Interpretacja indywidualna z dnia 27 listopada 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-3.4010.533.2025.1.ZK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą prawną mającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlega w Polsce opodatkowaniu CIT od całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy). Spółka działa w grupie Y Group od roku (…), która jest (…). Grupa obecna jest w (…) krajach, natomiast Spółka jest (…). Podstawowym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest (…).

Spółka posiada dwa nowoczesne zakłady w (…). W sumie lokalizacje te stanowią (…) m² powierzchni, na której znajdują się linie produkcyjne, w ramach których Spółka posiada maszyny i urządzenia do (…), produkcji (…). W części magazynowej znajdują się nowoczesne urządzenia zapewniające czynności magazynowania w pełni zautomatyzowane.

Spółka posiada dwie decyzje o wsparciu wydane przez Specjalną Strefę Ekonomiczną Sp. z o.o. (dalej: „SSE”) działającą w imieniu Ministra właściwego do spraw gospodarki, a to: decyzja o wsparciu nr 1 z dnia (…) 2020 r. (dalej: „DoW 1”) oraz decyzja o wsparciu nr 2 z dnia (…) 2021 r. (dalej: „DoW 2”). Zarówno DoW 1, jak i DoW 2 realizowane są na terenie zakładu Spółki przy ul. (…) (dalej: „Zakład”).

DoW 1 i DoW 2 zostały wydane na prowadzenie działalności na terenie wskazanym w tych decyzjach rozumianej jako działalność produkcyjna, handlowa i usługowa w zakresie następujących wyrobów wytworzonych lub usług określonych według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług Głównego Urzędu Statystycznego (dalej: „PKWiU”):

1. Sekcja (…);

2. Klasa (…);

3. Klasa (…);

4. Sekcja (…);

5. Klasa (…);

6. Sekcja (…);

7. Sekcja (…).

Aktualnie, Spółka korzysta ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT, w ramach DoW 1.

Do końca grudnia 2024 r., Spółka przyjęła do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, wszystkie zakupione w ramach nowej inwestycji objętej DoW 2 składniki majątku. Dnia 31 grudnia 2024 r. Spółka złożyła pismo do SSE informujące o zakończeniu realizacji inwestycji prowadzonej w ramach decyzji o wsparciu nr 2 z dnia (…) 2021 r. z późniejszymi zmianami. Niemniej jednak, w związku z wystąpieniem pożaru, o którym mowa poniżej, Spółka nie rozpoczęła korzystania ze zwolnienia podatkowego w ramach DoW 2.

W dniu (…) 2025 r. na terenie Zakładu wybuchł pożar. Natychmiastowa akcja gaśnicza, jak i istniejące zabezpieczenia przeciwpożarowe ograniczyły zakres pożaru głównie do magazynu surowca, w którym składowany był (…). Niemniej jednak gaszenie pożaru, z powodu specyfiki (…), co wpłynęło na powstanie dużych strat, nie tylko wśród składu materiałów, lecz także w aktywach trwałych i wyposażeniu Spółki, które znajdywały się w magazynie oraz sąsiadującej z magazynem hali produkcyjnej. Fakt, że Spółka posiadała czujki dymu, grodzie przeciwpożarowe, specjalistyczne okna dachowe, a także przeszkolony zespół pracowników spowodował, że pożarem nie zostały objęte hala produkcyjna oraz magazyn wyrobów gotowych, a zniszczeniu uległ magazyn surowca. Część produkcyjna oddzielona grodziami przeciwpożarowymi ucierpiała głównie z powodu akcji gaśniczej (zalanie przez wodę) oraz w związku z zerwaniem instalacji biegnących pod dachem przez część produkcyjną i magazynową w momencie zapadnięcia się dachu. Pożar spowodował uszkodzenie i doprowadził do częściowej lub całkowitej likwidacji określonych składników majątku, z których część objęta była DoW 1 lub DoW 2 (co zostało wskazane w nawiasie przy danych środkach trwałych). Likwidacji lub uszkodzeniu uległy w szczególności poniższe środki trwałe, natomiast czynności inwentaryzacyjne nie zostały dotychczas zakończone, co wiąże się z możliwością pojawienia się innych środków trwałych, odrębnych od wymienionych:

· Budynek produkcyjno-administracyjny - w części dotyczącej magazynu surowca (DoW 1) (DoW 2),

· Kotły gazowe,

· Kotłownia gazowa,

· Drukarka (…),

· Monitory (DoW 1),

· Drukarka (…) (DoW 1),

· Drukarki laserowe (DoW 1),

· Urządzenie wielofunkcyjne (DoW 1),

· Terminale danych z wyposażeniem (DoW 1),

· Drukarka (…) (DoW 2),

· Drukarki przemysłowe,

· (…),

· Zasilacz awaryjny,

· Instalacja (…),

· (…) (DoW 1),

· Talerz satelitarny do łącza internetowego,

· Stacja ładowania wózków w magazynie (DoW 2),

· (…) (DoW 1),

· (…),

· (…),

· Wagosuszarka (DoW 2),

· Waga na zwroty do magazynu,

· Wagi pomostowe,

· Wózki do rolek,

· Wózki widłowe (DoW 1),

· Regały magazynowe przejezdne,

· Logo na budynku – tył,

· Regał magazynowy pomocniczy,

· Sondy (…),

· Regały magazynowe,

· Komplet regałów do magazynu części zamiennych (DoW 1),

· (…),

· (…),

· (…),

· Oświetlenie terenu,

· Sieć komputerowa,

· System (…),

· System ppoż i sterowania oddymianiem,

· System (…) (DoW 1),

· Instalacja (…),

· (…) (DoW 1),

· (…),

· Wyposażenie działu CTP,

· (…),

· Głowice (…), (DoW 2),

· Okablowanie (…) (DoW 2),

· Kotłownia,

· Trafostacje,

· Infrastruktura, w tym infrastruktura IT.

Spółka niezwłocznie podjęła działania umożliwiające ustalenie przyczyny pożaru, zawnioskowała o przyznanie odszkodowania oraz wdrożyła kroki pozwalające na jak najszybsze wznowienie procesów produkcyjnych oraz odbudowę zniszczonego magazynu i przywrócenie stanu pozostałych aktywów do stanu sprzed wystąpienia pożaru. Powyższe miało zapewnić Spółce jak najszybszą możliwość powrotu działań produkcyjnych, a co za tym idzie, kontynuacji sprzedaży i uzyskiwania przychodów ze sprzedaży. Ponadto, celem wznowienia produkcji było zapewnienie pracownikom pracy i brak zwolnień, związanych z brakiem przychodów ze wstrzymanej produkcji i wysokimi kosztami pracowniczymi.

Od początku (…) w Zakładzie Spółki trwały prace umożliwiające dokonanie szacunków poniesionych strat oraz ocena możliwości wznowienia produkcji z użyciem istniejącego parku maszynkowego. W drodze ww. prac, Spółka oszacowała, iż uszkodzeniu lub zniszczeniu uległy wymienione powyżej w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym środki trwałe, w tym takie, których cena nabycia i wytworzenia stanowiła koszt kwalifikowany w ramach DoW 1 lub DoW 2.

W związku z pożarem, Spółka złożyła prośbę o wydanie rekomendacji przez SSE co do wpływu pożaru na rozliczenie pomocy w ramach zwolnienia podatkowego wynikającego z DoW 1 oraz dalszej realizacji inwestycji, a także późniejszego rozliczenia pomocy w ramach DoW 2, tj. w szczególności wskazanie jak Spółka powinna rozpoznać utracone/uszkodzone środki trwałe stanowiące koszty kwalifikowane, a także nowo zakupione, w miejsce tych zniszczonych, środki trwałe. SSE w odpowiedzi z dnia (…) 2025 r. wskazała, że biorąc pod uwagę nadzwyczajny charakter okoliczności, dla celów dalszego rozliczania pomocy w ramach DoW 1 oraz DoW 2, Spółka powinna zastąpić stare aktywa nowymi niezwłocznie po ustaleniu zakresu zniszczeń i ewentualnym uzyskaniu odszkodowania.

W związku z odpowiedzią z SSE, Spółka wystąpiła z wnioskiem do SSE o przesunięcie terminu kontroli weryfikującej spełnienie warunków osiągnięcia zatrudnienia, poniesienia nakładów inwestycyjnych oraz zakończenia nowej inwestycji realizowanej na podstawie DoW 2 na IV kwartał 2025 r., co pozwoli Spółce na kompleksowe przygotowanie się do spełnienia wymogów związanych z utrzymaniem inwestycji oraz na efektywne zarządzanie procesem jej realizacji w związku z wystąpieniem zdarzeń nadzwyczajnych.

Zakład Spółki objęty był ubezpieczeniem, a Spółka po pożarze zgłosiła jego wystąpienie ubezpieczycielowi. W wyniku zgłoszenia, ubezpieczyciel wyznaczył zewnętrzny podmiot szacujący wartość szkody, z którym Spółka rozpoczęła współpracę. Spółka na bieżąco dostarcza dokumenty do likwidacji szkody i dla potwierdzonych partii dokumentów składa wnioski o wypłatę transz odszkodowania. Do dnia złożenia niniejszego wniosku, Spółka otrzymała dwie transze odszkodowania, a proces związany z otrzymaniem trzeciej transzy jest w toku. Czasochłonność analizy powstałych zniszczeń i czynności inwentaryzacyjnych, powoduje, iż Spółka spodziewa się otrzymać kolejne transze, a co za tym idzie, Spółka oczekuje wypłaty kolejnych transz, które realizowane będą w późniejszym terminie.

Odszkodowanie otrzymane przez Spółkę składa się z dwóch części: odszkodowania majątkowego oraz odszkodowania z tytułu utraconych zysków (tzw. business interruption) (dalej łącznie: „Odszkodowanie”).

