Interpretacja indywidualna z dnia 5 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB2-3.4015.394.2025.3.BD
Przeniesienie nieruchomości zgodnie z wolą testatora w ramach zapisu testamentowego na rzecz fundacji może być uznane za ciężar spadku obniżający podstawę opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn.
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od spadków i darowizn jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
24 października 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych nabycia spadku – możliwości obniżenia podstawy opodatkowania o zapis nieruchomości na rzecz fundacji. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwania – pismem z 29 listopada 2025 r. oraz z 15 grudnia 2025 r. (wpływ – 23 grudnia 2025 r.).
Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
Na podstawie wypisu z testamentu, Repertorium A nr (…), wraz z Pani niepełnoletnią córką zostały Panie spadkobiercami majątku po zmarłej Pani (…) (dalsza rodzina – III grupa podatkowa w rozumieniu ustawy o spadkach i darowiznach).
W skład spadku wchodzą nieruchomości wymienione w testamencie, tj.:
-mieszkanie nr (…) znajdujące się w budynku przy ul. (…) w (…),
-mieszkanie nr (…) znajdujące się w budynku przy al. (…) nr (…) w (…),
- miejsce postojowe nr (…) w garażu wielopoziomowym przy ul. (…), tzn. garaż (…),
-oraz nieruchomość niewymieniona w testamencie, tj. mieszkanie nr (…) znajdujące się przy ul. (…) w (…), a także obligacje skarbowe.
Czytając literalnie testament musiałaby Pani wraz z córką zapłacić podatek od całości spadku.
Zgodnie z wyrażoną w testamencie wolą testatora, tj. zmarłej Pani (…), mają Panie przenieść własność lokalu nr (…) znajdującego się w budynku przy ul. (…) w (…), lokalu nr (…) znajdującego się w budynku przy al. (…) nr (…) w (…) i miejsca postojowego nr (…) w garażu wielopoziomowym przy ul. (…), tzn. garaż (…) na rzecz (…) Fundacji (…) ((…), ul. (…)) w celu utworzenia funduszy (…).
Pani (…) chorowała na nowotwór, jednak choroba bardzo szybko postępowała i nie zdążyła ona sama, za życia przekazać tych nieruchomości jako ich właściciel.
Zapłata podatku od całości spadku w przypadku bezpłatnego przekazania części nabywanego majątku na rzecz Fundacji byłaby krzywdząca.
W uzupełnieniu wniosku, wskazała Pani, że Spadkodawczyni zmarła 3 czerwca (…) r. Posiada Pani tylko ww. testament. Na dzień składania uzupełnienia sprawa spadkowa jest jeszcze w toku i nie posiada Pani prawomocnego postanowienia sądu o nabyciu spadku.
Używając we wniosku zwrotu „zwolnienie z zapłaty podatku” miała Pani na myśli, tę część spadku, którą zgodnie z wolą testatora ma Pani przekazać na rzecz Fundacji, ale technicznie rzecz biorąc będzie to potraktowanie tej części jako ciężar spadku na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn.
Nie dokonałam Pani jeszcze przeniesienia własności nieruchomości (zgodnie z wolą testatora) na rzecz Fundacji, ponieważ jeszcze nie ma prawomocnego postanowienia sądu o nabyciu spadku.
Nie składała Pan również zeznania o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych do urzędu skarbowego, ponieważ sprawa spadkowa jest jeszcze w toku i nie posiada Pani prawomocnego postanowienia sądu o nabyciu spadku.
Pytanie – ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku
Czy w powyższej sytuacji, w której jest Pani zobligowana, zgodnie z wyrażoną w testamencie wolą testatora, tj. zmarłej Spadkodawczyni do przeniesienia własności lokalu nr (…) znajdującego się w budynku przy ul. (…) w (…), lokalu nr (…) znajdującego się w budynku przy al. (…) nr (…) w (…) oraz miejsca postojowego nr (…) w garażu wielopoziomowym przy ul. (…), tzn. garaż (…) na rzecz (…) Fundacji (…) ((…), ul. (…)) w celu utworzenia funduszy (…), jest możliwe potraktowanie tej części jako ciężar spadku na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn?
Pani stanowisko – ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku
Pani zdaniem, w przedstawionej sytuacji, w której zgodnie z wyrażoną w testamencie wolą testatora jest Pani zobligowana do przekazania ww. części spadku na rzecz Fundacji, należy potraktować wykonanie woli testatora jako ciężar spadku, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837 ze zm.):
Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego.
Spadek jest instytucją regulowaną przepisami zawartymi w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1710 ze zm.).
W myśl art. 922 § 1 tej ustawy:
Przez spadkobranie należy rozumieć przejście praw i obowiązków majątkowych zmarłego z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób.
Zgodnie z art. 924 ww. ustawy:
Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.
Natomiast stosownie do przepisu art. 925 tej ustawy:
Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.
Art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez spadkobiercę. Notariusz nazasadach określonych w przepisach odrębnych sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.
Z powyższych przepisów wynika, że nabycie spadku ma miejsce z chwilą śmierci spadkodawcy. Prawomocne postanowienie sądu jak i akt poświadczenia dziedziczenia mają natomiast charakter deklaratoryjny i stwierdzają jedynie nabycie spadku przez spadkobiercę.
