Interpretacja indywidualna z dnia 23 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.744.2025.2.RST

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz braku obowiązku wystawiania faktur za pomocą systemu KSeF. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 16 grudnia 2025 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. S.A. działająca w Polsce jako Oddział ww. linii lotniczej, zarejestrowany w Krajowym Rejestrze Sądowym, zgodnie z wymogami ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium RP (Dz. Ustaw z dnia 23 stycznia 2025) dokonuje sprzedaży biletów lotniczych w międzynarodowym transporcie lotniczym wyłącznie poprzez sieć Agentów zlokalizowanych w całej Polsce. Wnioskodawca nie ma w Polsce stałego biura i nie zatrudnia pracowników, adresem do korespondencji jest adres Biura B. Sp. z o.o. ul. (...).

Rozliczeniem sprzedaży międzynarodowych biletów lotniczych w ramach światowego systemu (...) zajmuje się w Polsce C. (...).

C. - sporządza raporty okresowe (4 w miesiącu), które zawierają szczegółowe informacje o wielkości dokonanej sprzedaży Państwa Linii przez poszczególnych Agentów, z którymi podpisaliśmy umowy agencyjne. Raporty za pośrednictwem systemu informatycznego dokumentują więc, na bazie numerów biletów lotniczych, pełną sprzedaż usług transportu lotniczego dokonaną na rynku polskim.

Raporty C. dotyczące sprzedaży agencyjnej Wnioskodawca przekazuje do Biura B. Sp. z o.o., które prowadzi księgi rachunkowe Oddziału w Polsce, zgodnie z ww. Ustawą a także z Ustawą o rachunkowości i dokonuje księgowań na podstawie systemowych zestawień zbiorczych sprzedaży.

Ewentualne faktury wystawiane w imieniu Linii, na żądanie klientów przez Agentów z całej Polski - za sprzedaż międzynarodowych biletów lotniczych, zawierające indywidualny numer biletu - ujęte są w raporcie C. o którym mowa wyżej, co oznacza, że nie są wprowadzane odrębnie do ksiąg rachunkowych i nie są oddzielnie raportowane plikiem JPK. W systemie informatycznym (...) nie jest możliwe ewidencjonowanie sprzedaży na podstawie wystawianych poszczególnych faktur na rzecz klientów.

Wnioskodawca nadmienia, że sprzedaż międzynarodowych biletów lotniczych w Polsce podlega opodatkowaniu stawką „0” % (podstawa art. 83 ust. 1 pkt 23 oraz ust. 3 pkt 2 ustawy o VAT) oraz jest zwolniona przedmiotowo z podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z zawartą z Rzeczpospolitą Polską w dniu 15 listopada 1979 r. umową o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku.

Uzupełnienie zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest zagraniczną Linią Lotniczą mającą siedzibę poza terytorium Polski. Wnioskodawca jest zarejestrowany w Polsce jako podatnik VAT czynny. Wnioskodawca ma zarejestrowany w Polsce Oddział, który nie zatrudnia pracowników, nie ma w Polsce stałego biura, adresem do korespondencji Oddziału jest adres biura rachunkowego obsługującego Oddział.

Rejestracja do VAT w Polsce została dokonana 9 kwietnia 2008 roku. Rejestracja do VAT została dokonana w związku z zamiarem wejścia na rynek Polski, w celu sprzedaży biletów lotniczych Wnioskodawcy, w oparciu o przepisy art. 83 Ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (z późniejszymi zmianami). Oddział zagranicznego przedsiębiorcy nie stanowi odrębnego podatnika VAT. Oddział zagranicznego przedsiębiorcy nie posiada osobowości prawnej, a także nie może zostać uznany za jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Żadna z ustaw nie przyznaje oddziałowi zagranicznego przedsiębiorcy zdolności prawnej - taką zdolnością dysponuje jedynie zagraniczna osoba prawna jako całość. Oddział stanowi jedynie formę działalności gospodarczej osoby prawnej poza jej siedzibą i co za tym idzie, jej rejestracja na potrzeby VAT jest jednoznaczna z rejestracją przedsiębiorcy zagranicznego. W konsekwencji, to przedsiębiorstwo zagraniczne, dokonujące poprzez oddział rejestracji dla potrzeb VAT w Polsce, posiada status podatnika podatku od towarów i usług.

