Interpretacja indywidualna z dnia 9 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT2.4011.605.2025.2.KC

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowne Panie,

stwierdzam, że stanowisko Pań w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

27 października 2025 r. wpłynął wniosek wspólny Pań z 21 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniły go Panie pismem z 27 grudnia 2025 r. (wpływ 2 stycznia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowane, które wystąpiły z wnioskiem

a)Zainteresowana będąca stroną postępowania:

A.A

ul. (...)

b)Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

B.B

ul. (...)

Opis zdarzenia przyszłego

12 stycznia 2021 r. w Kancelarii Notarialnej w (...) została podpisana umowa zniesienia współwłasności, po czym wraz z mężem Zainteresowana będąca stroną postępowania zostali jedynymi współwłaścielami działki o pow. (...) ha, położonej na terenie województwa (...), powiat (...), gmina X w obrębie geodezyjnym (...) o numerze ewidencyjnym 1/1, dla której prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w (...) księga wieczysta o numerze (...).

Od czasu podpisania umowy zniesienia współwłasności nie minęło 5 lat, natomiast Zainteresowana będąca stroną postępowania jest współwłaścicielką działki od (...) 1978 r. W Urzędzie Skarbowym w (...) Zainteresowana będąca stroną postępowania dostała informację, że sprzedając ww. działkę nie będzie zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego.

Udział w nieruchomości Zainteresowana będąca stroną postępowania nabyła (...) 1978 r. na podstawie umowy sprzedaży. Zainteresowana będąca stroną postępowania nabyła udział wspólnie z małżonkiem do wspólności majątkowej małżeńskiej. Działka nie była wykorzystywana, jest działką rolną, nie była przedmiotem najmu, czy dzierżawy i nie była zabudowana. Udział po zniesieniu współwłasności był następujący:

C i D.D– działka 1/2 o wartości 29.996 zł;

E i F.F – działka 1/3 o wartości 59.347 zł;

A i G.A – działki 1/4 i 1/1 o wartości 155.657 zł.

Działki były objęte jedną księgą wieczystą (...).

Wartość otrzymanej nieruchomości w wyniku zniesienia współwłasności mieściła się w udziale jaki przysługiwał przed zniesieniem współwłasności. Zniesienie współwłasności nie było ekwiwalentne, ani nie towarzyszyły mu spłaty lub dopłaty. Udziały Zainteresowanej będącej stroną postępowania i jej małżonka oraz pozostałych współwłaścicieli nie były równe.

Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w (...) 2024 r. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania (córka Zainteresowanej będącej stroną postępowania), nabyła spadek i odziedziczyła 1/2 działki o powierzchni (...) ha, położonej na terenie województwa (...), powiat (...), gmina X w obrębie geodezyjnym (...) o numerze ewidencyjnym 1/1, dla której prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w (...) księga wieczysta o numerze: (...).

Zainteresowana niebędąca stroną postępowania nabyła spadek po ojcu – G.A (data śmierci: (...) 2024 r., data nabycia nieruchomości: (...) 2024 r.). Wartość uzyskanego udziału w spadku odpowiada pierwotnej wartości udziału w spadku. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania nie prowadzi zarejestrowanej działalności gospodarczej.

Zainteresowane mają zamiar sprzedać działkę w listopadzie 2025 r. Sprzedaż tej nieruchomości nie nastąpi w wykonaniu zarejestrowanej działalności gospodarczej. W przeszłości Zainteresowane nie dokonywały sprzedaży innych nieruchomości oprócz wskazanej we wniosku. Przy czym w Urzędzie Skarbowym w (...) Zainteresowane otrzymały informację, że obie nie będą zobowiązane do zapłaty podatku dochodowego.

Doprecyzowanie zdarzenia przyszłego

Wartość przedmiotu całej umowy zniesienia współwłasności wynosiła 245.000 zł.

Przed zniesieniem współwłasności udział Zainteresowanej będącej stroną postępowania wynosił 64%, czyli 155.657 zł. Udział C i D.D wynosił 12%, czyli 29.996 zł. Natomiast udział E i F.F wynosił 24%, czyli 59.347 zł.

Wartość nieruchomości, którą Zainteresowana będąca stroną postępowania, nabyła wraz z mężem w wyniku zniesienia współwłasności nie przekroczyła wartości udziału jaki przysługiwał im przed dokonaniem tej czynności w majątku wspólnym.

Pytanie

Czy Zainteresowane są zobowiązane do zapłaty podatku dochodowego sprzedając działkę o nr 1/1?

