Interpretacja indywidualna z dnia 23 lutego 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB3-2.4012.928.2025.2.MGO

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 20 stycznia 2026 r. (wpływ 26 stycznia 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. sp. z o.o. (A. lub Wnioskodawca) prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie destylowania, rektyfikowania i mieszania alkoholi, produkcji pozostałych niedestylowanych napojów fermentowanych, a także sprzedaży hurtowej napojów alkoholowych.

Z uwagi na bogate doświadczenie w branży alkoholowej, Wnioskodawca planuje rozszerzenie przedmiotu swojej działalności o świadczenie usług marketingowych dotyczących napojów alkoholowych, tj. wina i alkoholi mocnych (powyżej 18%). Wnioskodawca nie zamierza zajmować się marketingiem piwa.

W ofercie Wnioskodawcy będzie znajdowało się wyłącznie prowadzenie działań marketingowych w mediach społecznościowych - portalach … na dedykowanych profilach marek napojów alkoholowych (konta …). Działania te będą polegały na publikowaniu na tych profilach postów w formie grafik lub filmów zawierających znaki towarowe napojów alkoholowych. Dostęp do materiałów opublikowanych na tych profilach będą mieli wyłącznie zarejestrowani, pełnoletni użytkownicy serwisów … i ...

Dodatkowo, A. będzie oferować przygotowanie i publikowanie tzw. postów sponsorowanych, które będą wyświetlać się, również poza dedykowanymi profilami marek napojów alkoholowych, wszystkim, zarejestrowanym użytkownikom … lub … w określonej grupie wiekowej, której dolna granica nie byłaby niższa niż 18 lat i o zainteresowaniach związanych z tematyką alkoholową.

W uzupełnieniu do wniosku wskazali Państwo, że oferowaliby usługę w postaci opracowania koncepcji marketingowej i przygotowania komunikacji (postów sponsorowanych) w mediach społecznościowych zawierających obrazy i krótkie filmy. Projekty obrazów oraz scenariusze filmów byłyby opracowywane przez Spółkę, natomiast ich wykonanie byłoby zlecane profesjonalnym grafikom i domom produkcyjnym. Po och otrzymaniu Państwo publikowaliby osobiście w mediach społecznościowych (… i …) posty zawierające ww. materiały. Posty zawierałyby etykietę „post sponsorowany”.

Treść postów sponsorowanych będą ustalali pracownicy Państwa działu marketingu pod nadzorem odpowiedniego menadżera.

Każdy z postów sponsorowanych będzie zawierał krótki opis odnoszący się do konkretnego produktu z portfolio A. lub innego producenta. Pod opisem będzie zamieszczany obraz lub krótki film. W każdym z tych materiałów będą widniały znaki towarowe napojów alkoholowych umieszczone na określonym tle lub w scence rodzajowej. Często napoje te będą prezentowane przez osoby znane. Wizerunki tych osób prezentujących marki napojów alkoholowych będą znajdowały się na grafikach lub w filmach promocyjnych.

Posty sponsorowane często będą związane z Państwa działalnością, a zatem będą na nich znaki towarowe marek należących do Spółki.

Planują Państwo jednak świadczenie usług marketingowych również na rzecz klientów zewnętrznych, więc w wielu przypadkach na postach sponsorowanych będą znajdować się znaki towarowe marek alkoholowych należących do innych producentów.

Będą Państwo ponosić odpowiedzialność za treść postów sponsorowanych.

Będą Państwo pobierać wynagrodzenie od swoich klientów za oferowanie i publikowanie postów sponsorowanych. Będzie ono obejmowało osobną opłatę za przygotowanie koncepcji marketingowej, a osobną za każdy stworzony i opublikowany post sponsorowany.

Pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 20 stycznia 2026 r.)

Czy w świetle przedstawionego zdarzenia przyszłego będą Państwo zobowiązani na podstawie art. 13² ust. 1 u.w.t.p.a. do wnoszenia opłaty w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynikającej z tej usługi?

Państwa stanowisko w sprawie (doprecyzowane w piśmie z 20 stycznia 2026 r.)

