Interpretacja indywidualna z dnia 3 lutego 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT2.4011.686.2025.1.ŁS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 grudnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Podlega Pan – A.A – nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Jako osoba fizyczna, prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą, zgodnie z wpisem do CEIDG:

1. X,

2. Y.

Jest Pan czynnym podatnikiem VAT. W zakresie podatku dochodowego jest Pan opodatkowany na zasadach podatku liniowego w wysokości 19%. Prowadzone są księgi rachunkowe.

29 stycznia 2008 r. na podstawie umowy sprzedaży i ustanowieniu hipoteki (akt notarialny Rep. A (...)) zakupił Pan od osób fizycznych nieruchomość w A przy ul. B1 (Księga wieczysta (...), działka nr 1 o powierzchni (...) m kw., obręb (...)).

Właścicielem gruntu był pierwotnie Skarb Państwa. (...) 1983 r. Skarb Państwa oddał grunt w użytkowanie wieczyste na okres do roku 2023 osobom fizycznym, od których nieruchomość zakupił Pan w roku 2008.

W wyniku komunalizacji dokonanej w roku 1991, właścicielem gruntu została Gmina Miasto (...) i jest nim do chwili obecnej.

Przedmiotem zakupu wymienionej nieruchomości było prawo użytkowania wieczystego gruntu oraz prawo własności wybudowanego na działce nr 1 budynku usługowo-handlowego. Budynek ten wznieśli w latach osiemdziesiątych poprzedni użytkownicy wieczyści, zgodnie z zezwoleniem na budowę.

Prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości wygasło (...) 2023 r. Nie otrzymał Pan od Gminy Miasto (...) żadnej informacji o zbliżającym się terminie wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu i możliwości wystąpienia z wnioskiem o jego przedłużenie. Nie zdając sobie sprawy z nadchodzącego terminu wygaśnięcia tego prawa, nie złożył Pan w odpowiednim terminie wniosku o jego przedłużenie.

Przedmiotowa nieruchomość była wykorzystywana w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Znajdujące się w budynku lokale usługowe wynajmowane były obcym podmiotom.

Budynek, o którym mowa wyżej, był wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Jego wartość początkowa według stanu na dzień wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego, tj. (...) 2023 r., wynosiła 3 107 976,25 zł. Do tego samego dnia naliczone zostały dla celów podatkowych odpisy amortyzacyjne o łącznej wartości 2 380 228,86 zł. Podatkowa wartość netto budynku wyniosła według stanu na ww. dzień 727 747,39 zł.

Do ewidencji środków trwałych wprowadzono również wartość prawa użytkowania wieczystego gruntów. Według stanu na dzień jego wygaśnięcia, tj. (...) 2023 r., wartość początkowa prawa użytkowania wieczystego wynosiła 327 351,53 zł, wartość umorzenia księgowego 157 673,70 zł a wartość netto 169 677,83 zł. Prawo użytkowania wieczystego gruntów nie było amortyzowane dla celów podatkowych.

Po uzyskaniu informacji o wygaśnięciu prawa użytkowania wieczystego złożył Pan (...) 2023 r. w Urzędzie Miejskim w (...) wniosek o ponowne oddanie w użytkowanie wieczyste tej samej nieruchomości w A (działka nr 1, obręb (...), położona przy ul. B1).

(...) 2025 r. zawarte zostało pomiędzy Gminą Miasta (...) a Panem Porozumienie Nr (...), z którego wynika m.in., że:

-prawo użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej działkę nr 1 obszaru (...) m kw., obręb (...), objętej Księgą wieczystą nr (...), położonej przy ul. B1 w A, której użytkownikiem był Pan, wygasło (...) 2023 r.,

-w związku z wygaśnięciem prawa użytkowania wieczystego przysługuje Panu wynagrodzenie za budynek w wysokości 3 943 800 zł, zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w oparciu o zarządzenie Prezydenta Miasta (...) Nr (...) z dnia (...) 2025 r. i na podstawie sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego,

-przedmiotowa nieruchomość została przygotowana do zbycia na Pana rzecz jako byłego użytkownika wieczystego, przy czym jej wartość ustalona w oparciu o sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy wynosi 4 910 000 zł, z tego wartość gruntu 921 000 zł i wartość budynku 3 989 000 zł,