Wnioskodawca wykonuje międzynarodowe usługi transportu lotniczego pasażerów na trasach z/do Polski oraz na trasach całkowicie niezwiązanych terytorialnie z Polską. Wszystkie czynności składające się na faktyczne wykonanie przewozu lotniczego w szczególności operacje lotnicze, pilotowanie, obsługa pokładowa, planowanie i koordynacja lotów, zarządzanie flotą, utrzymanie statków powietrznych, bezpieczeństwo lotów oraz podejmowanie decyzji operacyjnych są wykonywane wyłącznie przez centralę Wnioskodawcy poza terytorium Polski.

Centrala odpowiada również za pełną koordynację działań podmiotów trzecich zaangażowanych w operacje lotnicze na lotniskach, w tym w Polsce, w szczególności za:

• obsługę startów i lądowań,
• handling techniczny i operacyjny,
• obsługę naziemną pasażerów i bagażu,
• zaopatrzenie statku powietrznego (catering, środki eksploatacyjne),
• zakupy paliwa i usług serwisowych,
• bieżące kontakty z usługodawcami handlingowymi.

Umowy z tymi podwykonawcami zawierane są na poziomie centrali, która również nadzoruje ich realizację, rozlicza świadczone usługi i otrzymuje faktury.

Oddział w Polsce:

• nie posiada statków powietrznych,
• nie zatrudnia członków załóg latających,
• nie wykonuje czynności technicznych (maintenance),
• nie posiada infrastruktury lub zasobów umożliwiających wykonanie przewozu,
• nie podejmuje decyzji operacyjnych dotyczących realizacji lotów,
• obsługa pasażerów jest realizowana przez zewnętrzne firmy handlingowe - nie zatrudnia pracowników ani nie zawiera umów związanych z obsługą lotów.

Oddział ma zawartą umowę na obsługę księgową oraz wynajmu adresu rejestracyjnego.

Usługi transportu pasażerów dokumentowane są biletami sprzedawanymi przez agentów. W sytuacji gdy pasażerowie występują z prośbą o wystawienie faktury do biletu, faktury są wystawiane przez agenta, który sprzedał bilet w imieniu Linii Lotniczej.

Sprzedaż biletów oraz rozliczenia związane z transportem pasażerskim odbywają się w ramach globalnego systemu C. (...) zarządzanego przez (...).

W Polsce funkcję rozliczeniową pełni C., który:

• gromadzi i przetwarza dane sprzedażowe,
• rozlicza sprzedaż biletów dokonanych przez agentów akredytowanych,
• przekazuje środki na rzecz linii lotniczej,
• przygotowuje zestawienia i raporty okresowe wykorzystywane przez centralę linii lotniczej.

Agent dokonujący sprzedaży biletu działa w imieniu linii lotniczej, lecz jego rola i system C. stanowią element międzynarodowego modelu dystrybucji, a nie element infrastruktury operacyjnej Oddziału w Polsce.

C. sporządza raporty okresowe (4 w miesiącu), które zawierają szczegółowe informacje o wielkości dokonanej sprzedaży Linii Lotniczej przez poszczególnych Agentów. Raporty za pośrednictwem systemu informatycznego dokumentują więc, na bazie numerów biletów lotniczych, pełną sprzedaż usług transportu lotniczego dokonaną na rynku polskim. Raporty C. dotyczące sprzedaży agencyjnej przekazywany jest do Biura B. Sp. z o.o., które prowadzi księgi rachunkowe Oddziału w Polsce, zgodnie z ww. Ustawą, a także z Ustawą o rachunkowości i dokonuje księgowań na podstawie systemowych zestawień zbiorczych sprzedaży.

Oddział nie posiada dostępu do infrastruktury informatycznej C. w zakresie niezbędnym do dokonywania rozliczeń sprzedaży ani nie zarządza procesem rozliczeniowym (...).

W konsekwencji rola agentów (...)/C. w Polsce nie tworzy dla Oddziału zaplecza personalnego ani technicznego, o którym mowa w art. 11 rozporządzenia 282/2011 i nie prowadzi do udziału Oddziału w świadczeniu usług transportowych.

