Interpretacja indywidualna z dnia 30 grudnia 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL1-2.4012.613.2025.2.AS

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 1 września 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy prawa do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o wartość podatku VAT naliczonego, związanego z nabyciem odzieży, obuwia i innych akcesoriów (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

Uzupełniła go Pani pismem z 5 listopada 2025 r. (wpływ 5 listopada 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną, polską rezydentką podatkową, podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą związaną z wystąpieniami publicznymi, doradztwem oraz obecnością medialną. Obecnie Wnioskodawczyni jest m.in. prowadzącą i mentorką programu telewizyjnego (...). Program koncentruje się na tematyce (…), a jego formuła zakłada bezpośredni kontakt Wnioskodawczyni z widzami, wywiady, prezentacje oraz wystąpienia przed kamerą.

Poza pracą na planie zdjęciowym, Wnioskodawczyni regularnie bierze udział w konferencjach, panelach dyskusyjnych, wydarzeniach branżowych oraz wystąpieniach publicznych (co ważne wszystkie te czynności wiążą się z osiąganiem przychodów przez Wnioskodawczynię). Wizerunek odgrywa kluczową rolę w budowaniu profesjonalnego odbioru i wiarygodności, a także w utrzymaniu spójności medialnej. Każdorazowo, gdy Wnioskodawczyni podejmuje współpracę w zakresie wystąpień publicznych, prowadzenia wydarzeń lub udziału w nagraniach, oczekiwane jest od niej odpowiednie dobranie garderoby – tak, aby stylizacja była adekwatna do charakteru wydarzenia, aktualnych trendów oraz standardów estetycznych obowiązujących w branży medialnej.

W związku z tym Wnioskodawczyni ponosi wydatki na zakup odzieży i dodatków, które są wykorzystywane wyłącznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Katalog wydatków obejmuje pełne stylizacje, w tym m.in.: sukienki, garnitury, marynarki, spodnie, spódnice, bluzki, koszule, obuwie, akcesoria.

W prowadzonym obecnie programie, o którym mowa powyżej, Wnioskodawczyni współpracuje ze stylistami na planie zdjęciowym. Jeżeli to możliwe, korzysta z garderoby wypożyczanej na potrzeby nagrań, jednak nie zawsze jest to wykonalne – część ubrań musi zostać zakupiona m.in. ze względu na konieczność dopasowania, względy higieniczne czy trwałość. W ramach prowadzonego programu co prawda nie istnieją formalne wytyczne dotyczące ubioru, jednak ze względów estetycznych i wizerunkowych oczekuje się różnorodności stylizacji oraz dopasowania do konwencji programu.

Ubrania nie są wykorzystywane prywatnie – służą wyłącznie celom prowadzonej działalności gospodarczej, tj. występom przed kamerą, obecności na wydarzeniach publicznych oraz innym aktywnościom zawodowym, w których Wnioskodawczyni bierze udział, w ramach świadczenia usług w prowadzonej działalności gospodarczej.

Bez zapewnienia właściwego wyglądu, zgodnego z oczekiwaniami branży oraz m.in. charakterem prowadzonego programu, Wnioskodawczyni nie byłaby angażowana do prowadzenia programów telewizyjnych ani wystąpień publicznych, co bezpośrednio przekładałoby się na brak możliwości uzyskiwania przychodów z tej działalności.

Co warto podkreślić, wydatki związane z nabywaniem odzieży, obuwia i akcesoriów są nie tylko związane z potencjalnymi, możliwymi do osiągnięcia przychodami w przyszłości, ale dotyczą konkretnych przychodów, które Wnioskodawczyni obecnie osiąga. Przykładowo, elementy te są niezbędne do prowadzenia programu, o którym mowa powyżej – bez nich Wnioskodawczyni nie osiągałaby przychodów z tego tytułu.

Wnioskodawczyni prowadzi ewidencję, z której wynika w jaki sposób (to jest do jakich projektów) została wykorzystana dana odzież, obuwie czy akcesoria. W konsekwencji Wnioskodawczyni może jednoznacznie wskazać, który wydatek wiąże się z którymi przychodami.

Niniejszy wniosek dotyczy zarówno wydatków poniesionych do tej pory jak i tych, które Wnioskodawczyni poniesie w przyszłości.

