Interpretacja indywidualna z dnia 2 lutego 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-1.4010.671.2025.1.AND

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

A S.A. (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym, prowadzącym działalność w zakresie (…).

Na potrzeby prowadzonej działalności, Wnioskodawca zawarł umowę kredytów terminowych oraz kredytu odnawialnego (obrotowego) w rachunku bieżącym, które stanowią jeden produkt kredytowy. Niniejszy wniosek dotyczy wyłącznie kredytu odnawialnego (obrotowego), udzielonego Spółce na podstawie ww. umowy.

W umowie kredytowej przewidziano maksymalną kwotę kredytu obrotowego, który może zaciągnąć Spółka, przy czym może on być wielokrotnie odnawiany. Kredyt odnawialny udzielony został w rachunkach bieżących, co oznacza, że każdego dnia następuje jego spłata (poprzez wpływy) oraz ponowne zaciągniecie (poprzez spłatę zobowiązań) aż do limitu udostępnionego w obu bankach. Kredyt może być wykorzystywany aż do 30 czerwca 2028 r.

Celem zaciągniętego kredytu jest zasadniczo finansowanie bieżącej działalności operacyjnej Wnioskodawcy. W tym miejscu Wnioskodawca wskazuje, że kredyt obrotowy został i będzie w przyszłości wydatkowany na wypłatę dywidendy. Spółka wypłaciła pierwszą transzę dywidendy we wrześniu 2025 r. i przewiduje, że druga zostanie wypłacona z końcem grudnia tego roku. Zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych – w tym w szczególności z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II FPS 2/11 – w świetle przepisów ustawy o CIT, odsetki od kredytu zaciągniętego w tym celu nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

W związku z powyższym, Wnioskodawca zamierza rozliczać odsetki od kredytu odnawialnego w taki sposób, że będzie zaliczał je do wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów do momentu spłaty kwoty głównej kredytu wydatkowanej na wypłatę obu transz dywidendy. Z uwagi na mechanizm kredytu, który udostępniony został w rachunkach bieżących, Wnioskodawca przez spłatę rozumie wszystkie wpływy na rachunki bankowe, w których został udzielony kredyt obrotowy, uzyskane aż do osiągnięcia kwoty równej wypłaconej w obu transzach dywidendzie.

Po tym zdarzeniu, środki pochodzące z udostępnionej linii kredytu odnawialnego będą przeznaczane na bieżącą działalność operacyjną Spółki, w związku z czym zamierza ona zaliczać odsetki od kredytu do kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych, z uwzględnieniem ograniczeń przewidzianych w ustawie o CIT, w tym w szczególności w art. 15c tego aktu.

Pytanie

Czy w związku z zaciągnięciem kredytu obrotowego, po spłacie (de facto zwróceniu) kwoty kredytu przeznaczonej na wypłatę obu transz dywidendy, Wnioskodawca może zaliczać odsetki od kolejnych transz tego kredytu do kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych, z uwzględnieniem ograniczeń przewidzianych w ustawie o CIT, w tym w szczególności w art. 15c tego aktu?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z zaciągnięciem kredytu obrotowego, po spłacie (zwrocie) równowartości kwoty przeznaczonej na wypłatę obu transz dywidendy, Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczania odsetek od kolejnych transz tego kredytu do kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych, z uwzględnieniem ograniczeń przewidzianych w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), w tym w szczególności w art. 15c tego aktu.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tego aktu.

Decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia przychodu, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, przy czym każdy wydatek, poza wyraźnie wskazanym w ustawie, wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami. Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków trzeba brać pod uwagę ich celowość oraz możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodu, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb i zakresu prowadzonej działalności oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodu.

Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:

·został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,

·jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,

·został właściwie udokumentowany,

·nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Wnioskodawca ma świadomość, że w świetle utrwalonej praktyki organów podatkowych oraz sądów administracyjnych, odsetki związane z kredytem zaciągniętym na wypłatę dywidendy nie spełniają warunków wskazanych w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, a zatem nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów.

