Interpretacja indywidualna z dnia 6 lutego 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT1.4011.832.2025.2.MN

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 października 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 13 stycznia 2026 r. (wpływ 16 stycznia 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(...) 2007 r. A.A wraz ze B.A zawarł z bankiem X., którego następcą prawnym jest Y., umowę nr (...) o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych denominowany w walucie obcej franka szwajcarskiego CHF na kwotę 104.612,24 CHF, z przeznaczeniem na sfinansowanie zakupu lokalu mieszkalnego – spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nr 1 położonego w A przy ul. B1.

Przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez małżonków w celu zaspokojenia osobistych potrzeb mieszkaniowych. Zaciągnięty kredyt został zabezpieczony hipoteką ustanowioną na własności lokalu mieszkalnego położonego w A przy ul. B1 m. 1.

(...) 2008 r. A.A i B.A zawarli z bankiem aneks do umowy nr (...), zgodnie z którym zwiększyli kwotę kredytu o 26.983,27 CHF. Wobec powyższego całkowita wysokość kredytu wyniosła 131.595,51 CHF. Kwota uzyskana z aneksu została przeznaczona w wysokości 40.000 PLN na refinansowanie wniesionego wkładu własnego oraz kwota 15.000 PLN na dowolny cel konsumpcyjny.

Powołując się na abuzywność klauzul z umowy kredytowej A.A oraz B.A wytoczyli przeciwko bankowi pozew indywidualny o ustalenie, że umowa kredytu hipotecznego nr (...) z (...) 2007 r. jest nieważna. A.A i B.A dochodząc nieważności umowy powołali się na brak precyzyjnego wskazania elementów stanowiących essentialia negotii umowy kredytu w rozumieniu art. 69 Prawa bankowego, tj. kwoty i waluty kredytu, których powodowie sami też nie są w żaden sposób określić po dokonaniu wypłaty kredytu. Dodatkowo wskazywali, że kwota oddana przez bank do dyspozycji kredytobiorców nie została jednoznacznie określona ani w zawartej umowie ani w podpisanym później aneksie do tejże umowy, czy regulaminie.

Strony w umowie w żaden sposób nie określiły jak faktycznie ma nastąpić przewalutowanie kwoty kredytu. Ani w umowie, ani w Regulaminie, ani w żadnym innym znanym kredytobiorcom, a więżącym bank dokumencie, nie określono zasad ustalania przez bank kursów walutowych. Kredytobiorcy wskazali, że w umowie znajdują się klauzule abuzywne odnoszące się do mechanizmów ustalania kursów walut oraz przejrzystości ryzyka kursowego. Bank jednostronnie ustalał kurs CHF, co znajdowało przełożenie na wysokość kredytu oraz rat. Kredytobiorcy nie mieli możliwości weryfikacji tych kursów. W rezultacie nie wiedzieli na jaką kwotę opiewa kredyt, ile mają rzeczywiście do spłaty i jak będą wyglądały raty. W świetle zawartej między stronami umowy rozmiar świadczenia banku zależał od ustalonego jednostronnie przez tenże bank kursu CHF. Kredytobiorcom nie wyjaśniono nie tylko jaki rodzaj kursu będzie stosowany, ale również dlaczego Bank stosował różnorodzajowe kursy waluty.

Umowa kredytu, która nie określała kwoty kredytu była nieważna i niemożliwa do wykonania. Dlatego też Wnioskodawca wystąpił o unieważnienie umowy o kredyt frankowy. 1 kwietnia 2025 r. przed Sądem Okręgowym w (...) w sprawie o sygn. (...) A.A i B.A zawarli z bankiem ugodę o następującej treści:

(...)

Wobec zawarcia ugody Sąd Okręgowy w (...) postanowieniem z (...) 2025 r. sygn. akt: (...) postanowił: umorzyć postępowanie w sprawie; zwrócić powodom kwotę 470 złotych opłaty od pozwu pomniejszonej o kwotę opłaty minimalnej.

Uzupełnienie wniosku

Bank wypłacił Pani oraz Pani byłemu mężowi, a zatem kredytobiorcom, kwotę w łącznej wysokości 24.500 zł (po 12.250 zł każdemu z kredytobiorców), gdyż kwota ta wynikała wprost z rozliczenia umowy kredytu, tj. wzajemnego rozliczenia należności kredytobiorców wobec banku i banku wobec kredytobiorców wynikających bezpośrednio z umowy kredytowej w wersji zmienionej w wyniku ugody. Nie jest to odrębna wypłata, która nie wynika wprost z wzajemnego rozliczenia należności kredytobiorców wobec banku i banku wobec kredytobiorców wynikających bezpośrednio z umowy kredytowej, w jej wersji zmienionej w wyniku ugody.

Kredytobiorcy w sprawie, która prowadzona była przed Sądem Okręgowym w (...) – (...), domagali się unieważnienia w całości przedmiotowej umowy kredytowej. W sytuacji ustalenia przez Sąd takiego stanu sprawy konieczne stałoby się wzajemne rozliczenie tej umowy kredytowej poprzez wzajemne dokonanie zwrotu otrzymanych świadczeń. Umowa kredytowa opiewa na kwotę 280.000 zł i taka też kwota została kredytobiorcom przez bank wypłacona. Do czasu zawieszenia przez Sąd płatności rat kredytowych, tj. do 19 grudnia 2023 r., kredytobiorcy wpłacili na rzecz banku tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych kwotę w łącznej wysokości304.785,13 zł.

Wobec takiego stanu sprawy bank wyszedł z propozycją polubownego rozwiązania sporu poprzez zawarcie rzeczonej ugody i tym samym dokonanie wzajemnych i ostatecznych rozliczeń.