Nie będą Państwo zobowiązani na podstawie art. 13² ust. 1 u.w.t.p.a. do wnoszenia opłaty w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynikającej z tej usługi.

W Państwa ocenie, odpowiedź na zadane pytanie powinna być negatywna. Nie będą Państwo podmiotem świadczącym usługę będącą reklamą napojów alkoholowych. Działania Państwa nie będą bowiem stanowiły „reklamy” napojów alkoholowych.

Definicja „reklamy napojów alkoholowych” została zawarta w art. 2⁽¹⁾ ust. 1 pkt 3 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (u.w.t.p.a.) i zakłada, że jest nią „publiczne rozpowszechnianie znaków towarowych napojów alkoholowych [...] służące popularyzowaniu znaków towarowych napojów alkoholowych”.

Przez określenie „publiczne” należy rozumieć takie, które jest skierowane do nieograniczonego, z góry nieokreślonego kręgu odbiorców (D. E. Harasimiuk, 3.2.1.2. Reklama napojów alkoholowych [w:] Zakazy reklamy towarów w prawie europejskim i polskim, Warszawa 2011, wyrok WSA w Łodzi z 6 listopada 2012 r., I SA/Ld 1080/12). W związku z tym, a contrario za dozwoloną należy uznać tzw. reklamę niepubliczną, a zatem przekaz skierowany do ograniczonego kręgu osób, a jeśli to możliwe, do zindywidualizowanego, z góry określonego adresata (M. Koszowski [w:] I. Niżnik-Dobosz, M. Koszowski, Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Komentarz, LEX/ el. 2022, art. 13⁽¹⁾, nb. 49). Jak wskazuje się w doktrynie, ,,[nie ma przy tym znaczenia liczba odbiorców, do których jest adresowany [przekaz - przyp. wł], jak również okoliczność, czy został w jakiś sposób zindywidualizowany, spersonalizowany, a więc czy ma charakter indywidualnej, prywatnej korespondencji. Istotne jest jedynie stwierdzenie, czy krąg odbiorców został z góry określony. W przypadku reklamy on-line warunki te są spełnione w przypadku indywidualnie adresowanego mailingu, a także serwisu internetowego, którego treść jest dostępna wyłącznie dla zarejestrowanych użytkowników” (Z. Okoń, Marketing i sprzedaż on-line napojów alkoholowych, Prawo Nowych Technologii 2008, nr 3, s. 20-27).

Podobne stanowisko zostało wyrażone przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z 17 kwietnia 2018 r., IV KK 296/17. O ile SN postrzega Internet za miejsce publiczne, to zauważa, że znajdujące się tam treści będą miały charakter publiczny, jeżeli będą opublikowane w witrynie ogólnodostępnej, którą może odwiedzić każdy użytkownik Internetu. Jednakże „w przypadku […] reglamentacji dostępu przez właściciela witryny loginem i hasłem, miejsce takie traci status publicznego, albowiem pozostaje dostępne dla ograniczonej tylko ilości użytkowników”.

Co istotne, do takiego stanowiska przychylała się …. W liście skierowanych do „…” wskazała, że „o ile można wchodzić w polemikę co do tych reklam, które, chociaż umieszczone na …, wyświetla się również niezalogowanym użytkownikom, to taki przypadek, w którym reklama wyświetla się wyłącznie po rejestru profilu na portalu, można byłoby uznać za reklamę o ograniczonym dostępie przekazu, a zatem nie w pełni realizującą ustawowy wymóg” (zob. artykuł prasowy z 14 stycznia 2022 r. pt. „…”, opublikowany w …).

