Interpretacja indywidualna z dnia 26 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-1.4012.929.2025.3.ESZ

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 listopada 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy uznania, że z tytułu sprzedaży działek powstałych w wyniku podziału nieruchomości nie będzie Pani podatnikiem podatku VAT.

Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 22 grudnia 2025 r. (wpływ 29 grudnia 2025 r.)

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, niebędącą podatnikiem VAT.

Wnioskodawca nabył w drodze zasiedzenia 10 marca 2018 r. nieruchomości rolne położone w miejscowości (…), (…) gmina (…), powiat (…), województwo (…), oznaczone wówczas numerem ewidencyjnym 1 (2/3 udziału w tej nieruchomości) i 2 – oznaczone na mapie ewidencyjnej zarejestrowanej w (...) prowadzonym przez Starostę (…) pod numerem (…).

W stosunku do działki rolnej o numerze ewidencyjnym 1 Wnioskodawca nabył przez zasiedzenie 2/3 udziału w tej nieruchomości. Nabycie to nastąpiło w ramach majątku prywatnego i nie było związane z prowadzeniem działalności gospodarczej ani z zamiarem handlu nieruchomościami.

Rodzice Wnioskodawcy zmarli odpowiednio: ojciec 10 marca 1988 r. i matka 27 czerwca 1992 r. Wnioskodawca od momentu śmierci rodziców zarządzał tą nieruchomością w podstawowym zakresie, nie prowadząc żadnej działalności gospodarczej ani rolnej.

W zakresie nieruchomości rolnej oznaczonej numerem ewidencyjnym 1, pozostała jej część tj. 1/3 udziału, została nabyta w drodze nabycia spadku po ww. rodzicach na podstawie stwierdzenia nabycia spadku z 28 maja 2021 r.

W celu racjonalnego zagospodarowania posiadanego majątku Wnioskodawca dokonał geodezyjnego podziału nieruchomości na 21 mniejszych działek, które obecnie stanowią tereny budowlane/ działki budowlane w rozumieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działki te Wnioskodawca zamierza sprzedać, żeby polepszyć swój byt, przede wszystkim dokonać remontu nieruchomości, w której zamieszkuje i dostosować ją do warunków odpowiednich dla osoby niepełnosprawnej.

Wnioskodawca:

• nie prowadzi działalności gospodarczej,
• nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT,
• nie uzbrajał terenu (nie doprowadzał mediów, nie budował dróg, nie wykonywał robót ziemnych),
• nie podejmował działań marketingowych o charakterze profesjonalnym.

Sprzedaż działek ma charakter okazjonalny i stanowi formę zbycia majątku prywatnego, a uzyskane środki nie będą przeznaczone na działalność gospodarczą ani dalsze inwestycje.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego w zakresie podatku od towarów i usług

Przed podziałem działek rolnych na budowlane, były one przez Panią uprawiane, ponosiła Pani koszty zasiewu i inne. Taki stan sprawy trwał do listopada 2015 r., kiedy to wydzierżawiła Pani działki rolne. Dzierżawa trwała mniej więcej do 2023 r. - do podziału działek rolnych na działki budowlane. Po podziale działek rolnych na działki budowlane – chciałaby Pani sprzedać te działki, żeby poprawić swój byt życiowy.

Przed podziałem działek od listopada 2015 r. do mniej więcej 2023 r. działki rolne były przedmiotem dzierżawy, po podziale działek rolnych na budowlane - nie są one przedmiotem odpłatnych umów najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze.

Nie planuje Pani występować o wydanie pozwolenia na budowę dla działek powstałych w wyniku podziału nieruchomości.

Działki rolne zostały przekształcone na działki budowlane. Aktualnie nie ma żadnych nabywców, wobec czego nie zna Pani przyszłego sposobu wykorzystywania działek budowlanych.

Możliwe, że będą zawarte umowy przedwstępne sprzedaży nieruchomości, jednakże ich treść pozna Pani dopiero w momencie decyzji kupującego oraz stworzenia projektu umowy przez specjalistę.

Nie zamierza Pani podejmować żadnych czynności wymagających zaangażowania własnych środków finansowych zmierzających do podniesienia wartości tych działek.

Poszukiwanie nabywcy odbywa się na podstawie umowy pośrednictwa zawartej z biurem nieruchomości, które jest specjalistą w tym zakresie.

Aktualnie biuro nieruchomości działa na postawie umowy pośrednictwa, późniejsze kwestie (w przypadku znalezienia kupca) będą podejmowane na bieżąco. Z tego co Pani kojarzy, nie było żadnego pełnomocnictwa z biurem nieruchomości.

Nie dokonywała Pani wcześniej sprzedaży innych nieruchomości.

Posiada Pani ok. 0,5h łąki, która możliwe, że zostanie przeznaczona w przyszłości na sprzedaż. Łąka została nabyta odpowiednio w udziale 1/3 w drodze nabycia spadku na podstawie postanowienia z 28 maja 2021 r., natomiast w 2/3 udziału w drodze zasiedzenia w 10 marca 2018 r. Nabycie nastąpiło zgodnie z prawem, bez żadnych planów i celów na moment nabycia. Jest to zwykła łąka bez żadnych zabudowań i bez konkretnego wykorzystywania aktualnie tego terenu, jest to teren zalewowy - nie ma możliwości zabudowania tego terenu.

Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług

Czy sprzedaż przez Wnioskodawcę – osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej – działek powstałych w wyniku podziału nieruchomości nabytej w drodze zasiedzenia w 2018 r. będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT) ?

