Interpretacja indywidualna z dnia 25 lutego 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP3-1.4011.905.2025.3.AK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

29 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 10 grudnia 2025 r. (wpływ 10 grudnia 2025 r.) oraz pismem z 23 lutego 2026 r. (data wpływu 23 lutego 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1)Zainteresowany będący stroną postępowania:

·A.A.

2)Zainteresowani niebędący stroną postępowania:

·B.A.

·C.A.

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcy są współwłaścicielami nieruchomości położonej w miejscowości (...), objętej księgą wieczystą (...).

Współwłasność powstała w 2005 roku w wyniku nabycia działki budowlanej – udział w wysokości jednej drugiej przysługujeA.A. oraz jego żonie B.A., natomiast druga połowa udziałów stanowi majątek osobisty C.A.

W 2014 roku, kierując się wyłącznie potrzebami własnymi i rodzinnymi, Wnioskodawcy podjęli decyzję o realizacji inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej. Pozwolenie na budowę zostało wydane 23 marca 2015 roku, a następnie zmienione decyzją z 14 września 2015 roku. Inwestycja została zakończona w 2016 roku, a budynki zgłoszono do użytkowania 28 czerwca 2016 roku.

Całość przedsięwzięcia była finansowana wyłącznie ze środków własnych Wnioskodawców, bez udziału kredytów bankowych, pożyczek komercyjnych ani środków pochodzących od podmiotów trzecich. W trakcie realizacji inwestycji nie korzystano z prawa do odliczenia podatku VAT od zakupów towarów i usług, a część prac budowlanych była wykonywana samodzielnie przez Wnioskodawców oraz ich rodziny.

Po zakończeniu budowy nieruchomość była wykorzystywana w dwóch celach – część lokali była użytkowana na potrzeby własne przez Wnioskodawców i ich rodziny, natomiast w okresie wakacyjnym (miesiące czerwiec–wrzesień) część lokali była wynajmowana w ramach najmu krótkoterminowego. Najem ten był realizowany w ramach zarejestrowanej działalności gospodarczej przez B.A., żonę A.A. (opodatkowanie kartą podatkową) oraz przez C.A. (opodatkowanie na zasadach ogólnych). Poza sezonem wakacyjnym nieruchomość nie była wynajmowana osobom trzecim i służyła wyłącznie zaspokajaniu potrzeb własnych Wnioskodawców oraz ich rodzin.

W całym okresie posiadania budynków żaden z lokali nie został nigdy wprowadzony do ewidencji środków trwałych w żadnej z prowadzonych działalności gospodarczych, nie był amortyzowany, nie stanowił przedmiotu rozliczeń podatkowych jakiejkolwiek spółki związanej z Wnioskodawcami, nie był wykorzystywany jako majątek firmowy ani nie był przedmiotem inwestycji kapitałowych.

Spółka D. powstała w 2022 roku i prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wynajmie i zarządzaniu nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, a także realizacji projektów budowlanych (PKD 68.20.Z i 68.12.Z). Niemniej jednak, spółka ta nie jest w żaden sposób powiązana z nieruchomością w (...) – zarówno pod względem własnościowym, jak i funkcjonalnym. Przedmiotowa nieruchomość nigdy nie była własnością ani składnikiem majątku spółek E. Sp. z o.o. ani D. Sp. z o.o. , w których obaj Wnioskodawcy są zatrudnieni jako członkowie zarządu. Dochody Wnioskodawców pochodzą wyłącznie z wynagrodzenia za pełnienie funkcji zarządczych oraz z działalności tych spółek, które nie są związane z rynkiem nieruchomości, działalnością deweloperską, budowlaną ani inwestycyjną w zakresie nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego wniosku.

Wnioskodawcy nigdy nie prowadzili działalności deweloperskiej, nie zajmowali się obrotem nieruchomościami, nie dokonywali powtarzalnych transakcji nabywania ani sprzedaży nieruchomości na rynku pierwotnym ani wtórnym.

Przedmiotowa inwestycja w (...) jest jedynym tego typu przedsięwzięciem w ich majątku.

W latach ubiegłych w celu rozpoznania rynku oraz weryfikacji zainteresowania, Wnioskodawcy umieszczali ogłoszenia dotyczące możliwości sprzedaży całego obiektu na ogólnodostępnych portalach internetowych. Nie podpisywano jednak żadnej umowy z agencją pośrednictwa w sprzedaży. Do chwili obecnej sprzedaż nie została sfinalizowana.

Aktualnie, mając na uwadze brak doświadczenia w obrocie nieruchomościami oraz w celu sprawnego przeprowadzenia procesu sprzedaży, Wnioskodawcy rozważają wsparcie profesjonalnego biura nieruchomości na etapie sprzedaży poszczególnych lokali. Dotychczas nie korzystali z takiego pośrednictwa, ale jako osoby nieposiadające doświadczenia w samodzielnym prowadzeniu tego typu transakcji, planują posiłkować się pomocą wyspecjalizowanego podmiotu.

Wszelkie inne działania związane z zarządzaniem nieruchomością miały charakter wyłącznie prywatny i indywidualny, ukierunkowany na zaspokojenie bieżących potrzeb Wnioskodawców i ich rodzin.

