Interpretacja indywidualna z dnia 22 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP2-2.4010.668.2024.10.KW

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

1)ponownie rozpatruję sprawę Państwa wniosku z 11 grudnia 2024 r. (data wpływu 11 grudnia 2024 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 sierpnia 2025 r. sygn. akt III SA/Wa 1038/25 (data wpływu prawomocnego orzeczenia – 21 listopada 2025 r.), i

2)stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy opisana we wniosku Inwestycja stanowi długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej oraz możliwości zastosowania wyłączenia z wyliczania nadwyżki kosztów finansowania dłużnego spełniających warunki wskazane w art. 15c ust. 8 ustawy o CIT – jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy opisana we wniosku Inwestycja stanowi długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej oraz możliwości zastosowania wyłączenia z wyliczania nadwyżki kosztów finansowania dłużnego spełniających warunki wskazane w art. 15c ust. 8 ustawy o CIT.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 27 stycznia 2025 r. (wpływ 27 stycznia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca.

Opis stanu faktycznego

„Spółka Dominująca” pełni rolę spółki dominującej w Grupie Kapitałowej X. (dalej: „Grupa X.”), a także spółki dominującej w podatkowej grupie kapitałowej PGK Y. (dalej: „PGK Y.” lub „Wnioskodawca”).

PGK Y. jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 1 a ust. 1 Ustawy o CIT.

Zgodnie z przepisami Ustawy o CIT, Spółka Dominująca reprezentuje PGK Y. w zakresie obowiązków wynikających z Ustawy o CIT oraz z przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.; dalej: „Ordynacja podatkowa”).

Grupa X. prowadzi działalność na rynku sprzedaży wyrobów farmaceutycznych i skupia ponad 300 samodzielnych podmiotów gospodarczych, które działają w trzech kluczowych liniach biznesowych dotyczących wyrobów farmaceutycznych, tj. sprzedaż hurtowa, sprzedaż detaliczna oraz zaopatrzenie szpitali i usługi logistyczne.

Spółka Dominująca zawarła umowę leasingu finansowego w rozumieniu art. 17f Ustawy o CIT (dalej: „Umowa Leasingu”). Przedmiotem Umowy Leasingu jest budynek magazynowo-biurowy (dalej: „Magazyn”), położony w obrębie miasta A. (Polska).

Na podstawie Umowy Leasingu, finansujący zobowiązał się do sfinansowania i przeprowadzenia inwestycji (dalej: „Inwestycja”), na zlecenie i zgodnie z instrukcją Spółki Dominującej, mającej na celu rozbudowę i modernizację Magazynu.

Zgodnie z Umową Leasingu, koszty Inwestycji, sfinansowane przez finansującego, są spłacane przez Spółkę Dominującą w opłatach leasingowych. Zatem opłata leasingowa należna finansującemu od Spółki uwzględnia proporcjonalnie spłatę nakładów na realizację Inwestycji (część kapitałową) i wynagrodzenie za sfinansowanie Inwestycji (część odsetkową i opłaty administracyjne).

Zatem proporcjonalna do wartości Inwestycji część odsetkowa i opłaty administracyjne uwzględnione w opłatach leasingowych stanowią wynagrodzenie finansującego za udzielenie finansowania dłużnego Spółce Dominującej na realizację Inwestycji (dalej: Koszty Finansowania Dłużnego Inwestycji).

Celem Inwestycji było przystosowanie Magazynu do magazynowania produktów leczniczych i wyrobów medycznych, w tym termolabilnych (np. antybiotyki, leki adrenergiczne i insuliny, środki antykoncepcyjne, leki stosowane w chorobach tarczycy) i kontrolowanych (np. leki psychotropowe) i innych podobnych.

Zgodnie bowiem z prawem farmaceutycznym, hurtownie farmaceutyczne muszą zapewniać dostępność leków dla aptek, utrzymywać odpowiednie rezerwy, a także stosować się do rozporządzenia Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej oraz wymogów Głównego Inspektora Farmaceutycznego. Toteż, z perspektywy regulacyjnej, Inwestycja miała na celu poprawienie lub zapewnienie ciągłości i bezpieczeństwa dostaw leków dla aptek i szpitali.

Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z art. 77 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 686 ze zm.; dalej: „Prawo farmaceutyczne”), przedsiębiorca podejmujący działalność polegającą na prowadzeniu hurtowni farmaceutycznej obowiązany jest:

1)dysponować obiektami umożliwiającymi prawidłowe prowadzenie obrotu hurtowego lekami, spełniającymi wymagania określone w rozporządzeniu Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej, a także wymogi sanitarno-techniczne (art. 77 ust. 1 pkt 1 Prawa farmaceutycznego). Obowiązek dysponowania obiektami należy rozumieć jako posiadanie przez przedsiębiorcę prawa własności do lokalu, w którym prowadzona ma być hurtownia, lub innego prawa do dysponowania nieruchomością, w szczególności wynikającego z umowy;

2)zatrudniać Osobę Odpowiedzialną (kierownika hurtowni), na której spoczywają podstawowe obowiązki związane z prowadzeniem hurtowni - art. 77 ust. 1 pkt 2. Osoba Odpowiedzialna musi spełniać wymogi określone w art. 84 Prawa farmaceutycznego;

3)wypełniać obowiązki wyszczególnione w art. 78 Prawa farmaceutycznego.

Co istotne, złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej do GIF powinno być poprzedzone uzyskaniem opinii sanitarno-epidemiologicznej PPIS. W celu wydania opinii niezbędne jest przedstawienie organom planu i opisu technicznego pomieszczeń projektowanej hurtowni oraz dostarczenie tytułu prawnego do lokalu hurtowni.

Wymagania lokalowe i techniczne, jak również między innymi dotyczące personelu zostały szczegółowo opisane w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie wymagań Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej (t.j. Dz. U. z 2022, poz.1287 ze zm., dalej: „rozporządzenie DPD”), przykładowo:

·przedsiębiorca dysponuje lokalem wydzielonym przy pomocy ścian, sufitów i podłóg, których konstrukcja zapobiega przenikaniu do wnętrza lokalu zapachów, substancji i innych czynników zewnętrznych. Przedsiębiorca prowadzący obrót wyłącznie gazami medycznymi dysponuje lokalem zapewniającym ciągłą cyrkulację powietrza. Lokal jest czysty i suchy, urządzony i wyposażony tak, aby zapewnić należyte przechowywanie i dystrybucję produktów leczniczych. W lokalu należy zapewnić temperaturę mieszczącą się w granicach przewidzianych dla przechowywanych produktów leczniczych;

·pomieszczenia zapewniają utrzymanie wymaganych warunków przechowywania produktów leczniczych;

·pomieszczenia są odpowiednio zabezpieczone, mają wystarczającą kubaturę, tak aby umożliwić bezpieczne przechowywanie i postępowanie z produktami leczniczymi;

·pomieszczenie magazynowe jest wyposażone w odpowiednie oświetlenie, tak aby wszystkie czynności mogły być wykonywane dokładnie i bezpiecznie;

·pomieszczenie magazynowe jest dostosowane do zakresu zezwolenia i określonego w nim asortymentu produktów leczniczych;

·przechowywanie produktów leczniczych odbywa się wyłącznie w pomieszczeniach objętych zezwoleniem na obrót hurtowy produktami leczniczymi, a w przypadku posiadaczy zezwolenia na wytwarzanie lub import produktów leczniczych w pomieszczeniach objętych takim zezwoleniem;

·produkty lecznicze oddziela się od innego asortymentu określonego w art. 72 ust. 5 Prawa farmaceutycznego, przechowując je w oddzielonych, jednoznacznie oznakowanych obszarach lub urządzeniach, do których dostęp ma wyłącznie upoważniony personel, lub oddziela się przy pomocy zwalidowanego skomputeryzowanego systemu zapewniającego równoważne bezpieczeństwo;