Przez „rozpowszechnianie” należy rozumieć czynienie czegoś powszechnie dostępnym, czy ogólnie znanym. O ile na gruncie u.w.t.p.a. brak jest szerszych rozważań na ten temat, to było ono przedmiotem wielu wypowiedzi doktryny i orzecznictwa w kontekście przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. Przedmiotem debaty było, czy istotą rozpowszechniania jest uzyskanie dostępu do treści przez nieograniczony krąg odbiorców, czy takie jej udostępnienie, aby istniała możliwość swobodnego i nieograniczonego dostępu do tej treści. Należy zauważyć, że na gruncie Kodeksu karnego ustawodawca posługuje się zarówno pojęciem „rozpowszechniania”, jak i „publicznego rozpowszechniania”. Nie ulega wątpliwości, że drugie z tych pojęć jest węższe znaczeniowo. Z tego względu słusznie wskazuje się, że „jeżeli weźmie się pod uwagę, że w doktrynie prawa karnego znamienia „publicznie" używa się dla określenia sytuacji, w której dany przekaz może dotrzeć do nieograniczonego liczbowo kręgu osób, to przez „publiczne rozpowszechnianie rozumieć należy jedynie przypadki, w których dana treść może zostać udostępniona bez żadnego ograniczenia kręgu jej odbiorców. Innymi słowy „publiczne rozpowszechnianie” nie obejmuje przypadków, w których z daną treścią może się zapoznać określony krąg odbiorców, chociażby znaczny liczebnie” (M. Bielski [w:] Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część I. Komentarz do art. 117-211a W. Wróbel, A. Zoll, Warszawa 2017, art. 202, nt. 24).

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że planowana przez Państwo działalność nie będzie polegała na „publicznym rozpowszechnianiu” znaków towarowych napojów alkoholowych. Materiały marketingowe nie będę bowiem publikowane w witrynach ogólnodostępnych, do których nieograniczony dostęp ma każdy użytkownik Internetu. Wręcz przeciwnie - materiały te będą publikowane na dedykowanych profilach marek alkoholowych w mediach społecznościowych …i ... Większość znajdujących się na tych portalach treści jest dostępna wyłącznie dla zarejestrowanych użytkowników. Dostęp do nich jest więc reglamentowany loginem i hasłem. Dostępne będą wyłącznie dla pełnoletnich użytkowników, a więc nie wyświetlą się żadnemu użytkownikowi Internetu, który nie jest jednocześnie pełnoletnim użytkownikiem … i ... Będą one zatem kierowane do ograniczonego kręgu odbiorców - pełnoletnich użytkowników … i ...

Powyższe uwagi w zakresie ograniczenia kręgu odbiorców dotyczą również postów sponsorowanych. Treści te będą się wyświetlać wyłącznie osobom zainteresowanych tematyką alkoholową w określonym przedziale wiekowym, którego dolna granica nie będzie niższa niż 18 lat. Będą one więc dostępne wyłącznie dla zarejestrowanych użytkowników. Nie ma przecież możliwości, aby … czy … mogły zweryfikować wiek użytkownika Internetu, który nie jest zarejestrowanym użytkownikiem tych serwisów. Informacje te podaje się bowiem przy założeniu konta. Nie ma przy tym znaczenia liczba wyświetleń ww. treści. Przekaz ten nie musi być bowiem zindywidualizowany do konkretnych osób. Wystarczające jest, że krąg odbiorców został zawężony i z góry określony. Ustalenie tego kręgu do użytkowników … lub … w określonej grupie wiekowej i o zainteresowaniach związanych z tematyką alkoholową spełnia te wymagania.

Opłacie wynikającej z art. 13⁽²⁾ ust. 1 u.w.t.p.a. podlegają wyłącznie „podmioty świadczące usługę będącą reklamą napojów alkoholowych”. Mając na uwadze wcześniej rozważania, należy stwierdzić, że Państwo nie mogą zostać uznani za taki podmiot. Usługi, które planują Państwo wykonywać, nie będą bowiem polegały na „reklamie napojów alkoholowych” w rozumieniu art. 2⁽¹⁾ ust. 1 pkt 3 u.w.t.p.a. Nie będą więc Państwo zobowiązani do wnoszenia ww. opłaty.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 13² ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2151 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Podmioty świadczące usługę będącą reklamą napojów alkoholowych wnoszą opłatę w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynikającej z tej usługi.

W myśl art. 13² ust. 2 ustawy:

Podmioty, o których mowa w ust. 1, sporządzają zbiorczą deklarację miesięczną według wzoru określonego na podstawie ust. 4 i składają ją w terminie do 20. dnia miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym upłynął termin na wystawienie faktury, zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług, na wynagrodzenie lub jego część.