Pań stanowisko w sprawie

W ocenie Zainteresowanych, nie powinny one płacić podatku dochodowego, gdyż Zainteresowana niebędąca stroną postępowania odziedziczyła działkę, co zwalnia ją od płacenia podatku, natomiast Zainteresowana będąca stroną postępowania, jest właścicielką działki od (...) 1978 r., co również zwalnia ją od płacenia podatku, od sprzedaży działki.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiły Panie we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.

Wynika z niego, że:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 powołanej ustawy:

Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a)nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b)spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c)prawa wieczystego użytkowania gruntów,

d)innych rzeczy,

-jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Jeżeli zatem odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości, oraz praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. b-c następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie zostaje dokonane w wykonaniu działalności gospodarczej stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma moment nabycia lub wybudowania ww. nieruchomości lub praw.

Stosownie do art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.

Do wyliczenia pięcioletniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest zatem nie tylko okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę, który dokonuje sprzedaży, ale także okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkodawcę. Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, do momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę upłynęło 5 lat – to sprzedaż nie podlega opodatkowaniu.

Przy czym pojęcie „nabycia w drodze spadku” użyte w art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obejmuje zarówno nabycie nieruchomości w drodze dziedziczenia ustawowego i testamentowego, jak i nabycie nieruchomości w wyniku zwolnienia się z obowiązku wypłaty zachowku przez przeniesienie własności nieruchomości na rzecz osoby pominiętej w testamencie oraz nabycie nieruchomości na podstawie rozporządzenia testamentowego w drodze zapisu zwykłego i windykacyjnego.

Zgodnie z art. 10 ust. 6 ww. ustawy:

W przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej, nabytych do majątku wspólnego małżonków lub wybudowanych w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do majątku wspólnego małżonków praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie do majątku wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej.

Z opisu zdarzenia w szczególności wynika, że w 1978 r. Zainteresowana będąca stroną postępowania nabyła wraz z małżonkiem do majątku wspólnego udział w nieruchomości. W 2021 r. pomiędzy współwłaścicielami została podpisana umowa zniesienia współwłasności. Wartość przedmiotu całej umowy zniesienia współwłasności wynosiła 245.000 zł. Udział po zniesieniu współwłasności był następujący:

-C i D.D – działka 1/2 o wartości 29.996 zł;

-E i F.F – działka 1/3 o wartości 59.347 zł;

-Zainteresowana będąca stroną postępowania i jej mąż – działki 1/4 i 1/1 o wartości 155.657 zł.

Wartość nieruchomości, którą Zainteresowana będąca stroną postępowania, nabyła wraz z mężem w wyniku zniesienia współwłasności nie przekroczyła wartości udziału jaki przysługiwał im przed dokonaniem tej czynności. Zniesieniu współwłasności nie towarzyszyły spłaty ani dopłaty. W 2024 r. zmarł mąż Zainteresowanej będącej stroną postępowania. Spadek po nim nabyła jego córka – Zainteresowana niebędąca stroną postępowania, która odziedziczyła 1/2 udziału w działce nr 1/1. Zainteresowane mają zamiar sprzedać działkę nr 1/1 w listopadzie 2025 r.

W świetle powyższego należy wskazać, że stosownie do art. 922 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071):

Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.

Według art. 924 ustawy Kodeks cywilny:

Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.

Z art. 925 powołanej ustawy wynika, że:

Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.

Na mocy art. 926 § 1 przytoczonej ustawy:

Powołanie do spadku wynika z ustawy albo z testamentu.

Zgodnie z art. 1025 § 1 przytoczonego Kodeksu:

Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.

Oznacza to, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej. Postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt notarialny poświadczenia dziedziczenia potwierdza jedynie, prawo spadkobierców do tego spadku od momentu jego otwarcia.

Biorąc pod uwagę fakt, że działka o nr 1/1 stanowiła majątek wspólny małżonków, odnieść należy się do przepisów ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.), w której zostały uregulowane stosunki majątkowe między małżonkami.

W świetle art. 31 § 1 wskazanej ustawy:

Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Przedmiotami majątkowymi w rozumieniu tego przepisu są wszelkie prawa majątkowe, zarówno bezwzględne (prawo własności rzeczy oraz inne prawa rzeczowe), jak i względne (np. przysługujące małżonkom wierzytelności). Wspólność ustawowa obejmuje wszelkie przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich. Wspólność małżeńska została ukształtowana jako wspólność łączna.

