Interpretacja indywidualna z dnia 19 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-1.4010.571.2025.2.KM

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 października 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo – pismem z 27 listopada 2025 r. (data wpływu tego samego dnia) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 27 listopada 2025 r.)

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie (…). W ramach realizowanego projektu wymiany systemu odczytu zużycia wody w dniu (…) podpisał umowę nr (…) z X S.A. na „(…)”. Nakładki (…) umożliwiają zdalny odczyt danych z istniejących wodomierzy. Urządzenia te, po usunięciu starych nakładek montowane są bezpośrednio na wodomierzach głównych oraz podlicznikach i komunikują się z systemem informatycznym spółki za pośrednictwem sieci (…).

W ramach umowy spółka zamierza zakupić łącznie (…) nakładek w następujących partiach: w (…) – (…) szt., (…).

Wartość jednostkowa jednej nakładki wynosi (…) netto, a łączna wartość projektu w części dotyczącej nakładek wynosi (…) netto. Umowa realizowana będzie w okresie (…) od dnia jej podpisania a zakup nakładek następować będzie w partiach. Wartość nakładek zakupionych w (…) wynosie łącznie (…), (…) netto. W poszczególnych latach spółka zakupi dedykowaną ilość nakładek w jednej lub kilku partiach. Wartość każdej z partii nakładek przekroczy wartość 10 000,00 zł.

Nakładki posiadają własne numery seryjne, gwarancję producenta (96 miesięcy) oraz niezależną funkcjonalność polegającą na pozyskiwaniu i przesyle danych pomiarowych. Wszystkie nakładki mają jednolitą charakterystykę techniczną i funkcjonalną. Nakładka, pomimo że jest zamontowana na wodomierzu:

-jest fizycznym, niezależnym urządzeniem technicznym,

-posiada pełną funkcjonalność pomiarowo-transmisyjną,

-po zamontowaniu wykonuje swoją właściwą funkcję: odczyt i transmisję danych,

-nie wymaga żadnych dodatkowych części poza wodomierzem (na którym pracuje).

Ze względu na jednorodność, identyczną funkcję oraz wspólne przeznaczenie Spółka przyjęła do ewidencji środków trwałych pierwszą partię zamontowanych nakładek jako zbiorczy środek trwały o łącznej wartości (…) ((…) nakładek * (…)/szt. = (...)) i nadała im jeden numer inwentarzowy. Każda z następnych partii zamontowanych nakładek otrzyma kolejny numer inwentarzowy. Spółka zakwalifikowała nakładki do grupy 6, podgrupy 66, rodzaju 669 – „Pozostałe urządzenia pomiarowe i kontrolne”. Spółka zamierza amortyzować środek trwały według stawki 10% rocznie.

Nakładki stanowią wyposażenie niezbędne do realizacji zadania własnego w zakresie (…).

Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 27 listopada 2025 r.)

Czy nakładki (…) służące do zdalnego odczytu wodomierzy mogą zostać ujęte w rozumieniu art. 16a ust. 1 ustawy o CIT jako jeden zbiorczy środek trwały, zaklasyfikowane do rodzaju 669 Klasyfikacji Środków Trwałych i amortyzowane podatkowo według stawki 10% rocznie, a tym samym czy odpisy amortyzacyjne od zbiorczego środka trwałego stanowią koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 27 listopada 2025 r.)

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1)budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2)maszyny, urządzenia i środki transportu,

3)inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zakupione nakładki (…):

-są własnością Wnioskodawcy,

-są kompletne i zdatne do użytku,

-będą użytkowane dłużej niż rok,

-są używane w działalności gospodarczej w celu uzyskania przychodów.

Nakładki spełniają zatem warunki środka trwałego określone w art. 16a ust. 1 ustawy o CIT.

Ustawa o CIT ani przepisy wykonawcze nie definiują środka trwałego jako pojedynczej fizycznej rzeczy – lecz jako składnik spełniający warunki z art. 16a ust. 1. Zatem środkiem trwałym może być również zbiór jednorodnych elementów, jeżeli:

-posiadają identyczne właściwości,

-mają wspólną funkcję użytkową,

-stanowią jedną całość gospodarczą.

Jedynym kryterium jest spełnienie przesłanek z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT.

