Interpretacja indywidualna z dnia 29 grudnia 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT3.4011.843.2025.2.DP

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan 3 grudnia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego doprecyzowany w uzupełnieniu wniosku

Działalność gospodarczą założył Pan 3 lipca 2023 r. – forma opodatkowania to zasady ogólne, według skali podatkowej.

Jest Pan podatnikiem, który spełnia definicję małego podatnika w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż wartość przychodu ze sprzedaży (łącznie z kwotą należnego podatku VAT) osiągnięta w poprzednim roku podatkowym nie przekroczyła ustawowego limitu.

Przedmiot działalności obejmuje m.in. usługi projektowe w zakresie architektury dla wszystkich obiektów kubaturowych. Sporządzone opracowania projektowe stanowią podstawę do realizacji inwestycji budowlanych przez inwestorów.

W ramach działalności wykonywane są również: inwentaryzacje budynków, wizje lokalne na terenie inwestycji, nadzory autorskie i inwestorskie nad realizowanymi projektami. Charakter wykonywanej pracy wymaga częstych wyjazdów terenowych, które stanowią około 30–40% czasu pracy poświęconego na opracowanie danego projektu.

Do realizacji zadań niezbędne jest odpowiednie zaplecze techniczne, obejmujące m.in.: stanowisko do pracy przy komputerze, urządzenia biurowe (komputer, skaner, przenośna drukarka, modem internetowy), narzędzia pomiarowe (miary ręczne, dalmierze, niwelator optyczny i laserowy), odzież ochronną (kask, obuwie, kurtka odblaskowa).

W celu usprawnienia pracy oraz ograniczenia kosztów planuje Pan zakup przyczepy kempingowej używanej, która była używana przez poprzedniego właściciela przez okres minimum 6 miesięcy, wyposażonej w instalację elektryczną 230 V, umożliwiającą podłączenie wszystkich niezbędnych urządzeń biurowych i pomiarowych.

Przyczepa zostanie również wyposażona w podstawowe meble (stolik, krzesła) umożliwiające pracę w terenie.

Przyczepa kempingowa nie będzie pojazdem specjalnym, o którym mowa w art. 5a pkt 19a lit. c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Okres używania przyczepy będzie dłuższy niż jeden rok.

Przyczepę planuje Pan kupić w ciągu maksymalnie 3 miesięcy z uwagi na fakt, że w okresie jesienno-zimowym ceny są niższe.

Przyczepa kempingowa będzie wprowadzona do ewidencji środków trwałych po raz pierwszy.

Przyczepa kempingowa będzie pełniła funkcję mobilnego biura, wykorzystywanego podczas wyjazdów służbowych związanych z prowadzoną działalnością. Będzie ona służyć zarówno do pracy, jak i do przechowywania oraz przewożenia materiałów projektowych, sprzętu komputerowego i narzędzi pomiarowych.

Rozwiązanie to jest zbliżone funkcjonalnie do kontenerów biurowych powszechnie stosowanych na placach budowy jako zaplecze dla firm projektowych i wykonawczych. Pozwala ono na znaczną oszczędność czasu oraz kosztów logistycznych, w tym: kosztów paliwa i amortyzacji pojazdu, kosztów napraw i eksploatacji samochodu, kosztów dojazdów oraz noclegów w czasie realizacji zleceń poza miejscem siedziby firmy.

W związku z rosnącym zapotrzebowaniem na usługi projektowe w większych miastach Polski, szacuje się, że ponad połowa zleceń w 2026 roku będzie realizowana poza województwem (...). Wyjazdy te mają charakter kilkudniowy, a przy obecnych kosztach zakwaterowania są ekonomicznie nieuzasadnione. Zakup przyczepy pozwoli zatem zachować rentowność zleceń oraz zapewnić ciągłość działalności w różnych lokalizacjach.

Przyczepa kempingowa będzie wykorzystywana do celów prowadzonej działalności gospodarczej przez cały rok kalendarzowy. Postój w trakcie wyjazdów planowany jest w miejscach dozwolonych – na polach kempingowych, prywatnych posesjach lub parkingach, zapewniających bezpieczeństwo sprzętu i dokumentacji.