-ostateczna cena budynku, zaakceptowana przez Pana, po powiększeniu o koszty remontu przeprowadzonego przez Gminę Miasto (...) w roku 2025, została ustalona na kwotę 4 023 144,00 zł,

-oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości do dnia (...) 2082 r. nastąpi wraz ze sprzedażą położonego na niej budynku w drodze bezprzetargowej, zgodnie z uchwałą Rady Miasta (...) nr (...) z dnia (...) 2025 r.,

-wierzytelność przysługująca Gminie Miasto (...) z tytułu sprzedaży budynku zostanie skompensowana z wierzytelnością przysługującą Panu z tytułu wynagrodzenia za budynek.

Również (...) 2025 r. Gmina Miasto (...) i Pan podpisaliście Protokół warunków sprzedaży nieruchomości.

W tym protokole zostały potwierdzone warunki sprzedaży, w tym ustalenie ceny budynku na kwotę 4 023 144 zł i potwierdzenie, że sprzedaż budynku jest zwolniona z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług. Po dokonaniu potrącenia wierzytelności dopłaci Pan przelewem kwotę 79 344 zł (cena budynku 4 023 144 zł minus należne Panu wynagrodzenie za budynek 3 943 800 zł).

Zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami (...) 2025 r. nastąpiło oddanie w użytkowanie wieczyste przedmiotowej nieruchomości wraz z równoczesną sprzedażą położonego na niej budynku usługowo-handlowego.

Umowa oddania gruntu w użytkowanie wieczyste, umowa sprzedaży oraz ustanowienie służebności gruntowych spisana została w formie aktu notarialnego Rep. A Nr (...) przez Notariusza (...) w Kancelarii Notarialnej w (...). Cena budynku wyniosła 4 023 144 zł.

W umowie znalazły się też wszystkie inne postanowienia wynikające z Porozumienia Nr (...) z (...) 2025 r. oraz Protokołu warunków sprzedaży nieruchomości z (...) 2025 r., w tym ustalenie ceny sprzedaży budynku na rzecz Pana w wysokości 4 023 144 zł, dokonanie kompensaty należności Gminy Miasto (...) w wysokości ceny sprzedanego budynku i jej zobowiązania z tytułu należnego Panu wynagrodzenia za budynek w wysokości 3 943 800 zł. Różnicę w kwocie 79 344 zł zapłacił Pan przelewem na rachunek Gminy Miasto (...) przed zawarciem ww. wymienionej umowy w formie aktu notarialnego.

Pytania

1)Czy wynagrodzenie za budynek usługowo-handlowy w kwocie 3 943 800 zł przyznane Panu, zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, powinno być uznane przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za przychód z działalności gospodarczej, czy też może być potraktowane jako odszkodowanie zwolnione na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3 lub pkt 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z opodatkowania podatkiem dochodowym?

2)Jeżeli wynagrodzenie, o którym mowa w pytaniu nr 1, powinno być potraktowane nie jako odszkodowanie zwolnione z opodatkowania a jako przychód z działalności gospodarczej, to czy za koszt uzyskania tego przychodu może być uznana wartość podatkowa netto budynku ustalona na dzień wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu (wartość początkowa budynku pomniejszona o sumę dokonanych w ciężar kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych; wartość ta wynosi 727 747,39 zł)?

3)Jeżeli wynagrodzenie, o którym mowa w pytaniu nr 1, powinno być wykazane jako przychód z działalności gospodarczej, to czy za koszt uzyskania tego przychodu może być uznana wartość początkowa prawa użytkowania wieczystego gruntu, która nie była wcześniej amortyzowana dla celów podatkowych (wartość ta wynosiła 327 351,53 zł)?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem – w zakresie pytania nr 1 – przysługujące Panu w związku z wygaśnięciem prawa użytkowania wieczystego gruntu wynagrodzenie za budynek powinno być uznane, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako odszkodowanie, podlegające zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym.

Pana zdaniem – w zakresie pytania nr 2 – w przypadku gdyby wynagrodzenie, o którym mowa w pytaniu 1, musiałoby być potraktowane jako przychód z działalności gospodarczej, to podatkowa wartość netto budynku powinna stanowić koszt uzyskania tego przychodu.