Decyzja o sprzedaży nieruchomości została podjęta z uwagi na osiągnięcie przez Wnioskodawców wieku emerytalnego oraz rezygnację z dalszego prowadzenia działalności w zakresie najmu wakacyjnego.

Z uwagi na skalę inwestycji oraz brak zainteresowania zakupem całości nieruchomości przez jednego nabywcę, rozważana jest sprzedaż poszczególnych lokali indywidualnym nabywcom, zarówno pojedynczo, jak i w pakietach po kilka lokali.

Wnioskodawcy nie zawierali żadnych umów przedwstępnych, nie udzielali pełnomocnictw na rzecz potencjalnych nabywców i nie korzystali z pośredników przy sprzedaży.

Ewentualne umowy sprzedaży będą zawierane w zwykłej formie aktu notarialnego z indywidualnie wybranymi nabywcami.

Przez cały okres posiadania nieruchomości nie dokonywano żadnych znaczących modernizacji, rozbudowy ani ulepszeń, które powodowałyby wzrost wartości początkowej budynków o ponad 30%. Budynki były utrzymywane w stanie technicznym odpowiadającym bieżącym potrzebom użytkowania, bez prowadzenia inwestycji zwiększających ich wartość.

Wnioskodawcy nie zamierzają nabywać w przyszłości kolejnych nieruchomości z przeznaczeniem na sprzedaż ani podejmować działalności inwestycyjnej czy deweloperskiej. Uzyskane środki ze sprzedaży zostaną przeznaczone wyłącznie na cele prywatne, w szczególności na zabezpieczenie bytu Wnioskodawców na emeryturze.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

W ramach niniejszej inwestycji, realizowanej wyłącznie w sferze majątku prywatnego, zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę, wybudowano łącznie 10 budynków bliźniaczych. Inwestycja ta została przeprowadzona poza jakąkolwiek działalnością deweloperską lub zawodową, wyłącznie w ramach zarządzania majątkiem prywatnym współwłaścicieli.

Przedmiotem planowanej sprzedaży jest łącznie 20 wyodrębnionych (samodzielnie) lokali mieszkalnych o powierzchni około 43 m² każdy, utworzone w ramach wskazanej powyżej inwestycji o charakterze prywatnym.

Wszystkie lokale powstały jako rezultat zarządzania własnym majątkiem i nie stanowiły elementu działalności gospodarczej ani przedsięwzięcia deweloperskiego.

Lokale w budynku 3A były wykorzystywane wyłącznie na potrzeby własne współwłaścicieli – nie były wynajmowane ani wykorzystywane w działalności gospodarczej o charakterze zarobkowym czy deweloperskim.

Pozostałe lokale w budynkach 3B, 3C, 3D, 3E, 3F, 3G, 3H, 3J, 3K były wynajmowane wyłącznie w okresie letnim, od 1 czerwca do 31 sierpnia każdego roku, na pobyty krótkoterminowe. Poza okresem wakacyjnym pozostawały nieużytkowane. Najem prowadzony był na niewielką skalę, typową dla zarządzania majątkiem prywatnym, i nie nosił cech profesjonalnej, zorganizowanej działalności deweloperskiej.

B.A. prowadzi działalność gospodarczą od 16 lutego 2016 r., wyłącznie w zakresie usług krótkotrwałego zakwaterowania (PKD 55.20.Z), jednak działalność ta nigdy nie obejmowała ani działalności deweloperskiej, ani profesjonalnego obrotu nieruchomościami.

A.A. nie prowadził i nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej.

C.A. prowadzi działalność gospodarczą od 9 stycznia 2018 r., również wyłącznie w zakresie usług krótkotrwałego zakwaterowania (PKD 55.20.Z), bez jakiegokolwiek elementu działalności deweloperskiej lub inwestycyjnej w rozumieniu przepisów podatkowych.

Wszelkie działania związane z wynajmem dotyczyły zarządzania majątkiem prywatnym, nie zaś działalności deweloperskiej.

Każdy z Zainteresowanych jest współwłaścicielem każdego z wyodrębnionych lokali mieszkalnych w ramach omawianej inwestycji. Udział w prawie własności każdego lokalu kształtuje się następująco: Pan C.A. posiada udział wynoszący 50%, natomiast Państwo A.A. i B.A. pozostają współwłaścicielami pozostałych 50% w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej. W ramach inwestycji nie dokonano wyodrębnienia własności poszczególnych lokali na rzecz konkretnych współwłaścicieli, a całość przedsięwzięcia miała charakter zarządzania majątkiem prywatnym, bez jakichkolwiek elementów działalności deweloperskiej lub inwestycyjnej w rozumieniu przepisów podatkowych.

Spółki D. Sp. z o.o. oraz E. Sp. z o.o. nie są powiązane w żaden sposób z opisywaną inwestycją ani z jej finansowaniem, realizacją lub sprzedażą lokali. Wskazanie tych spółek miało wyłącznie charakter informacyjny i dotyczyło źródeł utrzymania Pana C.A. oraz Pana A.A., bez jakiegokolwiek przełożenia na status prawny lub sposób wykorzystania lokali. Lokale stanowią majątek prywatny Zainteresowanych i pozostają poza jakąkolwiek aktywnością gospodarczą wymienionych spółek.