Dochody uzyskiwane z prowadzonej działalności gospodarczej są opodatkowane podatkiem liniowym.

Doprecyzowanie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

1)Pytanie „Czy jest Pani zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT”?

Odpowiedź: Tak, Wnioskodawczyni jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.

2)Pytanie „Czy faktury dokumentujące zakup odzieży, obuwia i dodatków są/będą wystawiane na Panią z wykazanym podatkiem VAT”?

Odpowiedź: Faktury co do zasady są i będą wystawiane z podatkiem VAT.

3)Pytanie „Czy odzież, obuwie i dodatki, o których mowa we wniosku, są/będą opatrzone stałym logo Pani firmy w widocznym miejscu lub innym oznaczeniem, które jednoznacznie wskazuje, że prowadzi Pani określoną działalność? Proszę dokładnie opisać”.

Odpowiedź: Odzież, obuwie i dodatki, o których mowa we wniosku, nie są/nie będą opatrzone stałym logo firmy Wnioskodawczyni.

4)Pytanie „Czy odzież, obuwie i dodatki, o których mowa we wniosku, są/będą ściśle związane z prowadzoną przez Panią działalnością gospodarczą? Proszę wyjaśnić na czym ten związek polega”.

Odpowiedź: Odzież, obuwie i dodatki, o których mowa we wniosku, są ściśle związane z prowadzoną przez Wnioskodawczynię działalnością gospodarczą, polegającą na świadczeniu usług medialnych, doradczych oraz wystąpień publicznych. Wnioskodawczyni występuje jako prowadząca i mentorka programu telewizyjnego (...), a także bierze udział w konferencjach, panelach dyskusyjnych, wydarzeniach branżowych i medialnych, gdzie reprezentuje zarówno program, jak i własną markę ekspercką.

Wizerunek Wnioskodawczyni – rozumiany jako spójna, profesjonalna prezencja – stanowi integralny element świadczonych usług. W branży medialnej, eventowej i doradczej oczekuje się, że osoba występująca publicznie będzie prezentować się w sposób zgodny z charakterem wydarzenia, aktualnymi trendami oraz standardami estetycznymi obowiązującymi w danym formacie. W praktyce oznacza to konieczność posiadania odpowiednio dobranej garderoby, która umożliwia realizację zobowiązań zawodowych i spełnia oczekiwania odbiorców, producentów oraz organizatorów wydarzeń. Stylizacje wykorzystywane przez Wnioskodawczynię są nie tylko elementem wizerunku, ale również narzędziem pracy – podobnie jak scenografia, oświetlenie czy makijaż. W przypadku programu telewizyjnego oraz wystąpień publicznych, wygląd prowadzącej wpływa na odbiór treści, identyfikację wizualną projektu oraz jego profesjonalizm. Wnioskodawczyni współpracuje ze stylistkami na planie zdjęciowym, jednak nie wszystkie elementy garderoby dają się wypożyczyć – część musi być zakupiona ze względu na dopasowanie, higienę, trwałość lub konieczność wielokrotnego użycia.

5)Pytanie „Czy odzież, obuwie i dodatki, o których mowa we wniosku, są/będą przez Panią wykorzystywane wyłącznie w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej? Proszę wyjaśnić w jaki sposób”.

Odpowiedź: Wnioskodawczyni nie wykorzystuje zakupionej odzieży, obuwia ani dodatków w celach prywatnych. Są one przeznaczone wyłącznie do realizacji obowiązków zawodowych – tj. występów przed kamerą, prowadzenia wydarzeń, udziału w konferencjach i innych aktywnościach związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zakupy dokonywane w tym zakresie są dokumentowane i ewidencjonowane w sposób umożliwiający jednoznaczne wyodrębnienie ich od wydatków osobistych. Wnioskodawczyni prowadzi odrębną dokumentację zakupów związanych z działalnością medialną, co pozwala na zachowanie przejrzystości i rozliczalności kosztów.

