Interpretacja indywidualna z dnia 20 lutego 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB2-1.4010.614.2025.1.DKG

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 grudnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia czy Wnioskodawca jest uprawniony, na podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy CIT, do obniżenia stawek amortyzacyjnych w odniesieniu do poprzednich lat podatkowych, które nie są objęte przedawnieniem zobowiązania podatkowego, dla środków trwałych amortyzowanych metodą liniową.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

A (dalej: "Wnioskodawca" lub "Spółka") jest spółką kapitałową podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Spółka jest członkiem B, będącej podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych zgodnie z przepisem art. 1a Ustawy CIT.

Wnioskodawca dokonuje odpisów amortyzacyjnych od wykorzystywanych w działalności gospodarczej środków trwałych, stosując metodą liniową amortyzacji, o której mowa w art. 16h Ustawy o CIT.

Wnioskodawca stosuje obecnie stawki amortyzacyjne nie wyższe niż te wynikające z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącego Załącznik nr 1 do Ustawy o CIT (dalej: „Wykaz”).

W stosunku do wszystkich lub wybranych środków trwałych Wnioskodawca planuje obniżyć stawki amortyzacyjne z Wykazu „wstecz”, tzn. w odniesieniu do poprzednich lat podatkowych, które nie są objęte przedawnieniem zobowiązania podatkowego.

Obniżenie stawek amortyzacyjnych będzie miało skutek od początku danego roku podatkowego, za który stawki te zostaną obniżone. W konsekwencji, w danym roku podatkowym, w którym zostaną obniżone stawki amortyzacyjne, zastosowanie będzie mieć jedna stawka amortyzacyjna względem ww. środków trwałych.

Spółka nie wykorzystuje środków trwałych w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym.

Pytanie

Czy Wnioskodawca jest uprawniony, na podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy CIT, do obniżenia stawek amortyzacyjnych w odniesieniu do poprzednich lat podatkowych, które nie są objęte przedawnieniem zobowiązania podatkowego, dla środków trwałych amortyzowanych metodą liniową?

Państwa stanowisko w sprawie

Wnioskodawca jest uprawniony, na podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy CIT, do obniżenia stawek amortyzacyjnych w odniesieniu do poprzednich lat podatkowych, które nie są objęte przedawnieniem zobowiązania podatkowego, dla środków trwałych amortyzowanych metodą liniową.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

1)

Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 Ustawy CIT, co do zasady, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m.

Stosownie do treści art. 16a ust. 1 Ustawy CIT amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Na podstawie art. 16f ust. 1 Ustawy CIT, podatnicy dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Z kolei, w świetle art. 16i ust. 1 Ustawy CIT, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie oraz zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.

Zgodnie z art. 16i ust. 5 Ustawy CIT, podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawki amortyzacyjne dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

Prawo do obniżenia stawek amortyzacyjnych dotyczy jedynie stawek podanych w Wykazie, a zatem dotyczy wyłącznie amortyzacji liniowej

2)

Przepisy Ustawy CIT nie regulują wprost tego, czy w przypadku podjęcia przez podatnika decyzji o stosowaniu podwyższonych stawek amortyzacyjnych, zmiana może zostać dokonana również wstecznie, tj. poprzez korektę uprzednio dokonywanych odpisów amortyzacyjnych według stawek wynikających z Wykazu.

W ocenie Wnioskodawcy, z literalnego brzmienia art. 16i ust. 5 zdanie 2 Ustawy CIT można jednak wnioskować, że podatnicy mogą zmieniać (obniżać) stawki amortyzacyjne:

- albo począwszy od miesiąca, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji,

- albo od pierwszego miesiąca jakiegokolwiek następującego po nim roku podatkowego.

Należy bowiem zauważyć, że art. 16i ust. 5 Ustawy CIT wyraża generalną zasadę zezwalającą podatnikom na obniżanie stawek amortyzacyjnych stosowanych w odniesieniu do środków trwałych. Jednocześnie ustawodawca nie przewiduje w tym zakresie żadnych dodatkowych obostrzeń, w szczególności nie wskazuje w jakichkolwiek regulacjach obowiązujących na gruncie Ustawy CIT, że zmiana wysokości stawek amortyzacyjnych musi następować każdorazowo od pierwszego miesiąca roku podatkowego następnego po roku bieżącym. W przywołanym art. 16i ust. 5 Ustawy CIT, ustawodawca określił jedynie „punkty w czasie”, od których można dokonywać zmiany stawek amortyzacyjnych, a tym samym momenty, od których zmiana stawek amortyzacyjnych zaczyna odnosić skutki prawne. A zatem, w ocenie Spółki, zmiany stawek amortyzacyjnych można dokonać zarówno „na bieżąco” (tzn. zmieniając stawki amortyzacyjne w odniesieniu do przyszłych okresów), jak i „wstecz” (tzn. za okresy wcześniejsze), z uwzględnieniem terminu przedawnienia.

