Interpretacja indywidualna z dnia 16 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB3-1.4012.881.2025.1.AB

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (zwany dalej Wnioskodawcą lub Stowarzyszeniem) jest stowarzyszeniem posiadającym siedzibę na terytorium Polski. W Krajowym Rejestrze Sądowym jest wpisany do Rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej. Nie jest natomiast wpisany do Rejestru przedsiębiorców. Posiada status organizacji pożytku publicznego.

Zgodnie ze statutem, celem działania Stowarzyszenia jest:

a. upowszechnianie i promocja aktywności fizycznej, kultury fizycznej i sportu, szczególnie wśród dzieci i młodzieży, w tym w zakresie dyscypliny sportowej piłka nożna oraz judo,

b. wzmocnienie procesu szkolenia dzieci i młodzieży w zakresie dyscypliny sportowej piłka nożna oraz judo oraz stworzenie warunków dla podniesienia jakości szkolenia sportowego w piłce nożnej oraz judo,

c. stworzenie warunków dla podniesienia jakości szkolenia i kompetencji kadr trenerskich, w tym w szczególności w zakresie dyscypliny piłka nożna oraz judo,

d. stworzenie warunków dla wzrostu liczby osób uprawiających piłkę nożną oraz judo,

e. wspieranie rodziny i systemu pieczy zastępczej,

f. działalność charytatywna,

g. działalność na rzecz osób niepełnosprawnych,

h. działalność wspomagająca rozwój wspólnot lokalnych, i) działalność na rzecz wypoczynku dzieci i młodzieży,

i. promocja i organizacja wolontariatu.

Zgodnie z wpisem do KRS, przedmiotem działalności statutowej Stowarzyszenia jako organizacji pożytku publicznego jest:

1) odpłatna działalność statutowa:

1.51. Z – Pozaszkolne formy edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych

2) nieodpłatna działalność statutowa:

93.11.Z – Działalność obiektów sportowych

93.19.Z – Pozostała działalność związana ze sportem

85.51.Z – Pozaszkolne formy edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych

88.99.Z – Pozostała pomoc społeczna bez zakwaterowania, gdzie indziej niesklasyfikowana.

Podstawową działalnością statutową realizowaną przez Stowarzyszenie jest upowszechnianie i promocja aktywności fizycznej, kultury fizycznej i sportu, szczególnie wśród dzieci i młodzieży. Cel ten jest realizowany poprzez prowadzenie odpłatnych i nieodpłatnych zajęć sportowych. Pobieranie opłat za odpłatne zajęcia sportowe nie ma na celu osiągania zysków, lecz pokrycie kosztów ich organizacji. W stosunku do tych usług Wnioskodawca korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 32 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 z późn. zm.), zwanej dalej „u.p.t.u.” lub „ustawą”.

W styczniu 2023 r. Stowarzyszenie kupiło konia od osoby fizycznej na podstawie umowy kupna- sprzedaży. Transakcja ta nie była udokumentowana fakturą, ponieważ nie podlegała opodatkowaniu VAT (sprzedający będący czynnym podatnikiem VAT nie dokonywał tej sprzedaży w charakterze podatnika VAT, lecz w ramach zarządu majątkiem prywatnym). W księgach rachunkowych Stowarzyszenia koń nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Koń został kupiony przez Stowarzyszenie w celu wykonywania nieodpłatnej działalności statutowej oraz – docelowo – w celu odsprzedaży. Od momentu zakupu konia, był on w ramach Stowarzyszenia trenowany i uczestniczył w zawodach sportowych. Stowarzyszenie nie pobierało z tego tytułu wynagrodzenia i nie wykorzystywało go do wykonywania usług odpłatnych.

Obecnie Wnioskodawca planuje sprzedaż tego konia za cenę przekraczającą 240 000 zł.

