Interpretacja indywidualna z dnia 13 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.16.2026.2.EC

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe w zakresie dotyczącym braku powstania przychodu z tytułu wypłaty przez bank środków pieniężnych w części, w jakiej przewyższają one różnicę pomiędzy kwotą dokonanej przez Pana spłaty kredytu a kwotą udzielonego przez bank kredytu i prawidłowe w pozostałym zakresie.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 stycznia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej wraz z uzupełnieniem wniosku, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem złożonym 12 lutego 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca posiadał kredyt hipoteczny w walucie EUR. Wnioskodawca spłacił kredyt w poprzednich latach, tym niemniej w wyniku interpretacji i porady kancelarii prawnej, założył sprawę w Sądzie przeciwko bankowi, w którym posiadał kredyt tzn. … Bank … z siedzibą w …….

W 2025 r. doszło do podpisania „UMOWY UGODY”, w wyniku, której ustalono, że do ostatecznego rozliczenia kredytu hipotecznego, dojdzie w wyniku spełniania warunków. Wnioskodawca cytuje paragraf 5:

„1) Strony ustalają, że zapłata przez Bank Kwoty Zwrotu (zgodnie z poniższą definicją) będzie skutkować wygaśnięciem wszelkich roszczeń Stron z tytułu Umowy, uznaniem jej za prawidłowo wykonaną, a tym samym zakończeniem jakiegokolwiek stosunku prawnego pomiędzy Kredytobiorcą a Bankiem w odniesieniu do Kredytu.” i

„3) W związku z oświadczeniami Kredytobiorcy zawartymi w paragraf 3 paragraf 4 powyżej, Bank zwróci Kredytobiorcy z Dniem Rozliczenia, bez konieczności składania przez niego dodatkowego oświadczenia woli, części kwoty Kredytu w wysokości wskazanej w paragrafie 1 pkt 5 („Kwota Zwrotu”), co Kredytobiorca niniejszym przyjmuje.”

Kwota Zwrotu była to kwota zwrócona przez bank ustalona w wyniku podpisanej „UMOWY UGODY”, która rozliczała ostatecznie kredyt hipoteczny.

Wnioskodawca wnosi z powyższego, skoro jest to kwota zwrócona, która wcześniej była Jego dochodem i była opodatkowana i za którą Wnioskodawca zapłacił podatek, nie stanowi Jego nowego dochodu i nie musi On ponownie płacić podatku od kwoty, którą bank zwrócił. Całą treść „UMOWY UGODY” Wnioskodawca posiada do wglądu. Wnioskodawca prosi o jednoznaczną interpretację, czy kwota zwrotu stanowi Jego nowy dochód i musi On zapłacić podatek?

W nawiązaniu do wniosku Wnioskodawca chce uzupełnić, że w 2025 r. zamknął dwie sprawy sądowe dotyczące różnych mieszkań i różnych kredytów w różnych bankach. Wniosek o interpretację dotyczy drugiego kredytu.

Uzupełnienie wniosku

Kredyt został udzielony na kwotę 644 759,77 zł indeksowany do waluty EURO. Kredyt Wnioskodawca spłacił w poprzednich latach. Łączna kwota spłaty wyniosła 779 247,35 zł. Wnioskodawca założył sprawę w sądzie przeciwko bankowi, w którym posiadał kredyt, tzn. … Bank … z siedzibą w ...

W 2025 r. doszło do podpisania „UMOWY UGODY”, w wyniku, której ustalono:

„§ 2 Oświadczenia Stron:

Strony zawarły i wykonywały Umowę, o której mowa w § 1 pkt 1 („Umowa”), mocą której Bank udzielił Kredytobiorcy środków pieniężnych w wysokości wskazanej w § 1 pkt 2, na warunkach w niej określonych, a Kredytobiorca zobowiązał się je wykorzystać zgodnie z przeznaczeniem i spłacić wraz z odsetkami („Kredyt”).

