Interpretacja indywidualna z dnia 11 lutego 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP3-2.4011.1049.2025.2.MN

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

28 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 24 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 18 grudnia 2025 r. (wpływ 30 grudnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1)Zainteresowana będąca stroną postępowania:

A.A.

2)Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

B.B.

Opis stanu faktycznego

29 sierpnia 2007 r. Pani A.A. oraz Pan B.B. zawarli z (…) Bank A. z siedzibą w (…) umowę nr (…) kredytu hipotecznego w walucie wymienialnej, (dalej „Umowa").

Bankiem, z którym zawarto umowę kredytu, był (…) Bank A. z siedzibą w (…), KRS (…). W dacie zawarcia Umowy podmiot ten prowadził działalność na podstawie ustawy Prawo bankowe i podlegał państwowemu nadzorowi właściwego organu, to jest Komisji Nadzoru Bankowego, a następnie Komisji Nadzoru Finansowego.

W 2010 r. (…) Bank A. z siedzibą w (…) został przejęty przez (…) Bank B. z siedzibą w (…) przy ul. (…), (…), zarejestrowany w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego przez Sąd Rejonowy (…) w (…) Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod nr KRS (…), (dalej „Bank”). (…) Bank B. z siedzibą w (…) jest bankiem krajowym działającym na podstawie Prawa bankowego i pozostaje pod bieżącym nadzorem Komisji Nadzoru Finansowego.

Przedmiotem Umowy było udzielenie kredytu w kwocie 1.499.063,71 PLN, która na etapie sporządzania umowy została przez Bank przeliczona na równowartość 668.777,03 CHF. Sposób przeliczenia wnioskowanej przez Wnioskodawców kwoty w PLN na równowartość w CHF nie został w Umowie doprecyzowany.

Celem kredytu było sfinansowanie kosztów zakupu nieruchomości na rynku wtórnym w (…), przy ul. (…), co wynika z ust. 4 Umowy.

Cel Umowy w samym tekście został wskazany w brzmieniu:

Kapitał kredytu został w całości przeznaczony na cel wskazany w Umowie, czyli na nabycie udziału wynoszącego 3/9 w nieruchomości obejmującej działkę nr (…) położonej w (…), przy ul. (…), dla której prowadzona jest księga wieczysta KW nr (…).

Wnioskodawcy nabyli lokal mieszkalny nr (…), wydzielony z tej nieruchomości aktem notarialnym Repertorium A (…), wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej.

Kredyt został w całości przeznaczony na nabycie jednej inwestycji mieszkaniowej. Nie został wykorzystany na jakąkolwiek inną inwestycję mieszkaniową, a Wnioskodawcy nie zaciągali innych kredytów hipotecznych na finansowanie tej nieruchomości.

Zabezpieczenie kredytu stanowiły hipoteki zwykłe oraz kaucyjne ustanowione na nieruchomościach należących do Wnioskodawców.

Spłaty kredytu były dokonywane w PLN, a od 2009 r. bezpośrednio w CHF.

Suma spłat dokonanych przez Wnioskodawców wyniosła 1.753.006,19 PLN, co oznacza, że Wnioskodawcy dokonali nadpłat ponad wypłacony kapitał w wysokości 253.942,48 PLN.

W związku z zakwestionowaniem ważności Umowy, Wnioskodawcy wnieśli pozew do Sądu Okręgowego w (…).

Sprawa z powództwa Wnioskodawców toczyła się pod sygn. (…).

21 października 2025 r. Wnioskodawcy oraz Bank zawarli Ugodę przed Sądem Okręgowym w (…) Wydział Cywilny, sygn. (…), zmieniającą umowę nr (…) (dalej „Ugoda”).

W Ugodzie wskazano jej cele w sposób następujący:

(N) zamiarem Banku i Kredytobiorcy jest polubowne rozstrzygnięcie sporu dotyczącego ważności oraz skuteczności Umowy lub niedozwolonego charakteru jej postanowień, a tym samym uchylenie niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy lub z wykonania świadczeń z Umowy, przez przyjęcie przewidzianych w Ugodzie rozwiązań;

(O) Kredytobiorca wyraża w tym celu dobrowolną i świadomą zgodę na zastąpienie postanowień Umowy, obejmujących warunki mogące potencjalnie zostać uznane za niedozwolone, postanowieniami niniejszej Ugody;

(P) ustępstwo po stronie Kredytobiorcy polega na tym, że Kredytobiorca odstępuje od dochodzenia od Banku roszczeń wywodzonych z zarzutu nieważności Umowy lub niedozwolonego charakteru postanowień Umowy w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej niniejszą Ugodą, w zamian za dokonanie zmian Umowy w sposób opisany w Ugodzie, w szczególności umorzenie zobowiązania Kredytobiorcy względem Banku i usunięcie niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy lub z wykonania świadczeń z Umowy.