Warto podkreślić, że każdorazowo, gdy Wnioskodawczyni podejmuje współpracę w zakresie wystąpień publicznych, prowadzenia wydarzeń lub udziału w nagraniach, oczekiwane jest od niej odświeżenie garderoby – tak, aby stylizacja była adekwatna do charakteru wydarzenia, aktualnych trendów oraz standardów estetycznych obowiązujących w branży medialnej. W praktyce oznacza to konieczność ponoszenia regularnych wydatków na odzież i dodatki, które stanowią warunek realizacji zobowiązań zawodowych. Profesjonalny i spójny wizerunek Wnioskodawczyni, budowany m.in. poprzez odpowiednio dobraną odzież i stylizacje, stanowi istotny element jej działalności medialnej. Bez zapewnienia właściwego wyglądu – zgodnego z oczekiwaniami branży oraz charakterem prowadzonego programu – Wnioskodawczyni nie byłaby angażowana do prowadzenia programów telewizyjnych ani wystąpień publicznych, co bezpośrednio przekładałoby się na brak możliwości uzyskiwania przychodów z tej działalności.

6)Pytanie „Czy odzież, obuwie i dodatki, o których mowa we wniosku, są/będą wykorzystywane przez Panią wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług? Jeśli nie, to czy ma/będzie miała Pani obiektywną możliwość przypisania sposobu użytkowania zakupionej odzieży do poszczególnych rodzajów czynności, tj. opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, zwolnionych od podatku od towarów i usług, niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług”?

Odpowiedź: Odzież, obuwie i dodatki, o których mowa we wniosku, są/będą wykorzystywane przez Wnioskodawczynię wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Pytanie

Czy Wnioskodawczyni ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o wartość podatku naliczonego, związanego z nabyciem odzieży, obuwia i innych akcesoriów, o których mowa w opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, na podstawie art. 86 ustawy o VAT? (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

Pani stanowisko w sprawie

Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, zgodnie z którym ma ona prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o wartość podatku naliczonego, związanego z nabyciem odzieży, obuwia i innych akcesoriów, o których mowa w opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, na podstawie art. 86 ustawy o VAT.

Uzasadnienie Pani stanowiska w sprawie

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT: W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Natomiast art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT stanowi: Kwotę podatku naliczonego stanowi:

1)suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

a)nabycia towarów i usług,

b)dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi;

W konsekwencji należy uznać, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia dokonuje zarejestrowany czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Czyli w sytuacji gdy nabyte towary i usługi nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnik nie ma możliwości dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Związek ten jest niezbędny do dokonania odliczenia – przy czym związek ten może być zarówno bezpośredni jak i pośredni.

Ustawodawca ograniczył powyższe prawo do odliczenia podatku naliczonego zarówno od spełnienia przesłanek pozytywnych, o których mowa powyżej oraz od niezaistnienia przesłanek negatywnych, o których mowa w art. 88 ustawy o VAT. Przepis ten wskazuje listę wyjątków, które powodują, że podatnik traci prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Przykładowo, art. 88 ust. 1 pkt 4 stanowi, że Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych, z wyjątkiem:

a)(uchylona),

b)nabycia gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników świadczących usługi przewozu osób;

c)usług noclegowych nabywanych w celu ich odprzedaży, opodatkowanych u tego podatnika na podstawie art. 8 ust. 2a.

Inny przepis art. 88 ust. 3a pkt 2: Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Żadne z wyłączeń, o których mowa w art. 88 ustawy o VAT nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Dlatego należy zweryfikować, czy dokonywane nabycia spełniają przesłanki pozytywne, pozwalające na obniżenie podatku należnego o kwoty podatku naliczonego, związanego z dokonywanymi przez Wnioskodawczynię zakupami.

Zgodnie z powołanymi przepisami, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 Ustawy o VAT uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez zarejestrowanego czynnego podatnika podatku VAT w ramach działalności gospodarczej do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Stosownie do art. 15 ust. 1 Ustawy o VAT: podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Natomiast, zgodnie z art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT: działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Wnioskodawczyni jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT i prowadzi działalność gospodarczą, w rozumieniu Ustawy o VAT. Zatem możliwość obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z dokonywanych nabyć jest uzależniona od związku tych wydatków z działalnością opodatkowaną.

Zgodnie z przepisami Ustawy o VAT, podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego, jeżeli nabywane towary lub usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Co istotne, ustawodawca nie wymaga, aby związek ten był bezpośredni – wystarczające jest, że z okoliczności towarzyszących zakupowi oraz z charakteru prowadzonej działalności wynika, iż zakupy te służą działalności opodatkowanej.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje już w momencie dokonania zakupu, niezależnie od tego, czy nabyty towar lub usługa zostały od razu wykorzystane w działalności gospodarczej. Kluczowe znaczenie ma zamiar ich wykorzystania w ramach czynności podlegających opodatkowaniu VAT, oceniany na etapie zakupu.