Zagadnienie to było przedmiotem wielu rozstrzygnięć na przestrzeni lat, a podstawą zawartych w nich wniosków była argumentacja wyrażona w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II FPS 2/11, w której stwierdzono m.in., że:

„Z brzmienia art. 15 ust. 1 p.d.p. jednoznacznie wynika, że kategoria podatkowa kosztów uzyskania przychodów obejmuje wyłącznie te koszty, które poniesiono w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Z kolei pojęcia przychodu w znaczeniu, jakie przyznaje mu ten przepis, nie można rozumieć w inny sposób, niż to wynika z treści przepisów art. 7 ust. 2 i art. 12 ust. 1 p.d.p. Ponad wszelką wątpliwość do podatkowej kategorii „dochodu” rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, a tym bardziej przychodu, nie można zaliczyć zobowiązania podatnika (spółki kapitałowej) do wypłaty na rzecz jej wspólników (akcjonariuszy) należnego im udziału w zysku (dywidendy). Omawiany przepis w tym zakresie jest jasny i w sposób precyzyjny formułuje przesłanki powiązania kosztów z przychodami lub źródłem przychodów. Przy całej złożoności regulacji art. 15 ust. 1 p.d.p. w omawianym zakresie nie można dostrzec wątpliwość interpretacyjnych w myśl zasady, że jasny tekst nie wymaga interpretacji (clara non sunt interpretanda).

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że prowadzenie działalności gospodarczej wymaga posiłkowania się przez podatnika kredytami czy pożyczkami. Konieczność skorzystania z tych form pozyskiwania kapitału niewątpliwie też w każdym przypadku służy zachowaniu płynności finansowej przedsiębiorcy. Ten sposób finansowania (dofinansowania) działalności wiąże się zwykle z poniesieniem dodatkowych kosztów choćby w postaci odsetek i uzasadniony jest brakiem środków na pokrycie konkretnych wydatków (realizację określonych celów). Oceniając możliwość zaliczenia wydatku w postaci odsetek od kredytów czy pożyczek do kosztów uzyskania przychodów, należy jednak ustalić, na jaki cel zaciągnięty został kredyt (czy pożyczka). Tylko bowiem w odniesieniu do odsetek od kredytu (pożyczki) związanego z uzyskaniem przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów można rozważać możliwość zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodu (por. pogląd wyrażony w wyroku NSA z 22 września 2009 r., II FSK 551/09, CBOSA). W każdym przypadku należy zbadać, czy służą one celowi wskazanemu w art. 15 ust. 1 p.d. p. Nie można uznać, iż wystarczającą przyczyną zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów jest ogólnie sformułowana konieczność zapewnienia płynności finansowej podatnika, z pominięciem przyczyny, jaka wywołała niedostatek środków na sfinansowanie należnej wspólnikom dywidendy.

(…)

Prawo do dywidendy jest podstawowym prawem majątkowym wspólnika spółki kapitałowej. Jest ono związane z ryzykiem gospodarczym, jakie wspólnik ponosi, inwestując swój kapitał w udziały spółki. Po spełnieniu omówionych warunków prawnych przyznania dywidendy wspólnik jest podmiotem, któremu przysługuje żądanie o wypłatę dywidendy. Ukształtowane w ten sposób prawo do dywidendy nie jest należnością spółki, lecz należnością wspólnika, czyli podmiotu dysponującego odrębną od spółki podmiotowością prawną, przyznaną w wyniku podziału czystego zysku. Należne udziałowcom dywidendy z tytułu udziału w spółce kapitałowej są środkami przenoszonymi z majątku spółki do majątku jej wspólnika, które to świadczenie stanowi realizację szczególnego zobowiązania wynikającego z relacji spółka kapitałowa-wspólnik. Wprawdzie dywidenda jest pochodną – bo zależną od istnienia/wystąpienia – zysku, jednakże jest zarazem kategorią odrębną od przychodu spółki, ponieważ jest należna innemu podmiotowi.