Ustalenia zawartej Ugody są następujące:

1. Utrzymanie umowy w mocy i całkowite rozliczenie umowy:

Strony potwierdzają, że miały wolę zawarcia Umowy w dacie jej zawarcia, oraz oświadczają, że mają wolę utrzymania jej w mocy przez cały okres kredytowania, z uwzględnieniem zmian wynikających z niniejszej Ugody, w tym do jej całkowitego rozliczenia zgodnie z niniejszą Ugodą.

2. Zmiana waluty i salda kredytu:

2.1 Strony zgodnie postanawiają, że kwota zadłużenia z tytułu Umowy, wynosząca 288.295,55 CHF będzie przeliczona na walutę polską (PLN) po średnim kursie walut obcych ogłaszanym przez NBP ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień zawarcia Ugody.

2.2 Strony zgodnie postanawiają, że po przewalutowaniu zostanie dokonane umorzenie zadłużenia z tytułu kredytu, o którym mowa w ppkt 2.1.

2.3 Nazwa Umowy otrzymuje brzmienie:

„Umowa nr (…) kredytu hipotecznego w złotych”.

3. Zwolnienie z długu

3.1 Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w zakresie kwoty 1.322.296,37 PLN - na ww. kwotę składa się kwota 1.322.296,37 PLN kapitału bieżącego (nie wymagalnego), kwota 0,00 PLN kapitału przeterminowanego (wymagalnego), kwota 0,00 PLN odsetek zapadłych niespłaconych (wymagalnych), kwota 0,00 PLN odsetek zapadłych podwyższonych (wymagalnych). Kredytobiorca oświadcza, że to ww. zwolnienie z długu przyjmuje.

3.2 Strony postanawiają, że Bank dodatkowo wypłaci Kredytobiorcy kwotę 1.046 000,00 PLN, w związku z rozliczeniem Umowy na rachunek bankowy (...) w terminie miesiąca od dnia zawarcia Ugody.

3.3 Bank w związku z procesem toczącym się pod sygn. akt (…) oświadcza, że zwróci na rzecz Kredytobiorcy koszty procesu w tym koszty zastępstwa procesowego w wysokości 10.800,00 PLN na rachunek (...) należący do A.A. oraz kwotę 500,00 PLN na rachunek (...) należący do A.A. tytułem połowy opłaty od pozwu. Strony postanawiają, że Bank wypłaci ww. kwoty na rachunek bankowy w terminie 14 dni.

W następstwie zawarcia Ugody Bank ustalił wysokość pozostałego, niespłaconego zadłużenia Wnioskodawców na 288.295,55 CHF, które przeliczył na złote polskie według średniego kursu NBP, co dało kwotę 1.322.296,37 PLN.

Bank zwolnił Wnioskodawców z długu, to jest umorzył całość zadłużenia w wysokości 1.322.296,37 PLN.

W związku z rozliczeniem Umowy Bank wypłacił Wnioskodawcom 1.046.000,00 PLN.

W ramach zwrotu kosztów postępowania sądowego Bank przekazał Wnioskodawcom 10.800,00 PLN tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, oraz 500,00 PLN tytułem zwrotu połowy opłaty od pozwu.

Należy podkreślić, że na mocy Ugody Umowa została przewalutowana z CHF na PLN.

Ugoda nie zawiera innych, niż powyżej wskazane, informacji dotyczących sposobu rozliczenia Umowy przez Bank.

Na kwotę pozostałego do spłaty zadłużenia składają się wyłącznie raty kapitałowo odsetkowe, bez jakichkolwiek innych opłat o charakterze obligatoryjnym lub fakultatywnym, w szczególności bez opłat związanych z ubezpieczeniami.