Jednocześnie, w ocenie Spółki, ww. przepis wprowadza zasadę, iż zmieniona stawka powinna mieć zastosowanie w całym roku podatkowym. Oznacza to, iż nie jest możliwe stosowanie stawki z Wykazu przez kilka miesięcy danego roku podatkowego, a następnie zmienionej stawki przez pozostałe miesiące tego roku.

Powyższe wnioski oparte są o literalne brzmienie art. 16i ust. 5 ustawy o CIT. Należy przy tym podkreślić, że w doktrynie prawa podatkowego ugruntowane jest podejście, iż w procesie wykładni przepisów prawa podatkowego pierwszeństwo ma wykładnia językowa (zob. np. Żurawik A., Wykładnia w prawie gospodarczym wyd. 1, 20211 czy Dzwonkowski H. Interpretacje podatkowe. Analiza instrumentów prawnych w zakresie udzielania informacji o stosowaniu przepisów prawa daninowego, Wyd. 1, 20232).

Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. II FSK 1413/19, w którym wskazał, iż:

„Z językowego znaczenia ww. regulacji wynika, że podatnicy mogą obniżyć stosowane stawki zaczynając od miesiąca (rozliczenia za ten miesiąc) - rozumianego jako punkt w czasie - w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ich ewidencji lub od pierwszego miesiąca któregokolwiek z następnych lat podatkowych”.

Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 stycznia 2024 r., sygn. II FSK 545/21 wskazał:

„Odkodowując normę prawną wyrażoną w art. 16i ust. 5 PDOPrU należy zatem przyjąć, że istotny jest skutek dokonania określonej zmiany stawki amortyzacyjnej rozciągający się na cały rok podatkowy. Innymi słowy omawiana zmiana stawki amortyzacyjnej liczona jest od "pierwszego miesiąca" danego roku podatkowego (czas teraźniejszy), a sformułowanie "każdego następnego roku podatkowego" należy rozumieć jako samą możliwość dokonania zmiany stawki amortyzacyjnej w odniesieniu do roku wcześniejszego.”.

3)

Na prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy wskazuje również treść uzasadnienia projektu nowelizacji Ustawy CIT, w szczególności dotyczącego nowelizacji art. 16i ust. 5 Ustawy CIT (druk sejmowy nr 411 z 17 kwietnia 2002 r.), w którym wskazano, że:

„Zgodnie z założeniami pakietu (...) wprowadzono też możliwość zmniejszenia stawek amortyzacyjnych z Wykazu w dowolnej wysokości oraz w wybranym przez podatnika momencie. Taka zmiana podyktowana była koniecznością dostosowania ustaw podatkowych z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie o rachunkowości oraz stworzenia mocniejszego instrumentu polityki podatkowej prowadzonej przez podatników. Podatnicy będą mogli w okresie ponoszenia strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania”3.

Jednocześnie, w tym kontekście warto też zwrócić uwagę, iż w wyroku NSA z dnia 7 sierpnia 2025 r., sygn. II FSK 1477/22 wskazano, iż:

„Nie zawsze jest możliwe oszacowanie ewentualnej wysokości straty podatkowej, zwłaszcza straty osiąganej na przestrzeni kilku lat. W konsekwencji, osiągnięcie celu regulacji art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p., o którym mowa w uzasadnieniu projektu nowelizacji u.p.d.o.p., możliwe jest niejednokrotnie jedynie w drodze zmiany stawki amortyzacji wstecz i korekty deklaracji podatkowej.” (podkreślenie Wnioskodawcy).

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że gdyby intencją ustawodawcy było to, żeby zmiany stawek były dokonywane wyłącznie począwszy od miesiąca, następującego po miesiącu, w którym środki trwałe zostaną wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca roku następującego po roku bieżącym - czyli brak możliwości zmiany stawek amortyzacyjnych „wstecz” - to przepis art. 16i ust. 5 Ustawy CIT zd. drugie musiałby brzmieć nieco inaczej, np.: "Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego po roku bieżącym.”.

4)

Jednocześnie, należy również zwrócić uwagę na art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej, który dopuszcza możliwość dokonania korekty uprzedniego samoobliczenia podatku przez podatnika, o ile nie występuje wyraźnie uregulowany w ustawie podatkowej wyjątek wyłączający uprawnienie dokonania takiej korekty, przy czym każdorazowo granicą prawa do dokonania korekty deklaracji jest przedawnienie zobowiązania podatkowego.