Na zabezpieczenie wykonania przez Kredytobiorcę Umowy została wpisana na rzecz Banku hipoteka do księgi wieczystej prowadzonej pod numerem KW wskazanym w § 1 pkt 3 („Hipoteka”).

Z ksiąg Banku wynika, że Kredyt został całkowicie spłacony przez Kredytobiorcę. (...)

Kredytobiorca oświadcza, że: (...)

f) podjął decyzję o zawarciu Ugody w sposób dobrowolny, nie działając pod przymusem (w tym ekonomicznym), pod wpływem błędu, groźby, ani też dla pozoru;

g) wyraża świadomą, wyraźną i wolną zgodę na to, aby, w zamian za zmianę postanowień Umowy w zakresie zobowiązań Kredytobiorcy i odpowiadających im praw Banku, zrezygnować i odstąpić od dochodzenia wobec Banku roszczeń wywodzonych z zarzutu:

(i) nieważności Umowy,

(ii) trwałej bezskuteczności Umowy, lub

(iii) niedozwolonego charakteru Kwestionowanych Klauzul w brzmieniu sprzed zawarcia tej Ugody;

Po przeprowadzonych negocjacjach Strony przyjęły, że zgodnym zamiarem Kredytobiorcy i Banku oraz celem niniejszej Ugody jest:

a) polubowne rozstrzygnięcie sporu i zapobieżenie powstania w przyszłości nowego sporu o ważność i skuteczność Umowy oraz jej poszczególnych postanowień, w tym usunięcie wątpliwości co do ważności i skuteczności Kwestionowanych Klauzul oraz potwierdzenie ich skuteczności poprzez udzielenie przez Kredytobiorcę następczej, świadomej, wyraźnej i wolnej zgody ukierunkowanej jednoznacznie, wyraźnie i stanowczo na dopuszczalność ich stosowania oraz przywrócenie Kwestionowanym Klauzulom skuteczności z mocą wsteczną, oraz

b) uchylenie niepewności co do roszczeń Stron, związanych z zawarciem i wykonywaniem Umowy przez rozwiązania przyjęte w Ugodzie, w konsekwencji jednoznaczne ustalenie praw i obowiązków Banku i Kredytobiorcy z tytułu Umowy, poprzez uczynienie wzajemnych ustępstw.

§ 3 Kredytobiorca świadomie i dobrowolnie potwierdza, że był związany postanowieniami Umowy, w szczególności Kwestionowanymi Klauzulami, w ich dotychczasowym brzmieniu, sprzeciwia się obecnie ich wyłączeniu z wykonanej Umowy i przywróceniu sytuacji, w której znalazłby się, gdyby te postanowienia nie zostały zawarte w Umowie, a także przywraca im skuteczność z mocą wsteczną (tj. od daty zawarcia Umowy).

Kredytobiorca i Bank potwierdzają ponadto, że Umowa:

a) była ważna;

b) nie naruszała przepisów prawa, ani zasad współżycia społecznego;

c) nie wykraczała poza zasadę swobody umów;

d) została prawidłowo wykonana przez Strony, w tym co do:

(i) zastosowania przez Bank, przy uruchomieniu Kredytu oraz przy spłatach rat kapitałowo-odsetkowych, kursów kupna i sprzedaży obowiązującej w Banku tabeli kursów walut, a także

(ii) udzielonych Kredytobiorcy przez Bank informacji przy zawieraniu Umowy w zakresie ryzyka walutowego i ryzyka stopy procentowej oraz zasad indeksacji lub denominacji.