·produkty lecznicze, w przypadku których rozpatrywana jest decyzja o utylizacji, oraz produkty wycofane z zapasów przeznaczonych do sprzedaży lub zbycia oddziela się fizycznie lub przy pomocy zwalidowanego skomputeryzowanego systemu zapewniającego równoważne bezpieczeństwo, przy czym produkty lecznicze otrzymane z państwa trzeciego, ale nieprzeznaczone na rynek Unii Europejskiej, są fizycznie oddzielone;

·produkty lecznicze: sfałszowane, przeterminowane, wycofane, wstrzymane oraz produkty wymienione w art. 72 ust. 5 pkt 1a Prawa farmaceutycznego oddziela się odpowiednio od produktów leczniczych przeznaczonych do dystrybucji i przechowuje w wyznaczonych, wyraźnie oznakowanych, dostępnych wyłącznie dla upoważnionego personelu obszarach lub urządzeniach, które zapewniają odpowiedni poziom bezpieczeństwa;

·produkty lecznicze wymagające szczególnych warunków przechowywania są odpowiednio zabezpieczane i przechowywane w odpowiednio oddzielonych obszarach lub urządzeniach zapewniających bezpieczeństwo życia, zdrowia, mienia oraz środowiska;

·miejsca do przyjmowania i wydawania produktów leczniczych (komora przyjęć i oddzielna komora ekspedycyjna) chronią produkty lecznicze przed panującymi warunkami atmosferycznymi;

·komora przyjęć i komora ekspedycyjna posiada odrębny, bezpośredni dostęp do miejsc wyładunku i załadunku towarów;

·obszary służące do przyjmowania, wydawania oraz przechowywania towarów są od siebie odpowiednio oddzielone, wyraźnie oznakowane i odpowiednio wyposażone;

·obszary, w których sprawdza się dostawy po ich przyjęciu, są wyznaczone zgodnie z wprowadzoną przez przedsiębiorcę procedurą określającą sposób zapewniania kontroli nad przyjmowanymi i wydawanymi produktami leczniczymi;

·przedsiębiorca zapobiega dostępowi nieupoważnionych osób do pomieszczeń objętych zezwoleniem, instaluje monitorowany system alarmowy sygnalizacji włamania oraz zapewnia odpowiednią kontrolę dostępu, tak aby odwiedzającym towarzyszyła osoba z personelu;

·pomieszczenia i infrastruktura pomieszczenia magazynowego utrzymywane są w czystości;

·przedsiębiorca wprowadzi harmonogram i dokumentację dotyczącą higieny, obejmującą sprzęt stosowany do sprzątania i środki czystości oraz instrukcje ich używania w taki sposób, by nie stanowiły one źródła zanieczyszczeń;

·pomieszczenia zapewniają ochronę przed owadami, gryzoniami i innymi zwierzętami, wprowadza się prewencyjny program zwalczania szkodników;

·pomieszczenia służące do odpoczynku personelu, mycia się i spożywania posiłków są odpowiednio oddzielone od obszarów magazynowych;

·niedozwolone jest wnoszenie do obszarów innych niż pomieszczenia socjalne żywności, napojów, wyrobów tytoniowych lub produktów leczniczych do użytku osobistego.

Dostępne publicznie są również informacje publikowane na stronach internetowych organów administracji publicznej, w tym GIF: (...).

Ponieważ Spółka Dominująca pełni w Grupie X. głównie funkcję holdingową i finansową, toteż oddała Magazyn w odpłatne używanie (na podstawie umowy dzierżawy) innym operacyjnym spółkom z Grupy X. Spółki te wykorzystują Magazyn zgodnie z jego przeznaczeniem, czyli do magazynowania i dostarczania leków dla aptek i szpitali.

Na potrzeby wniosku zakłada się, że:

1.wykonawca projektu (Inwestycji) podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim Unii Europejskiej;

2.aktywa, których projekt (Inwestycja) dotyczy, znajdują się całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej;

3.koszty finansowania zewnętrznego są wykazywane dla celów podatkowych w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej;

4.dochody są osiągane w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej.