Przyczepa kempingowa podczepiana do auta nie spełnia definicji samochodu osobowego w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Będzie ona traktowana jako odrębny środek trwały – przyczepa. Przyczepy (również kempingowe) zaliczane są wg klasyfikacji środków trwałych do grupy 7 – Środki transportu, podgrupa 74, symbol KŚT: 748 – Przyczepy.

Przyczepa zostanie wpisana do ewidencji środków trwałych jak tylko zostanie wyposażona w niezbędne urządzenia i będzie gotowa do bezpiecznego użycia. Wartość początkowa środka trwałego – przyczepy kempingowej – zostanie ustalona zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. cena nabycia powiększona o koszty poniesione do dnia przekazania środka trwałego do używania. Wartość początkowa przyczepy będzie wynosiła nie więcej niż 80 000 zł. Metoda amortyzacji przyczepy kempingowej:

Amortyzacja jednorazowa lub amortyzacja indywidualna z okresem amortyzacji do 4 lat. Przyczepa kempingowa będzie stanowiła w Pana działalności gospodarczej składnik majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym, ewentualny przychód z jej odpłatnego zbycia w przyszłości będzie stanowił przychód z działalności gospodarczej.

Wydatki związane z przyczepą kempingową które zamierza Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodów: opłaty za miejsca postojowe na kempingach (podczas wyjazdów służbowych), energia elektryczna, gaz, woda, ścieki (jeśli związane z użytkowaniem przyczepy w działalności), przeglądy techniczne i badania okresowe, naprawy, serwis, konserwacja, wymiana części, ubezpieczenie OC/AC przyczepy, opłaty rejestracyjne, tablice, winiety drogowe, zużycie paliwa lub opłaty drogowe (jeśli przyczepa jest przewożona samochodem wykorzystywanym w działalności), doposażenie przyczepy (np. meble, sprzęt edukacyjny, oznakowanie firmowe, materiały dydaktyczne), koszty związane z utrzymaniem czystości (środki czystości, naprawy wyposażenia), wydatki związane z oznaczeniem przyczepy logo firmy lub elementami marketingowymi.

Zakup oraz ponoszenie wydatków związanych z przyczepą kempingową pozostaje w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem, zachowaniem oraz zabezpieczeniem przychodu z prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej zajmującej się m.in. opracowywaniem projektów budowlanych, wykonywaniem inwentaryzacji budynków oraz pełnieniem nadzorów autorskich i inwestorskich na budowie.

Przyczepa kempingowa stanowić będzie mobilne zaplecze biurowe umożliwiające bycie niezależnym, realizację zleceń w różnych lokalizacjach – w tym w miejscach oddalonych od siedziby firmy, gdzie nie ma dostępu do zaplecza biurowego ani noclegowego.

Dzięki jej wykorzystaniu możliwe będzie: prowadzenie prac terenowych (inwentaryzacji, pomiarów, nadzorów) w różnych miejscowościach bez konieczności każdorazowego wynajmowania noclegów lub biura, zapewnienie miejsca do pracy koncepcyjnej i obsługi dokumentacji technicznej w terenie, skrócenie czasu dojazdów i zwiększenie efektywności wykonywania zadań, ograniczenie kosztów logistycznych i operacyjnych związanych z wyjazdami służbowymi, zwiększenie elastyczności w realizacji zleceń, co przekłada się bezpośrednio na możliwość pozyskiwania nowych klientów i tym samym uzyskiwanie przychodów.

W konsekwencji przyczepa kempingowa jest środkiem trwałym niezbędnym do wykonywania usług projektowych, inwentaryzacyjnych i nadzorczych, a wydatki ponoszone na jej zakup i eksploatację mają bezpośredni, gospodarczo uzasadniony związek z osiąganiem oraz zabezpieczeniem źródła przychodów w prowadzonej działalności.

