Interpretacja indywidualna z dnia 16 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.13.2026.2.RM

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych zaistniałego stanu faktycznego oraz opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 stycznia 2026 r. za pośrednictwem systemu e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz braku obowiązku wystawiania i odbierania faktur za pośrednictwem KSeF. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 10 lutego 2026 r. (wpływ 11 lutego 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

A.(…) GmbH (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest podmiotem z siedzibą w Niemczech, zarejestrowanym na potrzeby podatku od wartości dodanej na terytorium Niemiec. Spółka jest także zarejestrowana w Polsce jako podatnik VAT czynny oraz podatnik VAT UE. Spółka należy do globalnej grupy (…) (dalej: „Grupa”), która dostarcza innowacyjne rozwiązania dla branż: (…)

Spółka prowadzi działalność w kraju swojej siedziby, tj. w Niemczech, gdzie posiada biuro oraz niezbędne zasoby ludzkie i infrastrukturę techniczną.

Model działalności w Polsce

W związku z prowadzoną działalnością Wnioskodawca wykonuje na terenie Polski czynności opodatkowane podatkiem VAT. Przedmiotem tych transakcji jest dystrybucja anten przeznaczonych do szerokiej gamy wewnętrznych i zewnętrznych połączeń bezprzewodowych. Spółka prowadzi działalność na terytorium Polski w sposób ciągły, bez określonych ram czasowych.

Wnioskodawca nabywa towary lokalnie w Polsce, głównie od podmiotu należącego do Grupy (…) (dalej: „Dostawca”), a następnie sprzedaje je różnym kontrahentom zlokalizowanym zarówno w Polsce, jak i w innych państwach członkowskich UE.

W ramach przeprowadzanych transakcji towary są transportowane bezpośrednio z magazynu Dostawcy zlokalizowanego w Polsce do ostatecznego nabywcy w Polsce lub na terytorium innego państwa członkowskiego. Transport towarów organizowany jest przez Spółkę lub przez odbiorcę końcowego – w zależności od warunków Incoterms ustalonych z odbiorcą końcowym. Spółka podaje Dostawcy swój polski numer VAT.

W związku z tym, Spółka kwalifikuje tego rodzaju transakcje jako tzw. transakcje łańcuchowe, o których mowa w art. 22 ust. 2 ustawy o VAT. W konsekwencji, Spółka rozpoznaje w Polsce dla celów VAT następujące rodzaje transakcji:

‒krajowe nabycie towarów - w odniesieniu do dostaw dokonanych przez Dostawcę na rzecz Wnioskodawcy;

‒dostawę towarów na terytorium Polski albo wewnątrzwspólnotową dostawę towarów - w odniesieniu do dostaw dokonywanych przez Wnioskodawcę na rzecz ostatecznego nabywcy, w zależności od tego, czy towary są dostarczane do nabywcy w kraju, czy są transportowane do innego państwa członkowskiego.

Zakupy dokonywane przez Spółkę są bezpośrednio związane zarówno z lokalnymi dostawami towarów w Polsce, jak i z wewnątrzwspólnotowymi dostawami towarów z Polski.

Poza wyżej wymienionymi transakcjami dotyczącymi towarów, Spółka nabywa również tzw. usługi wspomagające, w tym m.in.: (i) usługi transportowe od polskich i zagranicznych firm przewozowych, (ii) usługi prawne, prawnopodatkowe czy księgowe, (iii) usługi związane z prowadzeniem konta bankowego w polskim banku, które uznaje za opodatkowane poza terytorium Polski.

Przedmiotem działalności Spółki są dostawy towarów. Spółka nie świadczy usług na rzecz polskich nabywców.

