Nowa era sądownictwa administracyjnego (2)

Artykuł 46 i 57 ustawy procesowej zawiera elementy prawidłowo sporządzonej skargi, która powinna odpowiadać wymogom przewidzianym dla pism w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać dodatkowe elementy, tj. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.

Sąd odrzuca skargę: jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, jeżeli sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Jednak z powodu braku zdolności sądowej jednej ze stron albo zdolności procesowej skarżącego i niedziałania przedstawiciela ustawowego lub braku w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej skarżącym, uniemożliwiającego jego działanie, sąd odrzuci skargę dopiero wówczas, gdy brak ten nie zostanie uzupełniony. Uzupełnienie tych braków powinno nastąpić na wezwanie sądu.

Ustawodawca przewidział też odrzucenie skargi. Sąd administracyjny nie może jednak odrzucić skargi, mimo spełnienia przesłanki, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, w przypadku gdy sąd powszechny uznał się w sprawie za niewłaściwy. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, przy czym odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 ustawy procesowej). Utrzymana została zasada, że wniesienie skargi nie wstrzymuje obligatoryjnie wykonania aktu lub czynności (art. 61 ustawy procesowej).