Kwota otrzymana z tego tytułu przeznaczana jest, a w przypadku otrzymanej w przyszłości części, będzie przeznaczona na pokrycie powstałych na skutek pożaru zniszczeń i strat, tj. kosztów odbudowy, napraw i zakupu uszkodzonych środków trwałych, wyposażenia i zapasów, a także pokrycie podwyższonych kosztów bieżącej działalności związanych m.in. z wynajmem trafostacji w miejsce uszkodzonych urządzeń, wynajmem powierzchni magazynowej, kosztem dodatkowych transportów, wyższymi cenami zakupu towarów od poddostawców aniżeli koszt produkcji we własnym zakresie oraz utraconą marżą od niezrealizowanej sprzedaży, itp. W związku z odbudową magazynu po pożarze, Spółka wyciągnęła wnioski dotyczące zmian potrzebnych na hali magazynowej, w związku z czym przy budowie nowej hali zmieniono sposób doprowadzenia do zakładu infrastruktury, w tym infrastruktury informatycznej. Infrastruktura, która przed pożarem znajdowała się w magazynie, przez co została uszkodzona, w nowym projekcie znajduje się na zewnątrz hali, co ma na celu zapewnienie braku uszkodzeń okablowania na skutek wystąpienia nieplanowanych zdarzeń na hali magazynowej. Taki sposób wykonania okablowania skutkować będzie wykazaniem go jako odrębnego od hali środka trwałego. Dodatkowo, przy hali magazynowej powstaną nowe powierzchnie biurowe, przy czym będą one uznane za nowy środek trwały, odrębny od hali magazynowej. Ponadto, w związku z obecnością na rynku nowych rozwiązań technologicznych Spółka przy odbudowie zakładu zastosowała także inne technologie niż użytkowane przed pożarem, co nie zmienia faktu, iż dokonane zostanie odtworzenie infrastruktury Spółki sprzed pożaru.

Koszty powstałe w Spółce w wyniku pożaru (na których pokrycie Spółka jest w procesie pozyskania odszkodowania) objęły w szczególności kategorie wskazane poniżej - zastrzec należy, że ewentualne nowe pozycje, które mogą zostać zidentyfikowane podczas całego czasu trwających prac inwentaryzacyjnych znajdą się w jednej z poniższych kategorii:

I. Koszty bezpośrednio związane z pożarem dotyczące odbudowy i remontów środków trwałych:

1. Koszty związane z budynkiem i infrastrukturą, w tym koszty odbudowy magazynu, kotłowni, trafostacji, wyposażenia i infrastruktury magazynowej, systemu alarmowego pożarowego znajdującego się w magazynie, systemu kontroli dostępu, (…), infrastruktury IT i infrastruktury sieciowej, drzwi przeciwpożarowych i systemu (…), itp.;

2. Koszty związane z maszynami i urządzeniami, w tym koszty odbudowy stacji transformatorowej, wózków widłowych, (…), maszyny (…), kuchni (…), logistyk (…), itp.;

3. Koszty remontów i napraw uszkodzonych środków trwałych, w tym: logistyki (…), ogrzewalni, kotłowni, maszyn i urządzeń peryferyjnych, instalacji elektrycznych, systemów przeciwpożarowych, systemu (…), kuchni (…), instalacji sanitarnych, uszkodzonego sprzętu i wymiany części, wyposażenia itp.;

4. Kosztów odtworzenia środków trwałych tj. części zamiennych zużytych do napraw i usługi naprawy istniejących składników majątku niezaliczanych bezpośrednio do kosztów likwidacji zniszczonego majątku.

Koszty te dotyczą i będą dotyczyły remontu tych samych środków trwałych, bądź zakupu środków trwałych objętych tą samą Klasyfikacją Środków Trwałych co środki trwałe zniszczone/uszkodzone w pożarze lub na nowe środki trwałe, które pierwotnie stanowiły integralną cześć tego samego środka trwałego w chwili zniszczenia, lecz z uwagi na zastosowane rozwiązania obecnie będą stanowiły wyodrębniony i osobny środek trwały (jak np. okablowanie poza budynkiem magazynu), który efektywnie może mieć odmienną Klasyfikację Środków Trwałych.

II. Pozostałe koszty bezpośrednio związane z pożarem:

1. Koszty związane z budynkiem, w tym magazynu, i infrastrukturą oraz parkiem maszynowym, które obejmują wartość zlikwidowanego majątku, który uległ uszkodzeniu/zniszczeniu w pożarze;

2. Inne koszty bezpośrednie pożaru, które wystąpiły w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej (zwolnionej), takie jak:

- koszty związane z usunięciem pogorzeliska oraz koszty oczyszczania po pożarze, w tym koszty usunięcia odpadów i koszty sprzątania, koszty prac rozbiórkowych i wywozu gruzu; itp.;

- koszty spalonych surowców - wartość ich likwidacji.

3. Koszty likwidacji zapasu materiałów (surowców), które w związku z pożarem utraciły swoją biznesową wartość.

Wyżej wskazane koszty, poniesione przez Spółkę, pozostają w bezpośrednim związku z otrzymanym odszkodowaniem, ponieważ to właśnie wystąpienie szkody spowodowało konieczność poniesienia tych wydatków, a uzyskane środki z odszkodowania służą ich pokryciu. Wydatki te nie mają charakteru ogólnego, lecz są ściśle związane z konkretnym zdarzeniem, jakim był pożar, a ich poniesienie pozostaje w jednoznacznej i uchwytnej relacji z konkretnym przychodem – odszkodowaniem. W praktyce oznacza to, że bez zaistnienia szkody i poniesienia tych kosztów nie doszłoby do uzyskania odszkodowania. Są one nierozerwalnie powiązane z tym przychodem i dotyczą wyłącznie działań podjętych w celu usunięcia skutków szkody oraz przywrócenia działalności do normalnego funkcjonowania po zdarzeniu losowym.

III. Podwyższone koszty prowadzenia biznesu

1. Opłata za zaniżony pobór mocy z powodu postoju urządzenia (…);

2. Koszty pracownicze w związku z czasem pracowników poświęconym na ponowne uruchomienie zakładu po pożarze (pracownicy dedykowani) oraz koszty pracownicze pracowników zaangażowanych w projekt (…);

3. Koszty wynajmu wózków widłowych, w związku ze zniszczeniem przez pożar wózków będących własnością Spółki, które służyły obsłudze procesów logistycznych;

4. Koszty wynajmu powierzchni magazynowych (surowiec);

5. Zwiększone koszty obsługi logistycznej na przewozy między magazynem a zakładem produkcyjnym;

6. Koszty wynajmu alternatywnych źródeł grzewczych (kotłownie);

7. Inne kary niezawinione, takie jak kary od klientów z tytułu niedotrzymania kontraktów z powodu pożaru.

IV. Koszty utraconych korzyści

1. Koszty kooperacji;

2. Koszty utraconej marży z tytułu produkcji podzleconej lub utraconej sprzedaży.

Co do zasady zniszczone lub uszkodzone środki trwałe, których dotyczą powyższe koszty, wykorzystywane były/są przez Spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej w ramach DoW 1.

Koszty ujęte w pkt I tj. koszty bezpośrednio związane z pożarem dotyczące odbudowy i remontów środków trwałych, nie zostały ujęte przez Spółkę w kosztach uzyskania przychodu, ale spełniają następujące przesłanki: zostały poniesione przez Spółkę, są definitywne, pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, zostały poniesione w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub mogą mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, zostały właściwie udokumentowane.

Natomiast pozostałe koszty, spełniając powyższe przesłanki ujęcia ich w kosztach uzyskania przychodu, są albo będą ujęte w kosztach uzyskania przychodu.

Pytania

1. Czy Odszkodowanie za szkody w środkach trwałych, w części wydatkowanej przez Spółkę w roku podatkowym lub w roku bezpośrednio po nim następującym na remont środków trwałych albo na zakup lub na wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych, z którymi związana była taka szkoda, stanowi przychód (dochód) Spółki, który to przychód (dochód) korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 54a w zw. z art. 17 ust. 10a Ustawy CIT?

2. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie 1, czy pozostała część Odszkodowania stanowi przychód (dochód) Spółki z działalności gospodarczej osiągnięty z realizacji nowej inwestycji określonej w DoW1 i uzyskany na terenie określonym w DoW 1 i tym samym uzyskany z tego tytułu przychód (dochód) korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT?

3. W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie 1, czy całość Odszkodowania uzyskanego od ubezpieczyciela stanowi przychód (dochód) Spółki z działalności gospodarczej osiągnięty z realizacji nowej inwestycji określonej w DoW 1 i uzyskany na terenie określonym w DoW 1 i tym samym uzyskany z tego tytułu przychód (dochód) korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT?

4. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie 1 i negatywnej odpowiedzi na pytanie 2 tj. uznania, że Odszkodowanie za szkody w środkach trwałych, w części wydatkowanej na remont środków trwałych albo na zakup lub na wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych, stanowi przychód (dochód) Spółki korzystający ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 54a w zw. z art. 17 ust. 10a, a także uznania, że pozostała część Odszkodowania nie stanowi przychodu (dochodu) korzystającego ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT i podlega opodatkowaniu, czy koszty bezpośrednie, wskazane w pkt II stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego (tj. pozostałe koszty bezpośrednio związane z pożarem), poniesione w związku z otrzymanym odszkodowaniem będą stanowiły koszty związane z przychodem z tytułu otrzymanego odszkodowania i tym samym będą stanowiły koszty uzyskania przychodów działalności opodatkowanej podatkiem CIT?