Kwota wypłacona w związku z rozliczeniem Umowy obejmuje nadpłaty dokonane przez Wnioskodawców ponad udostępniony kapitał oraz część odsetek ustawowych za opóźnienie, które, według oceny Banku, przysługiwałyby Wnioskodawcom w razie zakończenia sporu na drodze sądowej. W toku negocjacji treści Ugody Bank wskazał, że wypłacona kwota nie stanowi odszkodowania ani wynagrodzenia za rezygnację Wnioskodawców z drogi sądowej.

Wnioskodawcy nie korzystali dotychczas z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego lub kredytów mieszkaniowych zabezpieczonych hipotecznie, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów z 20 grudnia 2024 r., zmieniającym rozporządzenie Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów, przychodów, związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102 z późn. zm.).

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

Wnioskodawcy wyjaśniają, że kredyt hipoteczny udzielony na podstawie Umowy z 29 sierpnia 2007 r. został zaciągnięty wyłącznie w celu sfinansowania zakupu jednej inwestycji mieszkaniowej, tj. nieruchomości położonej w (…) przy ul. (…), obejmującej działkę ewidencyjną nr (…), zabudowaną budynkiem mieszkalnym.

Zgodnie z Umową kredytu, jako kredytowaną nieruchomość wskazano udział wynoszący 3/9 części w nieruchomości obejmującej działkę nr (…), zaś przeznaczeniem kredytu było finansowanie kosztów zakupu tej kredytowanej nieruchomości na rynku wtórnym:

Jednocześnie Wnioskodawcy wskazują, że opis w Umowie kredytu odzwierciedla stan prawny istniejący w dacie zawarcia Umowy, tj. etap, w którym budynek mieszkalny nie był jeszcze przedmiotem wyodrębnionej własności lokali, a prawa do poszczególnych części budynku realizowane były w ramach współwłasności nieruchomości.

Kredyt został przeznaczony na zakup udziału wynoszącego 3/9 części w nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym, tj. udziału we współwłasności nieruchomości obejmującej działkę nr (…) przy ul. (…) w (…), co wynika z Umowy kredytu oraz dokumentów dotyczących transakcji nabycia, zgodnie z aktem notarialnym przedwstępnej umowy sprzedaży kredytowanej nieruchomości, repertorium A Nr (…):

Wnioskodawcy podkreślają, że nabyty udział stanowił podstawę do korzystania z części budynku odpowiadającej docelowemu lokalowi mieszkalnemu, a następnie, już po ustanowieniu odrębnej własności lokali, Wnioskodawcy nabyli prawo własności lokalu mieszkalnego nr (…) wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej.

W szczególności:

1. w 2007 r. przedmiotem finansowania i nabycia był udział 3/9 w nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym,

2. w 2014 r. doszło do zniesienia współwłasności poprzez ustanowienie odrębnej własności lokali, w następstwie czego Wnioskodawcy, pozostając w ustroju wspólności ustawowej małżeńskiej, uzyskali własność lokalu mieszkalnego nr (…) o powierzchni 210,70 m2, wraz z odpowiadającym mu udziałem w nieruchomości wspólnej: aktem notarialnym z 8 maja 2014 r. rep. (…) zniesiono współwłasność poprzez ustanowienie odrębnej własności lokali w taki sposób, że Wnioskodawcy na zasadach wspólności ustawowej małżeńskiej nabyli lokal mieszkalny nr (…) o łącznej powierzchni 210,70 m2 o wartości 1.500.000,00 PLN. Łączna wartość Nieruchomości wynosi 4.500.000,00 PLN. Działka o której mowa to działka budowlana.

W efekcie, choć formalnie kredyt finansował nabycie udziału we współwłasności, cel gospodarczy i mieszkaniowy kredytu był jednolity i sprowadzał się do sfinansowania nabycia jednego składnika majątku służącego zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawców, tj. części budynku odpowiadającej później wyodrębnionemu lokalowi mieszkalnemu nr (…).

Działka, o której mowa we wniosku, tj. działka ewidencyjna nr (…) o powierzchni 0,0596 ha, stanowi działkę budowlaną. W ewidencji gruntów wskazano sposób korzystania jako „B, tereny mieszkaniowe”, przy czym działka była zabudowana budynkiem mieszkalnym.