Przyczepa kempingowa będzie wykorzystywana głównie do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, a sporadycznie w celach prywatnych, w sposób analogiczny do pojazdów firmowych używanych częściowo do celów prywatnych. W przypadku wykorzystania przyczepy wyłącznie w celach niezwiązanych z działalnością gospodarczą, poniesione w tym zakresie wydatki nie będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodu.

Pytania

1)Czy wydatki związane z użytkowaniem przyczepy kempingowej wykorzystywanej w prowadzonej działalności gospodarczej, w tym wydatki eksploatacyjne, opłaty związane z jej użytkowaniem, koszty doposażenia oraz koszty jej oznakowania, mogą stanowić koszty uzyskania przychodu zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT?

2)Czy w odniesieniu do zakupionej przyczepy kempingowej możliwe jest zastosowanie jednorazowej amortyzacji na podstawie art. 22k ust. 7 ustawy o PIT?

3)Czy w odniesieniu do przyczepy kempingowej możliwe jest zastosowanie indywidualnej stawki amortyzacyjnej, zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT, skracającej okres amortyzacji do 4 lat?

Pana stanowisko w sprawie

Ad 1)

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Uważa Pan, że należy zatem uznać, że każdy wydatek, który ma związek z prowadzoną działalnością i służy jej wykonywaniu, może być kosztem.

Ad 2)

Zgodnie z art. 22k ust. 7 ustawy o PIT: mały podatnik (obrót do 2 mln euro rocznie), może dokonać jednorazowego odpisu amortyzacyjnego do limitu 50 000 euro, dotyczy środków trwałych z grup 3–8 KŚT, czyli m.in. przyczep, nie dotyczy samochodów osobowych. Uważa Pan, że należy zatem uznać, że przyczepa kempingowa może być objęta jednorazowym odpisem, bo nie jest samochodem osobowym.

Ad 3)

Zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt. 2 ustawy o PIT okres amortyzacji nie może być krótszy niż 30 miesięcy. Uważa Pan, że należy zatem uznać, że przyczepa kempingowa może być objęta amortyzacją indywidualną na okres 4 lat (nie krótszy niż 30 miesięcy tj. 2 lata i pół roku).

W odniesieniu do powyższego pomocne jest stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej zawarte w interpretacji z 30 stycznia 2024 r. (nr 0114-KDIP3-1.4011.1034.2023.4.EC), w której organ stwierdził, że przedsiębiorcy przysługuje prawo do całościowego odliczenia wydatków.

Podkreślono, że przyczepa kempingowa nie spełnia definicji samochodu osobowego, o której mowa w art. 5a pkt 19a ustawy o PIT, w związku z czym nie stosuje się do niej ograniczeń dotyczących kosztów uzyskania przychodów przewidzianych dla samochodów osobowych.

Dyrektor KIS wskazał, że w opisanym przypadku zachodzi związek przyczynowo-skutkowy, dający podstawy do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie przyczepy kempingowej (przez odpisy amortyzacyjne) oraz wydatków na jej eksploatację, tj. ubezpieczenie, przeglądy, ewentualne naprawy oraz opłaty za parking. Jednocześnie art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o PIT nie znajduje zastosowania. W konsekwencji, podatnik może w całości zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki na nabycie przyczepy (w formie odpisów amortyzacyjnych) oraz wydatki eksploatacyjne, pod warunkiem ich prawidłowego udokumentowania.

Organ podkreślił, że to na podatniku spoczywa obowiązek wykazania związku tych wydatków z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz obowiązek ich właściwego udokumentowania.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Koszty uzyskania przychodów

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, dlatego przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.

W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas, gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Jednak, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Ustawodawca wiąże bowiem koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodów, ewentualnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.

Podkreślam, że o tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z działalnością gospodarczą, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.

Wobec tego warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

·został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·został właściwie udokumentowany,

·nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodów z danego źródła bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednak ciężar wykazania tego związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z niego określone skutki prawne. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.

Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte w cytowanym uprzednio art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością pomniejszają przychody.

Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodów musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tych przychodów, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Zauważyć należy, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.

Podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich poniesionych przez siebie wydatków, które nie zostały wymienione w art. 23 ww. ustawy – pod warunkiem, że ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów).

Przedmiotem Pana wątpliwości jest m.in. możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z eksploatacją przyczepy kempingowej.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków z tytułu kosztów używania, stanowiącego własność podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, samochodu osobowego niebędącego składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, oraz składek na ubezpieczenie takiego samochodu; te wydatki i składki w wysokości 20% stanowią jednak koszty uzyskania przychodów pod warunkiem, że samochód ten jest wykorzystywany również do celów związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.

Jak stanowi art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej - jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia.

Z treści powyższych regulacji wynika, że ograniczenia dotyczące możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu eksploatacji samochodów oraz składek na ubezpieczenie samochodu dotyczą wyłącznie samochodów osobowych. Zatem kluczowym jest ustalenie, czy wykorzystywana w działalności przyczepa kempingowa jest samochodem osobowym.

Definicja samochodu osobowego

Zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym - oznacza to pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:

a)pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:

–klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub

–z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,

b)pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne elementy pojazdu,

c)pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących przeznaczeń:

–agregat elektryczny/spawalniczy,

–do prac wiertniczych,

–koparka, koparko-spycharka,

–ładowarka,

–podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,

–żuraw samochodowy,

d)pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług.

Definiując samochód osobowy na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca posłużył się zatem odesłaniem do pojęcia pojazdu samochodowego, o którym mowa w ustawie z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm.).

Z art. 2 pkt 32, 33 i 45 tej ustawy (Prawo o ruchu drogowym), wynika, że:

Użyte w ustawie określenia oznaczają:

32) pojazd silnikowy - pojazd wyposażony w silnik, z wyjątkiem motoroweru, pojazdu szynowego, roweru, wózka rowerowego, hulajnogi elektrycznej, urządzenia transportu osobistego i wózka inwalidzkiego,

33) pojazd samochodowy - pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h; określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego,

45) motocykl - pojazd samochodowy dwukołowy kategorii L3e albo dwukołowy z bocznym wózkiem kategorii L4e, albo trójkołowy kategorii L5e o symetrycznym rozmieszczeniu kół, spełniający kryteria klasyfikacji dla pojazdów odpowiednio dla kategorii L3e albo L4e, albo L5e, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 168/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów dwu- lub trzykołowych oraz czterokołowców (Dz. Urz. UE L 60 z 02.03.2013, str. 52, z późn. zm.))

Tym samym, w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przyczepa kempingowa nie mieści się w definicji samochodu osobowego. Z przytoczonych uprzednio regulacji wynika bowiem, że „pojazd samochodowy”, do którego odsyła art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie obejmuje przyczep kempingowych.

Wobec tego, ograniczenia dotyczące możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu eksploatacji samochodów oraz składek na ubezpieczenie samochodu, o których mowa w cytowanym uprzednio art. 23 ust. 1 pkt 46, pkt 46a i pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczą wyłącznie samochodów osobowych. Nie dotyczą natomiast kosztów eksploatacji przyczepy kempingowej, która nie spełnia definicji samochodu osobowego. Zatem tego typu wydatki podlegają rozliczeniu w kosztach bez ograniczenia, o ile spełniają ogólne warunki uznania ich za koszty podatkowe oraz są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Wobec tego Pana stanowisko w tym zakresie jest prawidłowe.

Kolejną Pana wątpliwością jest możliwość zastosowania do przyczepy kempingowej jednej z metod amortyzacji, tj. jednorazowej amortyzacji lub indywidualnej stawki amortyzacji.

Odpisy amortyzacyjne

Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

Natomiast w myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1)budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2)maszyny, urządzenia i środki transportu,

3)inne przedmioty

–o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Składnik majątku może zostać zaliczony do środków trwałych, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki:

·stanowi on własność lub współwłasność podatnika,

·został nabyty lub wytworzony we własnym zakresie,

·jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,

·przewidywany okres używania tego składnika na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej jest dłuższy niż rok (decyzja w tym względzie należy do podatnika),

·składnik ten jest wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo został oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1 ww. ustawy.