Związek pomiędzy zakupem a działalnością gospodarczą może mieć charakter bezpośredni – gdy towary lub usługi są przeznaczone do dalszej odsprzedaży lub bezpośrednio wykorzystywane przy świadczeniu usług – lub pośredni, gdy zakupy wspierają funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości. W przypadku kosztów pośrednich, nie prowadzą one wprost do wygenerowania obrotu, lecz umożliwiają wykonywanie czynności opodatkowanych poprzez zapewnienie odpowiednich warunków ich realizacji.

Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług medialnych, w tym prowadzenia programu telewizyjnego oraz udziału w wystąpieniach publicznych. Zakupy odzieży, obuwia i akcesoriów są dokonywane wyłącznie na potrzeby realizacji tych usług – nie są wykorzystywane prywatnie, lecz stanowią element przygotowania do świadczenia usług przed kamerą i podczas wydarzeń zawodowych. Ich dobór jest uzależniony od charakteru produkcji, rodzaju wystąpienia oraz oczekiwań organizatorów i producentów.

Wydatki te mają funkcjonalny związek z działalnością opodatkowaną – umożliwiają realizację kontraktów, udział w nagraniach i wydarzeniach, a tym samym wpływają na powstawanie obrotu. W związku z tym spełniają warunki określone w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, uprawniające do odliczenia podatku naliczonego.

Co ważne, wydatki opisane w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym nie mają charakteru osobistego, ponieważ nie są wykorzystywane poza działalnością gospodarczą. Ich zastosowanie ogranicza się do realizacji konkretnych czynności, takich jak udział w nagraniach programu telewizyjnego, wystąpieniach publicznych, konferencjach czy innych wydarzeniach branżowych, w których Wnioskodawczyni bierze udział w ramach świadczenia usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Dobór garderoby wynika z konieczności dostosowania się do wymogów produkcyjnych, konwencji programu oraz charakteru wydarzeń. Stylizacje są przygotowywane z uwzględnieniem oczekiwań organizatorów, producentów i odbiorców, a ich funkcja jest czysto użytkowa – umożliwiająca realizację usług w sposób zgodny z przyjętymi standardami branżowymi.

Zakupy te są dokumentowane fakturami wystawionymi na działalność gospodarczą, a ich wykorzystanie przypisane do konkretnych projektów i wydarzeń. Wnioskodawczyni prowadzi ewidencję zakupów, wskazując, w jakim zakresie i przy jakich okazjach dana garderoba została użyta. Taki sposób dokumentowania zakupów pozwala na jednoznaczne wykazanie, że wydatki te nie mają charakteru konsumpcyjnego, lecz służą wyłącznie realizacji czynności opodatkowanych.

Podsumowując, Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, zgodnie z którym wydatki na odzież, obuwie i akcesoria, wskazane w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego są związane są z działalnością opodatkowaną Wnioskodawczyni, w konsekwencji przysługuje jej prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z tych faktur.

Stanowisko to potwierdza również DKIS w wydawanych interpretacjach indywidualnych, gdzie w przypadku podobnych stanów faktycznych uznaje za zasadne odliczenie podatku VAT od zakupów odzieży, obuwia, akcesoriów i innych podobnych produktów.

Pismo z 14 grudnia 2020 r., wydane przez DKIS o sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.753.2020.2.WL:

Mając na uwadze opis sprawy oraz obowiązujące przepisy należy stwierdzić, że w przypadku nabywania towarów i usług, które w sposób oczywisty i bezpośredni wykorzystywane będą do czynności opodatkowanych w związku z przygotowywaniem artykułów na bloga, Wnioskodawcy – na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy – będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących ich nabycie, pod warunkiem niezaistnienia przesłanek określonych w art. 88 ustawy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczenia podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”. W myśl tego przepisu:

Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem wiąże się podatek naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, a więc takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Uprawnienie do dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie przysługuje zatem w przypadku nabycia towarów i usług, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Należy zauważyć, że dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest istnienie związku między dokonywanymi zakupami towarów i usług a prowadzoną działalnością. Jednakże ustawodawca nie precyzuje, w jakim zakresie i w jaki sposób towary i usługi muszą być wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, aby pozwoliło to podatnikowi na odliczenie podatku naliczonego. Związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika może mieć zatem charakter pośredni lub bezpośredni.