Należy zaznaczyć, że termin nabycia spadku określony przez przepisy Kodeksu cywilnego nie jest tożsamy z datą powstania obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Wynika to z poniższych uregulowań.
Zgodnie z art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.
Jak stanowi art. 6 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 tej ustawy:
Obowiązek podatkowy powstaje – przy nabyciu w drodze dziedziczenia – z chwilą przyjęcia spadku.
Jeżeli nabycie niezgłoszone do opodatkowania stwierdzono następnie pismem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sporządzenia pisma; jeżeli pismem takim jest orzeczenie sądu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia. W przypadku gdy nabycie nie zostało zgłoszone do opodatkowania, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powołania się przez podatnika przed organem podatkowym na fakt nabycia.
Z opisu wniosku wynika, że zgodnie z wyrażoną w testamencie wolą testatora, ma Pani razem z ze swoją małoletnią córką przenieść własność lokalu nr (…) , lokalu nr (…) i miejsca postojowego nr (…) w garażu wielopoziomowym, na rzecz Fundacji w celu utworzenia funduszy (…). Spadkodawczyni zmarła 3 czerwca (…) r. (III grupa podatkowa). Posiada Pani tylko ww. testament. Nie dokonała Pani jeszcze przeniesienia własności nieruchomości (zgodnie z wolą testatora) na rzecz Fundacji, ponieważ jeszcze nie ma prawomocnego postanowienia sądu o nabyciu spadku. Nie składała Pani również zeznania o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych do urzędu skarbowego, ponieważ sprawa spadkowa jest jeszcze w toku.
Stosownie do art. 17a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
Podatnicy podatku są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2, złożyć, w terminie miesiąca od dnia powstania obowiązku podatkowego, właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych według ustalonego wzoru. Do zeznania podatkowego dołącza się dokumenty mające wpływ na określenie podstawy opodatkowania.
Istotne w rozpatrywanej sprawie jest określenie podstawy opodatkowania, skoro została Pani obciążona obowiązkiem wykonania zapisu testamentowego.
W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy:
Podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Jeżeli przed dokonaniem wymiaru podatku nastąpi ubytek rzeczy spowodowany siłą wyższą, do ustalenia wartości przyjmuje się stan rzeczy w dniu dokonania wymiaru, a odszkodowanie za ubytek należne z tytułu ubezpieczenia wlicza się do podstawy wymiaru.
Art. 7 ust. 2 ww. ustawy stanowi, że:
Jeżeli spadkobierca, obdarowany lub osoba, na której rzecz został uczyniony zapis zwykły lub windykacyjny, zostali obciążeni obowiązkiem wykonania polecenia lub zapisu zwykłego, wartość obciążenia z tego tytułu stanowi ciężar spadku, darowizny, zapisu zwykłego lub windykacyjnego, a w przypadku polecenia, o ile zostało wykonane.
Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 3 ww. ustawy:
Do długów i ciężarów zalicza się również koszty leczenia i opieki w czasie ostatniej choroby spadkodawcy, jeżeli nie zostały pokryte za jego życia i z jego majątku, koszty pogrzebu spadkodawcy, łącznie z nagrobkiem, w takim zakresie, w jakim koszty te odpowiadają zwyczajom przyjętym w danym środowisku, jeżeli nie zostały pokryte z majątku spadkodawcy, z zasiłku pogrzebowego lub nie zostały zwrócone w innej formie, oraz koszty postępowania spadkowego, wynagrodzenie wykonawcy testamentu, obowiązki wykonania zapisów i poleceń zamieszczonych w testamencie, wypłaty z tytułu zachowku oraz inne obowiązki wynikające z przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących spadków.
Stosownie natomiast do art. 968 § 1 Kodeksu cywilnego:
Spadkodawca może przez rozrządzenie testamentowe zobowiązać spadkobiercę ustawowego lub testamentowego do spełnienia określonego świadczenia majątkowego na rzecz oznaczonej osoby (zapis zwykły).
Na mocy ww. przepisu powstaje zobowiązanie między spadkobiercą (jako dłużnikiem), a zapisobiercą (jako wierzycielem), który może żądać spełnienia świadczenia objętego zapisem.
Z przywołanych przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn wynika, że podstawę opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn stanowi czysta wartość. Jeżeli więc spadkobierca został obciążony obowiązkiem wykonania zapisu, wartość obciążenia z tego tytułu stanowi ciężar spadku, przy czym w przypadku zapisu także, gdy zapis jest jeszcze niewykonany.
Odnosząc przywołane przepisy do opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego, należy stwierdzić, że podstawę opodatkowania stanowić będzie wartość nabytego przez Panią majątku pomniejszona o wartość obciążenia z tytułu zapisu zwykłego proporcjonalnie przypadająca na Pani rzecz.
Zatem ma Pani rację, że przekazanie części spadku na rzecz Fundacji, zgodnie z wolą testatora, należy potraktować jako ciężar spadku, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
Zatem przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów podatkowych względem Pani, a nie wywiera skutku prawnego dla Pani niepełnoletniej córki.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1)z zastosowaniem art. 119a;
2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
POTRZEBUJESZ POMOCY?