Organy podatkowe potwierdzały, że środkiem trwałym mogą być „zbiory rzeczy”, m.in. w interpretacji Znak: 0111-KDIB1-2.4010.700.2022.1.DP: „w nielicznych przypadkach dopuszcza się w ewidencji przyjęcie za pojedynczy obiekt – obiektu zbiorczego, którym może być zespół przewodów rurociągowych lub zespół latarni jednego typu użytkowanych na terenie zakładu, ulicy, osiedla, zespoły komputerowe itp.”

W opisanym powyżej przypadku:

-wszystkie nakładki mają identyczne parametry techniczne,

-pełnią tę samą funkcję (zdalny odczyt i transmisja danych),

-służą temu samemu procesowi gospodarczemu (eksploatacja sieci wodociągowej),

-są wykorzystywane w ramach jednego systemu pomiarowego.

Z uwagi na powyższe każda z partii nakładek stanowić będzie odrębny środek trwały zbiorczy zgodnie z art. 16a ust. 1 Ustawy CIT.

Dodatkowo należy zaznaczyć, że choć nakładki współpracują z wodomierzem, nie są jego częścią składową w rozumieniu podatkowym:

-wodomierz może działać bez funkcji telemetrycznej,

-nakładka jest odrębnym urządzeniem elektronicznym,

-może być zdemontowana i przeniesiona na inny wodomierz,

-spełnia odrębną funkcję – odczyt i transmisję danych.

Oznacza to, że środkiem trwałym nie jest wodomierz z nakładką, lecz samodzielne urządzenie telemetryczne, tyle że ujęte zbiorczo.

Nakładki są urządzeniami pomiarowo-telemetrycznymi. Ich funkcja polega na pozyskiwaniu danych o zużyciu wody i przekazywaniu ich do systemu informatycznego. Właściwe jest zatem ujęcie w:

-grupie 66 – Urządzenia pomiarowe i kontrolne,

-rodzaju 663 KŚT.

Dla urządzeń tej grupy wykaz stawek amortyzacyjnych przewiduje stawkę 10%.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT kosztem uzyskania przychodów są odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z art. 16a–16m.

Oznacza to, że:

-kosztem podatkowym są wyłącznie odpisy amortyzacyjne,

-nie stanowi kosztu sam wydatek na zakup środka trwałego.

W konsekwencji odpisy amortyzacyjne od zbiorczego środka trwałego o wartości (…) będą stanowić koszty uzyskania przychodów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji. Ponadto wskazać należy, że niniejsza interpretacja nie rozstrzyga kwestii kwalifikacji nakładek na wodomierze, o których mowa we wniosku do odpowiedniej grupy Klasyfikacji Środków Trwałych. Kwestia ta została przyjęta jako niepodlegający ocenie element opisu zdarzenia przyszłego.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Powyższa definicja kosztu uzyskania przychodu ma charakter ogólny. Z tej przyczyny przy kwalifikacji danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest każdorazowe zbadanie, czy koszt ten pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami (lub możliwością ich osiągania) albo służy zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

Jako konieczne do spełnienia warunki przy kwalifikacji kosztu do kosztów uzyskania przychodów zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że koszt:

-musi być poniesiony przez podatnika,

-musi być definitywny,

-musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-musi pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym o jakim mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT lub służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów,

-nie może być wymieniony w negatywnym katalogu z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT,

-musi być właściwie udokumentowany.

W zależności od stopnia powiązania kosztu z osiąganym przychodem, koszty uzyskania przychodów dzielimy na bezpośrednio i pośrednio (inne niż bezpośrednio) związane z przychodami.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

Na podstawie art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Oznacza to, że wymienione w pkt 1-3 powyższej regulacji środki trwałe będą podlegały amortyzacji po spełnieniu następujących warunków

- zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,

- stanowią własność lub współwłasność podatnika – amortyzacji podatkowej podlegają wyłącznie środki trwałe, do których przysługuje podatnikowi prawo własności, z wyjątkiem środków używanych przez leasingobiorcę na podstawie umowy leasingu finansowego oraz tych wymienionych w art. 16a ust. 2 ustawy o CIT,

- są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania - ustawodawca nie określił bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, że warunki te spełnia składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i pozwoleń na użytkowanie,

- przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok - to podatnik samodzielnie decyduje o tym, jak długo będzie używany dany składnik,

- są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu,

- nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c ustawy o CIT.

Jak już wyżej zostało wskazane, środek trwały podlega amortyzacji w sytuacji, gdy w dniu przyjęcia do używania jest kompletny i zdatny do użytku. Składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Poprzez sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania.