O związku bezpośrednim dokonywanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży – towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących przedmiotem dostawy; bezpośrednio więc wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika.

Natomiast, ze związkiem pośrednim nabywanych towarów i usług z działalnością podatnika mamy do czynienia w sytuacji, gdy ponoszone wydatki nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych obrotach, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje uzyskanie obrotu opodatkowanego podatkiem od towarów i usług.

Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają pośredni związek z działalnością, musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości.

Ponadto ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, to jest m.in. tego, że zakupy będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym:

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Natomiast na podstawie art. 88 ust. 4 ustawy:

Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

W oparciu o art. 15 ust. 1 ustawy:

Stosownie do treści art. 15 ust. 2 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani działalność gospodarczą związaną z wystąpieniami publicznymi, doradztwem oraz obecnością medialną. Obecnie jest Pani m.in. prowadzącą i mentorką programu telewizyjnego. Poza pracą na planie zdjęciowym, regularnie bierze Pani udział w konferencjach, panelach dyskusyjnych, wydarzeniach branżowych oraz wystąpieniach publicznych (co ważne wszystkie te czynności wiążą się z osiąganiem przez Panią przychodów). Wizerunek odgrywa kluczową rolę w budowaniu profesjonalnego odbioru i wiarygodności, a także w utrzymaniu spójności medialnej. Każdorazowo, gdy podejmuje Pani współpracę w zakresie wystąpień publicznych, prowadzenia wydarzeń lub udziału w nagraniach, oczekiwane jest od Pani odpowiednie dobranie garderoby – tak, aby stylizacja była adekwatna do charakteru wydarzenia, aktualnych trendów oraz standardów estetycznych obowiązujących w branży medialnej. W związku z tym ponosi Pani wydatki na zakup odzieży i dodatków, które są wykorzystywane wyłącznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Katalog wydatków obejmuje pełne stylizacje, w tym m.in.: sukienki, garnitury, marynarki, spodnie, spódnice, bluzki, koszule, obuwie, akcesoria. W prowadzonym obecnie programie, współpracuje Pani ze stylistami na planie zdjęciowym. Jeżeli to możliwe, korzysta Pani z garderoby wypożyczanej na potrzeby nagrań, jednak nie zawsze jest to wykonalne – część ubrań musi zostać zakupiona m.in. ze względu na konieczność dopasowania, względy higieniczne czy trwałość. W ramach prowadzonego programu co prawda nie istnieją formalne wytyczne dotyczące ubioru, jednak ze względów estetycznych i wizerunkowych oczekuje się różnorodności stylizacji oraz dopasowania do konwencji programu. Ubrania nie są wykorzystywane prywatnie – służą wyłącznie celom prowadzonej działalności gospodarczej, tj. występom przed kamerą, obecności na wydarzeniach publicznych oraz innym aktywnościom zawodowym, w których bierze Pani udział, w ramach świadczenia usług w prowadzonej działalności gospodarczej. Bez zapewnienia właściwego wyglądu, zgodnego z oczekiwaniami branży oraz m.in. charakterem prowadzonego programu, nie byłaby Pani angażowana do prowadzenia programów telewizyjnych ani wystąpień publicznych, co bezpośrednio przekładałoby się na brak możliwości uzyskiwania przychodów z tej działalności. Wydatki związane z nabywaniem odzieży, obuwia i akcesoriów są nie tylko związane z potencjalnymi, możliwymi do osiągnięcia przychodami w przyszłości, ale dotyczą konkretnych przychodów, które obecnie Pani osiąga. Prowadzi Pani ewidencję, z której wynika w jaki sposób (to jest do jakich projektów) została wykorzystana dana odzież, obuwie czy akcesoria. W konsekwencji może Pani jednoznacznie wskazać, który wydatek wiąże się z którymi przychodami.