5. W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie 1 i 3, tj. uznania, że Odszkodowanie za szkody w środkach trwałych, w części wydatkowanej na remont środków trwałych albo na zakup lub na wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych, stanowi przychód (dochód) Spółki, który nie może zostać zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 54a w zw. z art. 17 ust. 10a, a także uznania, że całość Odszkodowania uzyskanego od ubezpieczyciela nie stanowi przychodu (dochodu) korzystającego ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT i podlega opodatkowaniu, czy koszty bezpośrednie, wskazane w pkt I i II stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego (tj. koszty bezpośrednio związane z pożarem dotyczące odbudowy i remontów środków trwałych oraz pozostałe koszty bezpośrednio związane z pożarem), poniesione w związku z otrzymanym odszkodowaniem będą stanowiły koszty związane z przychodem z tytułu otrzymanego odszkodowania (zarówno jako koszty z faktur lub jako koszty amortyzacji składników majątku, dla których odbudowy zostały poniesione te koszty) i tym samym będą stanowiły koszty uzyskania przychodów działalności opodatkowanej podatkiem CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

1. Odszkodowanie za szkody w środkach trwałych, w części wydatkowanej przez Spółkę w roku podatkowym lub w roku bezpośrednio po nim następującym na remont środków trwałych albo na zakup lub na wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych zaliczonych zgodnie z klasyfikacją środków trwałych do tego samego rodzaju co środki trwałe, z którymi związana była taka szkoda, stanowi przychód (dochód) Spółki, który to przychód (dochód) korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 54a w zw. z art. 17 ust. 10a Ustawy CIT.

2. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie 1 pozostała część Odszkodowania stanowi przychód (dochód) Spółki z działalności gospodarczej osiągnięty z realizacji nowej inwestycji określonej w DoW1 i uzyskany na terenie określonym w DoW1 i tym samym uzyskany z tego tytułu przychód (dochód) korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT.

3. W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie 1 Odszkodowanie uzyskane od ubezpieczyciela stanowi przychód (dochód) Spółki z działalności gospodarczej osiągnięty z realizacji nowej inwestycji określonej w DoW1 i uzyskany na terenie określonym w DoW1 i tym samym uzyskany z tego tytułu przychód (dochód) korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT.

4. W przypadku uznania, że Odszkodowanie za szkody w środkach trwałych, w części wydatkowanej na remont środków trwałych albo na zakup lub na wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych, stanowi przychód (dochód) Spółki korzystający ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 54a w zw. z art. 17 ust. 10a, a także uznania, że pozostała część Odszkodowania nie stanowi przychodu (dochodu) korzystającego ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT i podlega opodatkowaniu, koszty bezpośrednie, wskazane w pkt II stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego (tj. pozostałe koszty bezpośrednio związane z pożarem), poniesione w związku z otrzymanym odszkodowaniem będą stanowiły koszty związane z przychodem z tytułu otrzymanego odszkodowania i tym samym będą stanowiły koszty uzyskania przychodów działalności opodatkowanej podatkiem CIT.

5. W przypadku uznania, że Odszkodowanie za szkody w środkach trwałych, w części wydatkowanej na remont środków trwałych albo na zakup lub na wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych, stanowi przychód (dochód) Spółki, który nie może zostać zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 54a w zw. z art. 17 ust. 10a, a także uznania, że Odszkodowanie uzyskane od ubezpieczyciela nie stanowi przychodu (dochodu) korzystającego ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT i podlega opodatkowaniu, koszty bezpośrednie, wskazane w pkt I i II stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego (tj. koszty bezpośrednio związane z pożarem dotyczące odbudowy i remontów środków trwałych oraz pozostałe koszty bezpośrednio związane z pożarem), poniesione w związku z otrzymanym odszkodowaniem będą stanowiły koszty związane z przychodem z tytułu otrzymanego odszkodowania (zarówno jako koszty z faktur lub jako koszty amortyzacji składników majątku, dla których odbudowy zostały poniesione te koszty) i tym samym będą stanowiły koszty uzyskania przychodów działalności opodatkowanej podatkiem CIT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Ad 1.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 54a Ustawy CIT, wolne od podatku są odszkodowania za szkody w środku trwałym, z wyłączeniem samochodu osobowego, w części wydatkowanej w roku podatkowym lub w roku bezpośrednio po nim następującym na remont tego środka trwałego albo na zakup lub na wytworzenie we własnym zakresie środka trwałego zaliczonego zgodnie z Klasyfikacją do tego samego rodzaju co środek trwały, z którym związana była taka szkoda, przy czym przepis art. 16 ust. 1 pkt 48 stosuje się odpowiednio.

Jak wskazano w art. 16 ust. 1 pkt 48 Ustawy CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Zgodnie z uzasadnieniem do rządowego projektu ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszczeń dla przedsiębiorców w prawie podatkowym i gospodarczym (druk nr 2862) wprowadzającej art. 17 ust. 1 pkt 54a Ustawy CIT „zmiana zakłada dodanie w art. 17 ust. 1 nowego punktu 54a wprowadzającego nowe zwolnienie podatkowe dla kwot odszkodowań uzyskiwanych przez podatnika od ubezpieczyciela z tytułu zniszczenia lub uszkodzenia posiadanego przez podatnika środka trwałego (z wyjątkiem samochodu osobowego). Warunkiem zastosowania tego zwolnienia będzie wydatkowanie przez podatnika - w okresie nie późniejszym niż do upływu kolejnego roku podatkowego - równowartości otrzymanego odszkodowania na remont uszkodzonego środka trwałego bądź na zakup lub wytworzenie analogicznego środka trwałego, mogącego zastąpić środek trwały uprzednio zniszczony lub uszkodzony”.

Organy podatkowe wskazują na spełnienie kilku warunków, które umożliwiają podatnikom skorzystanie z wskazanego powyżej zwolnienia (por. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 20 stycznia 2025 r. nr 0111-KDIB1-2.4010.718.2024.1.ANK. Są to następujące warunki:

1) odszkodowanie musi dotyczyć szkody w środku trwałym (z wyłączeniem samochodu osobowego),

2) odszkodowanie musi być wydatkowane na ściśle określone w art. 17 ust. 1 pkt 54a Ustawy CIT cele, tj. na remont tego środka trwałego albo na zakup lub na wytworzenie we własnym zakresie środka trwałego zaliczonego zgodnie z klasyfikacją środków trwałych do tego samego rodzaju co środek trwały, z którym związana była taka szkoda,

3) w ściśle określonym terminie, w części wydatkowanej w roku podatkowym lub w roku bezpośrednio po nim następującym,

4) wydatki pokryte odszkodowaniem nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, w tym również poprzez odpisy amortyzacyjne.

Powyższe warunki muszą być spełnione jednocześnie, ponieważ jak wskazano przykładowo w interpretacji indywidualnej z 13 października 2022 r., znak 0111-KDIB1-3.4010.541.2022.2.PC „odszkodowanie za szkody w środku trwałym jest wolne od podatku, jeżeli zaistnieją warunki określone wprost w tym przepisie, tj. rzeczywiste wydatkowanie uzyskanego odszkodowania na wskazane cele: remont, zakup bądź wytworzenie środka trwałego oraz określony przedział czasu na wydatkowanie: w roku podatkowym lub w roku bezpośrednio po nim następującym. Z takiej konstrukcji przepisu wynika, że tylko niespełnienie jednego z tych warunków oznacza obowiązek opodatkowania uzyskanego odszkodowania z tytułu szkody w środkach trwałych”.

Biorąc pod uwagę wskazane powyżej punkty, Spółka spełnia wszystkie z nich, ponieważ:

1) poniosła szkody w środkach trwałych znajdujących się na terenie, gdzie wybuchł pożar,

2) kwoty otrzymane z odszkodowania wydatkuje na remont tych samych środków trwałych, bądź na zakup środków trwałych, w tym w szczególności na środki trwałe objęte tą samą klasyfikacją co środki trwałe zniszczone/uszkodzone w pożarze lub na nowe środki trwałe, które pierwotnie stanowiły integralną cześć tego samego środka trwałego w chwili zniszczenia, lecz z uwagi na zastosowane rozwiązania obecnie będą stanowiły wyodrębniony i osobny środek trwały (jak np. okablowanie poza budynkiem magazynu),

3) wydatki ponosi w bieżącym roku podatkowym (roku pożaru) oraz ponieść może w roku bezpośrednio po nim następującym,

4) wydatków pokrytych odszkodowaniem nie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów, w tym również poprzez odpisy amortyzacyjne,

co daje Spółce prawo do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 54a Ustawy CIT, w stosunku do kwot Odszkodowania otrzymanych (dotychczas i w przyszłości) z tytułu zniszczonych środków trwałych i wydatkowanych na ich odtworzenie.

W związku z rozpoczęciem wydatkowania środków własnych Spółki na remont i zakup środków trwałych niezwłocznie po wystąpieniu pożaru, a przed otrzymaniem odszkodowania, zastosowanie znajdzie art. 17 ust. 10a Ustawy CIT, który wskazuje, że zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 54a, stosuje się także do otrzymanego odszkodowania w części odpowiadającej wartości wydatków poniesionych przez podatnika na cele określone w tym przepisie od dnia powstania szkody do dnia otrzymania odszkodowania, w części niezaliczonej do kosztów uzyskania przychodów, w tym poprzez odpisy amortyzacyjne.

Przepis ten upoważnia podatnika do zastosowania zwolnienia również w części odszkodowania, które pokryć ma wydatki poniesione przed dniem otrzymania odszkodowania, o ile podatnik wydatków tych nie ujął jako kosztów uzyskania przychodów. Wymóg ten jest spełniony w przypadku Spółki, ponieważ koszty te nie są, ani nie będą ujęte jako koszty uzyskania przychodów.

Powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych, przykładowo:

· w interpretacji indywidualnej z 20 stycznia 2025 r., znak 0111-KDIB1-2.4010.718.2024.1.ANK, w której określono, że „Spółka jest uprawniona do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 54a Ustawy CIT, w stosunku do kwot odszkodowań otrzymanych (dotychczas i w przyszłości) na rachunek bankowy Spółki z tytułu zniszczonych środków trwałych (według kategorii: maszyny i urządzenia) i wydatkowanych na odtworzenie zniszczonych mocy produkcyjnych tj. sfinansowanie zakupu lub wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych - maszyn i urządzeń”;

· w interpretacji indywidualnej z 4 czerwca 2024 r., znak 0111-KDIB1-2.4010.86.2024.2.BD, w której organ uznał stanowisko wnioskodawcy jako prawidłowe wskazując, że „środki uzyskane w ramach odszkodowania, które Spółdzielnia wydatkowała na odbudowę spalonego pawilonu handlowo-usługowego oraz uruchomienie nowych placówek handlowych podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 pkt 54a ustawy o CIT”;

· w interpretacji indywidualnej z 19 lipca 2023 r., znak 0111-KDIB1-3.4010.280.2023.2.AN, gdzie DKIS wskazał, że „Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego, w zakresie kwoty przyznanej tytułem odszkodowania za zniszczoną halę produkcyjno-magazynową, do wysokości wydatkowanych kwot na odbudowę hali produkcyjno-magazynowej i dodatkowej hali magazynowej wraz z instalacjami zaliczonych zgodnie z Klasyfikacją Środków Trwałych do tego samego rodzaju co środki trwałe, które uległy zniszczeniu”;

· w interpretacji indywidualnej z 13 października 2022 r., znak 0111-KDIB1-3.4010.541.2022.2.PC organ podsumował, że „stanowisko Wnioskodawcy w zakresie ustalenia, czy otrzymane przez Spółkę odszkodowanie z tytułu zniszczonego mienia, Spółka powinna zaliczyć, jako przychód (dochód) do działalności pozastrefowej (opodatkowanej), który to przychód (dochód) korzysta ze zwolnienia, jeśli zostały spełnione wszystkie warunki do skorzystania z tego zwolnienia, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 54a w zw. z art. 17 ust. 10a u.p.d.o.p. należało uznać za prawidłowe”.

Na podstawie powyższego, Spółka wskazuje, że Odszkodowanie za szkody w środkach trwałych, w części wydatkowanej przez Spółkę w roku podatkowym lub w roku bezpośrednio po nim następującym na remont środków trwałych albo na zakup lub na wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych zaliczonych zgodnie z klasyfikacją środków trwałych do tego samego rodzaju co środki trwałe, z którymi związana była taka szkoda, stanowi przychód (dochód) Spółki, który to przychód (dochód) korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 54a w zw. z art. 17 ust. 10a Ustawy CIT.

Ad 2 i 3

Jak stanowi art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji, wsparcie na realizację nowej inwestycji jest udzielane w formie zwolnienia od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Artykuł 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT, wskazuje, że wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, z działalności gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w Ustawie o WNI, i uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Jednocześnie, zgodnie z art. 17 ust. 4 Ustawy CIT, zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu.

Biorąc powyższe pod uwagę, wolne od podatku są dochody podatników z działalności gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu i uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu. Jednocześnie zwolnienie to, przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu.

Mając na uwadze powyższe, głównymi warunkami zastosowania zwolnienia z opodatkowania na podstawie decyzji o wsparciu jest łączne wystąpienie dwóch warunków:

1. prowadzenie działalności gospodarczej na terenie określonym w decyzji o wsparciu,

2. uzyskiwanie dochodu z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu.

Zatem, wolny od podatku dochodowego od osób prawnych jest wyłącznie dochód uzyskany z działalności gospodarczej, w zakresie określonym w decyzji o wsparciu, prowadzonej na terenie w niej określonej.

Ustawa CIT nie definiuje pojęcia dochodów z działalności gospodarczej, w tym także z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w decyzji o wsparciu. Zgodnie jednak z art. 7 ust. 2 Ustawy CIT, dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Z kolei w przypadku pojęcia „działalności gospodarczej” zasadne jest odwołanie się do definicji zawartej w art. 3 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, zgodnie z którym działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły.

Dochodem z działalności gospodarczej jest dodatni efekt ekonomiczny działalności o charakterze zarobkowym, wykonywanej we własnym imieniu i na własnych rachunek, w sposób ciągły. Jednocześnie nie ma podstaw by twierdzić, że dochód stanowi wyłącznie cenę, za sprzedawane towary czy usługi, dochód z działalności gospodarczej może obejmować, wszelkie rodzaje dochodów powstające w wyniku prowadzenia działalności gospodarczej, wyłączenie określonego rodzaju dochodów, z tej kategorii bez wyraźnej dyspozycji w ustawie skutkowałoby naruszeniem konstytucyjnej zasady powszechności opodatkowania. Zgodnie bowiem z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Jak wskazano w wyroku NSA z 4 grudnia 2018 r. sygn. II FSK 3324/16 przychód powinien być przypisany do tego źródła, którego opis w sposób najbardziej szczegółowy odpowiada sposobowi jego powstania, chyba że ustawa expressis verbis nakazuje zaliczenie go do innego źródła. W tym miejscu należy również przywołać wyrok NSA z 22 marca 2019 r., II FSK 896/17,w którym stwierdzono, że:

„W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy przyjąć, że dochodem z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., są wszelkie przysporzenia wynikające z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, o ile tytuł ich otrzymania zawiera się w zakresie przedmiotowym działalności określonej w zezwoleniu.”

Powyższe oznacza, że zwolnienie z podatku CIT nie powinno być ograniczane jedynie do dochodów uzyskanych z tytułu sprzedaży usług czy produktów wytworzonych w ramach działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu za pomocą PKWiU. Odmienne podejście polegające na przyjęciu, że dochodem strefowym są tylko świadczenia, które stanowią bezpośrednio cenę za konkretny produkt, z wyłączeniem jakichkolwiek innych świadczeń byłoby zdaniem Wnioskodawcy błędne i sprzeciwiałoby się celowi przepisu wprowadzającego omawiane zwolnienie podatkowe.

Należy zwrócić szczególną uwagę na użyte w powyższym orzeczeniu sformułowanie, iż tytuł przysporzenia zawiera się w zakresie przedmiotowym działalności określonej w zezwoleniu. Powyższe odnosi się również, do kwestii dochodów osiągniętych z działalności gospodarczej z realizacji nowej inwestycji. Zwolnienie, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT, powinno obejmować całość działalności objętej decyzją o wsparciu, tj. w całym jej zakresie przedmiotowym, nie jedynie w zakresie sprzedaży towarów objętych określonymi kodami PKWiU, ale również przychody związane z tą sprzedażą, które z niej wynikają, lub które bezpośrednio umożliwiają realizację działalności bezpośrednio wskazanej w decyzji o wsparciu. W szczególności należy zatem wskazać, wszelkiego rodzaju przychody o charakterze akcesoryjnym, które bezpośrednio wynikają z działalności objętej decyzją o wsparciu. Bowiem tego typu dochody, które wynikają defacto z praktyki gospodarczej branży, w której funkcjonuje Wnioskodawca stanowią dochody z realizacji nowej inwestycji.

Przedmiotem DoW 1 i DoW 2 jest działalność produkcyjna, usługowa i handlowa związana z wskazanymi w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym kodami PKWiU. W ramach niniejszej działalności, Spółka ponosi różnego rodzaju ryzyka, związane z działaniami siły natury, czy z różnego rodzaju wypadkami. Ryzyka te są bezpośrednio związane z działalnością Spółki na terenie objętym DoW 1 i DoW 2 i stanowią swoistego rodzaju element kosztowy przedmiotowej działalności. Należy więc zauważyć, że wskazane ryzyka mieszczą się w zakresie przedmiotowym działalności określonej w DoW 1 i DoW 2 ponieważ są jej nierozłącznym elementem, a sposób w jaki Spółka postanowiła zarządzić niniejszymi ryzykiem, stanowi zasadniczo trzon działalności zwolnionej Spółki, od którego w znacznej mierze będzie zależeć przyszła cena usług i towarów sprzedawanych na podstawie DoW 1 i DoW 2.

W celu mitygacji ryzyka (ograniczenia ewentualnych kosztów) Spółka postanowiła ubezpieczyć wskazaną działalność od wypadków losowych takich jak pożar. W wyniku czego ryzyko tego typu wypadków nie wpływa w takim stopniu na cenę sprzedawanych towarów i usług, co za tym Spółka nie jest zobowiązana do tworzenia tak znacznych rezerw związanych z ryzkiem pożaru, czy innych wypadków losowych.

Spółka może też utrzymać płynność finansową w zakresie działalności realizowanej na podstawie decyzji o wsparciu w przypadku pożaru, nie zwiększając bazy kosztowej sprzedawanych towarów i usług. Jednocześnie, należy zauważyć, że Spółka nie musiałaby nawiązywać wskazanych umów ubezpieczenia, gdyby nie prowadziła działalności objętej DoW 1 i DoW 2, bowiem wskazane ryzyka nie pojawiłyby się. Ubezpieczenie jest więc bezpośrednio związane z działalnością zwolnioną Spółki, bowiem prowadzenie działalności objętej DoW 1 i DoW 2 było warunkiem sine qua non ponoszenia kosztów ubezpieczenia, a także otrzymania odszkodowania.

Zatem, istnieje widoczny i bezsprzeczny bezpośredni związek pomiędzy przychodem (dochodem) uzyskanym z tytułu udzielonego Spółce odszkodowania a działalnością określoną w DoW 1 i DoW 2. Odszkodowanie nie dotyczy bowiem działalności opodatkowanej na zasadach ogólnych i nie ma z nią żadnego związku. Wynika to z faktu, że ubezpieczenie przeznaczone jest na ponoszenie kosztów opisanych w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym takie jak koszty związane z przywróceniem do stanu pierwotnego środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych wykorzystywanych w działalności prowadzonej w ramach DoW 1, które to są związane przede wszystkim z odnowieniem uszkodzonych zakładów, czy z kosztami wynikającymi z przestoju i zabezpieczenia przyszłej działalności strefowej.