Stosownie do art. 16d ust. 1 ustawy o CIT:

Podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o których mowa w art. 16a i 16b, których wartość początkowa określona zgodnie z art. 16g nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.

W myśl art. 16d ust. 2 ustawy o CIT:

Składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.

Na podstawie art. 16f ust. 3 ustawy o CIT:

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.

Stosownie do treści art. 16i ust. 1 ustawy o CIT:

Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.

Z powyższych przepisów wynika, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w okresie dłuższym niż 1 rok (środków trwałych). Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiących załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Aby dany składnik majątku mógł zostać zaliczony do środków trwałych, musi stanowić własność lub współwłasność podatnika.

Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych stanowi Załącznik 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stawki amortyzacyjne przyporządkowane są do środków trwałych oznaczonych symbolami. Ich rozwinięcie znajduje się w Klasyfikacji Środków Trwałych, którą określa Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie klasyfikacji środków trwałych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1864), będące rozporządzeniem wykonawczym do ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1799 ze zm.).

Odnosząc się do Państwa wątpliwości odnośnie ustalenia czy nakładki (…) służące do zdalnego odczytu wodomierzy mogą zostać ujęte w rozumieniu art. 16a ust. 1 ustawy o CIT jako jeden zbiorczy środek trwały, należy wskazać, że podstawowym kryterium stanowiącym o klasyfikacji danego urządzenia (nabytego lub wytworzonego przez podatnika) jako odrębnego środka trwałego jest kwestia jego kompletności i zdatności do używania.

Przepisy prawa podatkowego nie wyjaśniają co należy rozumieć pod pojęciem „kompletny i zdatny do użytkowania”. Zgodnie z regułą wykładni językowej, w myśl której w sytuacji, gdy ustawodawca nie nadał danemu terminowi szczególnego znaczenia, stosując definicję ustawową, należy przyjąć takie jego znaczenie, jakie funkcjonuje w języku powszechnym.

W języku powszechnym – jak wynika z definicji zawartej w Słowniku języka polskiego Wydawnictwa Naukowego PWN (www.sjp.pwn.pl) - pojęcie „używać” jest synonimem pojęcia „użyć” i oznacza, m.in. „zastosować coś jako środek, narzędzie” oraz „zrobić z czegoś użytek”. Z powyższego należy wywieść, że oddanie środka trwałego „do używania” jest ściśle związane z włączeniem go do wykorzystywania w prowadzonej działalności gospodarczej, po uprzednim stwierdzeniu, że jest on kompletny i zdatny do użytku. Składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Poprzez sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania - po uzyskaniu stosownych pozwoleń i koncesji. Oznacza to, że w dniu przyjęcia do używania środki trwałe powinny być obiektywnie gotowe do wykorzystywania ich przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Takie rozumienie kryteriów „kompletności” i „zdatności do użytku” prezentowane jest szeroko w doktrynie prawa podatkowego:

- „kompletne i zdatne do użytku są takie składniki majątku trwałego, które zawierają wszystkie elementy konstrukcyjne niezbędne do prawidłowego funkcjonowania zgodnie z ich przeznaczeniem, bez narażenia życia lub zdrowia osób z nich korzystających, które ponadto posiadają stosowne atesty i homologacje oraz dopuszczone są do używania przez właściwe organy administracji państwowej” (J. Marciniuk, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2009, s. 518-519);

- „składnik majątku spełnia przesłanki kompletności i zdatności do użytku, jeżeli jest on wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto są sprawne technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i pozwoleń na użytkowanie” (E. Mazur, Komentarz do art. 16(a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, 2009, LEX);

- „zdatność do użytku w wielu sytuacjach faktycznych oznaczać będzie konieczność spełnienia szeregu wymogów formalnoprawnych nakładanych na przedsiębiorcę przez odrębne przepisy” (M. Wilk, Komentarz do art. 16(a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, 2014, LEX);

- „kompletność oraz zdatność do użytku w dniu przyjęcia do używania oznacza też, że środek trwały zawiera wymagane elementy konstrukcyjne pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, jest sprawny technicznie, a jeśli istnieją wymogi formalne, to także one są spełnione” (M. Ślifirczyk, F. Świtała, R. Krasnodębski, G. Dźwigała, P. Karwat, Z. Huszcz, Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych. Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2009).

W świetle powyższego należy podkreślić, że składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Natomiast, sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć jako „możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania”.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawierają definicji „zbiorczy środek trwały”, ani nie dopuszczają możliwości dokonywania od „zbiorczego środka trwałego” odpisów amortyzacyjnych.