Pytanie

Czy Koszty Finansowania Dłużnego Inwestycji należy uznać za koszty finansowania dłużnego wykorzystane do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej w rozumieniu art. 15c ust. 8 Ustawy o CIT, a co za tym idzie, czy nie powinno się ich brać pod uwagę przy wyliczaniu nadwyżki koszt w finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 3 Ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem PGK Y., Koszty Finansowania Dłużnego Inwestycji należy uznać za koszty finansowania dłużnego wykorzystane do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej w rozumieniu art. 15c ust 8 Ustawy o CIT, a co za tym idzie PGK Y. nie powinna brać ich pod uwagę przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15c ust. 3 Ustawy o CIT.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 15c ust 1 Ustawy o CIT, podatnicy, o których mowa w art 3 ust. 1, są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przekracza wyższą ze wskazanych kwot:

1) kwotę 3 000 000 zł albo

2) kwotę obliczoną według następującego wzoru:

[(P - Po) - (K - Am - Kfd)] x 30%

w którym poszczególne symbole oznaczają:

P - zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,

Po - przychody o charakterze odsetkowym,

K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z niniejszego ustępu,

Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,

Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń wynikających z niniejszego ustępu.

W przypadku podatkowych grup kapitałowych kwota obliczona zgodnie z ust. 1 art. 15c zwiększa dochód (zmniejsza stratę) podatkowej grupy kapitałowej (ust. 2 tego przepisu).

Przez nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego rozumie się kwotę, o jaką poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego, podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym, przewyższają uzyskane przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające opodatkowaniu przychody o charakterze odsetkowym (art. 15c ust. 3 Ustawy o CIT).

Jednak, zgodnie z art. 15c ust. 8 Ustawy o CIT, przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego nie bierze się pod uwagę kosztów finansowania dłużnego wynikających z kredytów (pożyczek) wykorzystywanych do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej, w przypadku którego spełnione są łącznie następujące warunki:

1)wykonawca projektu podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim Unii Europejskiej;

2)aktywa, których projekt dotyczy, znajdują się całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej;

3)koszty finansowania zewnętrznego są wykazywane dla celów podatkowych w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej;

4)dochody są osiągane w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej.

Natomiast długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej oznacza projekt służący dostarczeniu, modernizacji, eksploatacji lub utrzymaniu znaczącego składnika aktywów, będący w ogólnym interesie publicznym (art. 15c ust. 10 Ustawy o CIT).

Zgodnie z opisem stanu faktycznego:

1.wykonawca projektu podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim Unii Europejskiej,

2.aktywa, których projekt dotyczy, znajdują się całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej,

3.koszty finansowania zewnętrznego są wykazywane dla celów podatkowych w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej oraz

4.dochody są osiągane w całości w państwie członkowskim Unii Europejskiej.

Mając to na uwadze, warunki, o których mowa w art. 15c ust. 8 Ustawy o CIT, należy uznać za spełnione.

Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, projekt będący w ogólnym interesie publicznym w rozumieniu art. 15c ust. 10 Ustawy o CIT to projekt dotyczący ogółu osób, istotny dla całego społeczeństwa i gospodarki (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 kwietnia 2024 r. w spr. o sygn. akt I SA/Gd 31/24; nieprawomocny).

Co istotne, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że definicja zawarta w art. 15c ust. 8 Ustawy o CIT zawiera określenia nieostre, jak infrastruktura publiczna czy ogólny interes publiczny. Nie oznacza to jednak, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że znaczenia tych pojęć należy doszukiwać się w języku prawnym poprzez odwołanie się do definicji legalnych zawartych w ustawie z innej gałęzi prawa, skoro ustawa podatkowa do nich nie odsyła, a ponadto nie posługuje się wprost i nie odnosi wprost do skutków podatkowych instytucji zdefiniowanych w innej gałęzi prawa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2023 r. w spr. o sygn. akt II FSK 2874/20; prawomocny).