W świetle powyższego, trzeba zauważyć, iż art. 16i ust. 5 Ustawy CIT nie wprowadza ani zakazu dokonywania korekty deklaracji podatkowej (z uwagi na zmianę stawki amortyzacji dokonaną „wstecz"), ani bezpośredniego zakazu dokonywania zmian stawek amortyzacji za lata wcześniejsze. Niewątpliwie, gdyby ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie takiego zakazu, to powinien uczynić to w sposób niebudzący wątpliwości w ustawie. Tego rodzaju ograniczeń nie można domniemywać (zob. analogicznie NSA w wyroku z dnia 9 lipca 2025 r., sygn. II FSK 1477/22).

5)

Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, brak przepisów szczególnych w zakresie wyłączenia prawa zarówno (i) dokonywania zmian stawek amortyzacji za lata wcześniejsze, (ii) jak również do dokonywania korekty deklaracji podatkowej (z uwagi na zmianę stawki amortyzacji dokonaną „wstecz”) wskazuje na to, iż możliwe jest dokonywanie tych zmian „wstecz”, z ograniczeniem jednak do okresów, które na moment zmiany nie uległy przedawnieniu.

6)

Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane w licznych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym m.in. w:

- wyroku z dnia 18 lutego 2025 r., sygn. II FSK 633/22,

- wyroku z dnia 19 marca 2025 r., sygn. II FSK 856/22;

- wyroku z dnia 7 maja 2025 r.; sygn. II FSK 1028/22;

- wyroku z dnia 9 lipca 2025 r., sygn. II FSK 1373/22,

- wyroku z dnia 7 sierpnia 2025 r., sygn. II FSK 1477/22.

- wyroku z dnia 25 stycznia 2024 r., sygn. akt II FSK 545/21,

- wyroku z dnia 16 lutego 2024 r., sygn. akt II FSK 708/21,

- wyroku z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. akt II FSK 1413/19

oraz w interpretacjach indywidualnych organów podatkowych, w tym m.in. w:

- interpretacji z dnia 21 maja 2025 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.184.2021.9.S/KW,

- interpretacji z dnia 26 czerwca 2025 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.519.2021.11.JG,

- interpretacji z dnia 21 października 2025 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.217.2021.10.S/AG/AP,

- interpretacji z dnia 30 października 2025 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.508.2021.9.AW,

- interpretacji z dnia 10 kwietnia 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.232.2020.9.MF,

- interpretacji z dnia 29 maja 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.409.2020.10.AW,

- interpretacji z dnia 26 lipca 2022 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.222.2017.11.S.SO/AG.

Wnioskodawca jest świadomy, że przedstawione powyżej wyroki sądowe i interpretacje indywidualne organów podatkowych nie posiadają waloru ochronnego w stosunku do Wnioskodawcy, jednak ze względu na tożsamość stosowanych regulacji prawa podatkowego, stanowią potwierdzenie ugruntowanej linii interpretacyjnej sądów administracyjnych i organów podatkowych i mogą zostać potraktowane jako wskazówki interpretacyjne w opisanym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym przedstawionym w niniejszym wniosku.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2805 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”):

Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a osiągnięciem przychodu związku przyczynowo-skutkowego, czyli wykazanie, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego zabezpieczenie lub zachowanie.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Treść powyższego przepisu oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.

Przy czym, wysokość dokonywanych podatkowo odpisów amortyzacyjnych ma istotne znaczenie dla powstania obowiązku podatkowego na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a tym samym wywiera wpływ na wysokość płaconego podatku, zaliczek na podatek dochodowy, czy też straty podatkowej.

Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:

W myśl art. 16f ust. 3 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 16h ust. 2 ustawy o CIT:

Dodatkowo zauważyć należy, że zgodnie z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT:

Jak stanowi art. 16i ust. 1 ustawy o CIT:

W myśl art. 16i ust. 2 ustawy o CIT:

Podatnicy mogą podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki podwyższać:

 1) dla budynków i budowli używanych w warunkach:

a) pogorszonych - przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,2,

b) złych - przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 1,4;

 2) dla maszyn, urządzeń i środków transportu, z wyjątkiem morskiego taboru pływającego, używanych bardziej intensywnie w stosunku do warunków przeciętnych albo wymagających szczególnej sprawności technicznej, przy zastosowaniu w tym okresie współczynników nie wyższych niż 1,4;

 3) dla maszyn i urządzeń zaliczonych do grupy 4-6 i 8 Klasyfikacji, poddanych szybkiemu postępowi technicznemu, przy zastosowaniu współczynników nie wyższych niż 2,0.