W momencie składania niniejszego wniosku Wnioskodawca nie jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT, a także nie był zarejestrowany w przeszłości. Brak rejestracji wynika z faktu, że wszystkie dotychczas dokonywane przez Wnioskodawcę dostawy towarów i świadczone usługi korzystały ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. Przed dokonaniem sprzedaży konia, w celu dopełnienia obowiązków związanych z rozliczeniem VAT od tej transakcji, Wnioskodawca zarejestruje się jako czynny podatnik VAT.

Pytanie

Czy do sprzedaży konia Stowarzyszenie może zastosować procedurę VAT marża, tzn. czy podstawę opodatkowania może stanowić marża, o której mowa w art. 120 ust. 4 u.p.t.u.?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, do sprzedaży konia może on zastosować procedurę VAT marża, tzn. podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług może stanowić marża, o której mowa w art. 120 ust. 4 u.p.t.u.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie z art. 120 ust. 4 ustawy:

W przypadku podatnika dokonującego dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków nabytych uprzednio przez tego podatnika w ramach prowadzonej działalności, w celu odprzedaży, podstawą opodatkowania podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między kwotą sprzedaży a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku.

W myśl art. 120 ust. 1 pkt 5 ustawy:

Przez kwotę sprzedaży rozumie się całkowitą kwotę, którą podatnik otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów od nabywcy lub osoby trzeciej, wliczając w to otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty bezpośrednio związane z tą dostawą, podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze oraz koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, którymi podatnik obciąża nabywcę, z wyłączeniem kwot, o których mowa w art. 29a ust. 7.

W oparciu o art. 120 ust. 1 pkt 6 ustawy:

Przez kwotę nabycia rozumie się wszystkie składniki wynagrodzenia, o których mowa w pkt 5, które dostawca towarów otrzymał lub ma otrzymać od podatnika.

Na mocy art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy:

Przez towary używane rozumie się ruchome dobra materialne nadające się do dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie, inne niż określone w pkt 1-3 oraz inne niż metale szlachetne lub kamienie szlachetne (CN 7102, 7103, 7106, 7108, 7110, 7112).

Stosownie do treści art. 120 ust. 10 ustawy:

Przepisy ust. 4 i 5 dotyczą dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, które podatnik nabył od:

1. osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, niebędącej podatnikiem, o którym mowa w art. 15, lub niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej;

2. podatników, o których mowa w art. 15, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2, art. 113 lub art. 113a;

3. podatników, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana zgodnie z ust. 4 i 5;

4. podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w art. 43 ust. 1 pkt 2, art. 113 lub art. 113a;

5. podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w ust. 4 i 5, a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach.

Ustawa o podatku od towarów i usług przewiduje zatem stosowanie szczególnej procedury opodatkowania dostawy - między innymi - towarów używanych, polegającej na opodatkowaniu marży, czyli różnicy między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszoną o kwotę podatku. Jest to wyjątek od ogólnej reguły opodatkowania obrotu, czyli kwoty należnej z tytułu sprzedaży pomniejszonej o kwotę należnego podatku.

Zagadnienie opodatkowania podatników według szczególnej procedury marży regulują również przepisy art. 311-325 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 z późn. zm.), zwanej dalej „Dyrektywą”. W myśl art. 311 Dyrektywy, towary używane oznaczają rzeczowy majątek ruchomy nadający się do dalszego użytku w aktualnym stanie lub po naprawie, inny niż dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie lub antyki, jak również inny niż metale szlachetne lub kamienie szlachetne określone przez państwa członkowskie.

Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN, „towar” to „wytwór pracy ludzkiej zaspokajający jakąś potrzebę człowieka, produkowany na sprzedaż”. Pojęcie „używanie” zdefiniowane zostało jako „zastosowanie czegoś jako środek, narzędzie; skorzystanie z czyichś usług, z czyjejś pomocy; zrobienie z czegoś użytku”.

Wyjaśnienia zatem wymaga, czy za towary używane można uznać żywe zwierzęta.

Z przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2023 r. poz. 1580 z późn. zm.) wynika, że zwierzę nie jest rzeczą, lecz w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie do zwierząt stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące rzeczy. Oznacza to, że na gruncie podatkowym zwierzęta traktowane są jako rzeczy.