W zakresie dotyczącym sprzedaży innych nieruchomości przez Zainteresowanych:

·Pani B.A. w 2025 roku dokonała sprzedaży 50% udziału w lokalu mieszkalnym, który nabyła w drodze dziedziczenia po swojej matce, zmarłej w 2024 roku. Uzyskane ze sprzedaży środki finansowe zostały przeznaczone wyłącznie na zaspokojenie osobistych i rodzinnych potrzeb Pani B.A. Transakcja ta miała charakter jednostkowy, incydentalny i wynikała wyłącznie z okoliczności osobistych, a nie z jakiejkolwiek strategii inwestycyjnej lub działalności gospodarczej. Należy podkreślić́, iż̇ sprzedaż̇ ta nie była związana z jakąkolwiek formą aktywności deweloperskiej, a środki z niej uzyskane nie zostały wykorzystane na nabycie innych nieruchomości czy prowadzenie działalności gospodarczej, lecz służyły wyłącznie celom prywatnym.

·Pan A.A. nie dokonywał w przeszłości sprzedaży żadnych nieruchomości – zarówno mieszkalnych, jak i niemieszkalnych. Nie był stroną żadnych umów sprzedaży dotyczących majątku nieruchomego, a zarządzanie jego majątkiem odbywa się wyłącznie w ramach sfery prywatnej.

·Pan C.A. w roku 2022 sprzedał nieruchomość́ gruntową, którą nabył w 2013 roku, a w roku 2024 sprzedał kolejną nieruchomość́ gruntową nabytą w roku 2005. Obie powyższe transakcje miały charakter wyłącznie prywatny, incydentalny i wynikały z decyzji dotyczących gospodarowania własnym majątkiem. Całość́ środków uzyskanych z tych transakcji została przeznaczona na budowę prywatnego domu jednorodzinnego (...), co jednoznacznie wskazuje na realizację wyłącznie osobistych celów mieszkaniowych, bez jakichkolwiek znamion działalności inwestycyjnej czy deweloperskiej. Żadna ze wskazanych czynności nie była dokonywana w ramach działalności gospodarczej, nie miała charakteru powtarzalnego ani nie służyła osiąganiu zysków w sposób zorganizowany.

Powyższe okoliczności w sposób jednoznaczny potwierdzają, iż̇ zarówno zbycie udziału w lokalu mieszkalnym przez Panią B.A., jak i sprzedaż̇ nieruchomości gruntowych przez Pana C.A. miały charakter incydentalny, prywatny i nie były związane z jakąkolwiek działalnością inwestycyjną, deweloperską ani gospodarczą. Wszystkie środki finansowe pozyskane z tych czynności zostały wykorzystane wyłącznie na zaspokojenie bieżących potrzeb własnych lub rodzinnych, a nie na dalszy obrót nieruchomościami czy działalność́ zawodową.

Wszyscy Zainteresowani oświadczają, że na moment sporządzania niniejszego pisma nie posiadają żadnych innych nieruchomości – zarówno mieszkalnych, jak i niemieszkalnych – które byłyby przeznaczone do sprzedaży w najbliższym czasie. Zarówno Pani B.A., Pan A.A., jak i Pan C.A. nie są właścicielami, współwłaścicielami ani użytkownikami wieczystymi jakichkolwiek nieruchomości, które planowaliby zbyć́, ani nie zamierzają w najbliższej przyszłości podejmować́ działań́ skutkujących sprzedażą jakiejkolwiek nieruchomości stanowiącej ich majątek prywatny.

W tym zakresie żaden z Zainteresowanych nie prowadzi działalności o charakterze inwestycyjnym, deweloperskim czy gospodarczym – zarówno obecnie, jak i w najbliższej perspektywie czasowej. Dotyczy to wszelkiego rodzaju nieruchomości, w tym lokali mieszkalnych, lokali użytkowych, gruntów czy innych składników majątkowych. Zarządzanie nieruchomościami przez każdego z Zainteresowanych odbywa się wyłącznie w ramach prywatnego gospodarowania własnym majątkiem i nie obejmuje zamiaru prowadzenia obrotu nieruchomościami w celach zarobkowych, zorganizowanych ani profesjonalnych.

Nie są podejmowane żadne czynności przygotowawcze, nie toczą się negocjacje ani nie zostały zawarte żadne umowy przedwstępne, rezerwacyjne czy inne porozumienia zmierzające do zbycia jakiejkolwiek nieruchomości. Wszelkie działania podejmowane w przeszłości miały charakter incydentalny i wynikały wyłącznie z indywidualnych potrzeb mieszkaniowych lub rodzinnych.

Powyższe jednoznacznie potwierdza, iż̇ Zainteresowani nie prowadzą działalności inwestycyjnej, deweloperskiej ani żadnej innej działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, a cały zarządzany majątek ma charakter prywatny.

Na obecnym etapie nie jest możliwe precyzyjne określenie, ile lokali mieszkalnych może zostać́ sprzedanych jednemu nabywcy w ramach jednej transakcji.