Odpowiedź na wezwanie

1.od kiedy i w związku z jakimi czynnościami dokonali Państwo rejestracji w Polsce jako czynny podatnik VAT;

Spółka została zarejestrowana jako podatnik VAT czynny z dniem (...) 2008 r. Rejestracja do VAT została dokonana w związku z zamiarem wejścia na rynek Polski, w celu sprzedaży biletów lotniczych Wnioskodawcy, w oparciu o przepisy art. 83 Ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (z późniejszymi zmianami).

2.czy Oddział posiada na terytorium Polski jakiekolwiek zaplecze personalne lub techniczne /rzeczowe, w tym również na podstawie umów outsourcingu, najmu, dzierżawy, leasingu itp., należało wyjaśnić okoliczności zdarzenia;

Oddział nie posiada na terytorium Polski jakiegokolwiek zaplecza personalnego lub technicznego. Oddział ma zawartą umowę z biurem rachunkowym, na terytorium Polski posiada wyłącznie adres korespondencyjny, udostępniony przez biuro rachunkowe.

3.czy Oddział zawiera umowy związane z nabyciem bądź dokonywaniem na terytorium Polski świadczeń, w tym usług (księgowych, związanych z rozliczeniem sprzedaży biletów, agencyjnych);

Oddział ma zawartą umowę wyłącznie z biurem rachunkowym, które składa miesięcznie Jednolite Pliki Kontrolne JPK-V7M, raportujące wartość sprzedaży międzynarodowych biletów lotniczych dokonaną na terenie Polski.

4.co jest przedmiotem umów agencyjnych, należy wyjaśnić w tym wskazać jakie są warunki umów, do czego (jakich świadczeń) zobowiązane są strony w związku z zawartą umową:

• w jaki sposób następują rozliczenia między stronami, jak są dokumentowane te czynności i przez kogo (jaki podmiot), na kogo wystawiają Państwo faktury, w tym czy wystawiają Państwo faktury na rzecz Agenta, bądź na rzecz klientów i co/jakie dane zawiera faktura w pozycji nazwa podatnika dokonującego świadczenia i jakim numerem NIP posługują się Państwo w tej transakcji;

Umowy agencyjne zawierane są pomiędzy: (...) a Agentami, akredytowanymi przez (...), sprzedającymi bilety lotnicze.

Oddział ani Linia Lotnicza nie jest stroną umowy agencyjnej z Agentem, lecz przystępuje do systemu (...) jako przewoźnik, akceptując zasady globalnego modelu dystrybucji biletów lotniczych.

a.Przedmiotem umów agencyjnych jest umożliwienie Agentom:

• sprzedaży biletów lotniczych na rzecz przewoźników lotniczych uczestniczących w systemie (...),
• dokonywania rezerwacji i wystawiania dokumentów przewozowych (biletów),
• pobierania należności od pasażerów,
• Agent działa w imieniu i na rachunek przewoźnika lotniczego, przy czym nie nabywa usługi transportu we własnym imieniu.

b.Agent (...) zobowiązany jest w szczególności do:

• sprzedaży biletów lotniczych zgodnie z taryfami, warunkami przewozu i zasadami ustalonymi przez przewoźnika,
• pobierania należności od pasażerów,
• raportowania sprzedaży w systemie C.,
• terminowego przekazywania środków pieniężnych należnych przewoźnikom za pośrednictwem C.

c.(...) (C.) zobowiązana jest do:

• prowadzenia systemu rozliczeniowego C. (...),
• agregowania danych sprzedażowych od Agentów,
• rozliczania należności pomiędzy Agentami a przewoźnikami,
• przekazywania przewoźnikom zbiorczych raportów i środków pieniężnych.

d.Linia lotnicza:

• świadczy usługę transportu lotniczego pasażerów,
• określa warunki taryfowe i przewozowe,
• otrzymuje należności z tytułu sprzedaży biletów za pośrednictwem systemu C.,
• nie zawiera indywidualnych umów sprzedażowych z Agentami.

e.Sposób rozliczeń pomiędzy stronami

Rozliczenia sprzedaży biletów lotniczych odbywają się centralnie w ramach systemu C., zgodnie z zasadami (...).

Mechanizm rozliczeń:

1.Agent sprzedaje bilet pasażerowi.

2.Agent raportuje sprzedaż do systemu C.

