3. Leasing środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych

Dorota Adamek

3.1. Definicja i ogólne założenia leasingu w przepisach Kodeksu cywilnego oraz prawie podatkowym

        W praktyce często środki trwałe i wartości niematerialne i prawne o wartości powyżej 3500 zł, które podlegają amortyzacji, są przedmiotem umowy leasingu. Umowa ta również zawierana jest przez podmioty sektora finansów publicznych.

         Leasing jest umownym stosunkiem cywilnoprawnym. Jest to rodzaj nazwanej umowy cywilnoprawnej, na podstawie której jedna strona (finansujący, leasingodawca) przekazuje drugiej stronie (korzystającemu, leasingobiorcy) prawo do korzystania z określonego dobra materialnego na pewien uzgodniony w umowie leasingu okres, w zamian za ustalone ratalne opłaty (raty leasingowe).

        W polskich uregulowaniach prawnych umowa leasingu jest wprost określona przez Kodeks cywilny, który umowę tę definiuje w następujący sposób: przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie, i oddać tę rzecz korzystającemu do używania, albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu, w uzgodnionych ratach, wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego(art. 709k.c.).