Sprzedaż̇ poszczególnych lokali będzie uzależniona wyłącznie od zainteresowania potencjalnych nabywców i aktualnych uwarunkowań́ rynkowych, a intencją współwłaścicieli nie jest realizacja zorganizowanej sprzedaży „pakietowej” ani prowadzenie działalności o charakterze deweloperskim.

Przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w sferze majątku prywatnego, a ewentualna sprzedaż̇ wszystkich lub części lokali jednemu podmiotowi – choć́ nie jest wykluczona z przyczyn rynkowych – nie stanowi celu ani istoty przedsięwzięcia, lecz jest wyłącznie hipotetyczną możliwością, zależną od przyszłego popytu. Wnioskodawcy nie podejmowali żadnych działań́ ukierunkowanych na przygotowanie sprzedaży pakietowej, nie zawierali żadnych porozumień́ czy umów rezerwacyjnych i nie prowadzili negocjacji z potencjalnymi nabywcami w tym zakresie.

Mając na uwadze powyższe odpowiedzi, Zainteresowani wyjaśniają, że realizowana inwestycja polegająca na budowie i planowanej sprzedaży lokali mieszkalnych miała od początku do końca charakter prywatny i nie była prowadzona w ramach działalności deweloperskiej ani innej działalności gospodarczej. Wszystkie działania związane z budową, zarządzaniem i wynajmem lokali odbywały się w ramach majątku osobistego współwłaścicieli, bez udziału spółek, podmiotów zewnętrznych ani zorganizowanej działalności rynkowej.

Wynajem krótkoterminowy prowadzony był incydentalnie, z wykorzystaniem zwolnienia podmiotowego z podatku VAT, a ewentualna sprzedaż̇ lokali nastąpi w tożsamych okolicznościach, jako rozporządzenie prywatnym majątkiem. W świetle powyższego, całość́ przedstawionych okoliczności nie nosi cech działalności inwestycyjnej, deweloperskiej czy profesjonalnego obrotu nieruchomościami.

Pani B.A. prowadzi działalność gospodarczą nieprzerwanie od dnia 16 lutego 2016 r. w zakresie usług krótkotrwałego zakwaterowania (PKD 55.20.Z).

Działalność ta jest nadal prowadzona i nie została zlikwidowana ani zakończona. Pozostaje ona wpisana do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jako aktywna. Od momentu rozpoczęcia jej wykonywania forma opodatkowania nie uległa zmianie – przychody z działalności były i są opodatkowane w formie karty podatkowej. Forma ta jest kontynuowana w sposób nieprzerwany, na zasadzie praw nabytych, przy zachowaniu ustawowych warunków właściwych dla tej formy opodatkowania.

Zakres przedmiotowy działalności nie uległ rozszerzeniu ani zmianie – obejmuje on wyłącznie sezonowe świadczenie usług krótkotrwałego zakwaterowania. Działalność ma charakter sezonowy i faktycznie wykonywana jest w okresie od czerwca do sierpnia każdego roku, co wynika ze specyfiki lokalnego rynku turystycznego. W okresie poza sezonem letnim działalność jest formalnie zawieszana zgodnie z przepisami regulującymi zasady wykonywania działalności gospodarczej. Zawieszenie to ma charakter czasowy i nie stanowi likwidacji ani definitywnego zakończenia działalności.

Pan C.A. prowadzi działalność gospodarczą nieprzerwanie od dnia 9 stycznia 2018 r., w zakresie usług krótkotrwałego zakwaterowania (PKD 55.20.Z).

Działalność ta pozostaje aktywna i nie została zlikwidowana ani definitywnie zakończona. Jest ona ujawniona w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jako działalność prowadzona.

Od momentu jej rozpoczęcia forma opodatkowania nie uległa zmianie – przychody z działalności były i są opodatkowane na zasadach ogólnych według skali podatkowej. W toku prowadzenia działalności nie dokonywano zmiany formy opodatkowania ani przekształcenia jej charakteru.

Działalność ma charakter sezonowy, co wynika ze specyfiki świadczonych usług oraz uwarunkowań lokalnego rynku. Faktyczne wykonywanie działalności następuje w okresie od czerwca do sierpnia każdego roku. W pozostałym okresie działalność podlega formalnemu zawieszeniu, zgodnie z przepisami regulującymi zasady wykonywania działalności gospodarczej. Zawieszenie to ma charakter czasowy i nie stanowi likwidacji ani zakończenia działalności, lecz pozostaje instytucją przewidzianą prawem, umożliwiającą dostosowanie aktywności gospodarczej do sezonowego charakteru świadczonych usług.

Pytania

1. Czy sprzedaż poszczególnych lokali mieszkalnych wyodrębnionych w ramach nieruchomości położonej w (...), dokonywana po upływie ponad 5 lat od oddania budynków do użytkowania, stanowi dla Wnioskodawców zbycie majątku prywatnego, a uzyskany przychód nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT?