3.C. dokonuje zbiorczego rozliczenia:

• Agent przekazuje środki do C.,
• C. przekazuje środki należne Wnioskodawcy (linii lotniczej),
• C. przekazuje raport zbiorczego rozliczenia sprzedaży za dany okres do Biura B. sp. z o.o. w celu sporządzenia pliku JPK_V7M dokumentującego sprzedaż biletów lotniczych na rynku polskim.
• Linia Lotnicza nie otrzymuje płatności bezpośrednio od Agentów ani od pasażerów, z wyjątkiem sprzedaży prowadzonej w kanałach własnych (np. strona internetowa).

f.Dokumentowanie czynności i fakturowanie

i.Sprzedaż biletów pasażerom

Usługa transportu lotniczego dokumentowana jest biletem lotniczym, który pełni funkcję dokumentu przewozowego, ponieważ nie może być uznany za fakturę, ze względu na niespełnianie wymogów określonych w art. 106e ww. Ustawy o VAT.

Jeżeli pasażer zgłosi żądanie wystawienia faktury, to faktura wystawiana jest w imieniu Wnioskodawcy przez Agenta działającego w jego imieniu. Faktura dokumentuje sprzedaż usługi transportu lotniczego na rzecz pasażera.

ii.Dane na fakturze:

• jako podatnik dokonujący świadczenia wskazywany jest Wnioskodawca (linia Lotnicza),
• stosowany jest numer NIP Wnioskodawcy właściwy dla celów VAT,
• Agent nie jest wykazywany jako sprzedawca usługi transportu.

Wnioskodawca nie wystawia faktur na rzecz Agentów (...) z tytułu sprzedaży biletów, ponieważ Agenci nie są nabywcami usługi transportu, lecz pośrednikami działającymi w imieniu przewoźnika.

g.Oddział Wnioskodawcy w Polsce:

• nie jest stroną umów agencyjnych z Agentami (...),
• nie zarządza systemem C.,
• nie prowadzi rozliczeń sprzedaży biletów,
• nie otrzymuje należności ani faktur związanych z rozliczeniami C.

Relacje z Agentami (...) oraz rozliczenia sprzedaży biletów są realizowane na poziomie centralnym, poza terytorium Polski.

5.czy Spółka współpracuje z innymi usługodawcami, jeśli tak to na czym polega dokonywane na Państwa rzecz świadczenie i czy w odniesieniu do usługodawcy mają Państwo kontrolę nad jego zasobami osobowymi i technicznymi/rzeczowymi oraz na czym ta kontrola polega.

Centrala Linii Lotniczej (Spółka) współpracuje z innymi usługodawcami w zakresie niezbędnym do wykonywania działalności lotniczej, w szczególności z podmiotami świadczącymi usługi handlingowe, obsługę naziemną, usługi techniczne, cateringowe, paliwowe oraz inne usługi pomocnicze związane z obsługą lotów.

Świadczenia wykonywane przez tych usługodawców polegają m.in. na:

• obsłudze naziemnej statków powietrznych,
• obsłudze pasażerów i bagażu,
• zaopatrzeniu statków powietrznych,
• usługach technicznych i serwisowych,
• innych usługach operacyjnych wymaganych do wykonania przewozu lotniczego.

Umowy z tymi usługodawcami zawierane są na poziomie centrali Spółki, poza terytorium Polski. Centrala odpowiada za wybór usługodawców, ustalanie warunków umów, rozliczenia oraz nadzór kontraktowy nad jakością świadczonych usług.

Kontrola nad zasobami usługodawców

Spółka nie sprawuje kontroli nad zasobami osobowymi ani technicznymi usługodawców w rozumieniu możliwości dysponowania nimi jak własnymi zasobami.

W szczególności:

• personel usługodawców pozostaje pod ich kierownictwem i odpowiedzialnością,
• sprzęt, infrastruktura i środki techniczne wykorzystywane do realizacji usług należą do usługodawców,
• Spółka nie ma uprawnień do wydawania wiążących poleceń służbowych pracownikom usługodawców,
• Spółka nie decyduje o organizacji pracy, grafiku, doborze personelu ani sposobie wykorzystania sprzętu usługodawców,
• Kontrola sprawowana przez Spółkę ma wyłącznie charakter kontraktowy i jakościowy, polegający na:
• określeniu standardów usług,
• weryfikacji zgodności świadczeń z umową,
• zgłaszaniu reklamacji lub nieprawidłowości.