Udział w nieruchomości wspólnej oznacza udział w prawie własności tych części nieruchomości, które służą do wspólnego użytku właścicieli lokali, w szczególności udział w gruncie oraz w częściach wspólnych budynku, takich jak elementy konstrukcyjne, klatka schodowa, korytarze, instalacje, pomieszczenia i urządzenia służące wszystkim właścicielom.

Wnioskodawcy wskazują dodatkowo, że na etapie współwłasności, przed ustanowieniem odrębnej własności lokali, korzystanie z poszczególnych części budynku było określane w ramach ustaleń współwłaścicieli co do sposobu korzystania z nieruchomości. Z dokumentacji transakcyjnej wynikało, że udział Wnioskodawców wiązał się z prawem korzystania z określonych części budynku oraz przynależności, w tym części kondygnacji oraz pomieszczeń użytkowych i gospodarczych, a także garażu usytuowanego pod lokalem nr (…), zgodnie z aktem notarialnym przedwstępnej umowy sprzedaży kredytowanej nieruchomości, repertorium A Nr (…).

Wnioskodawcy wyjaśniają, że kredyt został zabezpieczony hipotecznie poprzez ustanowienie hipotek na prawie własności do lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lokalową, należącego do Wnioskodawców.

Zabezpieczenie ustanowiono na prawie własności do lokalu mieszkalnego nr (…), położonego w (…) przy ul. (…), przysługującym A.A. oraz B.B.

Dla wskazanego lokalu Sąd Rejonowy dla (…) Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą, założoną jako nowa księga wyodrębniona z KW nr (…).

Na opisanym prawie własności do lokalu ustanowiono:

1. hipotekę zwykłą w kwocie 563 585,00 CHF, jako zabezpieczenie wierzytelności z tytułu kredytu,

2. hipotekę kaucyjną do kwoty 59 950,80 CHF, jako zabezpieczenie odsetek oraz innych kosztów.

Tym samym kredyt został zabezpieczony hipotecznie na nieruchomości lokalowej, tj. prawie własności do lokalu mieszkalnego, nie zaś na prawie wieczystego użytkowania gruntu, spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu, ani prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej.

Wnioskodawcy potwierdzają, że zgodnie z zawartą Umową kredytu wszyscy kredytobiorcy, tj. A.A. oraz B.B., ponosili wobec banku odpowiedzialność solidarną za spłatę zobowiązania wynikającego z Umowy kredytu, tj. do pełnej wysokości zadłużenia, wraz z należnościami ubocznymi, na zasadach określonych w tej Umowie.

Wnioskodawcy wyjaśniają, że kwota 1.046.000,00 zł została im wypłacona przez Bank w związku z rozliczeniem Umowy kredytu na podstawie zawartej Ugody. Kwota ta miała charakter rozliczeniowy i stanowiła świadczenie wynikające z przyjętego przez Bank sposobu przeliczenia i zamknięcia rozliczeń stron w ramach Ugody.

Zgodnie z informacjami przedstawionymi we wniosku o interpretację, wypłata obejmowała:

1. zwrot środków wpłaconych przez Wnioskodawców ponad udostępniony kapitał, tj. kwot uznanych w rozliczeniu za nadpłatę,

2. część odsetek ustawowych za opóźnienie, które według stanowiska Banku mogłyby przysługiwać Wnioskodawcom w przypadku zakończenia sporu na drodze sądowej.

Bank w toku negocjacji Ugody wskazywał jednocześnie, że wypłacona kwota nie stanowi odszkodowania ani wynagrodzenia za rezygnację przez Wnioskodawców z dochodzenia roszczeń w postępowaniu sądowym.

Wnioskodawcy wskazują, że z przekazanych im informacji wynika, iż Bank wypłacił kwotę 1.046.000,00 zł jako łączną sumę obejmującą rozliczenie nadpłat oraz odsetek, przy czym Ugoda nie zawierała szczegółowego zestawienia, w jakich proporcjach kwota ta została podzielona na część zwracanych nadpłat i odsetek za opóźnienie.

Wnioskodawcy nie dysponują danymi pozwalającymi jednoznacznie wskazać:

1. jaka część wypłaty odpowiadała zwrotowi nadpłat ponad kapitał,

2. jaka część wypłaty odpowiadała odsetkom ustawowym za opóźnienie, ponieważ Bank nie przedstawił Wnioskodawcom szczegółowych wyliczeń stanowiących podstawę rozliczenia, a rozliczenia te miały charakter wewnętrzny po stronie Banku i nie zostały ujawnione w treści Ugody.