Jest Pani czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Na pytanie czy faktury dokumentujące zakup odzieży, obuwia i dodatków są/będą wystawiane na Panią z wykazanym podatkiem VAT wskazała Pani, że faktury co do zasady są i będą wystawiane z podatkiem VAT. Odzież, obuwie i dodatki nie są/nie będą opatrzone stałym logo Pani firmy. Odzież, obuwie i dodatki, o których mowa we wniosku, są ściśle związane z prowadzoną przez Panią działalnością gospodarczą, polegającą na świadczeniu usług medialnych, doradczych oraz wystąpień publicznych. Występuje Pani jako prowadząca i mentorka programu telewizyjnego, a także bierze Pani udział w konferencjach, panelach dyskusyjnych, wydarzeniach branżowych i medialnych, gdzie reprezentuje Pani zarówno program, jak i własną markę ekspercką. Pani wizerunek – rozumiany jako spójna, profesjonalna prezencja – stanowi integralny element świadczonych usług. W branży medialnej, eventowej i doradczej oczekuje się, że osoba występująca publicznie będzie prezentować się w sposób zgodny z charakterem wydarzenia, aktualnymi trendami oraz standardami estetycznymi obowiązującymi w danym formacie. W praktyce oznacza to konieczność posiadania odpowiednio dobranej garderoby, która umożliwia realizację zobowiązań zawodowych i spełnia oczekiwania odbiorców, producentów oraz organizatorów wydarzeń. Stylizacje wykorzystywane przez Panią są nie tylko elementem wizerunku, ale również narzędziem pracy – podobnie jak scenografia, oświetlenie czy makijaż. W przypadku programu telewizyjnego oraz wystąpień publicznych, wygląd prowadzącej wpływa na odbiór treści, identyfikację wizualną projektu oraz jego profesjonalizm. Współpracuje Pani ze stylistkami na planie zdjęciowym, jednak nie wszystkie elementy garderoby dają się wypożyczyć – część musi być zakupiona ze względu na dopasowanie, higienę, trwałość lub konieczność wielokrotnego użycia. Nie wykorzystuje Pani zakupionej odzieży, obuwia ani dodatków w celach prywatnych. Są one przeznaczone wyłącznie do realizacji obowiązków zawodowych – tj. występów przed kamerą, prowadzenia wydarzeń, udziału w konferencjach i innych aktywnościach związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zakupy dokonywane w tym zakresie są dokumentowane i ewidencjonowane w sposób umożliwiający jednoznaczne wyodrębnienie ich od wydatków osobistych. Prowadzi Pani odrębną dokumentację zakupów związanych z działalnością medialną, co pozwala na zachowanie przejrzystości i rozliczalności kosztów. Każdorazowo, gdy podejmuje Pani współpracę w zakresie wystąpień publicznych, prowadzenia wydarzeń lub udziału w nagraniach, oczekiwane jest od Pani odświeżenie garderoby. W praktyce oznacza to konieczność ponoszenia regularnych wydatków na odzież i dodatki, które stanowią warunek realizacji zobowiązań zawodowych. Profesjonalny i spójny Pani wizerunek, budowany m.in. poprzez odpowiednio dobraną odzież i stylizacje, stanowi istotny element Pani działalności medialnej. Bez zapewnienia właściwego wyglądu – zgodnego z oczekiwaniami branży oraz charakterem prowadzonego programu – nie byłaby Pani angażowana do prowadzenia programów telewizyjnych ani wystąpień publicznych, co bezpośrednio przekładałoby się na brak możliwości uzyskiwania przychodów z tej działalności. Odzież, obuwie i dodatki, o których mowa we wniosku, są/będą wykorzystywane przez Panią wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Pani wątpliwości dotyczą kwestii prawa do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o wartość podatku VAT naliczonego, związanego z nabyciem odzieży, obuwia i innych akcesoriów.