(…)

W podsumowaniu stwierdzić należy, że odsetki oraz inne wydatki związane z kredytem zaciągniętym przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością na wypłatę dywidendy należnej jej udziałowcom, zgodnie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), nie są kosztem uzyskania przychodów tej spółki”.

Pogląd ten został podzielony m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 października 2018 r., sygn. akt II FSK 1806/16, z 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 344/14 czy z 17 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2056/11 i nie jest aktualnie kwestionowany.

W świetle powyższego, Wnioskodawca nie będzie zaliczał zapłaconych odsetek naliczonych od wartości zadłużenia przeznaczonej na sfinansowanie wypłaty obu transz dywidendy do kosztów uzyskania przychodów, aż do momentu spłaty równowartości kwoty zaciągniętego kredytu i przeznaczonego na wypłatę obu transz dywidendy. W momencie, w którym równowartość kwoty kredytu przeznaczonego przez Wnioskodawcę na wypłatę obu transz dywidendy zostanie spłacona (zwrócona), a Wnioskodawca skorzysta z kolejnych środków z kredytu, odsetki naliczone od tej części zadłużenia będą stanowić, pod warunkiem ich faktycznej zapłaty, koszty uzyskania przychodów na zasadach ogólnych.

Przykładowo, dostępna kwota kredytu wynosi 1 mln zł (tzw. limit kredytowy). Spółka w ramach tego limitu skorzysta ze środków w wysokości 300 tys. zł, którą przeznaczy na wypłatę dywidendy. Odsetki naliczone od tej części zadłużenia nie będą stanowić kosztów uzyskania przychodów. Następnie Spółka uruchomi kolejne środki, np. 200 tys. zł z przeznaczeniem na pokrycie bieżących kosztów działalności. Odsetki od tej części kredytu będą kosztem uzyskania przychodów na zasadach ogólnych. Spółka następnie spłaci 400 tys. zł, a saldo jej zadłużenia (kwota główna) wyniesie 100 tys. zł. W związku ze spłatą (zwrotem) kwoty stanowiącej równowartość kwoty przeznaczonej na wypłatę dywidendy, odsetki naliczone od 100 tys. zł i ewentualnie kolejnych transz będą stanowić koszty uzyskania przychodów na zasadach ogólnych.

Zdaniem Wnioskodawcy, skoro odsetki, które będzie uiszczał w związku z zaciągnięciem kredytu po spłacie kwoty przeznaczonej na wypłatę obu transz dywidendy, niewątpliwie spełniają warunki z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, to powinny zostać zaliczane do kosztów uzyskania przychodów Spółki. Według Wnioskodawcy, pozyskanie środków, które następnie zostaną przeznaczone na bieżącą działalność operacyjną przyczyni się do osiągnięcia przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. 

W konsekwencji, Spółka stoi na stanowisku, że jeśli w danym roku przewiduje przeznaczenie określonej kwoty kredytu na wypłatę dywidendy (w jednej lub kilku transzach), to będzie zobowiązana uznać naliczone (i zapłacone) odsetki od tej kwoty kredytu za wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów – do momentu spłaty kredytu (rozumianej jako otrzymanie wszystkich wpływów na rachunki bankowe, w których został udzielony kredyt obrotowy) w wysokości środków wydatkowych na wypłatę dywidendy (w jednej lub kilku transzach) – a następnie zaliczać odsetki naliczone i zapłacone od kolejnych transz kredytu przeznaczonych na sfinansowanie bieżącej działalności operacyjnej do kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych, z uwzględnieniem ograniczeń przewidzianych w ustawie o CIT, w tym w szczególności w granicach limitu kosztów finansowania dłużnego, zgodnie z art. 15c tego aktu.

W ocenie Wnioskodawcy, wobec braku przepisów regulujących sposób postępowania w przedstawionym stanie faktycznym, zaprezentowany model stanowi najbardziej racjonalny sposób rozliczenia odsetek poniesionych od tego rodzaju kredytu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”),

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy, oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

•został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu, podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

•jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

•pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

•poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

•został właściwie udokumentowany,

•nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodu.