Wnioskodawcy wyjaśniają, że kwota nadpłat wskazana we wniosku, tj. 253.942,48 zł, została wyliczona na potrzeby wniosku na podstawie informacji, jakimi Wnioskodawcy dysponowali. Nie można jednak wykluczyć, że kwota nadpłaty przyjęta przez Bank w rozliczeniu Ugody była wyższa, w zależności od zastosowanego przez Bank sposobu przeliczeń, którego Wnioskodawcy nie znają i nie mają możliwości odtworzenia.

Podsumowując, wypłata 1.046.000,00 zł stanowiła łączny zwrot nadpłat ponad kapitał oraz wypłatę odsetek ustawowych za opóźnienie, natomiast szczegółowa struktura tej kwoty nie jest Wnioskodawcom znana z uwagi na brak przedstawienia przez Bank szczegółowych wyliczeń w Ugodzie ani w toku jej zawierania.

Wnioskodawcy wyjaśniają, że na podstawie zawartej ugody Bank zwrócił im: kwotę 10.800,00 PLN tytułem kosztów zastępstwa procesowego, oraz kwotę 500,00 PLN tytułem zwrotu połowy opłaty od pozwu.

Jednocześnie Wnioskodawcy wskazują, że zwrócone kwoty nie odpowiadały pełnym kosztom faktycznie przez nich poniesionym.

W szczególności:

1. kwota 10.800,00 PLN nie obejmuje wszystkich elementów kosztów, w tym kosztów pełnomocnictw, które co do zasady mogłyby zostać zasądzone w przypadku uwzględnienia powództwa w całości,

2. zwrot opłaty od pozwu nastąpił jedynie w części, tj. zwrócono 500,00 PLN, podczas gdy opłata od pozwu wynosiła łącznie 1.000,00 PLN,

3. faktyczne koszty obsługi prawnej i prowadzenia sprawy toczącej się od 2022 r. były wyższe niż kwota 10 800,00 PLN otrzymana od Banku na podstawie ugody.

Pytanie

Czy zawarcie Ugody pomiędzy Wnioskodawcami a Bankiem, na mocy której Bank umorzył pozostałą do spłaty część kredytu hipotecznego oraz wypłacił Wnioskodawcom kwoty z tytułu rozliczenia Umowy i zwrotu kosztów procesu, powoduje powstanie po stronie Wnioskodawców przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawców, kwota umorzonego długu wynikająca z zawartej z Bankiem Ugody nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych z uwagi na zastosowanie § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów, przychodów, związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102 z późn. zm.).

Środki pieniężne wypłacone Wnioskodawcom na mocy Ugody nie stanowią przychodu podatkowego w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, natomiast odsetki będące przedmiotem rozliczenia z Bankiem podlegają zwolnieniu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawców:

Skutki podatkowe w zakresie kwot umorzonych:

Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 102 ze zm. dalej również "Rozporządzenie”).

Powyższe zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a) inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. rozporządzenia.

Wnioskodawcy stoją na stanowisku, że spełniają wszystkie ustawowe warunki do zastosowania zaniechania poboru podatku dochodowego, o którym mowa w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. Umorzenie nastąpiło w ramach Ugody dotyczącej umowy kredytu zabezpieczonego hipoteką kaucyjną zawartej w dniu 29 sierpnia 2007 r. z (…) Bank A. Przedmiotem finansowania był wyłącznie cel mieszkaniowy, to jest nabycie lokalu mieszkalnego położonego przy ul. (…) w (…). Środki z kredytu zostały w całości przeznaczone na zakup jednej nieruchomości, tj. udziału wynoszącego 3/9 w nieruchomości, z której następnie wyodrębniono lokal Wnioskodawców, co potwierdza przeznaczenie kredytu na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych.