2. Czy mając na uwadze opisany sposób wykorzystywania nieruchomości oraz okoliczność, że nie była ona ujmowana w ewidencji środków trwałych i nie prowadzono działalności deweloperskiej, sprzedaż przedmiotowych lokali powinna być potraktowana jako sprzedaż majątku prywatnego, czy też jako działalność gospodarcza w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o PIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad. 1 i 2

W ocenie Wnioskodawców, sprzedaż wyodrębnionych lokali mieszkalnych położonych w (...), realizowana po upływie ponad pięciu lat od oddania budynków do użytkowania, nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako działalność gospodarcza, lecz stanowi zbycie majątku prywatnego w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT. Zgodnie z literalną treścią art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, opodatkowaniu podlega wyłącznie sprzedaż nieruchomości dokonana przed upływem pięciu lat od końca roku, w którym nastąpiło ich nabycie lub wybudowanie. Po przekroczeniu tego terminu sprzedaż majątku prywatnego pozostaje poza zakresem opodatkowania, o ile nie zostaną spełnione przesłanki uznania danej czynności za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o PIT. Definicja działalności gospodarczej przewiduje, że musi być ona prowadzona w sposób zorganizowany, ciągły oraz zarobkowy, przy jednoczesnym wykazaniu cech profesjonalizmu, powtarzalności oraz nastawienia na osiąganie zysków poprzez obrót nieruchomościami. Zarówno aktualne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i utrwalona praktyka interpretacyjna organów podatkowych, podkreślają, że samo zbycie kilku lokali przez osobę fizyczną, nawet jeżeli następuje w stosunkowo krótkim czasie, nie jest wystarczające do przyjęcia, że czynność ta mieści się w ramach działalności gospodarczej. W uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 24 maja 2021 r., sygn. II FPS 1/21, jednoznacznie wskazano, że przychód ze sprzedaży nieruchomości przez osobę fizyczną co do zasady należy kwalifikować jako przychód z majątku prywatnego, a nie z działalności gospodarczej, chyba że zostaną wykazane przesłanki świadczące o zawodowym, powtarzalnym i zorganizowanym charakterze tych czynności.

Samo uzyskiwanie przychodów z najmu lub sprzedaży nieruchomości oraz posiadanie większej liczby lokali nie jest wystarczające do uznania takiej aktywności za działalność gospodarczą. Pogląd ten znajduje potwierdzenie również w najnowszych orzeczeniach NSA, w tym w wyroku z dnia 28 maja 2024 r., II FSK 1080/21 oraz wyroku z dnia 11 lipca 2023 r., II FSK 2477/20, w których podkreślono, że o zakwalifikowaniu przychodu ze sprzedaży nieruchomości do źródła działalność gospodarcza decydują okoliczności faktyczne – w szczególności motywacja, sposób wykorzystania nieruchomości, brak powtarzalności oraz nieprowadzenie działań marketingowych i inwestycyjnych typowych dla dewelopera lub podmiotu profesjonalnego. Również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w licznych interpretacjach indywidualnych, m.in. w interpretacji z dnia 9 czerwca 2025 r., 0112-KDIL1-2.4012.184.2025.2.PM, wskazał, że sprzedaż nieruchomości użytkowanej na własne potrzeby przez wiele lat, nieamortyzowanej i niewykorzystywanej w działalności gospodarczej, nie powinna być kwalifikowana jako działalność gospodarcza w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o PIT, nawet jeśli dotyczy większej liczby lokali. Zatem, w świetle powołanych przepisów, orzecznictwa oraz interpretacji podatkowych, uzyskany przychód nie powinien być opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych, jeżeli sprzedaż lokali następuje po upływie pięciu lat od oddania do użytkowania, a czynności Wnioskodawców nie wykazują cech działalności gospodarczej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r., poz. 163 ze zm.)

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 powołanej ustawy jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że dokonane poza działalnością gospodarczą odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie skutkuje powstaniem przychodu.

W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia. W związku z tym, dla określenia skutków podatkowych tego typu transakcji istotne jest ustalenie daty, od jakiej należy liczyć bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie.

Przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziałuw nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:

• odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
• zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie.

W pierwszej kolejności odnoszę się do skutków podatkowych występujących po stronie wszystkich Zainteresowanych z tytułu sprzedaży lokali mieszkalnych w budynku 3A, których Państwo jesteście współwłaścicielami i które były wykorzystywane wyłącznie na potrzeby własne współwłaścicieli i ich rodzin oraz nie były wynajmowane.

W opisie sprawy wskazaliście Państwo, że w 2005 roku nabyliście działkę budowlaną, a następnie w 2014 roku, kierując się wyłącznie potrzebami własnymi i rodzinnymi, podjęli Państwo decyzję o realizacji inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej. Pozwolenie na budowę zostało wydane 23 marca 2015 roku, a następnie zmienione decyzją z 14 września 2015 roku. Inwestycja została zakończona w 2016 roku, a budynki zgłoszono do użytkowania 28 czerwca 2016 roku.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również, na podstawie jakiej czynności prawnej bądź zdarzenia prawnego może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem, pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.

Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd stwierdził, że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe ulegają zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku podatnika.