Charakteryzuje się ona tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą więc rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością ustawową. Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego. Wspólność ta jest wspólnością masy majątkowej i obejmuje cały zbiór praw majątkowych, takich jak własność i inne prawa rzeczowe czy wierzytelności.

Zważywszy na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością ustawową, definitywne nabycie w czasie jej trwania prawa własności nieruchomości lub spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oznacza nabycie przez każdego z małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale. W konsekwencji, w momencie śmierci jednego z małżonków drugi z nich nie mógł ponownie nabyć udziału w tej nieruchomości lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu.

Wobec tego, że w 2021 r. zostało dokonane przez Zainteresowaną będącą stroną postępowania i jej męża zniesienie współwłasności wyjaśniam, że zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego:

Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).

Z kolei art. 196 § 1 i § 2 ww. Kodeksu stanowi, że:

§ 1. Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.

§ 2. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.

Stosownie do art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego:

Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć. Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.

Natomiast zgodnie z art. 211 ww. Kodeksu:

Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.

Art. 212 Kodeksu cywilnego stanowi, że:

§ 1. Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy podziale gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami gruntowymi.

§ 2. Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do okoliczności jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo sprzedana stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.

Przy czym zniesienie współwłasności nie stanowi nabycia rzeczy, jeżeli mieści się w ramach udziału jaki przypadał byłym współwłaścicielom w rzeczy wspólnej i odbyło się bez spłat i dopłat.

Za datę nabycia nieruchomości lub prawa – w przypadku ich sprzedaży, które przypadły danej osobie w wyniku zniesienia współwłasności, należy zatem przyjąć datę ich pierwotnego nabycia, jeżeli wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości lub prawa w wyniku zniesienia współwłasności mieści się w udziale, jaki przysługuje tej osobie w majątku objętym współwłasnością oraz zniesienie współwłasności zostało dokonane bez spłat i dopłat.

Gdy w wyniku zniesienia współwłasności udział danej osoby ulega powiększeniu, mamy do czynienia z nabyciem, gdyż zwiększa się stan jej majątku osobistego.

Podobne wnioski wynikają z ukształtowanej już linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który twierdzi, że nabyciem rzeczy, w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie jest przyznanie jej na wyłączną własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku zniesienia współwłasności, jeśli:

·podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty, lub

·wartość rzeczy mieści się w udziale, jaki przysługiwał tej osobie w majątku wspólnym.

Tak więc, co do zasady, zniesienie współwłasności jest formą nowego nabycia tylko wówczas, gdy w wyniku tego zniesienia podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po dokonanym podziale przekracza wartość udziału jaki pierwotnie podatnikowi przysługiwał.

Zatem, jeżeli przy zniesieniu współwłasności wystąpiło przysporzenie majątku ponad posiadany udział przed zniesieniem współwłasności, oznacza to, że dla części nieruchomości – nabytej w drodze zniesienia współwłasności – datą nabycia, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, będzie dzień, w którym nastąpiło zniesienie współwłasności.

Skoro zniesieniu współwłasności nie towarzyszyły spłaty ani dopłaty i wartość nieruchomości, którą Zainteresowana będąca stroną postępowania nabyła wraz z mężem w wyniku zniesienia współwłasności nie przekroczyła wartości udziału jaki przysługiwał im przed dokonaniem tej czynności, uznać należy, że przeprowadzona w 2021 r. czynność zniesienia współwłasności, nie stanowiła nabycia nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dokonane zniesienie współwłasności pozostaje zatem bez wpływu na sposób liczenia pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W przedmiotowej sprawie, odpłatne zbycie przez Panie działki nr 1/1, nie stanowi źródła przychodu, w myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przypadku Zainteresowanej będącej stroną postępowania termin, ustalony zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 6 ww. ustawy, niewątpliwie minął. W momencie śmierci męża Zainteresowanej będącej stroną postępowania, nie nabyła ona ponownie udziałów w ww. nieruchomości. W przypadku Zainteresowanej niebędącej stroną postępowania, termin ustalony zgodnie z w art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 5 ww. ustawy również upłynął, bowiem jej spadkodawca (ojciec) nabył działkę w 1978 r.

W konsekwencji, nie są Panie zobowiązane do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych, z tytułu odpłatnego zbycia działki nr 1/1.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Panie przedstawiły i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie wydania interpretacji.

Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli sytuacja Zainteresowanych będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Zainteresowanych, którzy zastosują się do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pani A.A (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.