Wnioskodawcy podkreślają, że nie korzystali wcześniej z mechanizmu zaniechania poboru podatku dochodowego w odniesieniu do jakiejkolwiek innej umorzonej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zabezpieczonego hipotecznie. Brak uprzedniego skorzystania z tej preferencji eliminuje ryzyko kumulacji korzyści podatkowych wbrew intencjom rozporządzenia i przesądza o możliwości jego zastosowania w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawcy wskazują, że nie istnieją przeszkody do zastosowania zaniechania poboru podatku dochodowego w odniesieniu do umorzonej wierzytelności. Skoro umorzenie dotyczy kredytu hipotecznego udzielonego na cele mieszkaniowe, a wszystkie relewantne warunki wynikające z rozporządzenia zostały spełnione, po stronie Wnioskodawców nie powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Skutki podatkowe w zakresie kwot wypłaconych:

Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podlega jedynie taki przychód, który prowadzi do realnego przysporzenia majątkowego podatnika. W przypadku zwrotu kapitału, który uprzednio został wpłacony przez Wnioskodawcę na mocy umowy kredytowej, nie możemy mówić o uzyskaniu nowego dochodu. Środki te mają charakter zwrotu wpłat dokonanych wcześniej, co wyklucza je z kategorii przychodu podlegającego opodatkowaniu.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163):

Z przepisu tego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady - każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania.

Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei jest definiowany przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 ustawy:

Za przychody należy zatem uznać otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Z definicji przychodu można wywieść, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) - mają definitywny, a nie zwrotny charakter.

Natomiast instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe.

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Mając na względzie przytoczone przepisy i zasady opodatkowania, należy podkreślić, że kwoty wypłacone Wnioskodawcom przez Bank na podstawie Ugody stanowią zwrot środków uprzednio uiszczonych w wykonaniu umowy kredytu hipotecznego, powiększony o część odsetek ustawowych za opóźnienie, które przysługiwałyby w razie uwzględnienia powództwa przez sąd a także zwrot kosztów postępowania sądowego. Świadczenia te mają więc charakter restytucyjny, odtwarzają stan majątkowy sprzed wadliwego rozliczenia świadczeń z Umowy, nie kreują natomiast nowego, definitywnego przysporzenia po stronie Wnioskodawców. Rezygnacja z kontynuowania sporu sądowego w związku z zawarciem Ugody nie zmienia natury otrzymanych kwot, które pozostają zwrotem nienależnie pobranych lub nadpłaconych środków oraz kosztów procesu.

W konsekwencji nie dochodzi do zwiększenia majątku Wnioskodawców w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ brakuje cechy definitywności i bezzwrotności przysporzenia. Zwrot kapitału, który uprzednio został przez podatnika wydatkowany na spłatę rat kredytowych, nie stanowi przychodu podatkowego.

Analogicznie zwrot kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego i połowy opłaty od pozwu, jest jedynie kompensatą poniesionych wydatków, a zatem nie prowadzi do realnego przyrostu majątkowego. Skoro świadczenia te nie mieszczą się w pojęciu przychodu, nie podlegają klasyfikacji do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT, określanego jako „inne źródła". Wypłaty dokonane przez Bank są zatem neutralne podatkowo.

W zakresie uznanych przez Bank roszczeń Wnioskodawców o odsetki ustawowe za opóźnienie zastosowanie znajduje art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT. Przepis ten przewiduje zwolnienie z opodatkowania odsetek z tytułu nieterminowej wypłaty należności, które same w sobie nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, są z niego zwolnione albo w stosunku do których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Skoro podstawowe świadczenie, którego dotyczą odsetki, nie stanowi przychodu, to również wypłacone odsetki za opóźnienie korzystają ze zwolnienia przedmiotowego. W rezultacie całość świadczeń otrzymanych przez Wnioskodawców na podstawie Ugody pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja organów podatkowych i orzecznictwo

W interpretacji indywidualnej z 6 marca 2024 r. (sygn. 0112-KDIL2-1.4011.37.2024.2.MKA), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że zwrot środków pieniężnych wynikający z zawartej ugody, które wcześniej zostały przekazane na spłatę części rat kredytu hipotecznego, nie stanowi przyrostu majątku. Wynika to z faktu, że zwrot jest ekwiwalentem poniesionych wcześniej wydatków. W związku z tym wypłata tego zwrotu jest neutralna podatkowo na gruncie PIT.

Tożsame stanowisko organ zajął przykładowo również w piśmie z 18 kwietnia 2025 r. (sygn. 0115-KDIT1.4011.104.2025.2.DB).