Oddział Spółki w Polsce:

• nie zawiera umów z usługodawcami,
• nie zarządza personelem ani zasobami technicznymi usługodawców,
• nie posiada kompetencji do wydawania wiążących poleceń pracownikom usługodawców,
• nie zatrudnia żadnych pracowników.

W konsekwencji korzystanie przez Spółkę z usług podmiotów trzecich nie oznacza, że Spółka – ani jej oddział w Polsce – dysponuje zasobami osobowymi lub technicznymi tych podmiotów w sposób umożliwiający uznanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.

Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

1.Czy w sytuacji gdy Oddział nie zatrudnia pracowników i nie uczestniczy w obsłudze międzynarodowego transportu lotniczego Linii Lotniczej, to prawidłowe jest uznanie, że Linia Lotnicza nie posiada na terytorium kraju stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

2.W sytuacji, gdy Oddział nie uczestniczy w świadczeniu usług transportu lotniczego i nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju, to Wnioskodawca prosi o potwierdzenie, że zgodnie z treścią art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, nie będzie obowiązany wystawiać faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1 Oddział nie bierze udziału w świadczeniu usług przewozu pasażerów.

Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności od 1 lipca 2011 r. jest zawarta w przepisach rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej Rozporządzenie 282/2011).

W myśl art. 11 Rozporządzenia 282/2011: „stałe miejsce prowadzenia działalności to dowolne miejsce inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odpowiednio: odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (przy nabywaniu usług) bądź świadczenie usług, które wykonuje (przy wykonywaniu usług)”.

Stałe miejsce prowadzenia działalności to zatem miejsce:

1.charakteryzujące się wystarczającą stałością,

2.mające odpowiednie zaplecze personalne i techniczne,

3.zdolne odebrać i wykorzystać usługi dla niego świadczone bądź odpowiednio wyświadczyć usługi przez siebie wykonywane.

Stałe miejsce prowadzenia działalności powinno charakteryzować się m.in. odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego. W stałym miejscu prowadzenia działalności podmiot powinien mieć zatem personel oraz środki techniczne. To zaplecze personalne i techniczne powinno być stosowne do tego, aby umożliwić odpowiednio: odbiór i wykorzystanie usług dla własnych potrzeb bądź świadczenie usług. Do uznania danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności konieczne jest spełnienie dwóch warunków: obecności personelu oraz zaplecza technicznego. Stałe miejsce prowadzenia działalności to struktura wyposażona zarówno w środki techniczne, jak i w czynnik ludzki. To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług.

Stałe miejsce prowadzenia działalności musi być zdolne do tego, aby umożliwić usługobiorcy odbiór i wykorzystanie usług do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Ta struktura nie ma być tylko odbiorcą usług świadczonych dla potrzeb centrali podatnika. Usługi faktycznie mają być świadczone dla potrzeb tej struktury. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności.

Odpowiednio stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności.

Zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 (Berlin Chemie), samo posiadanie struktury personalnej na terytorium państwa członkowskiego nie oznacza, że podatnik dysponuje stałym miejscem prowadzenia działalności w relacji do danej usługi.

Trybunał podkreślił, że:

• kluczowym kryterium jest rzeczywiste wykorzystywanie lokalnej struktury w procesie świadczenia danej usługi,
• a stałe miejsce prowadzenia działalności może istnieć tylko wtedy, gdy centrala faktycznie posługuje się oddziałem przy wykonaniu usługi opodatkowanej w danym państwie.

Linia Lotnicza nie wykorzystuje polskiego oddziału w procesie świadczenia usług transportu lotniczego pasażerów, wszystkie czynności operacyjne, techniczne, planistyczne i eksploatacyjne są wykonywane wyłącznie przez centralę poza terytorium Polski. W konsekwencji, zgodnie z logiką wyroku Berlin Chemie, polski Oddział nie stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności w zakresie świadczenia usług transportowych, ani nie uczestniczy w ich wykonywaniu.

Zdaniem Wnioskodawcy, Oddział w Polsce nie spełnia warunków stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wykorzystywanego do świadczenia usług transportu pasażerów, ponieważ nie wykonuje jakichkolwiek czynności operacyjnych niezbędnych do realizacji przewozu.