Pana zdaniem – w zakresie pytania nr 3 – w przypadku gdyby wynagrodzenie, o którym mowa w pytaniu 1, musiałoby być potraktowane jako przychód z działalności gospodarczej, to wartość początkowa prawa użytkowania wieczystego gruntu powinna stanowić koszt uzyskania tego przychodu.

Uzasadnienie Pana stanowiska dotyczące pytania nr 1

Pana zdaniem za przyjęciem Pana stanowiska za prawidłowe, przemawiają niżej wymienione argumenty.

Pomimo faktu, że w art. 33 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami mówi się o „wynagrodzeniu”, to należna kwota ma w rzeczywistości charakter odszkodowania za utratę prawa własności budynku i jako takie powinno podlegać zwolnieniu od podatku dochodowego, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konkretnym przypadku, gdyby musiał Pan zapłacić podatek od należnego „wynagrodzenia”, poniósłby rzeczywistą stratę w wysokości 19% wartości należnej kwoty, której de facto nie otrzyma, gdyż należne mu „wynagrodzenie” zostało skompensowane z należnością Gminy Miasto (...) z tytułu sprzedaży budynku, którego właścicielem był do czasu wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu. Nadwyżkę ceny budynku nad kwotą wynagrodzenia, tj. 79 344 zł, już Pan zapłacił na rzecz Gminy. A dodatkowo musiałby Pan zapłacić podatek w wys. 19% z tytułu dochodu związanego z „wynagrodzeniem” za budynek. To byłoby niesprawiedliwe i sprzeczne z intencją ustawodawcy. Budynek już wcześniej został nabyty w 2008 r. przez Pana.

Cena została już wówczas zapłacona. I obecnie, posiadając ten sam budynek, niejako powtórnie musiałby Pan zapłacić za znaczną część wartości tego budynku. Poniósłby w rzeczywistości karę, zupełnie nieuzasadnioną, powodującą pomniejszenie znacznej wartości jego aktywów, utrudniające dalsze niezakłócone prowadzenie działalności gospodarczej. Tym bardziej, że od dochodu z działalności gospodarczej musiałby zapłacić dodatkowo daninę solidarnościową (4% dochodu) i składkę zdrowotną (4,9% dochodu, gdyż płaci Pan „liniowy” 19-procentowy podatek dochodowy). Byłoby to równoznaczne z niezwykle bolesnym zubożeniem Pana jako dotychczasowego użytkownika wieczystego.

Uważa Pan, że należne Panu „wynagrodzenie” stanowi ekwiwalent (rekompensatę) za utracone prawo własności budynku i tym samym należy je uznać za odszkodowanie zwolnione od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Należne „wynagrodzenie” powinno być równe wartości budynku ustalonej na dzień wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego, co wynika wyraźnie z drugiego zdania art. 33 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Opodatkowanie „wynagrodzenia” podatkiem dochodowym a w konsekwencji również daniną solidarnościową i składką zdrowotną spowodowałoby, że to „wynagrodzenie” nie byłoby równe wartości budynku a wyniosłoby zaledwie 72,1% wartości budynku, co z całą pewnością nie jest zgodne z intencją ustawodawcy. Opodatkowanie byłoby niezwykle krzywdzące i nielogiczne.

Samo pojęcie „wynagrodzenie” użyte w ustawie nie jest najważniejsze. Ważny jest sens ekonomiczny zastosowanych rozwiązań.

Również w Kodeksie cywilnym pojęcie „wynagrodzenie” występuje w różnym znaczeniu: jako ekwiwalent za korzystanie z cudzej rzeczy, jako wynagrodzenie za nakład pracy lub usługę ale też jako odszkodowanie pełniące funkcję kompensacyjną (np. art. 49, art. 231, art. 291, art. 294, art. 305, art. 591). I z taką funkcją kompensacyjną mamy do czynienia w niniejszym przypadku.

