3. Inwentaryzacja w jednostkach budżetowych, zakładach budżetowych oraz gospodarstwach pomocniczych jednostek budżetowych

DOROTA ADAMEK-HYSKA

Inwentaryzacja stanowi część składową rachunkowości (art. 4 ustawy 29 września 1994 r. o rachunkowości, dalej: uor). Przepisy tej ustawy dokładnie wskazują metody odpowiednie do zinwentaryzowania składników majątkowych jednostki oraz terminy, których należy bezwzględnie przestrzegać. Prawo bilansowe nie rozstrzyga jednak szczegółowo wszystkich problemów, jakie wiążą się z przeprowadzeniem inwentaryzacji. Ustawa nie reguluje m.in. sposobu organizowania inwentaryzacji, ustalania rejonów spisowych, form uzgadniania sald, powoływania osób uczestniczących w inwentaryzacji (np. członków zespołów spisowych), zasad rozliczania różnic inwentaryzacyjnych itp., pozostawiając decyzje w tym zakresie kierownikowi jednostki.

3.1. Instrukcja inwentaryzacyjna

Kierownik jednostki wydaje najczęściej „Instrukcję inwentaryzacyjną”, w której wskazuje szczegółowe wytyczne w zakresie inwentaryzacji. Instrukcja powinna zawierać szczegółowy opis następujących elementów inwentaryzacji:

1) akty prawne;

2) główne cele inwentaryzacji;

3) metody inwentaryzacji;

4) zasady powoływania organów i osób do przeprowadzenia czynności inwentaryzacyjnych;

5) przygotowanie do inwentaryzacji składowisk i pól spisowych;

6) przygotowanie dokumentacji inwentaryzacyjnej;

7) szczegółowe zasady inwentaryzacji poszczególnych aktywów i pasywów, m.in.:

a) środków trwałych i pozostałych środków trwałych,

b) materiałów,

c) aktywów pieniężnych w kasie,

d) należności,

e) wartości niematerialnych i prawnych,

f) funduszy itp.,

8) zasady wyceny arkuszy spisowych;

9) wyjaśnienia osób odpowiedzialnych materialnie;