Art. 13² ust. 3 ustawy stanowi, że:

Deklaracje, o których mowa w ust. 2, składa się do urzędu skarbowego, przy pomocy którego wykonuje swoje zadania naczelnik urzędu skarbowego właściwy na podstawie ust. 1a dla podmiotu, o którym mowa w ust. 1.

Treść art. 2¹ ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi stanowi słowniczek pojęć, którymi posługuje się ustawodawca. W przedmiotowym słowniczku ustawodawca dokonuje tzw. legalnej wykładni definicji pojęć istotnych, ważnych dla danej regulacji ustawowej. W analizowanym przepisie szczególne znaczenie ma zwrot zawarty na samym początku art. 2¹ ust. 1 „użyte w ustawie określenia oznaczają”, z czego pośrednio wynika, iż ich definicje zostały sporządzone przede wszystkim dla potrzeb cyt. ustawy, jako względnie samodzielnej regulacji ustawowej i przenoszenie ich znaczenia na grunt innych ustaw nie może odbywać się w sposób automatyczny. W tym przedmiocie należy stosować podejście systemowe, uwzględniające specyfikę merytoryczną i ewentualny zakres odesłań tych innych ustaw szczególnych do aktów.

Definicję pojęcia reklamy napojów alkoholowych zawiera art. 2¹ ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Reklama napojów alkoholowych oznacza publiczne rozpowszechnianie znaków towarowych napojów alkoholowych lub symboli graficznych z nimi związanych, a także nazw i symboli graficznych przedsiębiorców produkujących napoje alkoholowe, nieróżniących się od nazw i symboli graficznych napojów alkoholowych, służące popularyzowaniu znaków towarowych napojów alkoholowych; za reklamę nie uważa się informacji używanych do celów handlowych pomiędzy przedsiębiorcami zajmującymi się produkcją, obrotem hurtowym i handlem napojami alkoholowymi.

Z literalnej wykładni art. 13² ust. 1 cyt. ustawy wynika, że obowiązek uiszczania opłat dotyczy tylko tych podmiotów, które (zgodnie z definicją reklamy napojów alkoholowych) reklamę rozpowszechniają (rozmieszczają na bilbordach, na łamach gazet, nadają przez radio i TV, itd.), nie zaś wykonują same prace pomocnicze towarzyszące procesowi reklamy. Zazwyczaj reklama ma na celu skłonienie do nabycia lub korzystania z określonych towarów czy usług, popierania określonych spraw lub idei.

Definicja zawarta w cyt. ustawie w istotny sposób rozszerza powszechnie ugruntowane w orzecznictwie pojęcie reklamy, za której element charakterystyczny uznaje się element namowy, perswazji nabycia tego a nie innego towaru, oddziaływania na emocje odbiorcy.

Tymczasem definicja zamieszczona w cyt. ustawie za reklamę uważa każdą rozpowszechnianą publicznie informację. Z tak sformułowanej definicji można wnioskować, że każde działanie zmierzające do publicznego rozpowszechniania znaków towarowych napojów alkoholowych uznaje się za reklamę napojów alkoholowych. Z zakresu tego ustawodawca wyłączył tylko informacje używane do celów handlowych pomiędzy przedsiębiorcami zajmującymi się produkcją, obrotem hurtowym i handlem napojami alkoholowymi. Reklama napojów alkoholowych jest działaniem w celu uczynienia towaru ogólnie znanym wśród szerokiego kręgu odbiorców.