W szczególności:

1.Brak zaplecza technicznego i personalnego

Oddział nie posiada samolotów, załóg, certyfikacji, zaplecza technicznego ani operacyjnego elementy te, zgodnie z orzecznictwem TSUE (wyrok C-533/22), są warunkiem uznania miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności zdolne do świadczenia usług.

2.Obsługa pasażerów na lotniskach jest wykonywana przez podmioty zewnętrzne.

Obecność pracowników oddziału w terminalach nie oznacza udziału w świadczeniu przewozu, lecz wsparcie organizacyjne.

3.Całość operacji lotniczych jest realizowana poza Polską.

Operacje lotnicze, planowanie, rotacja sprzętu, załogi, bezpieczeństwo, maintenance wszystkie te elementy są wykonywane przez centralę, a nie przez oddział.

W konsekwencji oddział nie posiada zaplecza osobowego ani technicznego zarówno w celu odbioru usług świadczonych przez podmioty zewnętrzne na rzecz Linii Lotniczej w celu wykonania usługi międzynarodowego transportu pasażerów, ani nie jest w stanie wykorzystać usług nabywanych przez Linie Lotniczą w celu świadczenia ww. usług transportowych. Zatem Oddział, nie uczestniczy w świadczeniu usług przewozu pasażerów przez Linię Lotniczą i nie stanowi stałego miejsca prowadzeni działalności na terytorium kraju.

Ad 2 Brak obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych (KSeF)

Zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (ustawa o VAT): Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

W myśl z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT: Obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych nie dotyczy podatnika nieposiadającego siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.

Natomiast art. 106ga ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT stanowi: Obowiązek ten nie dotyczy podatnika posiadającego stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce, jeżeli to stałe miejsce nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, których faktury dotyczą.

Ponieważ Wnioskodawca nie posiada w Polsce siedziby ani stałego miejsca działalności gospodarczej, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, z tytułu sprzedaży usług międzynarodowego transportu pasażerów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Mając na uwadze art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Jednocześnie zgodnie z art. 28a ustawy:

Powołany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Według tej regulacji, podatnikiem jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:

Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej. W takiej sytuacji, miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Z opisu sprawy wynika, żeA. S.A. jest zagraniczną Linią Lotniczą mającą siedzibę poza terytorium Polski i wykonującą międzynarodowe usługi transportu lotniczego pasażerów na trasach z/do Polski oraz na trasach całkowicie niezwiązanych terytorialnie z Polską. Wnioskodawca ma zarejestrowany w Polsce Oddział. Spółka dokonuje sprzedaży biletów lotniczych w międzynarodowym transporcie lotniczym poprzez sieć Agentów zlokalizowanych w całej Polsce. Umowy agencyjne zawierane są pomiędzy: (...) a Agentami akredytowanymi przez (...), sprzedającymi bilety lotnicze. Oddział ani Linia Lotnicza nie jest stroną umowy agencyjnej z Agentem, lecz przystępuje do systemu (...) jako przewoźnik, akceptując zasady globalnego modelu dystrybucji biletów lotniczych. Sprzedaż biletów oraz rozliczenia związane z transportem pasażerskim odbywają się w ramach globalnego systemu C. (...) zarządzanego przez (...). Agent sprzedaje bilet pasażerowi i raportuje sprzedaż do systemu C. C. dokonuje zbiorczego rozliczenia tj. Agent przekazuje środki do C., a C. przekazuje środki należne Wnioskodawcy (linii lotniczej). Ponadto C. sporządza raporty okresowe, które zawierają szczegółowe informacje o wielkości dokonanej sprzedaży Linii przez poszczególnych Agentów, z którymi Wnioskodawca podpisał umowy agencyjne. Raporty te C. przekazuje do Biura B. Sp. z o. o, które prowadzi księgi rachunkowe Oddziału w Polsce. Wnioskodawca nie otrzymuje płatności bezpośrednio od Agentów ani od pasażerów, z wyjątkiem sprzedaży prowadzonej w kanałach własnych (np. strona internetowa). Relacje z Agentami (...) oraz rozliczenia sprzedaży biletów są realizowane na poziomie centralnym, poza terytorium Polski.