Zgodnie z art. 16i ust. 4 ustawy o CIT:

Stosownie zaś do art. 16i ust. 5 ustawy o CIT:

Przy czym zgodnie z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT:

Powołane przepisy art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, nie zabraniają obniżania stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka razy, do pełnego zamortyzowania tego środka trwałego w określonym czasie. Podatnik może zatem dokonać zmniejszenia stawki amortyzacyjnej, począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Podatnik ma więc możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.

Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, pomimo że nie została ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem, powinna być dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Zatem, ww. przepisy umożliwiły podatnikom obniżenie stawek amortyzacyjnych, nie określając przy tym szczegółowych zasad tego procesu, za wyjątkiem określenia terminów, w których może do tych zmian dojść (czyli począwszy od miesiąca wprowadzenia do ewidencji lub od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego) oraz w przypadku stosowania dla tych środków trwałych odpisów amortyzacyjnych metodą liniową.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, ustawodawca jasno określił, kiedy może nastąpić modyfikacja stawki z Wykazu, stwierdzając, że zmiany stawki w odniesieniu do:

a) Środków trwałych wprowadzonych po raz pierwszy do ewidencji - dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji;

b) Środków pozostających już w ewidencji - dokonuje się począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

Zasady zawarte w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT nie oznaczają, że zmiany stawki amortyzacji można dokonać „wstecz”. Wyrażenie „następny”, zdaniem organu, oznacza każdy następny rok podatkowy po obecnym. Tak więc obniżenia stawek amortyzacji środków trwałych, które zostały wprowadzone do ewidencji we wcześniejszym okresie można dokonać tylko na początku każdego roku po bieżącym.

Z opisanego we wniosku stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka dokonuje odpisów amortyzacyjnych od wykorzystywanych w działalności gospodarczej środków trwałych, stosując metodę liniową amortyzacji. Spółka planuje obniżyć stawki amortyzacyjne z Wykazu „wstecz”, tzn. w odniesieniu do poprzednich lat podatkowych, które nie są objęte przedawnieniem zobowiązania podatkowego. Spółka chciałaby obniżyć stawki amortyzacyjne od początku danego roku podatkowego, za który stawki te zostaną obniżone.

Państwa wątpliwość dotyczy kwestii ustalenia, czy Spółka jest uprawniona do wstecznego obniżenia stawek amortyzacyjnych w odniesieniu do poprzednich lat podatkowych, które nie są objęte przedawnieniem zobowiązania podatkowego, dla środków trwałych amortyzowanych metodą liniową.

Należy zauważyć, że ustawodawca umożliwił podatnikom - w okresie ponoszenia strat podatkowych - zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania.

Nie można jednak uznać, że zmiana stawek amortyzacyjnych za zamknięte lata podatkowe (de facto korekta stawek), jest „planowaniem” stawek amortyzacyjnych, zważywszy, że celem ustawodawcy było stworzenie instrumentu polityki podatkowej (narzędzia kształtowania bieżącej i przyszłej sytuacji podatkowej podmiotu) prowadzonej przez podatników, tj. możliwości wpływania na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania w okresie ponoszenia strat podatkowych.

Uznanie stanowiska Wnioskodawcy za prawidłowe powodowałoby w konsekwencji swobodną zmianę wysokości kosztów podatkowych za okresy, które zostały już „zamknięte” (został wykazany dochód/strata podatkowa) bez wyraźnej przyczyny takiej jak błąd rachunkowy, oczywista omyłka czy też błędnie stosowane stawki amortyzacji.

Ustawodawca stworzył więc możliwość obniżenia stawek określonych w Wykazie, a decyzję w tym zakresie pozostawił podatnikowi. Jednocześnie brzmienie art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, nie pozostawia wątpliwości co do momentu, w którym może nastąpić modyfikacja stawki z Wykazu - jest to (w odniesieniu do środków będących już w ewidencji) - pierwszy miesiąc każdego następnego roku podatkowego. Zmiana stawki nie może być więc dokonana, jak twierdzi Spółka, „wstecz”. Gdyby istniała taka możliwość przepis art. 16i ust. 5 musiałby mieć brzmienie: „zmiany stawki można dokonać „wstecz” lub w trakcie roku podatkowego ze skutkiem począwszy od pierwszego miesiąca roku podatkowego”.

Reasumując, literalna wykładnia przepisu art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, nie daje podstaw do dokonania obniżenia stawki amortyzacyjnej, a więc podjęcia przez podatnika decyzji w tym zakresie, w miesiącu innym niż pierwszy miesiąc każdego roku podatkowego, przy czym ustawa nie wskazuje, w jaki sposób decyzja podatnika ma znaleźć odzwierciedlenie w jego dokumentacji podatkowej.

Tym samym Państwa stanowisko w sprawie jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego - stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;+

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.