Zatem zgodnie z powyższą definicją reklamy napojów alkoholowych, obowiązek odprowadzenia opłaty, o którym mowa w art. 13² ustawy, dotyczy takich podmiotów, które w jakikolwiek sposób reklamują markę alkoholu lub nazwę i logo firmy produkującej alkohol. Obowiązek ten winien dotyczyć przede wszystkim mediów (telewizji, radia, prasy), ale również firm świadczących usługi reklamy zewnętrznej (np. na billboardach, słupach reklamowych). Opłatą mogą być także objęte hipermarkety, kina, firmy transportowe, restauracje, lokale gastronomiczne i hotele, o ile udostępniają przestrzeń lub czas dla publicznej reklamy alkoholu. Reklama spełnia swoją definicję, gdy jest udostępniona publicznie.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność gospodarczą m.in. w zakresie destylowania, rektyfikowania i mieszania alkoholi, produkcji pozostałych niedestylowanych napojów fermentowanych, a także sprzedaży hurtowej napojów alkoholowych. Planują Państwo rozszerzenie przedmiotu swojej działalności o świadczenie usług marketingowych dotyczących napojów alkoholowych, tj. wina i alkoholi mocnych (powyżej 18%). Nie zamierzają Państwo zajmować się marketingiem piwa. W Państwa ofercie będzie znajdowało się wyłącznie prowadzenie działań marketingowych w mediach społecznościowych - portalach … i … na dedykowanych profilach marek napojów alkoholowych (konta profesjonalne …). Działania te będą polegały na publikowaniu na tych profilach postów w formie grafik lub filmów zawierających znaki towarowe napojów alkoholowych. Dostęp do materiałów opublikowanych na tych profilach będą mieli wyłącznie zarejestrowani, pełnoletni użytkownicy serwisów … i ... Dodatkowo, będą Państwo oferować przygotowanie i publikowanie tzw. postów sponsorowanych, które będą wyświetlać się, również poza dedykowanymi profilami marek napojów alkoholowych, wszystkim, zarejestrowanym użytkownikom … lub … w określonej grupie wiekowej, której dolna granica nie byłaby niższa niż 18 lat i o zainteresowaniach związanych z tematyką alkoholową. Treść postów sponsorowanych będą ustalali pracownicy Państwa działu marketingu pod nadzorem odpowiedniego menadżera. Każdy z postów sponsorowanych będzie zawierał krótki opis odnoszący się do konkretnego produktu z portfolio A. lub innego producenta. Pod opisem będzie zamieszczany obraz lub krótki film. W każdym z tych materiałów będą widniały znaki towarowe napojów alkoholowych umieszczone na określonym tle lub w scence rodzajowej. Często napoje te będą prezentowane przez osoby znane. Wizerunki tych osób prezentujących marki napojów alkoholowych będą znajdowały się na grafikach lub w filmach promocyjnych. Będą Państwo ponosić odpowiedzialność za treść postów sponsorowanych. Będą Państwo pobierać wynagrodzenie od swoich klientów za oferowanie i publikowanie postów sponsorowanych. Będzie ono obejmowało osobną opłatę za przygotowanie koncepcji marketingowej, a osobną za każdy stworzony i opublikowany post sponsorowany.

Mając na uwadze przywołane przepisy oraz opis sprawy należy stwierdzić, że Państwa działania polegające na przygotowaniu i publikowaniu postów zawierających znaki towarowe marek alkoholu w serwisach … i … będzie stanowiło reklamę napojów alkoholowych w rozumieniu art. 2¹ ust. 1 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, ponieważ wypełnia wszystkie elementy ustawowej definicji, tj. polega na publicznym rozpowszechnianiu znaków towarowych napojów alkoholowych. Przepis ten obejmuje bowiem nie tylko klasyczną reklamę w postaci bezpośredniej zachęty do nabycia, lecz również samo publiczne eksponowanie znaku towarowego, symbolu graficznego lub nazwy producenta alkoholu. Jeżeli zatem post zawiera rozpoznawalny znak towarowy alkoholu i jest rozpowszechniany w ramach odpłatnej kampanii marketingowej, to jego celem jest budowanie świadomości marki, utrwalanie jej wizerunku oraz oddziaływanie promocyjne na odbiorców, co mieści się w ustawowym pojęciu reklamy.