§ 4 W związku z uznaniem Kwestionowanych Klauzul za skuteczne i wiążące (w tym przywróceniem ich skuteczności z mocą wsteczną), Kredytobiorca zrzeka się i odstępuje od:

powoływania się na niedozwolony (abuzywny) charakter Kwestionowanych Klauzul,

występowania w przyszłości względem Banku z roszczeniami wywodzonymi z treści postanowień,

§ 5 Ostateczne rozliczenie Kredytu

Strony ustalają, że zapłata przez Bank Kwoty Zwrotu (zgodnie z poniższą definicją) będzie skutkować wygaśnięciem wszelkich roszczeń Stron z tytułu Umowy, uznaniem jej za prawidłowo wykonaną, a tym samym zakończeniem jakiegokolwiek stosunku prawnego pomiędzy Kredytobiorcą a Bankiem w odniesieniu do Kredytu.

W wykonaniu Umowy, Bank oraz Kredytobiorca dokonywali względem siebie zapłaty określonych kwot. Kredytobiorca i Bank uznają wzajemne uprawnienie stron do otrzymania tych kwot i nie zgłaszają względem siebie żadnych roszczeń względem tych kwot.

W związku z oświadczeniami Kredytobiorcy zawartymi w § 3 i § 4 powyżej, Bank zwróci Kredytobiorcy z Dniem Rozliczenia, bez konieczności składania przez niego dodatkowego oświadczenia woli, część kwoty Kredytu w wysokości wskazanej w § 1 pkt 5 („Kwota Zwrotu” - tj. kwota określona w wysokości 176 000,00 zł), na rachunek Kredytobiorcy niniejszym przyjmuje.

Zapłata Kwoty Zwrotu winna zostać dokonana przez Bank w terminie 21 dni od dnia zawarcia niniejszej Ugody („Dzień Rozliczenia”), na rachunek Kredytobiorcy wskazany w § 1 pkt 7.

Bank w ciągu 21 dni kalendarzowych od dnia zawarcia Ugody rozliczy Ugodę w księgach Banku.

W przypadku zapłaty Kwoty Zwrotu po Dniu Rozliczenia Bank zapłaci Kredytobiorcy odsetki od Kwoty Zwrotu według stopy odsetek ustawowych za opóźnienie za okres od Dnia Rozliczenia do dnia zapłaty.

W zakresie niezmienionym niniejszą Ugodą Umowa nie ulega zmianie. Ugoda nie stanowi odnowienia w rozumieniu art. 506 k.c.”

Wskazany we wniosku kredyt został zaciągnięty na cele mieszkalne - w nabytym lokalu Wnioskodawca mieszkał wraz z żoną.

Na pytanie Organu o:„Datę wypłaty wskazanej we wniosku kwoty zwrotu”, Wnioskodawca wskazał: „Środki Otrzymaliśmy w dniu 22 września 2025 roku.”

W umowie z bankiem wskazano, że umowa jest ważna.

Na pytanie Organu: „Czy kwota zwrotu, którą otrzymał Pan od banku, w wyniku zawarcia ugody, jest zwrotem na Pana rzecz środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy kredytowej przekazał Pan na rzecz banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, czy jest to inna kwota – jaka (czego dotyczy)?”, Wnioskodawca wskazał: „Kwestię tę reguluje par. 5 zacytowanej powyżej Umowy Ugody - Bank zwróci Kredytobiorcy z Dniem Rozliczenia, bez konieczności składania przez niego dodatkowego oświadczenia woli, część kwoty Kredytu w wysokości wskazanej § 1 pkt 5.”

Zgodnie z par. 5 Umowy Ugody - Bank zwróci Kredytobiorcy z Dniem Rozliczenia, bez konieczności składania przez Niego dodatkowego oświadczenia woli, część kwoty Kredytu w wysokości wskazanej § 1 pkt 5.

Na pytanie Organu: „Czy wypłata środków pieniężnych przez bank:

-to odszkodowanie ze strony banku (jeśli tak, za jakie szkody)?

-to wynagrodzenie za zaniechanie dochodzenia przez Pana roszczeń wobec banku na drodze sądowej lub odstąpienie od takich roszczeń?

-to zadośćuczynienie ze strony banku na Pana rzecz (jeśli tak, z tytułu jakich krzywd)?