Zgodnie z treścią stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Spółka ubezpieczyła zakład objęty DoW 1 i DoW 2, który uległ uszkodzeniu w wyniku pożaru. Dzięki uzyskanym od ubezpieczyciela środkom finansowym będzie ona w stanie pokryć szkody, jakie poniosła w wyniku tego zdarzenia i jednocześnie zachować odpowiednią płynność finansową pozwalająca na kontynuację działalności zwolnionej. Gdyby pożar nie miał miejsca, a Spółka kontynuowałaby swoją działalność na terenie zakładu, to uzyskiwałaby przychody z działalności zwolnionej z tytułu produkcji produktów objętych decyzjami o wsparciu oraz odpowiednio ponosiłaby związane z nimi koszty działalności zwolnionej, w tym koszty ubezpieczenia. Gdyby Wnioskodawca nie prowadził działalności na terenie objętym decyzjami o wsparciu nie doszłoby wówczas do wypłaty odszkodowania z posiadanej przez Spółkę polisy.

Wobec powyższego, pomiędzy kwotami otrzymanymi od ubezpieczyciela a działalnością zwolnioną z opodatkowania CIT istnieje bezpośredni, nierozerwalny związek przyczynowo-skutkowy. Otrzymane odszkodowanie nie jest w żadnym stopniu związane z działalnością opodatkowaną, a ponadto umożliwi dalsze funkcjonowanie zakładu objętego DoW 1 i DoW 2.

Jednocześnie, uzyskiwanie przychodów z tytułu odszkodowań nie stanowi samoistnej działalności gospodarczej - brak jest chociażby samodzielnej takiej klasyfikacji w PKWiU. Przychody z tytułu odszkodowań są zawsze wypadkową prowadzenia jakiegoś rodzaju działalności głównej, wynikają bowiem z ziszczenia się określonego ryzyka działalności głównej i powstania określonych kosztów. Należy zauważyć, że co do zasady kwoty ubezpieczeń stają się należne w przypadku zmaterializowania się konieczności poniesienia określonych wydatków po stronie ubezpieczonego, są zatem związane z poniesieniem określonej kategorii kosztów.

Powyższe znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przykładowo w następujących wyrokach przywołanych również powyżej:

· W wyroku NSA z dnia 18 grudnia 2024 r., w sprawie o sygn. II FSK 359/22, wskazano, że: „Naczelny Sąd Administracyjny zwraca także uwagę, że zastosowanie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. do przychodów pozostających w ścisłym związku funkcjonalnym z działalnością gospodarczą podatnika w specjalnej strefie ekonomicznej nie powoduje rozszerzenia zakresu zwolnienia. Nie są to bowiem przychody z działalności innej niż prowadzona na podstawie zezwolenia, choć nie stanowią wprost zapłaty za produkt czy usługę. Ponadto zwrócić należy, że zaliczenie ich do dochodów zwolnionych nie ma wpływu na wielkość zwolnienia, które jest limitowane wielkością pomocy publicznej. Wielkość ta zależna jest od kosztów nowej inwestycji lub utworzonych nowych miejsc pracy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych, t. j. Dz.U. z 2019 r. poz. 121).”

· w wyroku NSA z dnia 22 marca 2019 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 896/17 dotyczącej rekompensaty otrzymanej od kontrahenta z tytułu zmniejszenia zamówienia na towary strefowe: „Skoro przedmiotowa rekompensata ma pozwolić Spółce co najmniej pokryć takie koszty, jak m.in. amortyzacja składników majątkowych, koszty prac badawczo-rozwojowych, koszty pracownicze, które to koszty Spółka jest zmuszona ponieść w celu realizacji umowy bez względu na faktycznie zrealizowany wolumen sprzedaży, to należy uznać, że funkcją rekompensaty jest pokrycie ponoszonych przez Spółkę kosztów utworzenia miejsc pracy oraz utrzymania gotowości do wytwarzania towarów na zamówienie kontrahenta. Tak więc rekompensata otrzymana od kontrahenta powinna być kwalifikowana jako przychód uzyskiwany z wykonywania działalności gospodarczej na terenie SSE, jest bowiem bezpośrednią konsekwencją prowadzonej działalności”;

W przypadku Wnioskodawcy, celem odszkodowania będzie pokrycie poniesionych przez Spółkę szkód w celu umożliwienia dalszego wytwarzania produktów, a zatem analogicznie powinien być kwalifikowany jako przychód uzyskiwany z wykonywania działalności na terenie określonym w decyzji o wsparciu.

· w wyroku NSA z dnia 15 lutego 2018 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 245/16 analogicznie jak w wyroku powyżej: „Spółka podjęła określone działania nakierowane na uzyskanie określonego przedmiotowo, zgodnego z zezwoleniem dochodu: zawarła umowę, poniosła nakłady w celu zapewniania możliwości wykonania umowy, określiła jednostkową cenę towaru uwzględniając w kalkulacji także poniesione nakłady. Okoliczność, że kontrahent zrezygnował z odbioru części wcześniej zamówionego towaru oferując stosowną rekompensatę nie może uzasadniać oceny, że tytuł otrzymania rekompensaty jest inny aniżeli działalność gospodarcza wykonywana w strefie w ramach uzyskanego zezwolenia”;

· w wyroku WSA z dnia 28 marca 2023 r., sygn. akt: I SA/Wr 713/22 (orzeczenie nieprawomocne), w którym Sąd uznał, że: „Gdyby skarżąca nie prowadziła tej działalności gospodarczej, to nie wystąpiłyby koszty, których częściowego sfinansowania podjęło się Państwo w celu złagodzenia przedsiębiorcom niekorzystnych skutków pandemii COVID-19. W świetle powyższych rozważań, w przekonaniu Sądu, pomiędzy analizowanym dofinansowaniem do wynagrodzeń i składek pracowników ze środków FGŚP, a działalnością strefową skarżącej, występuje ścisły, funkcjonalny i nierozerwalny związek, który pozwala na uwzględnienie tego przychodu w kalkulacji dochodu zwolnionego z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.”.

Analizując powyższe orzeczenia należy zauważyć, że jeżeli określony przychód wynika z kosztów poniesionych w ramach działalności zwolnionej nie powinno być mowy o dopuszczeniu sytuacji, w której podatnik generuje przychód opodatkowany w związku z kosztami działalności zwolnionej. Ponadto, przyjęcie, że otrzymywany przez podatnika przychód z tytułu odszkodowania jest opodatkowany, a koszty poniesione w związku z otrzymaniem niniejszego przychodu, które mają na celu utrzymanie działalności zwolnionej podatnika, stanowią koszty działalności zwolnionej, godzi w elementarną konstytucyjną zasadę ochrony źródła opodatkowania, a także w zasadę poszanowania zdolności płatniczych podatnika. Przyjmując takie stanowisko Spółka byłaby zobowiązana do zapłaty podatku od zabezpieczenia kosztów wynikających ze zdarzenia losowego, jednocześnie nie mając prawa do rozliczenia wskazanych kosztów w kosztach uzyskania przychodu działalności opodatkowanej.

Ad 4 i 5

Przepisy zawarte w pytaniach 1-3, a więc określone w art. 17 ust. 1 pkt 54a lub w art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT, odwołują się do prawa zwolnienia z opodatkowania przychodów otrzymanych z Odszkodowania. Natomiast, Spółka poniosła szereg kosztów w związku z wystąpieniem pożaru w Zakładzie, co prowadzi do wniosku, że koszty te związane są z przychodem z tytułu otrzymanego Odszkodowania i tym samym stanowią koszty uzyskania przychodów działalności opodatkowanej podatkiem CIT, co uzasadniane jest w poniższej części wniosku. Argumenty znajdujące się dalej dotyczą kwestii ujęcia kosztów poniesionych przez Spółkę i zastosowanie znajdą łącznie dla pytań 4 i 5, które dotyczą uznania kosztów za koszty uzyskania przychodów. Rozróżnienie między niniejszymi pytaniami w zakresie kosztów uzależnione jest wyłącznie od kwestii uznania przez Organ sposobu rozpoznania zwolnienia podatkowego dla przychodu z tytułu Odszkodowania, niemniej w stosunku do każdego z możliwych rozwiązań, zastosowanie znajdą tę same argumenty i interpretacje.

Art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, wskazuje, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 Ustawy CIT.

W związku z powyższym, kosztem uzyskania przychodów będzie taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:

· został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

· jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

· pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

· poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

· został właściwie udokumentowany,

· nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe kryteria należy analizować każdorazowo z punktu widzenia podatnika, o ile nie istnieją przepisy bezpośrednio wskazujące na kwalifikację kosztów, bądź na wyłączenia z kosztów pewnych rodzajów kosztów. Analiza powinna opierać się na badaniu istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym kosztem, a powstaniem przychodu, realną szansą powstania przychodu podatkowego, lub zachowaniem bądź zabezpieczeniem źródła uzyskiwania przychodów.

Jeżeli poniesienie wydatku wpływ ma na osiągnięte przychody to uznać można wydatek za koszt uzyskania przychodów.

Zgodnie z przepisami CIT, koszty uznane mogą być za koszty bezpośrednie lub pośrednie, co wpływ ma na moment ich ujęcia.

Art. 15 ust. 4 Ustawy CIT, dotyczy kosztów bezpośrednich i zgodnie z nim koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

Na mocy art. 15 ust. 4b Ustawy CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo

2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego

3) są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Zgodnie z art. 15 ust. 4c Ustawy CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.

