Jak obliczyć wysokość „starej” emerytury

Wiele osób zastanawia się, w jakiej kwocie ZUS będzie im wypłacał emeryturę, gdy spełnią warunki do jej przyznania. Z uwagi, że obliczenie wysokości „starej” emerytury nie jest zadaniem łatwym, rozpoczynamy dziś cykl artykułów, który będzie instrukcją samodzielnego ustalenia wysokości tego świadczenia.

Emeryturę obliczaną według starych zasad otrzymają osoby urodzone przed 1 stycznia 1949 r. i niektóre osoby urodzone po 31 grudnia 1948 r. a przed 1 stycznia 1969 r. Jej wysokość będzie ustalona na podstawie następującego wzoru: wysokość emerytury = 24% kwoty bazowej + po 1,3% podstawy wymiaru za każdy rok okresów składkowych + po 0,7% podstawy wymiaru za każdy rok okresów nieskładkowych.

Z powyższego wzoru wynika, że do ustalenia wysokości emerytury konieczne jest ustalenie podstawy jej wymiaru. Podstawa wymiaru emerytury to przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub wcześniej na ubezpieczenie społeczne ze ściśle określonego okresu. Do podstawy wymiaru emerytury dolicza się także określone w ustawie emerytalnej kwoty mimo ich nieoskładkowania, tj. kwoty wynagrodzeń za czas niezdolności do pracy oraz zasiłków: chorobowego, macierzyńskiego, opiekuńczego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku wyrównawczego lub dodatku wyrównawczego, a także wartość świadectw rekompensacyjnych. Trzeba jednak pamiętać, że kwoty wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy oraz kwoty zasiłków: chorobowego, macierzyńskiego, opiekuńczego, przysługujących ubezpieczonemu w roku kalendarzowym przypadającym po roku 2004, są uwzględniane, gdy łączna kwota podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz wynagrodzeń i zasiłków nie przekroczy maksymalnej kwoty rocznej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (w 2005 r. wynosi ona 72 690 zł).