Wnioskodawca podkreśla, że nie posiada oddziału ani przedstawicielstwa w Polsce, a wszelkie decyzje dotyczące prowadzonej działalności gospodarczej podejmowane są poza granicami Polski. Jednocześnie Spółka nie upoważniła żadnych podmiotów ani osób w Polsce do negocjowania warunków umów, zawierania umów z klientami ani przyjmowania zamówień w jej imieniu. Za wybór nabywców, przygotowywanie ofert sprzedaży, prowadzenie ewentualnych negocjacji, ustalanie warunków współpracy, zawieranie kontraktów oraz utrzymywanie relacji z nabywcami odpowiadają pracownicy Spółki w Niemczech.

Ponadto, Wnioskodawca nie posiada, nie wynajmuje ani nie wykorzystuje na potrzeby działalności gospodarczej w Polsce nieruchomości (takich jak magazyny, biura czy punkty sprzedaży), maszyn, urządzeń ani narzędzi.

Wnioskodawca nie posiada również i nie planuje posiadać w Polsce żadnych zasobów ludzkich. Pracownicy Spółki nie przebywają na terenie Polski ani na stałe, ani okresowo. W szczególności Wnioskodawca nie oddelegowuje do Polski swoich pracowników zatrudnionych w Niemczech.

Klientami Wnioskodawcy są wyłącznie podmioty prowadzące działalność gospodarczą. Spółka nie prowadzi sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej.

Uzupełnienie wniosku

1)Od kiedy Spółka jest zarejestrowana na potrzeby podatku VAT w Polsce oraz w związku z jakimi czynnościami dokonali Państwo tej rejestracji?

Spółka zarejestrowana jest na potrzeby podatku VAT w Polsce od (…) 2011 r. Spółka jest również zarejestrowana jako podatnik VAT UE. Rejestracja na potrzeby VAT w Polsce została dokonana w związku z zamiarem wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT na terytorium Polski, takich jak krajowe nabycie towarów i ich sprzedaż w ramach dostawy na terytorium Polski oraz wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

2)W jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Państwa Spółki w kraju siedziby działalności gospodarczej (należy ogólnie bez wskazywania szczegółów lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać jak Państwa Spółka prowadzi działalność w Niemczech, np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, czy w kraju siedziby Państwa Spółka korzysta z jakichś magazynów, czy w kraju siedziby odbywa się produkcja towarów, w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne posiada w kraju siedziby, itp.)?

Spółka posiada własną siedzibę w Niemczech, a także magazyn prowadzony przez zewnętrzną firmę. Spółka dysponuje zasobami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi typowymi dla organizacji sprzedażowej. Zasoby kadrowe obejmują pracowników zatrudnionych w Niemczech, którzy wykonują zadania administracyjne oraz działania w dziale sprzedaży. Obejmują one standardowe zadania organizacji sprzedażowej, takie jak obsługa klienta, przygotowywanie ofert, realizacja zamówień, operacyjne wsparcie sprzedaży, koordynacja stanów magazynowych oraz zarządzanie istniejącymi i nowymi klientami.

Zasoby techniczne obejmują infrastrukturę IT i systemową firmy, sprzęt biurowy i komunikacyjny, a także zaplecze logistyczne niezbędne do prowadzenia działalności magazynowej.

Spółka nie prowadzi żadnych zakładów produkcyjnych ani jednostek wytwórczych na terenie Niemiec, ponieważ działa wyłącznie jako organizacja sprzedażowa.

3)W jaki sposób jest zorganizowana sprzedaż towarów na terytorium Polski, w jaki sposób klienci dokonują zamówień, przez jaki okres czasu towary są magazynowane, kto rozpatruje ewentualne reklamacje – proszę opisać zdarzenie.

W ramach przeprowadzanych transakcji towary są transportowane bezpośrednio z magazynu Dostawcy zlokalizowanego w Polsce do ostatecznego nabywcy w Polsce lub na terytorium innego państwa członkowskiego. W związku z tym, towary, będące własnością Spółki nie są magazynowane na terytorium Polski.

Transport towarów organizowany jest przez Spółkę lub przez odbiorcę końcowego – w zależności od warunków Incoterms ustalonych z odbiorcą końcowym.