W tym miejscu wskazać należy na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/02 (Förvaltnings AB Stenholmen v. Riksskatteverket), w którym postanowiono, że przepisy Dyrektyw dotyczące opodatkowania towarów używanych należy interpretować w ten sposób, aby obejmowały one również dostawę żywych zwierząt, także w przypadku, gdy podatnik poddaje je odpowiedniemu treningowi (w sprawie chodziło o konie kupowane od rolników i ujeżdżane przez podatnika).

Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane przepisy prawa stwierdzić należy, że sprzedając konia, jako ruchome dobro materialne spełniające definicję towarów używanych, o których mowa w art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy, w sytuacji, gdy został on nabyty od podmiotu określonego w art. 120 ust. 10 ustawy, jako podstawę opodatkowania podatkiem przy takiej dostawie można zastosować marżę, stanowiącą różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszoną o kwotę podatku.

Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca będący stowarzyszeniem w styczniu 2023 r. kupił konia od osoby fizycznej na podstawie umowy kupna-sprzedaży. Transakcja ta nie była udokumentowana fakturą, ponieważ nie podlegała opodatkowaniu VAT (sprzedający będący czynnym podatnikiem VAT nie dokonywał tej sprzedaży w charakterze podatnika VAT, lecz w ramach zarządu majątkiem prywatnym). W księgach rachunkowych Stowarzyszenia koń nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Koń został kupiony przez Stowarzyszenie w celu wykonywania nieodpłatnej działalności statutowej oraz – docelowo – w celu odsprzedaży. Od momentu zakupu konia, był on w ramach Stowarzyszenia trenowany i uczestniczył w zawodach sportowych. Stowarzyszenie nie pobierało z tego tytułu wynagrodzenia i nie wykorzystywało go do wykonywania usług odpłatnych.

Obecnie Wnioskodawca planuje sprzedaż tego konia za cenę przekraczającą 240 000 zł.

W momencie składania niniejszego wniosku Wnioskodawca nie jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT, a także nie był zarejestrowany w przeszłości. Brak rejestracji wynika z faktu, że wszystkie dotychczas dokonywane przez Wnioskodawcę dostawy towarów i świadczone usługi korzystały ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. Przed dokonaniem sprzedaży konia, w celu dopełnienia obowiązków związanych z rozliczeniem VAT od tej transakcji, Wnioskodawca zarejestruje się jako czynny podatnik VAT.

Biorąc pod uwagę powyższe, należy uznać, że sprzedaż konia przez Wnioskodawcę będzie dokonywana w okolicznościach pozwalających na rozliczenie sprzedaży w ramach procedury VAT marża. Po pierwsze, koń będący żywym zwierzęciem jest uznawany za towar używany w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług. Po drugie, Wnioskodawca nabył go od podmiotu, o którym mowa w art. 120 ust. 10 pkt 1 u.p.t.u., tj. od osoby fizycznej, która przy dokonywaniu transakcji sprzedaży konia na rzecz Wnioskodawcy nie działała w charakterze podatnika VAT. Po trzecie, Wnioskodawca nabył konia m.in. w celu jego odsprzedaży. Wnioskodawca będzie także zarejestrowany jako czynny podatnik VAT. Spełnione są zatem wszystkie warunki, od których uzależnione jest prawo do rozliczenia sprzedaży w ramach procedury VAT marża.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku w zakresie podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Art. 14c § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa stanowi, że

Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Nadmieniam, że jednolity tekst ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ogłoszony jest w Dzienniku Ustaw z 2025 r. poz. 775.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowani ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Pełna weryfikacja przedstawionych we wniosku okoliczności możliwa jest jedynie w toku postępowania podatkowego lub kontrolnego, prowadzonego przez uprawnione do tego organy, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej. Postępowanie w sprawie dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym, mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego, uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. Wydając bowiem interpretację indywidualną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawia jedynie pogląd dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego (którego elementy przyjmuje, jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.