Interpretacja indywidualna z dnia 16 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, 0112-KDIL2-1.4011.910.2025.2.KF

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 listopada 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 18 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(…) lutego 2022 r. przeniosła Pani swoje miejsce zamieszkania oraz centrum interesów życiowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdzie od tego momentu podlega Pani nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

W latach 2019-2021 mieszkała Pani i pracowała odpowiednio w A oraz B, gdzie była Pani rezydentem podatkowym.

Pochodzenie polskie: Pani babcia ze strony matki była Polką, urodzoną na terenach należących do Państwa Polskiego przed 1939 r. (rodzina (…)). Posiada Pani dokumenty potwierdzające polskie pochodzenie – m.in. akt urodzenia matki, w którym wskazano narodowość babci: Polka.

Status pobytowy i obywatelstwo:

-(…) listopada 2022 r. – otrzymała Pani zezwolenie na pobyt stały na podstawie art. 195 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, tj. jako osoba polskiego pochodzenia.

-(…) lipca 2024 r. – została Pani uznana za obywatela polskiego na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o obywatelstwie polskim, tj. jako osoba przebywająca na pobycie stałym uzyskanym w związku z polskim pochodzeniem.

W momencie przeprowadzki posiadała Pani obywatelstwo białoruskie, i nie posiadała Pani Karty Polaka.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym – biorąc pod uwagę, że jest Pani osobą polskiego pochodzenia, co zostało formalnie potwierdzone decyzjami właściwych organów (pobyt stały z art. 195 ust. 1 pkt 3 oraz obywatelstwo z art. 30 ust. 1 pkt 7) – spełnia Pani przesłankę z art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ustawy o PIT, uprawniającą do skorzystania z ulgi na powrót?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie, przepis art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a nie wymaga posiadania obywatelstwa Rzeczypospolitej Polskiej ani Karty Polaka „w dniu powrotu”. Literalna treść przepisu posługuje się sformułowaniem: „podatnik posiada obywatelstwo polskie lub Kartę Polaka (...)” bez określenia momentu czasowego („na dzień powrotu”, „w momencie przyjazdu”, „w roku przeniesienia rezydencji”). W orzecznictwie i doktrynie prawa podatkowego podkreśla się, że jeżeli ustawodawca chce wskazać konkretny moment – robi to wyraźnie, np.: „w dniu powstania obowiązku podatkowego”, „w roku podatkowym”, „na dzień nabycia przychodu”. Brak wskazania konkretnego momentu oznacza, że ustawodawca nie wprowadził obowiązku posiadania dokumentu w dniu przeprowadzki.

Polskie pochodzenie istnieje obiektywnie – decyzje tylko je potwierdzają. Pochodzenie polskie wynika z faktów rodzinnych, a nie z daty wydania decyzji administracyjnej. Decyzje o: pobycie stałym z art. 195 ust. 1 pkt 3, uznaniu za obywatela polskiego z art. 30 ust. 1 pkt 7, nie kreują polskiego pochodzenia, lecz potwierdzają spełnienie ustawowych przesłanek, które istnieją wcześniej. Oznacza to, że Pani polskie pochodzenie nie powstało w 2022 lub 2024 roku – decyzje tylko to stwierdziły.

Pobyt stały z art. 195 ust. 1 pkt 3 potwierdza spełnienie takich samych kryteriów jak dla Karty Polaka. Zarówno ustawa o Karcie Polaka, jak i art. 195 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach wymagają: udokumentowania polskich korzeni, wykazania związku z polską kulturą i tradycją, zamiaru osiedlenia się w Polsce. Z perspektywy celowościowej i funkcjonalnej: uznanie polskiego pochodzenia przez wojewodę powinno być traktowane na równi z posiadaniem Karty Polaka, bo opiera się na tym samym fakcie: polskim pochodzeniu. Orzecznictwo podkreśla, że przepisy nt. polskiego pochodzenia w różnych ustawach mają jednolite znaczenie. Pojęcie polskiego pochodzenia jest spójne w ustawach dotyczących cudzoziemców, obywatelstwa i Karty Polaka. To oznacza, że formalnie nie posiadała Pani Karty Polaka, ale spełniała Pani wszystkie kryteria jej uzyskania, co potwierdza Wojewoda decyzją o pobycie stałym.

Cel ulgi – zachęcenie osób z polskimi korzeniami do powrotu. Ulga obejmuje także osoby spoza UE, jeśli mają związek z polskością. Pani udokumentowane polskie pochodzenie, późniejsze uzyskanie obywatelstwa i fakt, że pobyt stały został przyznany wyłącznie z tego tytułu wpisują się w cel przepisów.

W Pani ocenie spełnia Pani przesłankę z art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ustawy o PIT, a tym samym ma Pani prawo do skorzystania z ulgi na powrót. Przepis nie wymaga posiadania obywatelstwa Rzeczypospolitej Polskiej ani Karty Polaka „na dzień powrotu”, a Pani polskie pochodzenie zostało urzędowo potwierdzone. Decyzje o pobycie stałym i uznaniu za obywatelkę Rzeczypospolitej Polskiej potwierdzają stan istniejący od urodzenia. Wszelkie wątpliwości interpretacyjne, zgodnie z zasadą in dubio pro tributario, powinny być rozstrzygane na korzyść podatnika.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:

Stosownie do art. 21 ust. 43 ustawy:

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ww. ustawy:

Ww. przepisy zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit. a tiret 13 ustawy z dnia 23 listopada 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.).

Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:

Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Zwolnieniu z opodatkowania podlegają wyłącznie przychody uzyskane ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy, z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8, z pozarolniczej działalności gospodarczej oraz z zasiłku macierzyńskiego.