Pani stanowisko w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż działek nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, ponieważ nie stanowi czynności wykonywanej w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Sprzedaż dotyczy majątku osobistego, nabytego w drodze zasiedzenia, a Wnioskodawca nie podejmował żadnych działań charakterystycznych dla przedsiębiorców: nie uzbrajał działek, nie prowadził reklamy, nie inwestował w infrastrukturę i nie dokonywał sprzedaży w sposób zorganizowany czy zawodowy.

W konsekwencji sprzedaż działek przez osobę fizyczną w tej sytuacji nie stanowi działalności gospodarczej i nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.):

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:

Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT, jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:

Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:

• po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
• po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działki istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży działek powstałych w wyniku podziału nieruchomości, podjęła Pani aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pani za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Co istotne – jak wskazał TSUE – dla uznania, że czynność sprzedaży działek następuje poza działalnością gospodarczą nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy jest „rolnikiem ryczałtowym”. Trybunał nie uznał za podatnika VAT w rozumieniu prawa UE osoby fizycznej dokonującej sprzedaży gruntu, która prowadziła działalność rolniczą na tym gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, jeżeli nie wykonywała ona dodatkowych czynności (oprócz podziału) w związku z tą sprzedażą.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań, jakie Pani podjęła/podejmie w odniesieniu do działek będących przedmiotem sprzedaży.

Z opisu sprawy wynika, że:

• nie jest Pani zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT i nie prowadzi działalności gospodarczej,
• w 2021 r. nabyła Pani 1/3 udziału w nieruchomości oznaczonej nr 1 w drodze nabycia spadku po rodzicach, natomiast pozostałe 2/3 udziału w tej nieruchomości nabyła Pani w 2018 r. przez zasiedzenie,
• dokonała Pani podziału ww. nieruchomości na 21 działek, które według MPZP stanowią tereny budowlane,
• nie uzbrajała Pani terenu (nie doprowadzała mediów, nie budowała dróg, nie wykonywała robót ziemnych),
• nie podejmowała Pani działań marketingowych o charakterze profesjonalnym, zawarła Pani umowę pośrednictwa z biurem nieruchomości celem poszukiwania nabywców dla działek,
• nie zamierza Pani podejmować żadnych czynności zmierzających do podniesienia wartości tych działek,
• nie dokonywała Pani wcześniej sprzedaży innych nieruchomości,
• wydzierżawiała Pani działkę nr 1 przed jej podziałem, dzierżawa trwała od listopada 2015 r. do 2023 r.

Na tle przedstawionego opisu sprawy powzięła Pani wątpliwość dotyczącą tego, czy z tytułu sprzedaży działek powstałych z podziału działki nr 1 będzie Pani podatnikiem podatku VAT.

Zgodnie z art. 693 § 1 i 2 ustawy Kodeks cywilny:

Umowa dzierżawy jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Wynika z tego, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne, należne za używanie nieruchomości przez jej dzierżawcę. Podstawową usługą świadczoną na rzecz dzierżawcy jest natomiast usługa dzierżawy.

Zatem na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, dzierżawa nieruchomości, z uwagi na fakt, że wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych skutkujących uzyskiwaniem korzyści majątkowych (w pieniądzu lub w świadczeniu innego rodzaju), stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Analiza przedstawionego opisu sprawy, obowiązujących przepisów oraz tez wynikających z powołanego orzecznictwa prowadzi do wniosku, że z tytułu sprzedaży działek powstałych w wyniku podziału nieruchomości nr 1, będzie Pani podatnikiem podatku od towarów i usług.

Jak wynika z wniosku, od listopada 2015 r. wydzierżawiała Pani działkę rolną nr 1. Dzierżawa trwała do 2023 r. Poprzez zawarcie umowy dzierżawy wyraziła Pani zgodę na dysponowanie przez Dzierżawcę działką.

Należy w tym miejscu ponownie wskazać, że dzierżawa nieruchomości stanowi czynność, która na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług wypełnia definicję świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a w konsekwencji wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej.

Wobec powyższego, wskazać należy, iż z tytułu dzierżawy nieruchomości oznaczonej nr 1 straciła ona charakter majątku prywatnego. Taki sposób wykorzystywania przez Panią posiadanej nieruchomości powoduje, że jest ona wykorzystywana w działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach majątku osobistego.

Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz opis sprawy stwierdzić należy, że planowana przez Panią sprzedaż działek wydzielonych z działki nr 1 będzie, zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, dostawą dokonywaną przez podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Podkreślić należy, że działka nr 1, z której zostaną wydzielone działki będące przedmiotem sprzedaży, była przedmiotem dzierżawy, nie można zatem mówić, że przez cały okres jej posiadania stanowiła ona wyłącznie Pani majątek prywatny, wykorzystywany dla zaspokojenia Pani potrzeb własnych.

W konsekwencji, sprzedaż działek powstałych w wyniku podziału nieruchomości oznaczonej nr 1 podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.

Tym samym, Pani stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Wskazuję, że niniejsza interpretacja rozstrzyga w zakresie podatku od towarów i usług (pytania nr 1), natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (pytanie nr 2) zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Ze względu na autonomiczność prawa podatkowego i odrębność uregulowań prawnych w zakresie podatku dochodowego i podatku VAT rozstrzygnięcie przyjęte w niniejszej interpretacji dot. uznania, że z tytułu sprzedaży działek powstałych w wyniku podziału nieruchomości nie będzie Pani podatnikiem podatku VAT, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie przyjęte w tym zakresie na gruncie przepisów dotyczących podatku dochodowego.

Informuję ponadto, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywiste zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywało się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.