-to świadczenie z tytułu kredytu mieszkaniowego związanym z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania?”,

Wnioskodawca wskazał: „Żadna ze wskazanych w wezwaniu podstaw nie została określona w ten sposób w Umowie Ugody.” oraz „Z zawartej ugody nie wynika żadna ze wskazanych w wezwaniu podstaw.”

Na pytanie Organu: „Czy kwota zwrotu stanowi przysporzenie ponad kwoty uiszczane przez Pana tytułem spłaty kredytu hipotecznego czy też będzie mieści się w kwocie wpłacanej przez Pana do banku tytułem spłaty zadłużenia na rzecz banku?”, Wnioskodawca odpowiedział: „Zwrócona kwota będzie przewyższała wartość jaką wpłaciliśmy tytułem spłaty kredytu o kwotę 41 512,42 zł”.

Pytanie

Czy w związku z otrzymaniem Kwoty Zwrotu powstaje przychód do opodatkowania?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymanie Kwoty Zwrotu nie powoduje powstania przychodu do opodatkowania.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 9 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm., zwana dalej: „ustawą o PIT”), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Z powyższej definicji tej wywieść można również to, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego. O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w sytuacji, gdy podatnik - czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też w wyniku określonego zdarzenia, które powoduje zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów - uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Zgodnie z treścią ugody z bankiem, bank zwrócił (Kwota Zwrotu) środki pieniężne w kwocie uprzednio spłaconej przez wnioskodawców. Kwota ta została ustalona w wyniku rozliczenia kredytu po zawarciu ugody, tj. po porównaniu kwot udostępnionych przez bank oraz kwot faktycznie spłaconych. Zwrot ten ma charakter rozliczenia nadpłaty (korekty wcześniejszych świadczeń), a nie nowego przysporzenia. Należy jednak podkreślić, że aby dane przysporzenie mogło być uznane za przychód podatkowy, musi ono powodować realny wzrost majątku podatnika (przysporzenie majątkowe). O przychodzie można mówić tylko wtedy, gdy stan majątkowy podatnika ulega powiększeniu w stosunku do stanu sprzed uzyskania świadczenia.

W przedstawionym stanie faktycznym wypłata kwoty 176 000,00 PLN przez Bank nie generuje przysporzenia majątkowego po stronie Wnioskodawcy i Jego małżonka. Jak wskazano w par. 5 Umowy Ugody „Bank zwróci Kredytobiorcy z Dniem Rozliczenia, bez konieczności składania przez niego dodatkowego oświadczenia woli, część kwoty Kredytu w wysokości wskazanej § 1 pkt 5.”

Jest to jedynie zwrot Ich własnych środków, które wcześniej zostały wpłacone do Banku. Wnioskodawca w latach trwania kredytu, na skutek stosowania przez Bank klauzul niedozwolonych, przekazywał wraz z małżonkiem do Banku kwoty przewyższające rzeczywiste zobowiązanie. Ugoda sankcjonuje ten fakt i nakazuje zwrot nadpłaty. Zwrot pieniędzy, które wcześniej wypłynęły z majątku podatnika, jest zdarzeniem neutralnym podatkowo. Jest to jedynie restytucja (przywrócenie) stanu majątkowego sprzed dokonania nienależnej wpłaty, a nie uzyskanie nowej korzyści.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w ugruntowanej linii interpretacyjnej organów podatkowych, a to m.in. w interpretacjach podatkowych:

• z dnia 11 grudnia 2024 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak 0114-KDIP3-2.4011.804.2024.2.MN;
• z dnia 11 grudnia 2024 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak 0115-KDIT1.4011.679.2024.1.MST;
• z dnia 20 listopada 2025 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak 0112-KDIL2-1.4011.756.2025.3.MKA.

Pomimo, że wartość ta przekracza o kwotę 41 512,42 zł kwotę wpłaconą przez Wnioskodawcę wraz z żoną do banku, zwracana jest ona zgodnie z par. 5 - jako zwrot części kwoty Kredytu.