W interpretacji indywidualnej z 7 maja 2025 r. (sygn. 0112-KDIL2-1.4011.149.2025.l.KP) Dyrektor KIS potwierdził, że odsetki ustawowe wypłacone przez bank w ramach ugody, jako odsetki za opóźnienie od należności, która sama nie stanowi przychodu podatkowego (zwrot nadpłaconych rat i opłat kredytowych), korzystają ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o PIT. Skoro zwrot świadczeń nie podlega opodatkowaniu, to również odsetki od tego zwrotu są wolne od podatku, a po stronie banku nie powstaje obowiązek sporządzenia PIT-11 z tego tytułu.

Ponadto, w interpretacji indywidualnej z 8 sierpnia 2024 r. (sygn. 0112-KDIL2- 1.4011.570.2024.3.DJ), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, kwota wypłacana w związku z ugodą zawieraną z bankiem jest neutralna podatkowo, ponieważ stanowi zwrot środków pieniężnych wpłaconych na rzecz banku na poczet kapitału oraz odsetek, spłacając raty kapitału. Organ podkreśla, że otrzymanie środków będących ekwiwalentem wydatków wcześniej poniesionych z własnych środków nie powoduje przyrostu w majątku i tym samym nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniem PIT.

Podobnie w interpretacji indywidualnej z 26 lutego 2025 r. (sygn. 0112-KDIL2- 1.4011.64.2025.l.MKA), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że wypłata tzw. „kwoty dodatkowej” przez bank w ramach zawartej ugody, bez względu na podstawę jej otrzymania, która nie przekracza łącznej kwoty uprzednio wpłaconej przez kredytobiorcę na poczet spłaty kredytu mieszkaniowego, nie stanowi przysporzenia majątkowego. Organ wskazał, że skoro wypłacona kwota mieści się w nadpłaconych przez podatnika środkach ponad kwotę uzyskanego kapitału, jej otrzymanie nie prowadzi do powstania dochodu w rozumieniu ustawy o PIT. W konsekwencji, wypłata ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i jest neutralna podatkowo.

Mając na względzie powyższe, należy uznać stanowisko Wnioskodawców za prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:

Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

• pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
• pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Źródła przychodów

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Wskazali Państwo, że na podstawie podpisanej ugody doszło do umorzenia pozostałej do spłaty części kredytu oraz wypłaty kwoty z tytułu rozliczenia kredytu i zwrotu kosztów procesu.

Wypłata określonej kwoty

Ugoda – jako jeden z typów umów – regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.

Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.

Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.

Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.

Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Państwa skutki podatkowe z tytułu wypłaty określonej kwoty

Z opisu sprawy wynika, że w wyniku ugody otrzymają Państwo zwrot nadpłat ponad wypłacony kapitał.

W przypadku zwrotu środków pieniężnych, które klient wcześniej wpłacał do Banku tytułem umowy kredytu - taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika – ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie Kredytobiorcy nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot nadpłaconych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty zaciągniętego kredytu.

Taka wypłata jest dla kredytobiorcy neutralna podatkowo – po jego stronie nie powstaje przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Tym samym – z tytułu tego zwrotu nie będzie na Państwu ciążył obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.

W tym zakresie Państwo stanowisko jest prawidłowe.

Skutki podatkowe wypłaty odsetek

Odnosząc się do kwestii odsetek ustawowych za opóźnienie należy wskazać, że instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 ustawy Kodeks cywilny, zgodnie z którym:

Na podstawie art. 481 § 2 Kodeksu cywilnego:

Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu. Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach, w odniesieniu do odsetek, możliwość zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje wyłącznie wówczas, gdy przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.

Ustawą z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadzono art. 21 ust. 1 pkt 95b, który ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2021 r.

Zgodnie z ww. przepisem:

Przepis art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalnia z opodatkowania wszelkie odsetki za opóźnienie wypłacone w związku ze świadczeniami, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Skoro zwrot nadpłat nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone z tego tytułu odsetki podlegają zwolnieniu z opodatkowania na mocy art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Skoro odsetki te korzystają ze zwolnienia, to z tytułu wypłaty tych odsetek nie będzie ciążył na Państwu obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zatem w kwestii wypłaty odsetek Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Skutki podatkowe zwrotu kosztów procesu

Zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):

Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy:

Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:

Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:

W tym miejscu wyjaśniam, że zgodnie z przepisem art. 95 § 1 i 2 ustawy Kodeks cywilny:

Na podstawie art. 96 ww. ustawy:

W myśl art. 104 ustawy Kodeks postępowania cywilnego:

Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1228 ze zm.):

W myśl natomiast art. 5 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:

Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego i opłaty od wniesionego pozwu) mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu ww. kosztów nie przewyższała faktycznie poniesionych przez powoda wydatków.