 Przechodząc do zbadania istnienia związku przyczynowego, jaki winien zachodzić pomiędzy wydatkiem a przychodem podatkowym, stwierdzić należy, że związek ten ma kluczowe znaczenie. Tylko bowiem wydatek, który przyczynia się do powstania przychodu podatnika czy też zabezpieczenia albo zachowania jego źródła przychodów, może być podstawą do pomniejszenia podstawy opodatkowania (dochodu), od której w ostatecznym rozrachunku zależy opodatkowanie. Związek ten nie musi mieć przy tym charakteru bezpośredniego, a zatem wpływającego na wzrost przychodu podatkowego, może mieć bowiem charakter pośredni, związany z działalnością gospodarczą, jednak nie przekładający się wprost na przychód podatkowy. Można przyjąć, że dany wydatek został poniesiony „w celu” osiągnięcia przychodu, zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, gdy jego poniesienie ma lub może mieć wpływ na powstanie lub też zwiększenie przychodów. W konsekwencji, możliwość zaliczania danych wydatków do kosztów uzyskania przychodów ma przede wszystkim skłaniać podatników do podejmowania racjonalnych decyzji gospodarczych, w tym znaczeniu, że będą one przysparzać konkretne przychody podatkowe, lub też zachowają źródło przychodów w niezmienionym stanie albo zabezpieczą to źródło przed uszczupleniem czy też zmniejszeniem.

Podatnik prowadzący działalność gospodarczą powinien postępować racjonalnie i zmierzać w sposób najbardziej bezpośredni do osiągnięcia przychodu. Powinien również działać w przekonaniu, ocenianym w sensie obiektywnym, a nie subiektywnym, że poniesienie kosztu po uwzględnieniu związku przyczynowo-skutkowego powinno doprowadzić do osiągnięcia przychodu.

Wskazać należy, że koszty poniesione na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej to wydatki związane z samym funkcjonowaniem podmiotu jako całości. Do kosztów podatkowych można zaliczyć te koszty związane z zachowaniem i zabezpieczeniem przychodów, które są wynikiem gospodarczych potrzeb źródła przychodów, związanych z jego eksploatacją w sferze materialnej i organizacyjnej tak, aby utrzymać ciągłość tego źródła przychodu w znaczeniu zapewnienia podatnikowi możności osiągania z niego trwale zysków. Zatem, koszty ponoszone w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, to koszty ponoszone w celu utrzymania w sprawności źródła przychodów, jego zachowania i uchronienia tak, aby mogło funkcjonować i dawać przychody w przyszłości. To także koszty ponoszone w celu podtrzymania istnienia źródła przychodów, skutecznej realizacji przedsięwzięć, uczynienia źródła przychodów mocnym i trwałym, odpornym na działanie czynników obniżających jego sprawność.

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 10 lit a ustawy o CIT,

Według art. 16 ust. 1 pkt 11 ustawy o CIT,

Z powyższego wynika zatem, że za koszty uzyskania przychodów mogą zostać uznane skapitalizowane lub zapłacone odsetki, pod warunkiem spełnienia przez nie ogólnych przesłanek warunkujących możliwość zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów, zawartych w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Z opisu sprawy wynika, że na potrzeby prowadzonej działalności, Państwa Spółka zawarła umowę kredytów terminowych oraz kredytu odnawialnego (obrotowego) w rachunku bieżącym, które stanowią jeden produkt kredytowy.

Celem zaciągniętego kredytu obrotowego (odnawialnego) jest zasadniczo finansowanie bieżącej działalności operacyjnej Państwa Spółki. Jednak, jak Państwo wskazali we wniosku, kredyt obrotowy został i będzie w przyszłości wydatkowany na wypłatę dywidendy w dwóch transzach. Aż do momentu spłaty kwoty głównej kredytu, wydatkowanej na wypłatę obu transz dywidendy, odsetki od kredytu odnawialnego będą Państwo zaliczać do wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów. Przez spłatę, z uwagi na mechanizm kredytu, który udostępniony został w rachunkach bieżących, rozumieją Państwo wszystkie wpływy na rachunki bankowe, w których został udzielony kredyt obrotowy, uzyskane aż do osiągnięcia kwoty równej kwocie wypłaconej w obu transzach dywidendy.