W tym miejscu wskazać należy, że fakt istnienia bezpośredniego związku między nabywanymi towarami i usługami a transakcjami opodatkowanymi podatnika jako niezbędny wymóg powstania prawa do odliczenia podatku jest również akcentowany w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W orzeczeniu z 6 kwietnia 1995 r. (w sprawie C-4/94, BLP Group plc v. Commissioners of Customs & Excise), TSUE stwierdził, że powstanie prawa do odliczenia podatku jest uzależnione od bezpośredniego i niezwłocznego związku z transakcjami opodatkowanymi (ang. direct and immediate link with the taxable transactions). Także w wyroku z 8 czerwca 2000 r. (w sprawie C-98/98, Commissioners of Customs and Excise a Midland Bank plc), TSUE nie miał wątpliwości, że art. 2 Pierwszej Dyrektywy i art. 17 ust. 2, 3 i 5 Szóstej Dyrektywy w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w taki sposób, aby warunkiem odliczenia przez podatnika VAT oraz podstawą do ustalenia zakresu tego prawa było zasadniczo istnienie bezpośredniego związku pomiędzy daną transakcją nabycia a daną transakcją (lub transakcjami) sprzedaży, uprawniającymi do dokonania odliczenia. Ponadto Trybunał w wyroku z dnia 13 marca 2008 r. w sprawie C-437/06 Securenta przesądził, że w sytuacji gdy podatnik wykonuje działalność gospodarczą i działalność niemającą charakteru gospodarczego, prawo do odliczenia z tytułu ewentualnych wydatków jest dopuszczalne jedynie w zakresie, w jakim wydatki te można przyporządkować działalności gospodarczej podatnika.

W orzeczeniu z 27 września 2001 r. w sprawie CIBO Participations S.A. (C-16/00) Trybunał doszedł do wniosku, że aby możliwe było odliczenie VAT naliczonego, musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy wydatkiem a sprzedażą opodatkowaną VAT, co oznacza, że wydatek musi stanowić element kosztowy sprzedaży opodatkowanej. Niemniej TSUE stwierdził, że wydatki na doradztwo związane z procesem przejmowania spółek zależnych przez CIBO stanowią koszty ogólne, mające związek z działalnością opodatkowaną tej spółki.

W świetle powyższego orzecznictwa TSUE należy stwierdzić, że kierując się wykładnią dokonywaną w zgodzie z zasadami VI Dyrektywy (od 1 stycznia 2007 r. – Dyrektywy 2006/112/WE), na gruncie art. 86 ust. 1 ustawy, podobnie jak i art. 17(2)(3) i (5) VI Dyrektywy (art. 167 i nast. Dyrektywy 2006/112/WE) należy przyjąć – co do zasady – że niezbędnym warunkiem odliczenia VAT jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy zakupami (wydatkami), a konkretną transakcją opodatkowaną. Wydatki te powinny stanowić część składową kosztów świadczenia, uwzględnioną w cenie. Jednak brak takiej konkretnej transakcji opodatkowanej nie musi zawsze prowadzić do utraty prawa do odliczenia VAT. W przypadku bowiem wydatków zaliczanych do tzw. kosztów ogólnych wprawdzie nie istnieje bezpośredni związek pomiędzy zakupem tych towarów i usług, a sprzedażą opodatkowaną, lecz w sytuacji gdy stanowią one element cenotwórczy produktów podatnika, pozostając w ten sposób w pośrednim związku z jego opodatkowaną działalnością gospodarczą, prawo do odliczenia z tytułu tych zakupów (wydatków) powinno przysługiwać podatnikowi w takim zakresie, w jakim ogólna działalność daje prawo do odliczenia VAT.

W odniesieniu do przedstawionego opisu sprawy należy wskazać, że wydatków na zakup odzieży i dodatków (w tym m.in.: sukienki, garnitury, marynarki, spodnie, spódnice, bluzki, koszule, obuwie, akcesoria) nie można zaliczyć do wydatków związanych – ani bezpośrednio, ani pośrednio – z opodatkowaną działalnością gospodarczą.

Wbrew Pani twierdzeniu nie można uznać, że zakupiona odzież, obuwie i inne akcesoria są wykorzystywane wyłącznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wprawdzie ww. przedmioty wykorzystuje Pani na cele występów przed kamerą, obecności na wydarzeniach publicznych oraz innych aktywności zawodowych, w których bierze Pani udział, w ramach świadczenia usług w prowadzonej działalności gospodarczej, jednak z opisu sprawy wynika, że zakup odzieży, obuwia i innych akcesoriów nie jest wydatkiem koniecznym bez którego nie można prowadzić działalności gospodarczej w podanym przez Panią zakresie. Co więcej, podała Pani, że Odzież, obuwie i dodatki nie są/nie będą opatrzone stałym logo Pani firmy.

Nie ulega wątpliwości, że ww. zakupy są przydatnym i pożądanym przez Panią zasobem, jednak stanowi element Pani wizerunku, który stanowi element Pani działalności medialnej. Ponadto z Pani wyjaśnień wynika, że głównie takiemu celowi mają one służyć.