Skoro kwota zwrotu nie będzie przewyższać kosztów faktycznie przez Państwa poniesionych, to zwrot ten nie będzie stanowić po Państwa stronie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Państwa stanowisko w tym zakresie jest prawidłowe.

Umorzenie wierzytelności

Odrębną kwestią jest umorzenie wierzytelności, które następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.

Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy Kodeks cywilny:

Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Tym samym, umorzoną Państwu kwotę wierzytelności z tytułu zaciągniętego kredytu należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zaniechanie poboru podatku

Jednakże zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102) w aktualnie obowiązującym brzmieniu zmienionym Rozporządzeniem Ministra Finansów z 20 grudnia 2024 r. (Dz. U. 2024 poz. 1912):

Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:

Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:

Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:

Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:

1.kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;

2.kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;

3.kredyt był zabezpieczony hipotecznie;

4.kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.

Państwa skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności

Jedną z przesłanek do skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie kredytu na wydatki na cele mieszkaniowe.

Z opisu sprawy wynika, że kredyt został przez Państwa zaciągnięty na zakup udziału w działce zabudowanej budynkiem mieszkalnym.

Rozporządzenie Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, w ust. 3 pkt 3 odsyła do art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. katalogu wydatków mieszkaniowych.

W literze c) tego przepisu zostało wymienione m.in. nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje również, jaki grunt jest gruntem pod budowę budynku mieszkalnego, uprawniający do skorzystania z ww. zwolnienia.

W celu doprecyzowania tego pojęcia należy zatem odwołać się do przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.).

Zgodnie z art. 2 pkt 12 tej ustawy:

Wskazali Państwo, że działka, o której mowa we wniosku stanowi działkę budowlaną, a w ewidencji gruntów wskazano sposób korzystania jako tereny mieszkaniowe.

Zatem zakup działki budowlanej zabudowanej budynkiem mieszkalnym z kredytu wymienionego w rozporządzeniu daje prawo do zaniechania w związku z umorzeniem wierzytelności.

Wskazali Państwo również, że zakup udziału w działce zabudowanej budynkiem mieszkalnym wiązał się także z prawem korzystania z określonych części budynku oraz przynależności, w tym: części kondygnacji oraz pomieszczeń użytkowych i gospodarczych, a także garażu.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia lokalu mieszkalnego, zatem dla zdefiniowania tego pojęcia należy odwołać się do przepisów ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048 ze zm.).

Zgodnie z art. 2 ust. 2 tej ustawy:

Natomiast w myśl art. 2 ust. 4 ww. ustawy:

Z powyższego wynika, że do lokalu mieszkalnego mogą przynależeć inne pomieszczenia.

W sytuacji, gdy pomieszczenia typu miejsce postojowe, garaż czy np. komórka lokatorska są ściśle powiązane z lokalem mieszkalnym i nie stanowią odrębnej nieruchomości uregulowanej odrębną księgą wieczystą, wówczas można przyjąć, że jako całość stanowią lokal mieszkalny mieszczący się w katalogu wydatków, o którym mowa w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z opisu sprawy nie wynika, aby posiadali Państwo odrębne prawo własności do pomieszczeń przynależnych, a jedynie prawo korzystania z określonych części budynku oraz przynależności, w tym części kondygnacji, pomieszczeń użytkowych i gospodarczych oraz garażu.

Wobec powyższego – skoro nie nabyli Państwo prawa własności do pomieszczeń przynależnych, a jedynie prawo korzystania z tych pomieszczeń, które było związane z zakupem udziału w działce zabudowanej budynkiem mieszkalnym – to zakup ten mieści się w katalogu wydatków, o których mowa w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W konsekwencji, z tytułu umorzenia kredytu zaciągniętego na ten cel mogą Państwo skorzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych i nie będą Państwo zobowiązani do zapłaty podatku z tego tytułu.

W tej kwestii Państwa stanowisko również jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazuję, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pani A.A. (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.