Uzasadnienie Pana stanowiska dotyczące pytania nr 2

Pana zdaniem nie może budzić wątpliwości, że w przypadku ewentualnego uznania należnego „wynagrodzenia” za przychód z działalności gospodarczej, podatkowa wartość netto budynku będzie stanowiła koszt uzyskania tego przychodu. Budynek był wykorzystywany w Pana prowadzonej działalności gospodarczej i w związku z tym podlegał amortyzacji podatkowej. Do dnia wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu, tj. do 25 lutego 2023 r., nie został całkowicie zamortyzowany. Wartość początkowa budynku wynosiła 3 107 976,25 zł, suma podatkowych odpisów amortyzacyjnych naliczonych do tego dnia wyniosła 2 380 228,86 zł a podatkowa wartość netto 727 747,39 zł.

Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z treści art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Wartość netto zbywanego środka trwałego nie jest wymieniona w art. 23 jako wyłączona z kosztów podatkowych. Wydatek związany z zakupem budynku w roku 2008 został dokonany z Pana własnych środków pieniężnych. Jeżeli więc „wynagrodzenie” za budynek miałoby być potraktowane jako przychód podatkowy, to podatkowa wartość budynku powinna być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów z Pana działalności gospodarczej. Cała transakcja związana z wygaśnięciem użytkowania wieczystego gruntu i przyznania „wynagrodzenia” za budynek byłaby analogiczna, jak w przypadku sprzedaży budynku.

Uzasadnienie Pana stanowiska dotyczące pytania nr 3

W przypadku gdyby wynagrodzenie, o którym mowa w pytaniu 1, musiałoby być potraktowane jako przychód z działalności gospodarczej, to Pana zdaniem wartość początkowa prawa użytkowania wieczystego gruntu powinna stanowić koszt uzyskania tego przychodu. Trzeba tu konsekwentnie zastosować analogię do sprzedaży budynku. Prawo użytkowania wieczystego gruntu zostało odpłatnie nabyte przez Pana w roku 2008. Nigdy nie było amortyzowane w ciężar kosztów podatkowych. Jego wartość podatkowa netto była więc równa wartości początkowej, wynosiła więc 327 351,53 zł.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntu nie może być uważane za koszt uzyskania przychodu. Ale jest jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia (na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy). A ewentualne opodatkowanie należnego „wynagrodzenia” za budynek oznaczałoby, że mamy w istocie z przychodem analogicznym do przychodu ze sprzedaży nieruchomości.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Brzmienie tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.

W myśl art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy:

Źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Stosownie zaś do art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących:

a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,

b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1500 zł,

c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych,

d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych

- wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

Z analizy przedstawionego opisu zdarzenia wynika, że jest Pan podatnikiem prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą, będącym czynnym podatnikiem VAT i opodatkowany liniowo 19%. Nabył Pan w 2008 r. od osób fizycznych prawo użytkowania wieczystego gruntu w A (działka nr 1, ul. B) oraz wybudowany na nim budynek usługowo-handlowy. Prawo użytkowania wieczystego wygasło (...) 2023 r. Nie złożył Pan wniosku o jego przedłużenie. Budynek i prawo użytkowania gruntu były wprowadzone do ewidencji środków trwałych. Budynek był amortyzowany dla celów podatkowych, jednak na dzień wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego nie został w pełni zamortyzowany, natomiast prawo użytkowania gruntu nie podlegało amortyzacji. W wyniku wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego przysługiwało Panu wynagrodzenie za budynek zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W 2025 r. zawarł Pan z Gminą Miasta (...) porozumienie oraz protokół sprzedaży, w wyniku czego prawo użytkowania wieczystego zostało Panu przyznane ponownie na okres do 2082 r., a budynek sprzedany Panu za 4 023 144 zł (po potrąceniu wynagrodzenia 3 943 800 zł dopłacono 79 344 zł).

Na tle powyższego powziął Pan wątpliwość, czy przyznane wynagrodzenie za budynek usługowo-handlowy powinno być kwalifikowane jako przychód z działalności gospodarczej podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym, czy też może być traktowane jako odszkodowanie zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 lub pkt 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w przypadku uznania tego wynagrodzenia za przychód z działalności gospodarczej czy można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu wartość netto budynku oraz wartość początkową prawa użytkowania wieczystego gruntu.

Wyjaśniam zatem, że zgodnie z art. 235 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071):

Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.

Stosownie do art. 235 § 2 Kodeksu cywilnego:

Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.

