentualnym przychodzie możliwym do osiągnięcia przez inny, niż Spółka, podmiot. Zauważyć należy, że istotą usługi świadczonej przez Państwa jako przedstawiciela pośredniego, co sami Państwo podkreślają, jest umożliwienie wprowadzenia towarów na rynek krajowy i za to otrzymuje Spółka wynagrodzenie.

Kosztami związanymi z usługą zgłoszenia towaru do odprawy celnej mogą być wyłącznie koszty poniesione na jej wykonanie, do których nie można zaliczyć należności celnych. Należności celne, związane z zakupem towarów handlowych są potrącane – jako koszty bezpośrednie – w dacie sprzedaży tych towarów, u importera.

Nie ma żadnego uzasadnienia, aby koszty (należności celne), które powinien ponieść importer i rozliczyć w dacie sprzedaży towarów, a ich nie ponosi, tylko dlatego, że się od tego uchyla, były przerzucane w rozliczeniu z tytułu podatku dochodowego na Państwa, bo z mocy przepisów to Państwo stają się dłużnikiem solidarnym. Odpowiedzialność solidarna za długi oznacza dla Spółki obowiązek spłaty zobowiązania, a nie możliwość zaliczenia do kosztów należności celnych. Chociaż decyzję na należności celne organ wystawia jednocześnie na importera i Spółkę, to Spółce w przypadku spłaty należności celnych, przysługuje prawo regresu do importera. Samą spłatę zobowiązania wobec budżetu państwa i powstanie należności od importera należy rozpatrywać w kategoriach rozrachunków, a nie kosztów. Spłata innych zobowiązań niż wymienione w art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. a ustawy o CIT nie stanowi kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b ustawy o CIT. Sformułowanie „spłata innych zobowiązań” jest szerokie i niewątpliwie obejmuje swoim zakresem również spłatę zobowiązań w ramach odpowiedzialności solidarnej.

Nie można zatem również zgodzić się z Państwem, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b ustawy o CIT, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę innych zobowiązań, w tym z tytułu udzielonych gwarancji i poręczeń. Organ nie podziela Państwa argumentu, że: „Zapłata Zobowiązania przez Wnioskodawcę nie ma charakteru zbliżonego do opisywanej gwarancji lub poręczenia, ponieważ nie wiąże się z uregulowaniem zobowiązania osoby trzeciej, tylko własnego zobowiązania Wnioskodawcy”.

W tym miejscu wskazać należy, że chociaż Spółka nie jest gwarantem ani poręczycielem na podstawie umowy, to z charakteru prowadzonej działalności i ponoszonej odpowiedzialności wynika podobieństwo do tych umów. W przypadku gwarancji (bankowej) uregulowanej w ustawie Prawo bankowe, gwarant (bank) zobowiązuje się, że po spełnieniu przez podmiot uprawniony (beneficjenta gwarancji) określonych warunków zapłaty, wykona świadczenie pieniężne na rzecz beneficjenta gwarancji – bezpośrednio albo za pośrednictwem innego banku. W przypadku poręczenia, o którym mowa w ustawie Kodeks cywilny, poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał. W jednym jak i w drugim przypadku czynności te nie tworzą kosztów podatkowych, a jedynie zobowiązania cywilnoprawne. I w przypadku każdej z tych umów występuje roszczenie regresowe w stosunku do dłużnika.

Podobnie w sprawie, z powodu nieuczciwej, jak Państwo wskazują, działalności spółki jawnej, to na Spółce jako przedstawicielu pośrednim tej spółki jawnej, ciąży obowiązek zapłaty należności wynikających z opisanych we wniosku decyzji naczelnika. Natomiast uregulowanie należności celnych, nie pozbawia Państwa możliwości dochodzenia od spółki jawnej zwrotu, wpłaconych kwot. Prawo to daje Państwu roszczenie regresowe przewidziane w ustawie Kodeks cywilny i nie można wykluczyć, że tego prawa Państwo skorzystają, skoro wskazują Państwo, że: „W przypadku, gdyby Wnioskodawca odzyskał od Importera jakiekolwiek środki poniesione na zapłatę Zobowiązania na skutek zgłoszonego roszczenia regresowego, rozpozna z tego tytułu przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.”

Zapłata na podstawie decyzji wystawionej na Państwa jako dłużnika celnego jest w istocie zapłatą za inny podmiot (importera). Potwierdza to możliwość roszczenia regresowego. I nie ma żadnego uzasadnienia, aby spłatę tych zobowiązań traktować podatkowo – w świetle art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b ustawy o CIT – inaczej niż spłatę na podstawie dobrowolnej umowy poręczenia czy gwarancji. Na odpowiedzialność solidarną opisaną we wniosku Wnioskodawca również godzi się dobrowolnie podejmując określony rodzaj działalności.

W konsekwencji, zapłata przez Spółkę Należności celnych mieści się zatem w katalogu wydatków „na spłatę innych zobowiązań”, niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b ustawy o CIT.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

·stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz

·zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.