W myśl z art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.

Podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa środków trwałych. Szczegółowe zasady ustalania wartości początkowej zawarte są w art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 tej ustawy:

Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie odpłatnego nabycia - cenę ich nabycia, a jeżeli były używane przez podatnika przed wprowadzeniem ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i nie były wcześniej amortyzowane - cenę ich nabycia, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej

W celu dokonywania odpisów amortyzacyjnych podatnik jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z wymogami określonymi w art. 22n ww. ustawy.

Po ustaleniu wartości początkowej przyczepy kempingowej jako środka trwałego pozostaje określenie właściwej stawki amortyzacyjnej.

Zgodnie z art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo – w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.

W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy:

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Na podstawie art. 22h ust. 2 ww. ustawy:

Podatnicy z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 22j-22ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, o czym stanowi art. 22i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednorazowa amortyzacja środka trwałego

Jedną z metod amortyzacji przewidzianą przez przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest tzw. jednorazowa amortyzacja.

Jak stanowi art. 22k ust. 1 ww. ustawy:

Odpisów amortyzacyjnych można dokonywać od wartości początkowej maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji oraz środków transportu, z wyłączeniem samochodów osobowych, w pierwszym podatkowym roku ich używania przy zastosowaniu stawek podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych podwyższonych, z zastrzeżeniem ust. 2, o współczynnik nie wyższy niż 2,0, a w następnych latach podatkowych od ich wartości początkowej pomniejszonej o dotychczasowe odpisy amortyzacyjne, ustalonej na początek kolejnych lat ich używania. Począwszy od roku podatkowego, w którym tak określona roczna kwota amortyzacji miałaby być niższa od rocznej kwoty amortyzacji obliczonej przy zastosowaniu metody określonej w art. 22i ust. 1, podatnicy dokonują dalszych odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22i.

Zgodnie z art. 22k ust. 7 ww. ustawy:

Podatnicy, w roku podatkowym, w którym rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 11, oraz mali podatnicy, mogą dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych zaliczonych do grupy 3-8 Klasyfikacji, z wyłączeniem samochodów osobowych, w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości kwoty 50 000 euro łącznej wartości tych odpisów amortyzacyjnych.

Z kolei, stosownie do art. 22k ust. 9 ww. ustawy:

Przy określaniu limitu, o którym mowa w ust. 7, nie uwzględnia się odpisów amortyzacyjnych od nieprzekraczającej 10 000 zł wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22f ust. 3.

W myśl art. 22k ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w ust. 7, nie wcześniej niż w miesiącu, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, lub stosować zasady określone w art. 22h ust. 4. Od następnego roku podatkowego podatnicy dokonują odpisów amortyzacyjnych zgodnie z ust. 1 lub art. 22i; suma odpisów amortyzacyjnych, w tym dokonanych w pierwszym roku podatkowym oraz niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1, nie może przekroczyć wartości początkowej tych środków trwałych.

Amortyzacja dokonana na zasadach określonych w art. 22k ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi pomoc de minimis udzielaną w zakresie i na zasadach określonych w obowiązujących aktach prawa wspólnotowego (art. 22k ust. 10 ww. ustawy).

W świetle wyżej cytowanych przepisów, z możliwości jednorazowej amortyzacji mogą skorzystać:

·mali podatnicy lub

·podatnicy, którzy rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej.

Określenie „mały podatnik” zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zgodnie z którym:

Ilekroć w ustawie jest mowa o małym podatniku – oznacza to podatnika, u którego wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro, a w przypadku przedsiębiorstwa w spadku również przychodu ze sprzedaży u zmarłego przedsiębiorcy; przeliczenia kwot wyrażonych w euro dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1 000 zł.