Jak stanowi art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. , poz. 1071 ze zm.) :

Na podstawie art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego:

Według art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego:

Z art. 47 § 3 Kodeksu cywilnego wynika, że:

W myśl art. 48 Kodeksu cywilnego:

Grunty stanowiące odrębny przedmiot własności są więc z natury swej nieruchomościami, budynki natomiast trwale z gruntem związane są częścią składową nieruchomości zgodnie z zasadą superficies solo cedit, w myśl której własność nieruchomości gruntowej rozciąga się na budynki, które stały się częścią składową nieruchomości. Budynek trwale związany z gruntem, jako część składowa gruntu, nie może być przedmiotem odrębnej własności, co oznacza, że właścicielem zarówno gruntu, jak i budynku wzniesionego na tym gruncie, jest zawsze właściciel nieruchomości gruntowej, na której budynek ten został wybudowany.

Z powyższego wynika, że w przypadku wybudowania budynku na własnym gruncie, grunt ten wraz z budynkiem stanowi jedną rzecz (nieruchomość). Oznacza to, że skoro budynek nie stanowi odrębnej nieruchomości, to nie może być samodzielnym przedmiotem zbycia bez gruntu, na którym został wzniesiony. Sprzedaż nieruchomości obejmuje zarówno zbycie gruntu, jak i znajdującego się na nim budynku trwale z nim związanego. Dlatego za datę nabycia nieruchomości w takim wypadku uznać należy datę nabycia gruntu niezależnie od tego, kiedy na gruncie tym wzniesiono budynek.

W świetle powyższego wskazuję, że sprzedaż lokali znajdujących się w budynku 3A, które służyły wyłącznie zaspokojeniu celów mieszkaniowo- wypoczynkowych Zainteresowanych oraz ich rodzin, nie będzie stanowić źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym uzyskany przychód nie będzie podlegał opodatkowaniu z uwagi na upływ 5 letniego okresu posiadania nieruchomości o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 – nabycie przez Zainteresowanych nieruchomości nastąpiło bowiem 2005 r. tj. w momencie nabycia działki budowlanej na której zostały pobudowane budynki mieszkalne.

W odniesieniu do skutków podatkowych ciążących po stronie Zainteresowanego Pana C.A. z tytułu sprzedaży nieruchomości (lokali mieszkalnych) w budynkach 3B, 3C, 3D, 3E, 3F, 3G, 3H, 3J, 3K, które były wynajmowane w okresie letnim, od 1 czerwca do 31 sierpnia każdego roku, na pobyty krótkoterminowe wskazuję, że:

Odrębnym źródłem przychodów jest, wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ww. ustawy.

Treść definicji zawartej w wyżej cytowanym art. 5a pkt 6 ww. ustawy, daje podstawę by przyjąć, że dla uznania określonej działalności za działalność gospodarczą, konieczne jest m.in. łączne spełnienie trzech warunków: po pierwsze, dana działalność musi być działalnością zarobkową, po drugie, działalnością wykonywaną w sposób zorganizowany oraz, po trzecie, działalność ta musi być wykonywana w sposób ciągły.

Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy:

Jednak stosownie do art. 10 ust. 3 ww. ustawy:

Zatem, aby przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości mógł zostać zaliczony do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, powinny zostać spełnione co najmniej dwie podstawowe przesłanki:

• nieruchomość nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu działalności gospodarczej,
• nieruchomość nie może być składnikiem majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych).

Jak już wcześniej wspomniano, klasyfikacja przychodu do danego źródła przychodów powoduje określone konsekwencje podatkowe, w tym również w zakresie możliwości wyboru formy opodatkowania. Możliwość wyboru formy opodatkowania mają m.in. podatnicy osiągający przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, tj. ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 14 ust. 1 ww. ustawy:

W myśl art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy:

Stosownie do przepisu art. 14 ust. 2c ww. ustawy:

Podkreślić należy, że ww. przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2015 r. nie reguluje ani kwestii kwalifikowania składnika majątku do kategorii środków trwałych, ani obowiązku ujmowania go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ani też dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Reguluje on wyłącznie kwestię skutków podatkowych zbycia wskazanych w nim składników majątku, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych. O tym jaki składnik majątku może stanowić środek trwały decydują regulacje zawarte w art. 22a i art. 22c ww. ustawy, przy czym nie wszystkie wymienione w nich rodzaje składników majątku mogą podlegać amortyzacji podatkowej.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W myśl art. 22c ww. ustawy:

Stosownie bowiem do art. 22d ww. ustawy:

Jak natomiast stanowi art. 22n ust. 3 pkt 1 ww. ustawy:

Zatem, z treści przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika, że przychodami z działalności gospodarczej są zarówno przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników majątku, do których odnosi się art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c ww. ustawy), jak i przychody uzyskane ze sprzedaży tych składników majątku, które zostały z działalności gospodarczej z różnych względów wycofane. Jeżeli jednak między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności, i dniem ich odpłatnego zbycia upłynęło 6 lat, to przychód ze sprzedaży tych składników majątku nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej.

W niniejszej sprawie istotnym jest zatem, czy zbywana nieruchomość jest nieruchomością mieszkalną, czy też niemieszkalną.

W odniesieniu do skutków podatkowych występujących po stronie Zainteresowanego C.A., z tytułu planowanej sprzedaży udziałów w lokalach mieszkalnych w budynkach 3B, 3C, 3D, 3E, 3F, 3G, 3H, 3J, 3K, które to lokale były przez niego wynajmowane w działalności gospodarczej, którą prowadzi od 9 stycznia 2018 r., w zakresie usług krótkotrwałego zakwaterowania opodatkowanej na zasadach ogólnych wskazuję, jak niżej.