Spółka koordynuje cały proces sprzedaży z zagranicy, wykorzystując elektroniczne kanały komunikacji. Klienci składają zamówienia głównie drogą elektroniczną – poprzez dedykowaną platformę internetową, e-mail lub telefonicznie. Po otrzymaniu zamówienia Spółka przekazuje je do polskiego Dostawcy, który realizuje wysyłkę bezpośrednio do klienta.

Reklamacje są rozpatrywane przez Spółkę – klienci zgłaszają je bezpośrednio do pracowników Spółki, zatrudnionych w biurze Spółki w Niemczech (np. przez e-mail, formularz kontaktowy). Pracownicy ci odpowiadają za kontakt z klientem i ustalają sposób rozwiązania reklamacji (np. wymiana towaru albo jego zwrot bądź obniżenie ceny w przypadku uznania reklamacji). W przypadku zwrotu lub zamiany, towar jest przesyłany przez klienta Spółki z powrotem do magazynu Dostawcy w Polsce, a Spółka inicjuje własny proces reklamacyjny w stosunku do Dostawcy.

4)Czy sprawują Państwo bezpośrednią kontrolę nad zasobami osobowymi oraz technicznymi/rzeczowymi Dostawcy? Jeśli tak, należy wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana oraz czy jest porównywalna do kontroli jaką Spółka sprawuje nad własnym zapleczem osobowym i technicznym/rzeczowym?

Spółka nie posiada ani nie będzie posiadać bezpośredniej kontroli, nadzoru ani jakiegokolwiek wpływu na zasoby personalne oraz techniczne/rzeczowe Dostawcy. Dostawca działa w sposób niezależny i korzysta z własnych zasobów personalnych oraz technicznych/ rzeczowych, które wykorzystuje do realizacji dostaw na rzecz Spółki.

5)Czy sprawują Państwo bezpośrednią kontrolę nad zasobami osobowymi oraz technicznymi/ rzeczowymi podmiotów, od których Spółka nabywa usługi tzw. wspomagające? Jeśli tak, należy wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana oraz czy jest porównywalna do kontroli jaką Spółka sprawuje nad własnym zapleczem osobowym i technicznym/rzeczowym?

Spółka nie posiada ani nie będzie posiadać bezpośredniej kontroli, nadzoru ani jakiegokolwiek wpływu na zasoby personalne oraz techniczne/rzeczowe swoich usługodawców, którzy świadczą usługi wspomagające (w tym m.in.: usługi transportowe, usługi prawne, prawnopodatkowe oraz usługi związane z prowadzeniem konta bankowego w polskim banku). Podmioty świadczące usługi wspomagające na rzecz Spółki działają w sposób niezależny i dysponują własnymi zasobami personalnymi oraz technicznymi/rzeczowymi, które wykorzystują do realizacji powierzonych usług. Spółka nie ma wpływu na to, którzy konkretnie pracownicy są zaangażowani w świadczenie usług na jej rzecz, nie wydaje im wiążących poleceń służbowych ani nie zarządza ich personelem.

6)Czy posiadają Państwo na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców (osoby pozyskujące nowych klientów) lub inne osoby działające na podstawie udzielonego przez Państwa pełnomocnictwa, uprawnione do zawierania umów w Państwa imieniu?

Spółka nie posiada na terytorium Polski przedstawicieli, handlowców ani innych osób uprawnionych do zawierania umów w jej imieniu. W szczególności Spółka nie upoważniła żadnych podmiotów ani osób działających w Polsce do negocjowania warunków umów, zawierania umów z klientami ani przyjmowania zamówień w jej imieniu. Za wybór nabywców, przygotowywanie ofert sprzedaży, prowadzenie ewentualnych negocjacji, ustalanie warunków współpracy, zawieranie kontraktów oraz utrzymywanie relacji z nabywcami odpowiadają wyłącznie pracownicy Spółki w Niemczech.