Po tej spłacie, środki pochodzące z udostępnionej linii kredytu odnawialnego będą przeznaczane na bieżącą działalność operacyjną Państwa Spółki, w związku z czym zamierzają Państwo zaliczać odsetki od kredytu obrotowego do kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych, z uwzględnieniem ograniczeń przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, w tym w szczególności w art. 15c ustawy o CIT.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia czy w związku z zaciągnięciem kredytu obrotowego, po spłacie (de facto zwróceniu) kwoty kredytu przeznaczonej na wypłatę obu transz dywidendy, mogą Państwo zaliczać odsetki od kolejnych transz tego kredytu do kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych, z uwzględnieniem ograniczeń przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, w tym w szczególności w art. 15c ustawy o CIT.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości, w pierwszej kolejności wskazać należy, że oceniając możliwość zaliczenia wydatku w postaci odsetek od kredytu do kosztów uzyskania przychodów, trzeba ustalić, na jaki cel zaciągnięty został kredyt. Z przepisów ustawy o CIT wynika bowiem, że tylko w odniesieniu do kredytu związanego z uzyskaniem przychodów bądź zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów można rozważać możliwość zaliczenia odsetek do kosztów uzyskania przychodów.

Zauważyć należy, że katalog kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów nie zawiera takiej kategorii jak wypłacana dywidenda. Zatem, w sytuacji, w której środki dostępne w ramach kredytu przeznaczane są na wypłatę dywidendy, wydatek ten należy przeanalizować pod kątem spełnienia ogólnych przesłanek uznania go za koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Z istoty dywidendy wynika, że jest ona dochodem z udziału w zyskach osoby prawnej, osiąganym przez udziałowców/akcjonariuszy spółki. Wypłata dywidendy stanowi zatem realizację zobowiązania, jakie spółka ma wobec udziałowca/akcjonariusza. Sama w sobie nie przyczynia się do osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów przez spółkę. Oznacza to, że wydatki poniesione przez spółkę w związku z wypłatą dywidendy nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów.

Tym samym, wydatki spółki w postaci odsetek od kredytu przeznaczonego na wypłatę dywidendy, jako związane z kategorią wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Natomiast wydatki dotyczące bieżącej działalności spółki, co do zasady, są związane z uzyskaniem lub zachowaniem (zabezpieczeniem) źródła przychodów. Tym samym, mogą być zaliczone do kosztów uzyskana przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Oznacza to, że w sytuacji, gdy spółka posiłkuje się kredytem, z którego finansowana jest jej bieżąca działalność, odsetki od tego kredytu (zapłacone lub skapitalizowane) mogą stanowić dla spółki koszty uzyskania przychodów.

Przenosząc powyższe na grunt Państwa sprawy, wskazać należy, że odsetki (zapłacone lub skapitalizowane) od wartości kredytu obrotowego przeznaczonego na bieżącą działalność Państwa Spółki – będą mogły stanowić koszty uzyskania przychodów, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z art. 15c ustawy o CIT.

W związku z tym, po spłacie (zwrocie) równowartości kwoty przeznaczonej na wypłatę (obu transz) dywidendy, Państwa Spółka będzie uprawniona do zaliczania zapłaconych (lub skapitalizowanych) odsetek od kolejnych transz kredytu przeznaczonego już na bieżącą działalność Spółki do kosztów uzyskania przychodów na zasadach ogólnych, z uwzględnieniem ograniczeń przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, w tym w szczególności w art. 15c ustawy o CIT.

Zatem, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych we wniosku wyroków sądów administracyjnych stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.