Państwa wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia czy w sytuacji gdy Oddział nie zatrudnia pracowników i nie uczestniczy w obsłudze międzynarodowego transportu lotniczego Linii Lotniczej, to prawidłowe jest uznanie, że Linia Lotnicza nie posiada na terytorium kraju stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że w A. S.A. nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie zorganizuje bowiem w sposób stały na terytorium kraju odpowiednich zasobów personalnych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej. Z treści wniosku wynika, że Linia Lotnicza wykonuje międzynarodowe usługi transportu lotniczego pasażerów na trasach z/do Polski oraz na trasach całkowicie niezwiązanych terytorialnie z Polską. Wnioskodawca posiada zarejestrowany w Polsce Oddział. Spółka dokonuje sprzedaży biletów lotniczych w międzynarodowym transporcie lotniczym poprzez sieć Agentów zlokalizowanych w całej Polsce. Umowy agencyjne zawierane są pomiędzy: (...) a Agentami akredytowanymi przez (...), sprzedającymi bilety lotnicze. Oddział ani Linia Lotnicza nie jest stroną umowy agencyjnej z Agentem, lecz przystępuje do systemu (...) jako przewoźnik, akceptując zasady globalnego modelu dystrybucji biletów lotniczych. Sprzedaż biletów oraz rozliczenia związane z transportem pasażerskim odbywają się w ramach globalnego systemu C. (...) zarządzanego przez (...). Agent sprzedaje bilet pasażerowi i raportuje sprzedaż do systemu C. C. dokonuje zbiorczego rozliczenia tj. Agent przekazuje środki do C., a C. przekazuje środki należne Wnioskodawcy (Linii Lotniczej).

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej sprawie Spółka, co prawda, posiada na terytorium Polski Oddział, jednakże Oddział ten nie zatrudnia żadnych pracowników. Ponadto Oddział nie ma w Polsce stałego biura, posiada na terytorium Polski wyłącznie adres korespondencyjny, udostępniony przez biuro rachunkowe, z którym ma zawartą umowę. Co również istotne Oddział nie jest stroną umów agencyjnych z Agentami (...), nie zarządza systemem C., nie prowadzi rozliczeń sprzedaży biletów, oraz nie otrzymuje należności ani faktur związanych z rozliczeniami C. Zatem mając na uwadze powyższe należy uznać, że Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski jakiegokolwiek zaplecza personalnego lub technicznego.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez spółkę z personelu i infrastruktury technicznej podmiotu trzeciego. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla spółki jak jej własne tj. spółka musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej sprawie Oddział ma zawartą umowę na obsługę księgową oraz wynajmu adresu rejestracyjnego z biurem rachunkowym. Natomiast Spółka (Centrala Linii Lotniczych) współpracuje z innymi usługodawcami w zakresie niezbędnym do wykonywania działalności lotniczej, w szczególności z podmiotami świadczącymi usługi handlingowe, obsługę naziemną, usługi techniczne, cateringowe, paliwowe oraz inne usługi pomocnicze związane z obsługą lotów. Spółka nie sprawuje jednak kontroli nad zasobami osobowymi ani technicznymi usługodawców w rozumieniu możliwości dysponowania nimi jak własnymi zasobami. Spółka nie ma uprawnień do wydawania wiążących poleceń służbowych pracownikom usługodawców i nie decyduje o organizacji pracy, grafiku, doborze personelu ani sposobie wykorzystania sprzętu usługodawców. Zatem Spółka nie posiada kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym usługodawców porównywalnej do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie będzie posiadała na stałe w Polsce żadnych zasobów personalnych i technicznych/rzeczowych. Dodatkowo wszystkie czynności składające się na faktyczne wykonanie przewozu lotniczego oraz podejmowanie decyzji operacyjnych są wykonywane wyłącznie przez centralę Wnioskodawcy poza terytorium Polski. Ponadto również umowy z usługodawcami oraz relacje z Agentami (...) i rozliczenia sprzedaży biletów są realizowane na poziomie centralnym, poza terytorium Polski. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnych zasobów osobowych i rzeczowych nie można uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności ww. zasobów.

Oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy wskazać, że A. S.A. nie spełnia kluczowych kryteriów warunkujących powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w konsekwencji należy uznać, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Przechodząc natomiast do Państwa wątpliwości wyrażonych w pytaniu nr 2 i dotyczących obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.