W świetle przedstawionego we wniosku opisu sprawy oraz powołanych przepisów prawa stwierdzić należy, że przychód uzyskany ze sprzedaży wykorzystywanych w działalności gospodarczej lokali mieszkalnych, zgodnie z art. 14 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie będzie stanowił przychodu ze źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, tj. pozarolniczej działalności gospodarczej. Skutki podatkowe tej czynności należy więc ocenić w kontekście przesłanek z art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy.

W przypadku sprzedaży nieruchomości i praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment i forma prawna ich nabycia.

Wobec powyższego wskazać należy, że planowane przez Pana C.A. odpłatne zbycie udziałów w lokalach mieszkalnych, wybudowanych na nabytym w 2005 r. gruncie na współwłasność z pozostałymi Zainteresowanymi, nie będzie stanowić źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ zostanie dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie gruntu.

W odniesieniu do skutków podatkowych ciążących po stronie Zainteresowanych Pani B.A. i jej małżonka A.A. z tytułu sprzedaży nieruchomości (lokali mieszkalnych) w budynkach 3B, 3C, 3D, 3E, 3F, 3G, 3H, 3J, 3K, które były wynajmowane w okresie letnim, od 1 czerwca do 31 sierpnia każdego roku, na pobyty krótkoterminowe wskazuję, że Pani B.A. prowadziła i prowadzi działalność́ gospodarczą w zakresie usług krótkotrwałego zakwaterowania, opodatkowaną kartą podatkową. Pan A.A. nie prowadził działalności gospodarczej.

W tym miejscu wskazać należy, że stosunki majątkowe między małżonkami zostały uregulowane w ustawie z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 895).

Zgodnie z art. 31 § 1 wskazanej ustawy:

W myśl art. 34¹ tej ustawy:

Zgodnie natomiast z art. 36 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:

Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

W piśmiennictwie podaje się, że o zaliczeniu danego przedmiotu majątkowego do majątku wspólnego decyduje moment faktycznego jego nabycia. Z punktu widzenia przynależności prawa do majątku wspólnego bez znaczenia jest, czy jego nabycia dokonali małżonkowie wspólnie, czy też tylko jeden z nich. Nie jest istotna także podstawa (sposób) nabycia danego przedmiotu. Obowiązuje domniemanie, że przedmioty majątkowe nabyte w trakcie wspólności małżeńskiej przez jednego z małżonków zostały nabyte z majątku wspólnego na rzecz wspólności majątkowej. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną. Cechą charakterystyczną tego typu współwłasności jest to, że niemożliwe jest ustalenie wielkości udziału małżonków we współwłasności (współwłasność bezudziałowa) oraz żaden z małżonków w czasie jej trwania nie może rozporządzać swymi prawami do majątku wspólnego.

W świetle art. 43 § 1 ww. Kodeksu:

Zatem każdy z małżonków ma zarówno prawo do udziału w majątku wspólnym, jak i w odniesieniu do poszczególnych składników majątku wspólnego.

Wskazać należy, że odpłatne zbycie nieruchomości stanowiącej przedmiot majątku wspólnego małżonków, wykorzystywanej w działalności gospodarczej przez jednego z małżonków, stanowi w całości przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, jedynie tego podmiotu, który faktycznie przedmiotową nieruchomość wykorzystywał dla celów prowadzonej działalności gospodarczej.

Tym samym, wspólne nabycie nieruchomości przez małżonków, stanowi ich współwłasność bezudziałową. Nie można więc w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej wyodrębnić części należącej do żony i części należącej do męża, bowiem nieruchomość ta jest niepodzielnie własnością męża, jak i żony.

Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa podatkowego oraz przedstawione zdarzenie przyszłe, stwierdzić należy w odniesieniu do należących do majątku wspólnego budynków/lokali, które były wykorzystywane w działalności gospodarczej prowadzonej przez Panią B.A., planowane odpłatne zbycie stanowić będzie, zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychód uzyskany z pozarolniczej działalności gospodarczej, podlegający w całości opodatkowaniu przez małżonka prowadzącego działalność gospodarczą, zgodnie z wybraną formą opodatkowania dochodów z tego źródła.

Zgodnie z art. 9a ust. 1 ww. ustawy:

W myśl art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2025 r. poz. 843 ze zm.), ze zm.:

Opodatkowanie niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne na podstawie przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym jest wyjątkiem od generalnej zasady opodatkowania na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:

Natomiast art. 23 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, że:

Analiza przepisów art. 9a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 1 pkt 1 i art. 23 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne prowadzi do wniosku, że przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej (za wyjątkiem osiąganych z enumeratywnie wymienionych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym źródeł), w przypadku podatnika, który złożył właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemny wniosek lub oświadczenie o zastosowanie form opodatkowania określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym, są opodatkowane zgodnie z formami określonymi w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych, tj. na zasadach wskazanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej mogą płacić podatnicy prowadzący działalność wymienioną w ust. 1 art. 23 cytowanej ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Obliczanie podatku dochodowego jest w tym przypadku dokonywane w sposób uproszczony, bez ustalania podstawy opodatkowania, zgodnie z jej podstawową konstrukcją przyjętą w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wysokość świadczenia podatkowego przy opodatkowaniu w tej formie wynika z treści przepisów prawa podatkowego.

