Wyrok NSA z dnia 16 lipca 2024 r., sygn. II OSK 1498/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1485/22 w sprawie ze skargi T.O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 31 października 2022 r. znak: SKO-ZP-415-226/21 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia uzgadniającego projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 28 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1485/22, oddalił skargę T.O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu (dalej: SKO) z 31 października 2022 r. znak: SKO-ZP-415-226/21 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Starosta [...] (dalej: Starosta) postanowieniem z 13 maja 2016 r. znak: OŚ.644.125.2016 wydanym w związku z wystąpieniem Wójta Gminy L. (dalej: Wójt) uzgodnił projekt decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz. ew. nr [...] wraz z obiektami infrastruktury technicznej na dz. ew. nr [...], [...] obr. [...] gm. [...]" w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych.

Podaniem z 14 października 2021 r. T.O. zwrócił się do SKO o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia Starosty z dnia 13 maja 2016 r. zarzucając, że zostało ono wydane z rażącym naruszeniem: art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), dalej: k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego, w tym zasięgnięcia opinii biegłego geologa; art. 75 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie sztywnej teorii dowodowej polegającej na przyjęciu, iż wyłącznym wyznacznikiem tego, czy istnieje czy nie istnieje obszar osuwiskowy, są dane zawarte w mapie przekazanej przez Państwowy Instytut Geologiczny; art. 75 i art. 76, art. 101 pkt 6 oraz art. 110a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 1973 ze zm.), dalej: p.o.ś. poprzez błędne ich niezastosowanie w sytuacji, gdy na przedmiotowym obszarze istnieje obawa zagrożenia osuwiskowo-erozyjnego, co powinno skutkować odmową uzgodnienia.