W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót” spełnione muszą być jednak wszystkie dodatkowe warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Literalne brzmienie art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a i b ww. ustawy wskazuje, że w przypadku tzw. „ulgi na powrót” powinniśmy mieć do czynienia z jedną z kategorii podatników „powracających”, tj.:

-z podatnikiem, który posiada wymienione w lit. a przepisu obywatelstwo polskie lub Kartę Polaka lub też obywatelstwo innego niż Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej

-lub, który we wcześniejszym okresie miał określone w lit. b miejsce zamieszkania.

Tymczasem z przedstawionych przez Panią okoliczności wynika, że na dzień przeprowadzki do Polski, nie posiadała Pani obywatelstwa polskiego lub obywatelstwa innego niż Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej. Posiadała Pani wyłącznie obywatelstwo białoruskie. Natomiast polskie obywatelstwo uzyskała Pani dopiero (…) lipca 2024 r. na podstawie decyzji uznającej Panią za obywatela polskiego, a więc już po przeprowadzce na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski nie posiadała Pani także Karty Polaka.

Z opisu zdarzenia wynika również, że przed (…) lutego 2022 r. nie przebywała Pani w Polsce. Wcześniej mieszkała Pani i pracowała w A oraz B. Zatem nie spełniła Pani również warunku wskazanego w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. nie miała Pani miejsca zamieszkania:

-nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2 ww. ustawy, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub

-na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w art. 21 ust. 43 pkt 2 ww. ustawy.

Wobec powyższego, w świetle przedstawionych przez Panią okoliczności nie spełniła Pani warunków wskazanych w art. 21 ust. 43 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Oznacza to, że niezależnie od spełnienia pozostałych przesłanek nie przysługuje Pani prawo do skorzystania z ulgi, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym, na aprobatę nie zasługuje Pani stanowisko, że art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a ww. ustawy nie wymaga posiadania obywatelstwa Rzeczypospolitej Polskiej lub Karty Polaka „w dniu powrotu”.

Analiza przepisów dotyczących omawianej preferencji w sposób jednoznaczny wskazuje, że podatnik musi posiadać Kartę Polaka, obywatelstwo polskie lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej na dzień przeniesienia zamieszkania do Polski.

Skoro ulga ma dotyczyć podatnika przenoszącego miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oznacza to, że warunki konieczne do jej zastosowania (w tym posiadanie Karty Polaka lub polskiego obywatelstwa) muszą być spełnione na moment przeniesienia miejsca zamieszkania.

Ponadto powoływanie się przez Panią na polskie pochodzenie jako pozwalające na zastosowanie tzw. „ulgi na powrót” nie jest zasadne. Ustawodawca wśród warunków uprawniających do skorzystania z omawianej ulgi nie wymienia bowiem polskiego pochodzenia.

Choć wydane dla Pani decyzje o zezwoleniu na pobyt stały i uznaniu za polskiego obywatela potwierdzają Pani polskie pochodzenie, obywatelstwo polskie uzyskała Pani dopiero od 9 lipca 2024 r. (w dacie wydania decyzji o uznaniu za obywatela polskiego), a więc już po przeniesieniu przez Panią miejsca zamieszkania do Polski.

Również podnoszona przez Panią okoliczność, że mimo że formalnie nie posiadała Pani Karty Polaka, to spełniała Pani wszystkie warunki jej uzyskania, nie może wpłynąć na niniejsze rozstrzygnięcie.

Omawiany przepis wyraźnie dotyczy bowiem tylko osób, które posiadają Kartę Polaka, a więc takich które otrzymały pozytywną decyzję o przyznaniu Karty Polaka, wydaną przez właściwy organ. Samo spełnienie warunków do jej otrzymania jest zatem niewystarczające.

Odnosząc się natomiast do zasady in dubio pro tributario – zawartej w art. 2a Ordynacji podatkowej – na którą powołuje się Pani we własnym stanowisku, stwierdzić należy, że nie może być ona rozumiana w ten sposób, że w przypadku wątpliwości interpretacyjnych organy podatkowe są zobowiązane zawsze przyjąć punkt widzenia podatnika. Zasada ta bowiem ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy wykładnia przepisu prawa nie daje zadowalających rezultatów. W analizowanym przypadku znaczenie przepisów znajdujących w nim zastosowanie jest jasne, niebudzące wątpliwości i wynikające z ich literalnego brzmienia. Dlatego też wskazana zasada w rozpatrywanej sprawie nie może znaleźć zastosowania. Podkreślić przy tym należy również, że w przepisie art. 2a Ordynacji podatkowej chodzi o wątpliwości organu podatkowego, a nie wątpliwości podatnika oraz, że podatnik nie może oczekiwać, aby ww. artykuł był stosowany w każdej sytuacji, gdy wynik wykładni przedstawiony przez organ podatkowy oznacza dla niego konsekwencje mniej korzystne niż zakładał.

Wskazać należy, że ulgi i zwolnienia są wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania wynikającej z art. 84 Konstytucji RP stanowiącego, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Tym samym podkreślenia wymaga fakt, że tylko określone zdarzenia prawne, bądź spełnienie określonych przesłanek, od których ustawodawca uzależnia prawo do zwolnienia z opodatkowania, skutkuje zwolnieniem przychodu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że w prawie podatkowym w stosunku do wszelkich ulg i zwolnień zabronione jest stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów.

Podsumowując, w opisanym stanie faktycznym – pomimo że jest Pani osobą polskiego pochodzenia, co zostało potwierdzone decyzjami właściwych organów – nie przysługuje Pani prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie spełniła Pani bowiem warunków, o których mowa w art. 21 ust. 43 pkt 3 tej ustawy, niezbędnych do jej zastosowania.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.