Powyższe znajduje uzasadnienie w treści przytoczonego wcześniej art. 16f ust. 3 oraz art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, w których to przepisach ustawodawca wskazał na wartość „początkową środka trwałego”.

Jak wynika z cytowanych powyżej przepisów, dla celów podatkowych za środki trwałe podlegające amortyzacji uznaje się nabyte lub wytworzone we własnym zakresie:

-budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

-maszyny, urządzenia i środki transportu,

-inne przedmioty, gdy wymienione składniki majątku spełniają równocześnie następujące warunki:

-stanowią własność lub współwłasność podatnika,

-są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,

-przewidywany przez podatnika okres ich używania jest dłuższy niż rok,

-wykorzystywane są przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu.

Natomiast zbiorczy, zespolony funkcjonalnie środek trwały tworzy się w przypadku gdy kilka środków trwałych jest ze sobą powiązanych w celu spełnienia przez nie określonych funkcji.

Aby kilka składników majątku mogło tworzyć jeden nowy środek trwały, wszystkie elementy składowe muszą być połączone ze sobą fizycznie, funkcjonalnie oraz to połączenie musi być odzwierciedlone w ogólnych założeniach przyjętego sposobu funkcjonowania tego środka trwałego, aby umożliwić wzajemną komunikację i wymianę danych między tymi elementami środka trwałego. Wszystkie części składowe muszą pracować na rzecz jednego procesu. (Np. zestaw komputerowy, zestaw monitoringu itp.).

Składniki majątku tworzące jeden środek trwały mogą funkcjonować wówczas tylko w nowym środku trwałym. Odłączenie poszczególnych składników skutkuje pozbawieniem ich przydatności do wykorzystania w działalności gospodarczej podmiotu, co nie wyklucza odłączenia w celu zastąpienia nowocześniejszym składnikiem posiadającym te same albo szersze funkcjonalności.

Nowy środek trwały tylko wtedy będzie kompletny i zdatny do użytku, gdy będzie funkcjonował w oparciu o poszczególne tworzące go elementy. Odłączenie któregokolwiek z elementów ogranicza lub pozbawia środek trwały określonej, wykorzystywanej dotychczas funkcjonalności albo może uniemożliwić dalsze wykorzystanie tego środka w działalności gospodarczej – w zależności od rodzaju i konkretnych cech użytkowych „odłączonego” elementu (dotychczasowego środka trwałego).

Na gruncie podatkowym, ujęcie środka trwałego w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych warunkuje dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środka trwałego, a nie od wartości jednorodnego zbioru środków trwałych.

Jak wynika z opisu sprawy, Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie (…). W ramach realizowanego projektu wymiany systemu odczytu zużycia wody, (…) Spółka podpisała umowę nr (…) z X S.A. na „(…)”. Nakładki (…) umożliwiają zdalny odczyt danych z istniejących wodomierzy. Urządzenia te, po usunięciu starych nakładek montowane są bezpośrednio na wodomierzach głównych oraz podlicznikach i komunikują się z systemem informatycznym spółki za pośrednictwem sieci (…). Wartość jednostkowa jednej nakładki wynosi (…) netto, a łączna wartość projektu w części dotyczącej nakładek wynosi (…) zł netto. W poszczególnych latach spółka zakupi dedykowaną ilość nakładek w jednej lub kilku partiach. Wartość każdej z partii nakładek przekroczy wartość 10 000,00 zł. Nakładki posiadają własne numery seryjne, gwarancję producenta (96 miesięcy) oraz niezależną funkcjonalność polegającą na pozyskiwaniu i przesyle danych pomiarowych. Wszystkie nakładki mają jednolitą charakterystykę techniczną i funkcjonalną.

W Państwa przypadku każda nakładka stanowi odrębny składnik majątku od pozostałych nakładek i może być wykorzystywana indywidualnie i do jej funkcjonowania i wykorzystywania zgodnie z jego przeznaczeniem nie jest niezbędne jej współdziałanie czy też połączenie z innymi nakładkami. Tym bardziej, że jak wskazali Państwo we wniosku, nakładka, pomimo że jest zamontowana na wodomierzu:

-jest fizycznym, niezależnym urządzeniem technicznym,

-posiada pełną funkcjonalność pomiarowo-transmisyjną,

-po zamontowaniu wykonuje swoją właściwą funkcję: odczyt i transmisję danych,

-nie wymaga żadnych dodatkowych części poza wodomierzem (na którym pracuje).