W innym z wyroków, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że w orzecznictwie za długoterminowe projekty z zakresu infrastruktury publicznej, których finansowanie podlega preferencyjnemu traktowaniu w oparciu o powyższe przepisy, uznane zostały różnego rodzaju elektrownie, np. konwencjonalne, wiatrowe, a także budowa autostrady (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2023 r. w spr. o sygn. akt II FSK 140/23; prawomocny).

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się również na konieczność uwzględnienia dyrektyw wykładni pro-unijnej w toku interpretacji i stosowania przepisu art. 15c Ustawy o CIT, bowiem przepis ten stanowi implementację przepisów prawa unijnego do krajowego porządku prawnego.

Przykładowo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że analiza brzmienia przepisów art. 15c ust. 1 i ust. 8-10 Ustawy o CIT w związku z przepisami Dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U.UE.L.2016.193.1 z dnia 19 lipca 2016 r.), uprawnia do twierdzenia, że wyłączenie limitowania kosztów finansowania zewnętrznego, o którym mowa w ww. przepisach - może dotyczyć projektu służącego zapewnieniu bezpieczeństwa energetycznego państwa bez względu na rodzaj źródła energii a także formę prawną i strukturę właścicielską podmiotu realizującego przedmiotowy projekt, w sytuacji wykazania przez państwo członkowskie, że długoterminowy projekt o charakterze strategicznym będzie realizowany w ogólnym interesie publicznym (zob. wyrok wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2019 r. w spr. o sygn. akt III SA/Wa 2493/18; prawomocny).

Warto zwrócić uwagę na uzasadnienie wyroku Naczelnego Sąd Administracyjnego, oddalającego skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na przywołany wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zawarł w nim bowiem istotne wskazówki dla wykładni i stosowania przepisów art. 15c ust. 8-10 Ustawy o CIT: „Interpretując pojęcie interesu publicznego należy zaś przede wszystkim ocenić, czy dana potrzeba znajduje w obiektywnie określonej sytuacji faktycznej uzasadnienie społeczne z punktu widzenia korzyści, które może przynieść, a wymaga to relatywizacji do konkretnego układu wartości, z uwagi na który nadaje się jej publiczny wymiar (por. A. Wilczyńska, Interes publiczny w prawie stanowionym i orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, PPH 2009, nr 6, s. 48-55). W tym przypadku, skoro strona skarżąca wskazywała na interes publiczny w postaci zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego regionu, należało w tym kontekście ocenić charakter inwestycji, choćby w kontekście art. 1 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 755 ze zm.). Nie ma przy tym znaczenia, czy inwestycję realizuje podmiot prywatny czy publiczny (por. Z. Czarnik, M. Mikolik, op. cit., s. 34), jeżeli realizuje w ten sposób interes publiczny”. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2022 r. w spr. o sygn. akt II FSK 10/20; prawomocny).

Pojęciem interesu publicznego posługuje się również Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r„ nr 78, poz. 483 ze zm.), np. w przepisie art. 22. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wskazuje się, że ochrona zdrowia publicznego leży w interesie publicznym (zob. L. Garlicki, M. Zubik [w:] M. Derlatka, K. Działocha, P. Sarnecki, W. Sokolewicz, J. Trzciński, M. Wiącek, L. Garlicki, M. Zubik, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Tom I, wyd. II, Warszawa 2016, art. 22.). Co potwierdza również przepis art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób.

W ocenie Wnioskodawcy, pandemia Covid-19 i zerwanie globalnych łańcuchów dostaw, zarówno na skutek tej pandemii jak i tzw. wojen handlowych i celnych, pokazały jednoznacznie, że zapewnienie dostępności i dostaw leków i wyrobów medycznych, w szczególności ratujących życie, ma na celu ochronę zdrowia publicznego, a co za tym idzie leży w ogólnym interesie publicznym.