Pytania

1)Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w przedstawionym stanie faktycznym/ zdarzeniu przyszłym nie posiada on/nie będzie posiadał stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, w rozumieniu przepisów ustawy o VAT i przepisów Rozporządzenia?

2)Czy w przypadku uznania, że w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski w rozumieniu przepisów ustawy o VAT i przepisów Rozporządzenia, prawidłowe jest stanowisko, że Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur począwszy od 1 lutego 2026 r.?

Państwa stanowisko w sprawie

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 1

Zdaniem Wnioskodawcy w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym nie posiada/nie będzie on posiadał stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski w rozumieniu przepisów ustawy o VAT i przepisów Rozporządzenia.

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 2

Zdaniem Wnioskodawcy, na gruncie przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, w związku z brakiem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, nie będzie on zobowiązany do wystawiania ani odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) w rozumieniu ustawy o VAT począwszy od 1 lutego 2026 r.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 1

A. Koncepcja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” dla celów VAT

Przepisy ustawy o VAT, jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy, nie definiują pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (dalej także: „SMPD”). Pojęcie to jest pojęciem prawa Unii Europejskiej, zdefiniowanym w art. 11 Rozporządzenia dla celów przepisów Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z dnia 11 grudnia 2006 r. ze zm.; dalej: „Dyrektywa VAT”), a zatem w istocie dla celów przepisów krajowych stanowiących transpozycję Dyrektywy VAT do porządków prawnych poszczególnych państw członkowskich – w przypadku Polski dla celów ustawy o VAT. Oznacza to, że przepisy Rozporządzenia stosuje się bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej, a więc podatnicy mają możliwość powoływać się na nie wprost przed organami władzy publicznej, w tym organami podatkowymi danego państwa.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia, na użytek stosowania art. 44 Dyrektywy VAT „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, (…) które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Ponadto zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia, na użytek stosowania przepisów art. 45, art. 56 ust. 2 akapit 2 oraz art. 192a Dyrektywy VAT „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje.

Jednocześnie, należy zaznaczyć, że w myśl art. 11 ust. 3 Rozporządzenia, fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT w danym kraju sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym kraju.

W świetle powyższych definicji, SMPD powstanie zatem w przypadku, gdy na terytorium państwa innego, niż państwo, w którym podatnik posiada siedzibę działalności gospodarczej, będzie istniało zaplecze techniczne i personalne umożliwiające temu podmiotowi odbiór nabywanych usług oraz wykorzystanie nabywanych usług dla potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Powołana powyżej definicja SMPD zawarta w Rozporządzeniu stanowi, w istocie, usankcjonowanie ugruntowanego stanowiska prezentowanego w odniesieniu do koncepcji stałego miejsca prowadzenia działalności na przestrzeni lat w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE” lub „Trybunał”). Powyższe potwierdza jednoznacznie chociażby motyw 14 preambuły do Rozporządzenia, zgodnie z którym wyjaśnienie pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej służyć ma „zapewnieniu jednolitego stosowania zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu” i powinno uwzględniać orzecznictwo TSUE.

Analiza orzecznictwa Trybunału wskazuje, że TSUE wielokrotnie orzekał w kwestii stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, pozwalając na sformułowanie przesłanek, które, w przypadku ich łącznego wystąpienia, uzasadniają stwierdzenie, iż podatnik posiada w danym państwie członkowskim stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie ze wskazówkami przedstawionymi przez TSUE w pkt 18 orzeczenia w sprawie C-168/84 (Gunter Berkholz), aby miejsce, w którym podatnik wykonuje działalność gospodarczą można było uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, muszą być łącznie spełnione następujące warunki: (i) miejsce to musi się charakteryzować pewną minimalną skalą działalności, oraz (ii) muszą być w nim stale obecne zasoby ludzkie oraz techniczne konieczne do wykonywania działalności.