Na podstawie art. 239 § 2 pkt 4 Kodeksu cywilnego:

Jeżeli oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste następuje w celu wzniesienia na gruncie budynków lub innych urządzeń, umowa powinna określać wynagrodzenie należne wieczystemu użytkownikowi za budynki lub urządzenia istniejące na gruncie w dniu wygaśnięcia użytkowania wieczystego.

W myśl art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):

Użytkowanie wieczyste wygasa z upływem okresu ustalonego w umowie albo przez rozwiązanie umowy przed upływem tego okresu.

Z kolei zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

W razie wygaśnięcia użytkowania wieczystego na skutek upływu okresu ustalonego w umowie albo na skutek rozwiązania umowy przed upływem tego okresu, użytkownikowi wieczystemu przysługuje wynagrodzenie za wzniesione przez niego lub nabyte na własność budynki i inne urządzenia. Wynagrodzenie powinno być równe wartości tych budynków i urządzeń określonej na dzień wygaśnięcia użytkowania wieczystego. Za budynki i inne urządzenia wzniesione wbrew postanowieniom umowy wynagrodzenie nie przysługuje.

Wynikający z zacytowanego przepisu obowiązek wypłaty wynagrodzenia wynika z faktu, że z chwilą wygaśnięcia użytkowania wieczystego wygasa odrębna własność budynków i urządzeń na nich posadowionych.

Niewątpliwe zatem dotychczasowy użytkownik wieczysty, w stosunku do którego wygasło prawo użytkowania wieczystego, uzyskując wynagrodzenie za wzniesione przez niego lub nabyte na własność budynki i inne urządzenia osiąga przychód, rozumiany jako trwałe przysporzenie majątkowe o charakterze definitywnym.

Zgodnie zaś z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r. poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:

a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,

b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,

c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,

d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,

e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,

f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,

g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 29 ww. ustawy:

Wolne od podatku dochodowego są przychody uzyskane z tytułu odszkodowania wypłacanego stosownie do przepisów o gospodarce nieruchomościami lub z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie oraz z tytułu sprzedaży nieruchomości w związku z realizacją przez nabywcę prawa pierwokupu, stosownie do przepisów o gospodarce nieruchomościami; nie dotyczy to przypadków, gdy właściciel nieruchomości, o której mowa w zdaniu pierwszym, nabył jej własność w okresie 2 lat przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego bądź odpłatnym zbyciem nieruchomości za cenę niższą o co najmniej 50% od wysokości uzyskanego odszkodowania lub ceny zbycia nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie lub w związku z realizacją prawa pierwokupu.

Zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych objęte są odszkodowania lub zadośćuczynienia, w sytuacji gdy ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów lub też jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, z wyjątkiem wymienionych w lit. a-g tego przepisu.

Natomiast art. 21 ust. 1 pkt 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczy odszkodowań wypłacanych stosownie do przepisów o gospodarce nieruchomościami, jednak wyłącznie w przypadkach i na warunkach wskazanych w tym przepisie.

Przy czym pod pojęciem odszkodowania rozumie się świadczenie jakie należy się poszkodowanemu za wyrządzenie szkody od osoby, która tę szkodę wyrządziła lub ponosi za nią odpowiedzialność. Z kolei zadośćuczynienie to świadczenie polegające na naprawieniu szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszelkiego rodzaju dobrach chronionych przez prawo, związane najczęściej z doznaną krzywdą (uszczerbkiem niematerialnym).Natomiast wynagrodzenie to zapłata za wykonaną pracę lub za użytkowanie, korzystanie z cudzej własności.

Na gruncie przepisów prawa cywilnego pojęcia „wynagrodzenie” i „odszkodowanie” nie są synonimami. Oba pojęcia występują wielokrotnie w różnych instytucjach prawnych i nielogiczne byłoby traktować je jako synonimy. Ustawa o gospodarce nieruchomościami należność za budynki, których właścicielem był wieczysty użytkownik, określa mianem „wynagrodzenie”. Pojęcie to ma szerszy zakres niż „odszkodowanie” i w praktyce należy je interpretować w kontekście przepisów, w których zostało użyte, gdyż w Kodeksie cywilnym oba terminy nie mają definicji legalnej.