Natomiast art. 15 ust. 4d Ustawy CIT, określa, że koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

W związku z powyższymi przepisami, zastosowanie znajduje także art. 15 ust. 4e, który wskazuje, że za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Przepisy nie definiują pojęcia kosztu bezpośredniego czy kosztu pośredniego. Próby zdefiniowania tych pojęć można odnaleźć w interpretacjach indywidualnych. I tak w piśmie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 10 października 2016 r., znak ILPB1-3/4510-1-30/16-2/KP wskazano, że: „zgodnie z ugruntowanym poglądem kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru. Podobnie traktować należy wydatki na zakup materiałów i produktów, które można przypisać do konkretnego przychodu, a tym samym dokonać identyfikacji i konkretyzacji przychodu uzyskanego w następstwie poniesienia tego rodzaju wydatku.

Natomiast do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, a więc takie, którym nie można przypisać konkretnego przychodu, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje ich uzyskanie, np. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną. Tego rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. Tym samym nie jest możliwe ustalenie, w którym okresie bądź roku podatkowym wystąpi przychód uzasadniający potrącenie takich kosztów”.

Powyższe przepisy wskazują, że w przypadku powiązania kosztów z osiągnięciem konkretnych przychodów uznać można je za koszty bezpośrednie, które potrącalne są, co do zasady w momencie uzyskania przychodu, z którymi ich poniesienie związane. Natomiast w przypadku braku możliwości bezpośredniego powiązania kosztu z przychodami wystąpią koszty pośrednie, które potrącalne będą w momencie ich poniesienia.

W przedmiotowej sprawie, z jednej strony podmiot poniósł koszty związane z wystąpieniem pożaru, a z drugiej z tego samego tytułu otrzymał odszkodowanie. Wystąpienie pożaru było sytuacją nadzwyczajną, która doprowadziła do strat w majątku Spółki. Aby móc je pokryć Spółka potrzebowała środków pieniężnych, które pochodzić mogły ze środków własnych Spółki, bądź ze środków otrzymanych z tytułu ubezpieczenia zniszczonego majątku.

W ocenie Spółki, istnieje bezpośrednie powiązanie kosztów poniesionych przez Spółkę z uzyskanym odszkodowaniem, ponieważ wystąpienie pożaru warunkowało wystąpienie przychodów, jak i poniesionych kosztów. W związku z tym istnieją podstawy do wskazania, że poniesione koszty są kosztami bezpośrednio związanymi z osiągniętym przychodem z tytułu odszkodowania.

W orzecznictwie znajduje się potwierdzenie, iż występować może bezpośrednie powiązanie między otrzymaniem odszkodowania a kosztami poniesionymi w związku z jego uzyskaniem. Przykładowo w interpretacji indywidualnej z 13 lutego 2025 r., znak 0111-KDIB1-2.4010.754.2024.1.ANK, DKIS wskazał, że „momentem odpłatnego zbycia części Nieruchomości będzie wydzielenie pod drogę publiczną tej części nieruchomości i otrzymanie przez Spółkę Odszkodowania. Wydatki związane z nabyciem tej części gruntu Nieruchomości, który zostanie przekazany na rzecz Gminy, a za który Spółka otrzyma Odszkodowanie, Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu w momencie otrzymania przez Spółkę Odszkodowania”.

Dodatkowo, skupiając się na pojęciu słowa bezpośredni należy wskazać na definicję wskazaną przez PWN, która określa, że „bezpośrednio” to znaczy: bez pośrednictwa; (o stosunkach przestrzennych) bardzo blisko; w chwili następującej po czymś lub poprzedzającej coś, krótko przed kimś lub po kimś. Wystąpienie kosztu i przychodu w niewielkiej odległości czasowej, jak to miało miejsce w przypadku Spółki, jak również w jednoznacznej styczności odszkodowania z faktem powstania kosztów po pożarze jednoznacznie potwierdza możliwość uznania kosztów za koszty bezpośrednio związane z osiągniętym przychodem z tytułu odszkodowania.

Kwestią, na którą Spółka zwraca także uwagę jest fakt, że podatnicy prowadzący działalność wyłącznie opodatkowaną (bez zastosowania zwolnień podatkowych), do działalności opodatkowanej zaliczają zarówno przychody w kwocie otrzymanych odszkodowań, jak i koszty, w tym koszty ponoszone na naprawę, czy remonty składników majątku. Mając to na uwadze, brak jest według Spółki powodów, które w przypadku stosowania zwolnienia z CIT dla działalności objętej decyzją o wsparciu, powodowałyby rozdzielenie przychodów i kosztów, mających wspólny powód powstania jakim jest pożar, między działalność opodatkowaną i zwolnioną.

Przyjęcie, że otrzymywany przez podatnika przychód z tytułu odszkodowania jest opodatkowany, a koszty poniesione w związku z otrzymaniem niniejszego przychodu, w tym koszty związane z przywróceniem do stanu pierwotnego środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych wykorzystywanych w działalności prowadzonej w ramach DoW 1, stanowią koszty działalności zwolnionej, godzi w elementarną konstytucyjną zasadę ochrony źródła opodatkowania, a także w zasadę poszanowania zdolności płatniczych podatnika. Przyjmując takie stanowisko Spółka byłaby zobowiązana do zapłaty podatku od zabezpieczenia kosztów wynikających ze zdarzenia losowego, jednocześnie nie mając prawa do rozliczenia poniesionych wydatków w kosztach uzyskania przychodu działalności opodatkowanej. Co w ocenie Wnioskodawcy, byłoby nieusprawiedliwionym działaniem względem podatników niekorzystających ze zwolnienia podatkowego.

Przykładowo w wyroku WSA z dnia 22 stycznia 2025 r., znak I SA/Łd 730/24 (orzeczenie nieprawomocne), podmiot, który działa na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej i korzysta ze zwolnienia w zakresie osiągniętego dochodu w ramach zezwoleń strefowych, otrzymał środki pieniężne z programu dla przedsiębiorstw energochłonnych, a z drugiej strony poniósł koszty na energię. Jak wskazano w stanie faktycznym „przyznana w ramach ww. Programów pomoc została uzależniona od poniesienia przez spółkę wydatków na energię elektryczną i gaz ziemny”. Sąd wskazuje, że „przyjęcie stanowiska Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, jak słusznie podkreśla skarżąca, prowadziłoby również do oczywistej i niedozwolonej dyskryminacji podatników prowadzących działalność gospodarczą na terenach SEE w ramach posiadanych zezwoleń strefowych. Zdaniem Sądu, wykładnia art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, zaprezentowana przez organ w sposób nieuprawniony i naruszający zasadę równości wobec prawa jest nie do pogodzenia z celem wprowadzenia tej regulacji i pozostaje w całkowitej sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami proporcjonalności i równości wobec prawa (art. 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji RP). Wskazana w kwestionowanym akcie interpretacja art. 17 ust. 1 pkt 34 zaproponowana przez Dyrektora KIS w istocie prowadziłaby do postawienia w korzystniejszej sytuacji przedsiębiorców prowadzących swoją działalność poza SSE, którzy mają wszak możliwość odliczenia ponoszonych wydatków na energię elektryczną i gaz ziemny od przychodu w ramach otrzymanej bezzwrotnej pomocy publicznej, co wprost stawiałoby takie podmioty w uprzywilejowanej sytuacji w stosunku do skarżącej spółki. (...) W tym kontekście Sąd uznaje również za zasadne zarzuty naruszenia art. 107 ust. 3 TFUE, ponieważ zwolnienie przewidziane treścią art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, winno zostać uznane za neutralne podatkowo, stanowiąc pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 3 TFUE, (vide wyrok NSA z 26 lipca 2017 r., sygn. akt I GSK 888/17).”

Sąd podkreśla, że poza bezpośrednio wskazanymi przypadkami zwolnienia z opodatkowania, takimi jak przykładowo zwolnienie podatkowe z CIT na mocy art. 17 ust. 1 pkt 34 oraz 34a, które są wyjątkiem od reguły równości, generalną zasadą jest równość wobec prawa. Otrzymanie odszkodowania, tak jak w przypadku powyższego programu dla przedsiębiorstw energochłonnych, nie jest uwarunkowana ani ograniczona faktem prowadzenia działalności zwolnionej. Odszkodowanie z tytułu wystąpienia pożaru należne jest podatnikom, których cały dochód podlega opodatkowaniu, jak i podatnikom, którzy zwalniają dochód z podatku CIT. O ile dochód nie dotyczy kodów PKWiU wskazanych w zezwoleniu lub decyzji, a w przypadku pożaru taki nie występuje, podatnicy powinni zostać traktowani jednakowo. W związku z tym, skoro podatnicy nie prowadzący działalności zwolnionej rozliczą uzyskaną pomoc lub odszkodowanie, jak i poniesione koszty w ramach działalności opodatkowanej, to brak jest podstaw do rozdzielenia w przypadku Spółki przychodu i kosztów pomiędzy działalność opodatkowaną (w przypadku otrzymania odszkodowania – w przypadku uzyskania negatywnej odpowiedzi na pytanie 1) i zwolnioną (w przypadku poniesionych kosztów w związku z pożarem).

Spółka wskazuje, że poniesione koszty pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. Zatem koszty poniesione przez Spółkę, o których mowa w pkt I i II powinny być traktowane jako koszty nierozerwalnie związanie z przychodami z tytułu odszkodowania i zaliczone do tego samego źródła jakim jest działalność opodatkowana.

Podkreślenia wymaga także fakt, że zgodnie z pkt 4.2 ppkt 69 Objaśnień podatkowych z dnia 6 marca 2020 r. dotyczących sposobu ustalania dochodu zwolnionego z opodatkowania podatkiem dochodowym, osiągniętego z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji kosztami uzyskania przychodów z działalności gospodarczej, w ramach której realizowana jest nowa inwestycja, są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z tej nowej inwestycji. Skoro zatem ponoszone koszty są bezpośrednio związane z przychodem osiągniętym z tytułu Odszkodowania należy uznać, że zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów z tej nowej inwestycji i w konsekwencji nie mogą stanowić kosztów działalności zwolnionej na podstawie DoW 1.