Podatek dochodowy w formie karty podatkowej ustalany jest odrębnie na każdy rok podatkowy w drodze decyzji naczelnika urzędu skarbowego. Podatnicy korzystający z tej formy opodatkowania są zwolnieni od obowiązku prowadzenia ksiąg, składania zeznań podatkowych, deklaracji o wysokości uzyskanego dochodu oraz wpłacania zaliczek na podatek dochodowy.

W konsekwencji, podatnicy ci nie muszą wykazywać również rzeczywistych przychodów z prowadzonej działalności. Stawki karty podatkowej zostały bowiem tak skalkulowane, że odpowiadają wysokości podatków przypadających od przeciętnych w skali kraju przychodów i dochodów osiąganych przy określonym stanie zatrudnienia w danym rodzaju i zakresie działalności oraz w danej grupie miejscowości.

W przypadku opodatkowania w formie karty podatkowej, wysokość podatku nie jest uzależniona od wielkości uzyskiwanych przychodów, ani od ponoszonych kosztów.

Wysokość podatku jest uzależniona od rodzaju prowadzonej działalności i jest wypadkową przede wszystkim dwóch wielkości: po pierwsze liczby zatrudnionych osób (co mówi o wielkości przedsiębiorstwa) oraz liczby mieszkańców miejscowości, w której prowadzona jest działalność.

Tym samym stawki karty podatkowej uwzględniają również podatek należny od przychodów uzyskanych ze sprzedaży składników majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej opodatkowanej w tej formie, jeżeli źródłem tych przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Bez znaczenia dla uznania przychodów uzyskanych ze sprzedaży tych składników za przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej pozostaje okoliczność, że podatnicy opodatkowani kartą podatkową nie prowadzą ewidencji (wykazu) środków trwałych oraz ewidencji wyposażenia, skoro od obowiązku ich prowadzenia zwolnieni są na mocy ustawy. Jednocześnie nieprowadzenie tych ewidencji nie oznacza, że przychody uzyskane ze sprzedaży omawianych składników majątku nie stanowią przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Z treści przytoczonych przepisów wynika zatem, że przychodami z działalności gospodarczej są zarówno przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników majątku (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) używanych aktualnie w działalności, jak i przychody uzyskane ze sprzedaży tych składników majątku, które pozostały po likwidacji działalności gospodarczej prowadzonej samodzielnie, jeżeli od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła likwidacja, prowadzonej samodzielnie działalności gospodarczej, prowadzonych samodzielnie działów specjalnych produkcji rolnej, spółki niebędącej osobą prawną lub nastąpiło wystąpienie wspólnika z takiej spółki, do dnia ich odpłatnego zbycia upłynęło sześć lat i odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej.

Należy bowiem zauważyć, że opodatkowaniu w formie karty podatkowej podlegają przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których zalicza się również przychody uzyskane ze sprzedaży składników majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że przychód z odpłatnego zbycia składników majątku określonych w przedstawionym przez Państwa zdarzeniu przyszłym, wykorzystywanych przez Panią B.A. w działalności gospodarczej jest przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej, a w przypadku podatnika, który złożył właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemny wniosek o zastosowanie karty podatkowej, wszystkie przychody z tej działalności są opodatkowane zgodnie z ustawą o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Przepisy tej ustawy, dotyczące opodatkowania kartą podatkową, nie przewidują odrębnego opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia składników majątku. Zatem, przychód z odpłatnego zbycia (lokali mieszkalnych) w budynkach 3B, 3C, 3D, 3E, 3F, 3G, 3H, 3J, 3K, wykorzystywanych w działalności gospodarczej, opodatkowanej w formie karty podatkowejjest dla Pani B.A. obojętny podatkowo.

Zauważam więc, że sposób opodatkowania przychodu z odpłatnego zbycia składnika majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych, nie jest uzależniony od tego, czy składnik majątku należy do współwłasności małżeńskiej, czy też nie.

Z powyższych względów, planowana sprzedaż lokali nie spowoduje powstania przychodu na gruncie podatku dochodowym od osób fizycznych u Pana A.A. Jak bowiem wynika z wniosku, lokale były/są wykorzystywane w prowadzonej przez Panią B.A. działalności gospodarczej. Z tej też przyczyny, opisane zbycie/zbycia w całości stanowić będą źródło przychodów z działalności gospodarczej prowadzonej przez Panią B.A., który jak wskazano powyżej nie będzie w chwili sprzedaży podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Dodatkowe informacje

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pyt Nr 1 i 2 w zakresie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W zakresie pytania Nr 3 dotyczącego przepisów ustawy o podatku od towarów i usług zostały wydane odrębne rozstrzygnięcia.

W odniesieniu do powołanej we wniosku interpretacji oraz wyroków informuję, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego.

W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pan A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).

Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.