Odpowiedni wizerunek może mieć wpływ na angażowanie Pani do prowadzenia programów telewizyjnych ani wystąpień publicznych. Nie można jednak uznać, że przesądza to o tym, że wydatki na zakup odzieży, obuwia i innych akcesoriów są wydatkami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej. Co ważne, w opisie sprawy wskazała Pani, że jeżeli to możliwe, korzysta Pani z garderoby wypożyczanej na potrzeby nagrań, a także, że w ramach prowadzonego programu nie istnieją formalne wytyczne dotyczące ubioru.

Odnosząc się do powyższego należy również wskazać, że zakupy odpowiednich ubrań stanowią generalnie wydatki związane z faktem funkcjonowania danej jednostki w życiu społecznym. Zatem, niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, każda osoba musi nabywać i używać dostosowaną do własnych wymagań odzież i obuwie. Dlatego też zakupy tych rzeczy stanowią spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej. Odstępstwa od tej zasady mogą wynikać z nałożonego na prowadzącego działalność gospodarczą prawnego obowiązku używania określonego rodzaju odzieży, czy też obuwia, w sytuacji gdy rzeczy te utraciły charakter osobisty, na przykład z uwagi na dostosowanie tychże do pełnienia określonych funkcji bądź zawodów.

Obowiązujące zasady współżycia społecznego wymagają, aby osoby prowadzące działalność gospodarczą posiadały wygląd adekwatny do wykonywanego zawodu, podobnie zresztą jak osoby zatrudnione w innych zawodach np. nauczyciele, urzędnicy, prawnicy, itp. Podkreślić należy, że schludny i estetyczny wygląd świadczy o kulturze osobistej i nie jest zależny od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, a z pewnością nie warunkuje sukcesów w jej prowadzeniu.

Niewątpliwie w wykonywanej przez Panią działalności dbałość o wizerunek zewnętrzny jest bardzo istotna, jednakże nie można tu mówić o sytuacji znacząco odbiegającej od ogólnie przyjętych norm społecznych.

Wykazany przez Panią związek ww. zakupów z prowadzoną działalnością gospodarczą jest tak daleko pośrednim, że nie można przyjąć, że wpływa w jakikolwiek sposób na działalność generującą podatek należny. Trudno zatem przesądzać, że może być decydującym warunkiem, od którego uzależnione jest powodzenie przy nawiązywaniu współpracy w zakresie wystąpień publicznych, prowadzenia wydarzeń lub udziału w nagraniach.

Zatem ponoszenie przez Panią wydatków na zakup odzieży i dodatków (w tym m.in.: sukienki, garnitury, marynarki, spodnie, spódnice, bluzki, koszule, obuwie, akcesoria) nie pozostaje w pośrednim czy bezpośrednim i ścisłym związku z czynnościami opodatkowanymi, które rodzą prawo do odliczenia.

W opisanej przez Panią sytuacji, pomimo, że wskazała Pani iż odzież, obuwie i dodatki są ściśle związane z prowadzoną przez Panią opodatkowaną działalnością gospodarczą, polegającą na świadczeniu usług medialnych, doradczych oraz wystąpień publicznych, wydatki ponoszone na zakup ww. przedmiotów nie mają ścisłego i niebudzącego wątpliwości związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zatem opisane wydatki nie wiążą się również z całokształtem funkcjonowania Pani działalności gospodarczej.

Mając zatem na uwadze powołane przepisy prawa, jak również przedstawione we wniosku okoliczności faktyczne sprawy, stwierdzić należy, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, że skoro zakup odzieży i dodatków (w tym m.in.: sukienki, garnitury, marynarki, spodnie, spódnice, bluzki, koszule, obuwie, akcesoria) nie ma związku z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług, nie przysługuje Pani prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących ich zakup.

Podsumowując, stwierdzam, że nie ma/nie będzie Pani miała prawa do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o wartość podatku VAT naliczonego, związanego z nabyciem odzieży, obuwia i innych akcesoriów, o których mowa w opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego.

Tym samym, Pani stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

·stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz

·zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym i zdarzeniem przyszłym, Pani ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnośnie natomiast powołanej przez Panią interpretacji indywidualnej, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Wniosek w zakresie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych podlega odrębnemu rozpatrzeniu.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.