Konkludując, kwota 176 000 PLN nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, ponieważ brakuje tu elementu definicyjnego przychodu, jakim jest przyrost czystego składnika majątku. W związku z tym, kwota ta nie powinna być wykazywana w zeznaniu rocznym PIT i nie podlega opodatkowaniu oraz nie stanowi przychodu z innych źródeł, określonych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w część nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Z przepisu tego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania.

W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.

Ten z kolei jest definiowany przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody należy zatem uznać otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Z definicji przychodu można wywieść, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) – mają definitywny, a nie zwrotny charakter.

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też w wyniku określonego zdarzenia, które powoduje zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z ww. przepisem:

W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Użycie w tym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że katalog przychodów z innych źródeł ma otwarty charakter – nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe, które można przypisać do tego źródła.

Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

Podkreślam, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytu są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.

Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.

W treści wniosku wskazał Pan m.in., że w 2025 r. doszło do podpisania ugody, w wyniku której, doszło do całkowitego rozliczenia kredytu. Kredyt został udzielony na kwotę 644 759,77 zł (indeksowany do waluty EURO). Kredyt spłacił Pan w poprzednich latach. Łączna kwota spłaty wyniosła 779 247,35 zł. Bank zwróci Kredytobiorcy z Dniem Rozliczenia, bez konieczności składania przez niego dodatkowego oświadczenia woli, część kwoty Kredytu w wysokości wskazanej w § 1 pkt 5 („Kwota Zwrotu” - tj. kwota określona w wysokości 176 000,00 zł). Wskazał Pan, że zwrócona Panu kwota będzie przewyższała wartość jaką wpłacił Pan tytułem spłaty kredytu o kwotę 41 512,42 zł.

Zatem, wypłacona Panu przez bank kwota do wysokości stanowiącej zwrot wpłaconych przez Pana środków tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych ponad wypłacony Panu przez bank kapitał, nie będzie stanowiła dla Pana przysporzenia i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w związku z dokonanym zwrotem środków nie nastąpiło realne przysporzenie majątkowe. Kwota ta stanowi jedynie zwrot poniesionych wcześniej przez Pana wydatków (spłaconych rat kapitałowo-odsetkowych) - nie będzie więc dochodem podlegającym opodatkowaniu.W konsekwencji, pieniądze te nie będą Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy. Zatem, w związku z otrzymaniem od banku ww. kwoty nie powinien Pan wykazywać jej w rocznym zeznaniu podatkowym.

W tej części Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Natomiast wypłacona Panu przez bank kwota stanowiąca nadwyżkę ponad ww. kwotę zwrotu wpłaconych przez Pana środków tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych ponad wypłacony Panu przez bank kapitał (tj. kwota przewyższająca wartość jaką wpłacił Pan do banku tytułem spłaty kredytu – jak wskazał we wniosku 41 512,42 zł) stanowi dla Pana przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy. W sytuacji bowiem, gdy kredytobiorca otrzymał od banku środki przekraczające kwoty należne bankowi z tytułu spłaty kredytu, środki te są przychodem kredytobiorcy zaliczanym do innych źródeł i podlegają opodatkowaniu. Kwota ta stanowi przychód do opodatkowania podatkiem dochodowym i powinien Pan ją wykazać w zeznaniu rocznym.

W tej części Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając interpretacje Organ opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła w zakresie zaistniałego stanu faktycznego.

Podkreślić należy, że wydając interpretacje indywidualne Organ nie weryfikuje kwot i obliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek określenia podstawy opodatkowania, a prawidłowość takiego obliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym.

Wskazać również należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Natomiast „zainteresowanym” w rozumieniu art. 14b § 1 tej ustawy, jest osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej i będąca wnioskodawcą. W związku z tym, niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pana, nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób (Pana żony).

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.