W ocenie Spółki, w przypadku uznania, że Odszkodowanie za szkody w środkach trwałych, w części wydatkowanej na remont środków trwałych albo na zakup lub na wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych, stanowi przychód (dochód) Spółki korzystający ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 54a w zw. z art. 17 ust. 10a, natomiast pozostała część Odszkodowania nie stanowi przychodu (dochodu) korzystającego ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT i podlega opodatkowaniu, to koszty bezpośrednie, wskazane w pkt II stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego (tj. pozostałe koszty bezpośrednio związane z pożarem), poniesione w związku z otrzymanym odszkodowaniem będą stanowiły koszty związane z przychodem z tytułu otrzymanego odszkodowania i tym samym będą stanowiły koszty uzyskania przychodów działalności opodatkowanej podatkiem CIT.

Natomiast w przypadku uznania, że Odszkodowanie za szkody w środkach trwałych, w części wydatkowanej na remont środków trwałych albo na zakup lub na wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych, stanowi przychód (dochód) Spółki, który nie może zostać zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 54a w zw. z art. 17 ust. 10a, a także uznania, że Odszkodowanie uzyskane od ubezpieczyciela nie stanowi przychodu (dochodu) korzystającego ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT i podlega opodatkowaniu, to koszty bezpośrednie, wskazane w pkt I i II stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego (tj. koszty bezpośrednio związane z pożarem dotyczące odbudowy i remontów środków trwałych oraz pozostałe koszty bezpośrednio związane z pożarem), poniesione w związku z otrzymanym odszkodowaniem będą stanowiły koszty związane z przychodem z tytułu otrzymanego odszkodowania (zarówno jako koszty z faktur lub jako koszty amortyzacji składników majątku, dla których odbudowy zostały poniesione te koszty) i tym samym będą stanowiły koszty uzyskania przychodów działalności opodatkowanej podatkiem CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ad. 1

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „updop”, „ustawa o CIT”),

przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.

W myśl art. 7 ust. 2 ustawy o CIT,

dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,

przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, można stwierdzić, że − co do zasady − przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną. Skutek w postaci powstania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych może być również następstwem zdarzeń prawnych, których skutkiem jest zmniejszenie pasywów podatnika, czyli jego zobowiązań.

Ustalony w powyższy sposób dochód (art. 7 ust. 2 ustawy o CIT) może być przedmiotem zwolnienia z opodatkowania, na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy o CIT. Przepis ten zawiera bowiem katalog dochodów wolnych od podatku, czyli innymi słowy, wyłącza z podstawy opodatkowania dochody uzyskane z tytułów w nim wymienionych.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 54a ustawy o CIT,

odszkodowania za szkody w środku trwałym, z wyłączeniem samochodu osobowego, w części wydatkowanej w roku podatkowym lub w roku bezpośrednio po nim następującym na remont tego środka trwałego albo na zakup lub na wytworzenie we własnym zakresie środka trwałego zaliczonego zgodnie z Klasyfikacją do tego samego rodzaju co środek trwały, z którym związana była taka szkoda, przy czym przepis art. 16 ust. 1 pkt 48 stosuje się odpowiednio.

Stosownie natomiast do art. 17 ust. 10a ustawy o CIT,

zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 54a, stosuje się także do otrzymanego odszkodowania w części odpowiadającej wartości wydatków poniesionych przez podatnika na cele określone w tym przepisie od dnia powstania szkody do dnia otrzymania odszkodowania, w części niezaliczonej do kosztów uzyskania przychodów, w tym poprzez odpisy amortyzacyjne.

Pierwszym warunkiem skorzystania ze zwolnienia o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 54a ustawy o CIT, jest spożytkowanie otrzymanego odszkodowania na remont środka trwałego, który był przedmiotem szkody lub zakup albo wytworzenie środka trwałego zaliczonego do tego samego rodzaju klasyfikacji środków trwałych co środek trwały, który był przedmiotem szkody. Jeżeli odszkodowanie zostało wydane w części na ww. cele, wówczas ze zwolnienia korzysta tylko ta część. Drugim warunkiem jest wydatkowanie środków w określonym terminie, tj. w danym lub bezpośrednio po nim następującym roku podatkowym.

Powyższe warunki, jak każdy wyjątek od zasady powszechności opodatkowania, należy interpretować ściśle, zgodnie z wykładnią językową danej regulacji. Zasada ścisłej interpretacji przepisów dotyczących ulg i zwolnień podatkowych wskazuje, że nie należy rozszerzać rozumienia pojęć użytych w ustawie.

Omawiany przepis przewiduje zwolnienie dla kwot odszkodowań uzyskiwanych przez podatnika od ubezpieczyciela z tytułu zniszczenia lub uszkodzenia posiadanego przez niego środka trwałego.

Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku języka polskiego PWN (wydanie internetowe, https://sip.pwn.pl/) „szkoda” to „1. strata, uszczerbek”. Natomiast, słowo „strata” jest definiowana jako: „1. w rozliczeniach: wielkość, o którą zmniejszyły się fundusze; 2. coś co się przestało posiadać; 3. fakt, że się przestało coś posiadać”. Natomiast, „uszczerbek” to: „poniesiona szkoda”.

Wskazania wymaga, że przepis art. 17 ust. 1 pkt 54a ustawy o CIT, wyraźnie określa datę graniczną, po upływie której następuje utrata prawa do wydatkowania kwoty odszkodowania i tym samym skorzystania ze zwolnienia od podatku. Przedmiotowe wydatkowanie powinno zatem nastąpić alternatywnie w roku podatkowym bądź (najpóźniej) do końca roku bezpośrednio po nim następującego.

Zgodnie z uzasadnieniem do rządowego projektu ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszczeń dla przedsiębiorców w prawie podatkowym i gospodarczym (druk nr 2862): „Zmiana zakłada dodanie w art. 17 ust. 1 nowego punktu 54a wprowadzającego nowe zwolnienie podatkowe dla kwot odszkodowań uzyskiwanych przez podatnika od ubezpieczyciela z tytułu zniszczenia lub uszkodzenia posiadanego przez podatnika środka trwałego (z wyjątkiem samochodu osobowego). Warunkiem zastosowania tego zwolnienia będzie wydatkowanie przez podatnika – w okresie nie późniejszym niż do upływu kolejnego roku podatkowego – równowartości otrzymanego odszkodowania na remont uszkodzonego środka trwałego bądź na zakup lub wytworzenie analogicznego środka trwałego, mogącego zastąpić środek trwały uprzednio zniszczony lub uszkodzony. Brak konieczności odprowadzania podatku dochodowego od dochodu stanowiącego równowartość otrzymanego odszkodowania wpłynie na poprawę płynności finansowej poszkodowanego podatnika i ułatwi sfinansowanie przez takiego podatnika wydatków mających na celu przywrócenie uszkodzonego środka trwałego do stanu jego używalności bądź wydatków na zakup środka trwałego, który mógłby zastąpić uszkodzony (zniszczony) środek trwały.

Powyższe rozwiązanie polepsza więc otoczenie prawno-podatkowe przedsiębiorców w sposób, który ułatwia inwestowanie w środki trwałe”.

Jak wynika z powyższego, celem wprowadzonego przepisu jest zwolnienie z opodatkowania odszkodowania za szkody w środku trwałym, przeznaczonego na przywrócenie uszkodzonego środka trwałego do stanu jego używalności bądź na zakup środka trwałego, który mógłby zastąpić uszkodzony (zniszczony) środek trwały.

Powyższe warunki, jak każdy wyjątek od zasady powszechności opodatkowania, należy interpretować ściśle, zgodnie z wykładnią językową danej regulacji. Zasada ścisłej interpretacji przepisów dotyczących ulg i zwolnień podatkowych wskazuje, że nie należy rozszerzać rozumienia pojęć użytych w ustawie.

W zakresie pytania nr 1 Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Odszkodowanie za szkody w środkach trwałych, w części wydatkowanej przez Spółkę w roku podatkowym lub w roku bezpośrednio po nim następującym na remont środków trwałych albo na zakup lub na wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych, z którymi związana była taka szkoda, stanowi przychód (dochód) Spółki, który to przychód (dochód) korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 54a w zw. z art. 17 ust. 10a Ustawy CIT.

Odnosząc powyższe uregulowania prawne do przedstawionego we wniosku opisu sprawy, stwierdzić należy, że aby skorzystać z omawianego zwolnienia spełnione muszą być następujące warunki:

· odszkodowanie musi dotyczyć szkody w środku trwałym (z wyłączeniem samochodu osobowego),

· odszkodowanie musi być wydatkowane na ściśle określone w art. 17 ust. 1 pkt 54a ustawy o CIT, cele, tj. na remont tego środka trwałego albo na zakup lub na wytworzenie we własnym zakresie środka trwałego zaliczonego zgodnie z Klasyfikacją do tego samego rodzaju co środek trwały, z którym związana była taka szkoda,

· w ściśle określonym terminie, w części wydatkowanej w roku podatkowym lub w roku bezpośrednio po nim następującym,

· wydatki pokryte odszkodowaniem nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, w tym również poprzez odpisy amortyzacyjne.

Zatem, zgodzić się z Państwem należy, że Odszkodowanie za szkody w środkach trwałych, w części wydatkowanej przez Spółkę w roku podatkowym lub w roku bezpośrednio po nim następującym na remont środków trwałych albo na zakup lub na wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych zaliczonych zgodnie z klasyfikacją środków trwałych do tego samego rodzaju co środki trwałe, z którymi związana była taka szkoda, stanowi przychód (dochód) Spółki, który to przychód (dochód) korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 54a w zw. z art. 17 ust. 10a Ustawy CIT.

Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Ad. 2 i 3

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieranie nowych inwestycji (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 469, dalej: „ustawa o WNI”),

wsparcie na realizację nowej inwestycji, zwane dalej "wsparciem", jest udzielane w formie zwolnienia od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o WNI,

wsparcie udzielane jest przedsiębiorcy realizującemu nową inwestycję, w drodze decyzji, zwanej „decyzją o wsparciu”.

Stosownie do art. 4 ustawy o WNI,

Zwolnienie, od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi pomoc regionalną, przy czym wielkość tej pomocy publicznej nie może przekroczyć jej maksymalnej dopuszczalnej wielkości określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 3.

Art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT, wskazuje, że:

wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, z działalności gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz.U. z 2024 r. poz. 459 oraz z 2025 r. poz. 39), i uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Jednocześnie, zgodnie z art. 17 ust. 4 ustawy o CIT,

Zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu.

Norma wynikająca z art. 17 ust. 1 pkt 34a i art. 17 ust. 4 ustawy o CIT, stanowi formę ulgi podatkowej, która jest wyjątkiem od zasady równości i powszechności opodatkowania. Tym samym, powinna być interpretowana w sposób precyzyjny i ścisły. Niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Z powołanych powyżej przepisów wynika, że ulgą może zostać objęty wyłącznie dochód uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej w ramach inwestycji objętej decyzją o wsparciu.

Jak wskazano wyżej, wolne od podatku są dochody podatników z działalności gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu i uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu. Jednocześnie zwolnienie to, przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu.

Mając na uwadze powyższe, głównymi warunkami zastosowania zwolnienia z opodatkowania na podstawie decyzji o wsparciu jest łączne wystąpienie dwóch warunków:

1. prowadzenie działalności gospodarczej na terenie określonym w decyzji o wsparciu,

2. uzyskiwanie dochodu z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu.

Zatem, wolny od podatku dochodowego od osób prawnych jest wyłącznie dochód uzyskany z działalności gospodarczej, w zakresie określonym w decyzji o wsparciu, prowadzonej na terenie w niej określonej.

Biorąc powyższe pod uwagę, dokonując oceny zakresu zwolnień podatkowych, należy uwzględnić, że wolny od podatku CIT jest wyłącznie dochód uzyskany z działalności gospodarczej, w zakresie określonym w decyzji, prowadzonej na terenie określonym w decyzji o wsparciu nowych inwestycji. W związku z powyższym, przedsiębiorca zobowiązany jest do ustalenia tego, jaka część dochodu nie wynika z działalności na terenie określonym w decyzji o wsparciu nowych inwestycji i podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych. W przypadku, gdy podatnicy uzyskują jednocześnie przychody, z których dochód podlega opodatkowaniu i przychody, z których dochód jest wolny od podatku, zobowiązani są do prowadzenia ewidencji przychodów i kosztów, tak aby możliwe było prawidłowe ustalenie dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym i dochodu wolnego od podatku. Ze zwolnienia nie korzystają również dochody związane z działalnością na terenie określonym w decyzji o wsparciu bowiem ustawodawca w przepisie ustanawiającym zwolnienie świadomie użył określenia „dochody z działalności” a nie sformułowania „dochody związane z działalnością”.

Fakt, iż podmiot prowadzący działalność strefową otrzymuje z tytułu swojej działalności dodatkowe wynagrodzenie inne niż cena za wykonane usługi/sprzedawane towary nie oznacza, iż takie wynagrodzenie nie może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania. Dochód zwolniony to dochód, jaki jest bezpośrednio generowany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie decyzji o wsparciu, albo też stanowi nieodłączne (nie dające się uniknąć ze względu na naturę stosunku prawnego) następstwo działalności gospodarczej. Dochodem uzyskiwanym bezpośrednio z działalności są dochody w postaci należności uzyskiwanych od kontrahentów, jeżeli zakres świadczonych w ramach umów czynności objęty jest zakresem decyzji o wsparciu.

Zwolnienie przewidziane treścią art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT, nie ma wprawdzie charakteru podmiotowego, jednak przesłanka zezwolenia winna odnosić się do prowadzonej działalności, nie zaś do rodzajów przychodów osiąganych z działalności gospodarczej.

Powyższe potwierdzają Objaśnienia podatkowe z dnia 6 marca 2020 r., dotyczące sposobu ustalania dochodu zwolnionego z opodatkowania podatkiem dochodowym, osiągniętego z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, o którym mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji, w których wskazano, że „Nie wszystkie dochody osiągane w związku z nową inwestycją będą podlegały zwolnieniu (…). Do kategorii przychodów zwolnionych z opodatkowania w związku z realizacją nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu nie mogą być również zaliczone przysporzenia majątkowe związane jedynie pośrednio z działalnością zwolnioną z opodatkowania podatkiem dochodowym. Przykładem tego typu przysporzeń są np. odszkodowania otrzymywane od zakładów ubezpieczeń w związku ze szkodami na majątku wynikającymi ze zdarzeń losowych (…).

Powyższe wprost wskazuje, że otrzymane odszkodowania z tytułu szkody powstałej w związku z pożarem Zakładu nie stanowią przychodu z działalności zwolnionej z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.

Zatem, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy pozostała część Odszkodowania stanowi przychód (dochód) Spółki z działalności gospodarczej osiągnięty z realizacji nowej inwestycji określonej w DoW1 i uzyskany na terenie określonym w DoW 1 i tym samym uzyskany z tego tytułu przychód (dochód) korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z art.17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT, należy uznać za nieprawidłowe.

Odnosząc się z kolei do Państwa pytania nr 3 wobec uznania za prawidłowe Państwa stanowiska do pytania nr 1 stało się ono bezzasadne.

Ad. 4 i 5

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

• został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu, podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

• jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

• pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

• poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

• został właściwie udokumentowany,

• nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodu.

Przepisy ustawy o CIT dokonują podziału kosztów na koszty bezpośrednio związane z przychodami i koszty pośrednie (inne niż bezpośrednio związane z przychodami).

Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do określonych wyrobów bądź usług. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.

Natomiast, pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww. wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.

Mając na uwadze zróżnicowany charakter ww. kategorii kosztów ustawodawca zróżnicował zasady ich potrącalności.

W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT,

Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Stosownie do art. 15 ust. 4e ustawy o CIT,

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

W zakresie pytania nr 4 Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy koszty bezpośrednie, wskazane w pkt II stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego (tj. pozostałe koszty bezpośrednio związane z pożarem), poniesione w związku z otrzymanym odszkodowaniem będą stanowiły koszty związane z przychodem z tytułu otrzymanego odszkodowania i tym samym będą stanowiły koszty uzyskania przychodów działalności opodatkowanej podatkiem CIT.

W pkt II opisu wskazali Państwo następujące koszty:

Pozostałe koszty bezpośrednio związane z pożarem:

1. Koszty związane z budynkiem, w tym magazynu, i infrastrukturą oraz parkiem maszynowym, które obejmują wartość zlikwidowanego majątku, który uległ uszkodzeniu/zniszczeniu w pożarze;

2. Inne koszty bezpośrednie pożaru, które wystąpiły w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej (zwolnionej), takie jak:

- koszty związane z usunięciem pogorzeliska oraz koszty oczyszczania po pożarze, w tym koszty usunięcia odpadów i koszty sprzątania, koszty prac rozbiórkowych i wywozu gruzu; itp.;

- koszty spalonych surowców - wartość ich likwidacji.

3. Koszty likwidacji zapasu materiałów (surowców), które w związku z pożarem utraciły swoją biznesową wartość.

Odnosząc cytowane powyżej przepisy do przedstawionego we wniosku opisu stwierdzić należy, że poniesione przez Państwa w związku z pożarem ww. koszty wskazane w pkt II opisu stanowią pośrednie koszty uzyskania przychodów i winny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów działalności niepodlegającej zwolnieniu z opodatkowania.

Zatem, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem zgodnie z którym, poniesione koszty wskazane w pkt II są kosztami bezpośrednio związanymi z osiągniętym przychodem z tytułu odszkodowania.

Wskazać bowiem należy, że odszkodowanie to zaliczane do przychodów, zgodnie z 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, jest powiązane (koresponduje) z kosztami ubezpieczenia na wypadek tego rodzaju zdarzeń i dotyczy ryzyka prowadzonej przez Spółkę działalności.

W konsekwencji należy stwierdzić, że poniesione przez Państwa ww. koszty należy uznać za tzw. „pośredni” koszt uzyskania przychodu potrącalny w momencie jego poniesienia z uwagi na brak możliwości przypisania ich do konkretnego źródła przychodów. Nie da się bowiem wskazać bezpośredniego, wyraźnego związku między tym wydatkiem, a konkretnym strumieniem przychodu osiąganym przez Państwa. Związane są bowiem z usuwaniem skutków pożaru, w celu przywrócenia możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej.

Ponadto, koszty te nie są związane z dochodem podlegającym zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT. Bowiem, jak już wyżej wskazano w uzasadnieniu do pytania nr 2 zwolnieniu z opodatkowania podlega wyłącznie dochód uzyskany z działalności gospodarczej, w zakresie określonym w decyzji o wsparciu, prowadzonej na terenie w niej określonej.

W rezultacie, Państwa stanowisko do pytania nr 4 należy uznać w części dotyczącej:

- zaliczenia kosztów wskazanych w pkt II do kosztów bezpośrednio związanych z przychodem osiąganym z tytułu odszkodowania – jest nieprawidłowe,

- w pozostałym zakresie – jest prawidłowe.

Odnosząc się z kolei do Państwa pytania nr 5 wobec uznania za prawidłowe Państwa stanowiska do pytania nr 1 stało się ono bezzasadne.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.