Powołany wcześniej przepis art. 33 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi m.in., że wynagrodzenie dla wieczystego użytkownika za wzniesione przez niego lub nabyte na własność budynki i inne urządzenia powinno być równe wartości tych budynków i urządzeń określonej na dzień wygaśnięcia użytkowania wieczystego. Wyrażenie „na dzień wygaśnięcia użytkowania wieczystego” wskazuje, że wartość tych budynków określana jest według cen z daty wygaśnięcia wieczystego użytkowania, a nie według zasady z art. 363 § 2 Kodeksu cywilnego dotyczącej sposobu ustalania odszkodowania, co wskazuje na odmienne traktowanie przez ustawodawcę tego świadczenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., sygn. akt IV CKN 421/01, LEX nr 83420).

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony stan faktyczny stwierdzam, że przyznane Panu wynagrodzenie za budynek usługowo-handlowy, o którym mowa w art. 33 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jest świadczeniem rodzajowo odmiennym od odszkodowań wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 oraz art. 21 ust. 1 pkt 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychód ten nie korzysta zatem ze zwolnień przewidzianych w tych przepisach, gdyż nie mieści się w ich zakresie przedmiotowym.

W konsekwencji otrzymane przez Pana wynagrodzenie stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż zostało uzyskane w związku z prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą oraz dotyczy składnika majątku wykorzystywanego w tej działalności i ujętego w ewidencji środków trwałych. Świadczenie to pozostaje w bezpośrednim związku funkcjonalnym z działalnością gospodarczą i stanowi ekwiwalent za przeniesienie własności budynku, który był składnikiem majątku tej działalności.

Odnosząc się natomiast do kwestii kosztów uzyskania przychodów należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zatem, aby uznać wydatek za koszt uzyskania przychodów, muszą być spełnione następujące warunki:

-poniesiony wydatek musi mieć bezpośredni lub pośredni wpływ na powstanie przychodu, lub mieć na celu zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów,

-wydatek nie może znajdować się w katalogu kosztów określonych w art. 23 ust. 1 ustawy,

-wydatek jest prawidłowo udokumentowany.

Kosztami uzyskania przychodu są więc wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku musi mieć wpływ na powstanie przychodu, ewentualnie na zwiększenie lub zabezpieczenie źródła tego przychodu.

W myśl zaś art. 22 ust. 8 ww. ustawy:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

Stosownie do art. 22a ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

1. Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

2. Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od przewidywanego okresu używania:

1) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej „inwestycjami w obcych środkach trwałych”,

2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,

3) składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością na podstawie umowy określonej w art. 23a pkt 1, zawartej z właścicielem lub współwłaścicielami tych składników - jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający

- zwane także środkami trwałymi;

4) tabor transportu morskiego w budowie (PKWiU ex 30.11).

W myśl art. 22c pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,

- zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Zatem, składnik majątku może zostać zaliczony do środków trwałych, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki:

•stanowi on własność lub współwłasność podatnika,

•został nabyty lub wytworzony we własnym zakresie,

•jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania,

•przewidywany okres używania tego składnika na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej jest dłuższy niż rok (decyzja w tym względzie należy do podatnika),

•składnik ten jest wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo został oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1 ww. ustawy.

Stosownie natomiast do art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.

Podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa środków trwałych. Szczegółowe zasady ustalania wartości początkowej zawarte są w art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W celu dokonywania odpisów amortyzacyjnych podatnik jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z wymogami określonymi w art. 22n ww. ustawy.

Z kolei art. 22h ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, że:

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 22h ust. 2 ww. ustawy:

Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.

Z powyższych przepisów wynika, że (co do zasady) wydatki poniesione przez podatnika na nabycie lub wytworzenie środków trwałych są rozliczane w czasie i podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej pośrednio, poprzez odpisy amortyzacyjne, dokonywane od wartości początkowej tych środków. Jednakże amortyzacji nie podlegają grunty i prawo wieczystego użytkowania.

Zgodnie natomiast z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, że:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:

a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,

b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,

c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

- wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.