W związku z powyższym stwierdzić należy, że każda nakładka odrębnie spełnia definicję środka trwałego w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i na gruncie tej ustawy nieuprawnione jest stworzenie jednego zbiorczego środka trwałego. Takie specyficzne ujęcie środków trwałych powodowałoby np. trudności w chwili likwidacji elementu składowego (np. pojedynczego indywidualnego egzemplarza). Jednostkowa nakładka stanowi zatem odrębny środek trwały spełniający warunki kompletności i zdatności do użytku oraz pozostałe warunku uprawniające do uznania tego urządzenia jako środka trwałego na gruncie art. 16a ust. 1 ustawy o CIT.

Kwestią do rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest również ustalenie, czy ww. nakładki które zostały zaklasyfikowane do rodzaju 669 Klasyfikacji Środków Trwałych można amortyzować podatkowo według stawki 10% rocznie, a tym samym czy odpisy amortyzacyjne od tego środka trwałego stanowią koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.

Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że w przypadku nabycia składników majątku – poszczególnych egzemplarzy nakładek – spełniających definicję środków trwałych, których jednostkowa cena nabycia jest niższa lub równa 10.000 zł, Spółka ma możliwość wyboru jednego ze sposobów rozpoznania kosztów uzyskania przychodów, tj.:

-może nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych i wydatki poniesione na ich nabycie uznać za koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania (zgodnie z art. 16d ust. 1 ustawy o CIT), lub

-może dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w miesiącu oddania do używania środka trwałego albo w miesiącu następnym (zgodnie z art. 16f ust. 3 ustawy o CIT).

W przypadku dokonywania odpisów amortyzacyjnych od ww. środków trwałych, zobowiązani będą Państwo ustalić odpowiednią stawkę amortyzacyjną. We wniosku wskazali Państwo, że ww. nakładki zostały zakwalifikowane w grupie 66 – Urządzenia pomiarowe i kontrolne i w rodzaju 663 Klasyfikacji Środków Trwałych. Zatem zgodnie z Załącznikiem 1 do ustawy o CIT - Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych - dla tego rodzaju środków trwałych właściwą stawką amortyzacyjną jest stawka w wysokości 10% w skali roku.

Reasumując, wskazane przez Państwa nakładki nie mogą stanowić zbiorczego środka trwałego na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, lecz każda nakładka z osobna stanowi odrębny środek trwały, o którym mowa w art. 16a ust. 1 ustawy o CIT.

Tym samym nabyte przez Państwa nakładki, powinny zostać potraktowane jako odrębne środki trwałe i od wartości początkowej każdego z nich z osobna możecie Państwo dokonywać odpisów amortyzacyjnych przy zastosowaniu stawki 10% lub zaliczyć wydatki na ich nabycie do kosztów uzyskania przychodów w sposób wskazany wyżej.

W konsekwencji, od środków trwałych ujętych przez Spółkę zbiorczo w ewidencji nie jest możliwe dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od łącznej wartości nakładek i traktowanie wszystkich nakładek jako zestawu, tj. jednego środka trwałego.

Wobec powyższego Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Do wniosku dołączono dokumenty źródłowe. Należy jednak zauważyć, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, nie przeprowadza postępowania dowodowego w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do ich oceny; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę we wniosku i jego stanowiskiem.

Odnosząc się do powołanej interpretacji indywidualnej należy wskazać, że dotyczy ona indywidualnej sprawy podatnika w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i wyłącznie w tej danej sprawie rozstrzygnięcie w niej zawarte jest wiążące.

Ponadto, stwierdzić należy, że z okoliczności sprawy, Znak: 0111-KDIB1-2.4010.700.2022.1.DP wynika, że dotyczyła ona innej sytuacji niż przedstawiona przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Przywołana przez Państwa interpretacja nie dotyczyła zbiorczych środków trwałych lecz amortyzacji odrębnych środków trwałych stanowiących różne instalacje i urządzenia budynku.

Co również istotne, wskazać należy, że okoliczność, iż ustawa o rachunkowości daje możliwość ujęcia w ewidencji niskocennych środków trwałych w sposób zbiorczy nie wpływa na zasady dokonywania podatkowych odpisów amortyzacyjnych, które wynikają z przepisów ustaw podatkowych.

Wobec powyższego, stwierdzić należy, że przywołana przez Państwa interpretacja nie potwierdza stanowiska prezentowanego przez Państwa we wniosku z 29 października 2025 r.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.