Magazyny leków stanowią element szerszej infrastruktury ochrony zdrowia publicznego i są jego istotnym elementem, na co wskazuje m.in. obowiązek bieżącego monitorowania stanu zapasów leków i przekazywania informacji w tym zakresie do Zintegrowanego Systemu Monitorowania Obrotu Produktami Leczniczymi, zgodnie z Prawem farmaceutycznym.

W tym względzie, jak wynika z art. 36z ust. 1 Prawa farmaceutycznego, podmiot odpowiedzialny oraz przedsiębiorcy zajmujący się obrotem hurtowym produktami leczniczymi są obowiązani zapewnić, w celu zabezpieczenia pacjentów, nieprzerwane zaspokajanie zapotrzebowania podmiotów uprawnionych do obrotu detalicznego produktami leczniczymi i przedsiębiorców zajmujących się obrotem hurtowym produktami leczniczymi w ilości odpowiadającej potrzebom pacjentów.

Warunkiem koniecznym dla możliwości wywiązania się z powyższych obowiązków przez podmiot odpowiedzialny lub przedsiębiorcę zajmującego się obrotem produktami leczniczymi, jest w szczególności posiadanie stosownego magazynu leków oraz odpowiedniej infrastruktury służącej zapewnieniu ciągłości dostaw leków.

Toteż Inwestycję, mającą na celu poprawienie lub zapewnienie ciągłości i bezpieczeństwa dostaw leków dla aptek i szpitali, należy uznać za zrealizowaną w ogólnym interesie publicznym.

Mając na uwadze powyższe, Inwestycję należy uznać za długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej w rozumieniu art. 15c ust. 10 Ustawy o CIT.

Konkludując całość powyższych rozważań, ponieważ Inwestycję należy uznać za długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej w rozumieniu art. 15c ust. 10 Ustawy o CIT, to Koszty Finansowania Dłużnego Inwestycji należy uznać za koszty finansowania dłużnego wykorzystywane do sfinansowania długoterminowego projektu z zakresu infrastruktury publicznej, o których mowa w art. 15c ust. 8 Ustawy o CIT.

Co za tym idzie, zgodnie z art. 15c ust. 8 Ustawy o CIT, PGK Y. nie powinna brać pod uwagę Kosztów Finansowania Dłużnego Inwestycji przy wyliczaniu nadwyżki kosztów finansowania dłużnego, o której mowa w art. 15c ust. 3 Ustawy o CIT.

Interpretacja indywidualna

Rozpatrzyłem Państwa wniosek z 11 grudnia 2024 r. i 25 lutego 2025 r. wydałem dla Państwa interpretację indywidualną znak 0114-KDIP2-2.4010.668.2024.2.KW, w której uznałem Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy opisana we wniosku Inwestycja stanowi długoterminowy projekt z zakresu infrastruktury publicznej oraz możliwości zastosowania wyłączenia z wyliczania nadwyżki kosztów finansowania dłużnego spełniających warunki wskazane w art. 15c ust. 8 ustawy o CIT za nieprawidłowe.

Interpretację doręczono Państwu 26 lutego 2025 r.

Skarga na interpretację indywidualną

Pismem z 28 marca 2025 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła 28 marca 2025 r.

W skardze wnosili Państwo o:

1)uchylenie zaskarżonej interpretacji,

2)zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych.

Pismem z 24 kwietnia 2025 r. znak 0114-KDIP2-2.4010.668.2024.5.KW udzieliłem odpowiedzi na Państwa skargę.

Postępowanie przed sądem administracyjnym

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 sierpnia 2025 r. sygn. akt III SA/Wa 1038/25 uchylił interpretację indywidualną z 25 lutego 2025 r. znak 0114-KDIP2-2 .4010.668.2024.2.KW.

Nie wnosiłem skargi kasacyjnej od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W dniu 21 listopada 2025 r. do organu wpłynęło prawomocne orzeczenie WSA w Warszawie o sygn. akt III SA/Wa 1038/25.

Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

• uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 21 sierpnia 2025 r. sygn. akt III SA/Wa 1038/25;
• ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje 

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.