Co istotne, w ugodzie strony zgodnie określiły, że „Bank dodatkowo – w terminie miesiąca od dnia zawarcia Ugody – wypłaci Kredytobiorcom kwotę 24.500 zł, w związku z rozliczeniem Umowy (...)”.

Kwota 24.500 zł, którą kredytobiorcy już otrzymali od banku, to zwrot środków, które zostały przez kredytobiorców wpłacone do banku tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych jako środki wpłacone do banku ponad wartość spłat należnych bankowi z tytułu umowy kredytu. Przy czym nie jest to wynagrodzenie za odstąpienie od dochodzenia roszczeń związanych z umową kredytową, ani również odszkodowanie od banku, czy też zadośćuczynienie z jakiegokolwiek tytułu.

Kwota 24.500 zł została wyliczona jako różnica między tym, co kredytobiorcy otrzymali od banku, a tym co wpłacili na rzecz banku dokonując wpłat rat kapitałowo-odsetkowych. Dla ustalenia tej wartości znaczenie miały kwoty jakie kredytobiorcy wpłacili do banku w trakcie spłaty kredytu.

7 kwietnia 2025 r. otrzymała już Pani wraz z byłym mężem kwotę 24.500, czyli po 12.250 zł każde z Państwa jako kredytobiorcy.

W pytaniu posługuje się Pani „kwotą zwrotu”, albowiem kwota 24.500 zł to środki wpłacone do banku ponad wartość spłat należnych bankowi z tytułu umowy kredytu, a zatem w ramach rozliczenia umowy kredytowej wobec kwestionowania jej ważności na drodze sądowej podlegające zwrotowi. Bank posługuje się zwrotem „wypłata” jako środki, które podlegają wypłaceniu ze strony banku na rzecz kredytobiorców w ramach dokonanych wzajemnych rozliczeń z tytułu zawartej umowy kredytowej.

Co prawda z treści ugody nie wynika wprost, z jakiego tytułu Bank dokonał zwrotu, jednakże kwota ta została uzgodniona w toku procesu negocjacji, a jej wysokość odpowiada i wynika bezpośrednio z wysokości nadpłaty kredytu. Bank wypłacił kredytobiorcom kwotę 280.000 zł. Kredytobiorcy spłacili zaś Bankowi kwotę 304.785,13 zł. Różnica między kwotą wypłaconą przez Bank na rzecz Kredytobiorców a kwotą spłaconą Bankowi wyniosła 24.785,13 zł.

Zatem dodatkowa kwota wypłacona przez Bank w ramach zawartej ugody jest nawet niższa niż powstała nadpłata. Zawarcie ugody skutkowało również umorzeniem postępowania sądowego toczącego się przed Sądem Okręgowym w (...). Z uwagi na chęć szybkiego zakończenia sporu sądowego kredytobiorcy zdecydowali się na zawarcie ugody z Bankiem.

Nadpłaciła Pani kredyt, bowiem do dnia zawarcia ugody spłaciła Pani kredyt w łącznej wysokości 304.785,13 zł. W przypadku unieważnienia umowy kredytu Bank byłby zobowiązany do zwrotu kwoty 24.785,13 zł kredytobiorcom.

W opisanej wyżej sytuacji po stronie kredytobiorców nie doszło do przysporzenia majątkowego. W związku z zawarciem ugody kredytobiorcy otrzymali zwrot środków pieniężnych, które wcześniej na mocy zawartej umowy kredytowej przekazali na rzecz banku z tytułu spłaty rat udzielonego kredytu.

Pani jako wnioskodawca wraz z pozostałym kredytobiorcą otrzymała środki, które były ekwiwalentem wydatków uprzednio poniesionych z własnych środków. Kwota otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowodowała więc faktycznego przyrostu w majątku kredytobiorców. Wypłata ta jest więc dla kredytobiorców neutralna podatkowo.

Pytanie

Czy wypłacona przez Bank kredytobiorcom kwota 24.500 zł (po 12.250 zł dla każdego z kredytobiorców) w wyniku zawartej ugody będzie dla kredytobiorców neutralna podatkowo, gdyż nie będzie stanowić przychodu podlegającego opodatkowaniu, ewentualnie czy będzie podlegać zaniechaniu poboru podatku dochodowego na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe?

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie wypłata przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego kredytu nie stanowi dla kredytobiorcy przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Nie ma zatem obowiązku zapłaty podatku od wypłaconej przez bank kwoty.

Kwota wypłacona przez bank w wyniku ugody z bankiem, odpowiadająca nadpłacie kredytu, jest neutralna podatkowo, gdyż nie stanowi przysporzenia majątkowego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.

Zgodnie z jego treścią opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają:

wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej – stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy – jest:

nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f – jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – są:

otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wśród nich znajduje się m.in. wymieniony w pkt 9 przychód z innych źródeł.

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się – stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy – w szczególności:

kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Skoro zatem – jak Pani wskazała – kwota wypłacona na Pani rzecz ma charakter zwrotu nadpłaconych przez Panią środków i kwota ta nie jest odszkodowaniem, zadośćuczynieniem ani innym podobnym świadczeniem, to kwota ta nie stanowi przychodu po Pani stronie. W analizowanej sprawie po Pani stronie nie dojdzie do powstania przysporzenia majątkowego, wobec tego zwrócona kwota nie jest przychodem podatkowym w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i jej uzyskanie nie skutkuje po Pani stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, ta interpretacja dotyczy tylko Pani. Nie wywołuje skutków prawnych dla Pani byłego męża, który w celu otrzymania interpretacji może złożyć odrębny wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.