Odnosząc się do Państwa argumentacji należy wskazać, że przymiot „publiczności” w rozumieniu art. 2¹ ust. 1 pkt 3 ustawy należy interpretować szeroko, zgodnie z utrwalonym w prawie administracyjnym znaczeniem pojęcia „publiczny”, jako skierowany do nieoznaczonego indywidualnie kręgu odbiorców, a nie wyłącznie do nieograniczonej liczby osób. O publicznym charakterze przekazu decyduje brak personalizacji w sensie prawnym (brak oznaczenia konkretnych adresatów imiennie) oraz potencjalna dostępność dla szerokiej zbiorowości, a nie techniczne kryteria selekcji stosowane przez nadawcę lub operatora platformy. W przypadku postów publikowanych w serwisach … i … odbiorcy nie są indywidualnie określeni przez nadawcę – komunikat kierowany jest do każdej osoby spełniającej ogólne kryteria kampanii (np. wiek 18+, zainteresowania), przy czym krąg tych osób jest zmienny, otwarty i liczbowo znaczny. Taka zbiorowość ma charakter anonimowy i nieoznaczony, co wypełnia przesłankę „publiczności”.

Nie ma również znaczenia fakt, że dostęp do treści wymaga uprzedniej rejestracji i zalogowania się do danego serwisu. Rejestracja w serwisie społecznościowym nie tworzy relacji prywatnej między nadawcą a odbiorcą, lecz stanowi standardowy warunek techniczny korzystania z medium o charakterze masowym. Podobnie dostęp do programu telewizyjnego wymaga posiadania odbiornika, a do prasy – jej nabycia; nie pozbawia to jednak przekazu przymiotu publicznego. Kluczowe jest to, że nadawca nie kontroluje indywidualnie grona odbiorców, a komunikat może zostać wyświetlony każdej osobie spełniającej ogólne parametry kampanii.

Dodatkowo należy podkreślić potencjalny i dynamiczny charakter rozpowszechniania treści w mediach społecznościowych. Post może być udostępniany dalej, komentowany, zapisywany, a jego zasięg może ulegać zwielokrotnieniu w wyniku mechanizmów algorytmicznych. Oznacza to, że przekaz funkcjonuje w przestrzeni komunikacji społecznej w sposób porównywalny z innymi środkami masowego przekazu. Publiczny charakter wynika z samej struktury medium – jest ono zaprojektowane jako platforma komunikacji społecznej, a nie jako kanał wymiany prywatnej korespondencji.

Argumentem przemawiającym za uznaniem przymiotu „publiczności” jest także cel regulacji ustawowej. Ustawa zmierza do ograniczenia ekspozycji społeczeństwa na przekazy promujące alkohol. Gdyby przyjąć, że reklama kierowana do szerokiej grupy pełnoletnich użytkowników Internetu nie ma charakteru publicznego wyłącznie z powodu zastosowania narzędzi targetowania, prowadziłoby to do iluzoryczności zakazu i umożliwiałoby jego obchodzenie poprzez techniczne zawężanie odbiorców. Wykładnia funkcjonalna i celowościowa nakazuje zatem traktować masową komunikację internetową jako publiczną, jeżeli spełnia kryterium anonimowego i nieoznaczonego kręgu adresatów.

W konsekwencji posty zawierające znaki towarowe alkoholu, kierowane do ogólnej kategorii pełnoletnich użytkowników serwisów … i …, mają charakter publiczny, ponieważ są rozpowszechniane w przestrzeni komunikacji społecznej, do nieoznaczonego personalnie i potencjalnie szerokiego kręgu odbiorców, bez istnienia relacji indywidualnej między nadawcą a adresatem, co wypełnia przesłankę „publicznego” rozpowszechniania w rozumieniu ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Nie można zatem uznać, że Państwa działania nie będą stanowić reklamy napojów alkoholowych w rozumieniu ww. ustawy.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że z tytułu świadczenia opisanych we wniosku usług będzie ciążył na Państwu obowiązek uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13² ust. 1 ustawy w wysokości 10% podstawy opodatkowania podatkiem VAT świadczonych usług, bowiem – jak wyżej wskazano - będą Państwo podmiotem świadczącym usługi będące reklamą napojów alkoholowych w rozumieniu art. 2¹ ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy.

Tym samym Państwa stanowisko uznano za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.