Jak wynika z powyższych przepisów, przedsiębiorcy będący małymi podatnikami, mogą dokonywać jednorazowej amortyzacji środków trwałych zaliczonych do grup 3-8 Klasyfikacji Środków Trwałych do wysokości określonego w ww. ustawie limitu (równowartości 50.000 euro). Wyjątek stanowią będące środkami trwałymi samochody osobowe, które nie mogą podlegać jednorazowej amortyzacji.

W opisie zdarzenia wskazał Pan, że przedmiot Pana działalności obejmuje m.in. usługi projektowe w zakresie architektury dla wszystkich obiektów kubaturowych. W ramach działalności wykonuje Pan także: inwentaryzacje budynków, wizje lokalne na terenie inwestycji, nadzory autorskie i inwestorskie nad realizowanymi projektami. Charakter wykonywanej pracy wymaga częstych wyjazdów terenowych, które stanowią około 30–40% czasu pracy poświęconego na opracowanie danego projektu. W celu usprawnienia pracy oraz ograniczenia kosztów planuje Pan zakup przyczepy kempingowej używanej, która była używana przez poprzedniego właściciela przez okres minimum 6 miesięcy, wyposażonej w instalację elektryczną 230 V, umożliwiającą podłączenie wszystkich niezbędnych urządzeń biurowych i pomiarowych.

·Przyczepa kempingowa nie będzie pojazdem specjalnym, o którym mowa w art. 5a pkt 19a lit. c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

·Okres używania przyczepy będzie dłuższy niż jeden rok.

·Przyczepa kempingowa będzie wprowadzona do ewidencji środków trwałych po raz pierwszy.

·Przyczepa kempingowa podczepiana do auta nie spełnia definicji samochodu osobowego w rozumieniu art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Będzie ona traktowana jako odrębny środek trwały – przyczepa. Przyczepy (również kempingowe) zaliczane są wg klasyfikacji środków trwałych do grupy 7 – Środki transportu, podgrupa 74, symbol KŚT: 748 – Przyczepy.

·Przyczepa zostanie wpisana do ewidencji środków trwałych jak tylko zostanie wyposażona w niezbędne urządzenia i będzie gotowa do bezpiecznego użycia.

·Wartość początkowa środka trwałego – przyczepy kempingowej – zostanie ustalona zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. cena nabycia powiększona o koszty poniesione do dnia przekazania środka trwałego do używania.

·Amortyzacja jednorazowa lub amortyzacja indywidualna z okresem amortyzacji do 4 lat.

·Jest Pan podatnikiem, który spełnia definicję małego podatnika w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż wartość przychodu ze sprzedaży (łącznie z kwotą należnego podatku VAT) osiągnięta w poprzednim roku podatkowym nie przekroczyła ustawowego limitu.

uznać należy, że jest Pan podatnikiem, który spełnia definicję małego podatnika w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż – jak Pan wskazał – wartość Pana przychodu ze sprzedaży (łącznie z kwotą należnego podatku VAT) osiągnięta w poprzednim roku podatkowym nie przekroczyła ustawowego limitu.

Wobec tego, mając na uwadze powołany uprzednio art. 22k ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uznać należy, że spełnia Pan wszelkie przesłanki, żeby mógł Pan zastosować jednorazową amortyzację do przyczepy kempingowej, jako środka trwałego zaliczonego do grupy 7 Klasyfikacji Środków Trwałych, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości kwoty 50 000 euro łącznej wartości tych odpisów amortyzacyjnych.

Zatem Pana stanowisko w tym zakresie jest prawidłowe.

Indywidualna stawka amortyzacji

Standardowa stawka z Wykazu stawek amortyzacyjnych dla przyczep zaliczanych wg Klasyfikacji Środków Trwałych do grupy 7 wynosi 14%.

Indywidualna metoda amortyzacji środków trwałych jest odmianą metody liniowej. Odpisy dokonywane są w równych ratach od wartości początkowej środka trwałego. Tylko okres amortyzacji zostaje indywidualnie przez podatnika określony. Podatnik może ustalić stawki indywidualnie w przypadku, kiedy nabyte środki trwałe były używane lub ulepszone.

