Wyrok NSA z dnia 3 lipca 2024 r., sygn. I OSK 1578/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Karol Kiczka Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Przybysz Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Sz 982/22 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 18 października 2022 r. nr SKO/HM/430/3842/2022 w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 23 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Sz 982/22 oddalił skargę A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 18 października 2022 r. nr SKO/HM/430/3842/2022 w przedmiocie zasiłku celowego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. A. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając Sądowi I instancji:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.",

a. a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000), powoływanej dalej jako "K.p.a.", przez błędne ustalenie stanu faktycznego w toku postępowania administracyjnego i przyjęcie, że w sprawie nie występuje szczególnie uzasadniony przypadek, a wnosząca skargę kasacyjną nie spełnia kryteriów przyznania jej wsparcia finansowego, pomimo że stan zdrowia, sytuacja życiowa i ekonomiczna oraz cel, na jaki wnosiła o wsparcie, stanowią uzasadniony przypadek przyznania wsparcia finansowego;

b. przez przekroczenie granic tzw. uznania administracyjnego, wskutek uznania przez organ braku celowości przyznania pomocy społecznej, przez nieustalenie, że wnosząca skargę kasacyjną nie jest w stanie zabezpieczyć we własnym zakresie środków na cel i przez błędne ustalenie, że potrzeba wnoszącej skargę kasacyjną nie jest niezbędna;