Stosownie zaś do treści art. 24 ust. 2 pkt 1 zdanie 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Dochodem z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, wykorzystywanych na potrzeby działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej, jest przychód z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. b, a w pozostałych przypadkach dochodem lub stratą jest różnica między przychodem z odpłatnego zbycia a wartością początkową wykazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem pkt 2, powiększona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od tych środków i wartości.

Z powyższych przepisów wynika, że w sytuacji, gdy dojdzie do odpłatnego zbycia środka trwałego wykorzystywanego w działalności gospodarczej, kosztem uzyskania przychodu jest jego wartość początkowa pomniejszona o dokonane odpisy amortyzacyjne, tj. niezamortyzowana część wartości początkowej.

W analizowanym stanie faktycznym nie doszło do klasycznej sprzedaży budynku w drodze umowy cywilnoprawnej, to jednak wygaśnięcie prawa użytkowania wieczystego gruntu i wypłata wynagrodzenia za budynek na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wywołuje – w zakresie podatku dochodowego – skutki analogiczne do odpłatnego zbycia środka trwałego. W wyniku przekazania Gminie własności budynku doszło do uzyskania ekwiwalentu pieniężnego w postaci wynagrodzenia, którego wysokość odpowiadała wartości tego budynku.

W konsekwencji, przy ustalaniu dochodu z tego tytułu, zastosowanie znajduje mechanizm przewidziany w art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z tym może Pan do kosztów uzyskania przychodu zaliczyć niezamortyzowaną część wartości początkowej budynku usługowo-handlowego, ustaloną zgodnie z art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i wykazaną w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, pomniejszoną o dokonane do dnia uzyskania przychodu odpisy amortyzacyjne.

Podkreślić należy, że kosztem uzyskania przychodu nie jest wartość budynku ustalona na dzień wygaśnięcia prawa użytkowania wieczystego gruntu, o której mowa w art. 33 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, lecz wartość początkowa budynku przyjęta dla celów podatkowych w momencie wprowadzenia go do ewidencji środków trwałych, skorygowana o sumę dokonanych odpisów amortyzacyjnych.

Odnosząc się natomiast do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości początkowej prawa użytkowania wieczystego gruntu, która nie była wcześniej amortyzowana, wyjaśniam, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatki na nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntu, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, z wyłączeniem sytuacji, o których mowa w tym przepisie, tj. przy ustalaniu dochodu z odpłatnego zbycia tego prawa.

W analizowanej sprawie nie doszło jednak do odpłatnego zbycia prawa użytkowania wieczystego gruntu. Prawo to wygasło z mocy prawa z upływem okresu, na jaki zostało ustanowione, tj. z dniem 25 lutego 2023 r. Wygaśnięcie prawa użytkowania wieczystego nie jest czynnością prawną o charakterze odpłatnym, lecz zdarzeniem prawnym następującym z mocy prawa (ex lege).

Co istotne, wynagrodzenie przewidziane w art. 33 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczyło wyłącznie budynku na gruncie, a nie prawa użytkowania wieczystego gruntu. W zakresie prawa użytkowania wieczystego gruntu nie wystąpił przychód ani czynność odpłatna, z którą można byłoby powiązać rozpoznanie kosztów podatkowych.

Tym samym wartość początkowa tego prawa nie może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów w związku z uzyskanym przychodem.

Z tych że względów Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej nie mam możliwości weryfikacji prawidłowości wskazanych przez Pana wartości liczbowych, w szczególności wartości wynagrodzenia otrzymanego na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami, wartości początkowej budynku wykazanej w ewidencji środków trwałych oraz wysokości dokonanych odpisów amortyzacyjnych. Przepisy Ordynacji podatkowej nakładają na mnie obowiązek udzielenia interpretacji indywidualnej wyłącznie w zakresie oceny stanowiska wnioskodawcy co do zastosowania przepisów prawa podatkowego do przedstawionego zdarzenia przyszłego.

Prawidłowość wskazanych przez Pana danych liczbowych oraz przyjętego sposobu ich ustalenia może zostać zweryfikowana wyłącznie przez właściwy organ podatkowy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej albo czynności sprawdzających.

Tym samym niniejsza interpretacja indywidualna nie potwierdza prawidłowości wskazanych przez Pana wartości liczbowych ani dokonanych wyliczeń.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.