Możliwość ustalenia przez podatnika indywidualnej stawki amortyzacyjnej dla przyczepy kempingowej przewiduje art. 22j ust. 1 i 2 ustawy o podatek dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do treści art. 22j ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy - dla środków transportu, w tym samochodów osobowych 30 miesięcy.

Metoda indywidualnych stawek amortyzacyjnych ustala minimalne okresy amortyzacji dla poszczególnych składników majątku. Dla środków transportu (w tym przyczep kempingowych) ustawodawca przewidział minimalny okres amortyzacji, który wynosi 30 miesięcy, czyli 2,5 roku.

W myśl art. 22j ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Środki trwałe, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, uznaje się za:

używane – jeżeli podatnik udowodni, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 6 miesięcy, lub

ulepszone – jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ich ulepszenie stanowiły co najmniej 20% wartości początkowej.

Podatnik może zastosować indywidualną stawkę amortyzacji, jeżeli nabył używaną przyczepę kempingową, która była wykorzystywana u poprzedniego właściciela (przed nabyciem przez podatnika) przez wymagany okres co najmniej 6 miesięcy lub jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie tego środka trwałego stanowiły co najmniej 20% jego wartości początkowej.

W podanej definicji „używane” występują dwa istotne sformułowania: pojęcie „przed nabyciem”, które oznacza, że chodzi o przeniesienie własności oraz udowodnienie „wykorzystania”, bez doprecyzowania przez kogo i na jakie cele dany składnik majątku miał być wykorzystywany. Zgodnie ze słownikową definicją – przez pojęcie używania rozumie się wykorzystywanie, czyli używanie czegoś z korzyścią, pożytkiem (Słownik współczesny języka polskiego pod red. prof. dr hab. Bogusławy Dunaj wyd. Wilga, Warszawa 1996, s. 1296).

Zatem używanie środka trwałego musi nastąpić przed jego nabyciem przez podatnika, co oznacza, że podatnik może zastosować indywidualną stawkę amortyzacji, jeżeli nabył używany środek trwały, który przed jego nabyciem był wykorzystywany u poprzedniego właściciela (właścicieli) przez wymagany okres 6 miesięcy.

Przepisy podatkowe nie regulują jakimi dowodami należy udokumentować używanie środka trwałego. Przyjąć zatem należy, że mogą to być wszelkie wiarygodne dowody, np. potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie: faktury zakupu środka trwałego, ewidencji przebiegu pojazdu, ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych prowadzonych przez poprzedniego użytkownika, oświadczenie poprzedniego użytkownika o używaniu środka trwałego w określonym czasie. Obowiązek udowodnienia, że przed nabyciem środek transportu był wykorzystywany co najmniej przez okres 6 miesięcy, ciąży na podatniku.

Z opisu zdarzenia wynika, że do prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej kupi Pan używaną przyczepę kempingową, która u poprzedniego właściciela była używana przez okres minimum 6 miesięcy. Przyczepę zamierza Pan wpisać do ewidencji środków trwałych a odpisy amortyzacyjne zaliczać do kosztów uzyskania przychodów.

Wobec tego będzie Pan mógł zastosować indywidualną stawkę amortyzacji dla przyczepy kempingowej. Jednakże, zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, minimalny okres amortyzacji dla tego rodzaju środka trwałego nie może być krótszy niż 30 miesięcy (2,5 roku). Zatem będzie Pan mógł przyjąć – zaproponowany przez Pana – czteroletni okres amortyzacji.

Wobec tego Pana stanowisko w tym zakresie jest także prawidłowe.

Podkreślić jednak muszę, że podatnik jest zobowiązany do wyboru jednej metody amortyzacji dla danego środka trwałego. Wybrana metoda powinna być stosowana konsekwentnie przez cały okres amortyzacji, bez możliwości jej zmiany w trakcie trwania odpisów amortyzacyjnych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Powołana przez Pana we wniosku interpretacja indywidualna dotyczy konkretnej, indywidualnej sprawy, osadzonej w określonym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) i jest wiążąca tylko w tej sprawie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.