Z kolei w wyroku w sprawie C-190/95 (ARO Lease BV) Trybunał stwierdził, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość prowadzenia działalności w sposób niezależny. Oznacza to, zdaniem TSUE, że takie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość (i) sporządzania umów bądź (ii) podejmowania decyzji o charakterze zarządczym.

Analogiczne stanowisko Trybunał zajął w wyroku w sprawie C-390/96 (Lease Plan Luxembourg SA), w którym stwierdził, że: „Jeżeli spółka leasingowa nie posiada w danym państwie członkowskim ani swojego personelu, ani struktury organizacyjnej charakteryzującej się wystarczającym poziomem trwałości, która umożliwiałaby zawieranie umów oraz podejmowanie decyzji na poziomie zarządu, w związku z czym usługi, o których mowa, mogłyby być świadczone w sposób niezależny, nie można mówić o stałej siedzibie spółki w tym państwie”.

Podobne wnioski płyną z innych wyroków TSUE. Tytułem przykładu wskazać w tym miejscu można na wyrok z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie C-73/06 (Planzer Luxembourg Sarl), w którym Trybunał podkreślił, że: „Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości, poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych koniecznych dla świadczenia określonych usług (...). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny”.

Jednocześnie, jak wskazuje Trybunał, dla zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie Unii Europejskiej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile dostępność innego zaplecza jest porównywalna do dostępności zaplecza własnego (tak np. TSUE wyroku w sprawie C-605/12, Welmory sp. z o.o.).

W powyższym kontekście na uwagę zasługuje również wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL), w którym TSUE orzekł, iż spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży. W analizowanym rozstrzygnięciu Trybunał wskazał, że „Istnienie rozpoznawalnej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, które charakteryzuje się wystarczającą stałością, należy zatem oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. O ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc uznać, że podatnik ma odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem, na przykład, na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie.”

Jak wynika z powyższego, powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w każdym przypadku będzie stanowiło rezultat działalności gospodarczej podatnika. Jednakże nie oznacza to, że każdy rodzaj działalności gospodarczej automatycznie będzie skutkował powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT. Samo prowadzenie takiej działalności na terenie danego kraju nie powoduje bowiem powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji, gdy łącznie kilka kluczowych cech wyodrębnionych przez TSUE nie będzie charakteryzowało obecności danego podmiotu w tym państwie.

Uwzględniając regulacje zawarte w Rozporządzeniu, a także tezy prezentowane w przytoczonym powyżej orzecznictwie TSUE, należy stwierdzić, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności, tylko wówczas gdy spełnione zostaną następujące warunki:

1)miejsce działalności charakteryzuje się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego oraz technicznego, aby umożliwić odbiór nabywanych usług i wykorzystanie ich dla potrzeb tego miejsca prowadzenia działalności lub świadczenie usług (prowadzenie działalności gospodarczej) z tego miejsca;

2)miejsce działalności charakteryzuje się określonym poziomem stałości, tj. podatnik ma zamiar prowadzenia działalności w tym miejscu w sposób stały (a nie tylko periodyczny);

3)działalność prowadzona w tym miejscu jest działalnością niezależną w stosunku do działalności głównej (miejsce charakteryzuje niezależność decyzyjna).

Powyższe kryteria muszą zostać spełnione łącznie. W przypadku, gdy którekolwiek z nich nie zostanie spełnione, nie będzie można uznać, iż podatnik posiada SMPD w danym miejscu.

Zatem, gdy nie jest spełnione chociażby jedno z wyżej wymienionych kryteriów, nie można uznać, że aktywność danego podmiotu na terytorium danego państwa członkowskiego powinna zostać rozpoznana jako posiadanie przez niego SMPD w rozumieniu przepisów o VAT.

Powyższe rozumienie pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności” zostało potwierdzone również w orzecznictwie polskich sądów administracyjnych oraz w interpretacjach organów podatkowych.

Przykładowo w tym miejscu można przywołać:

‒wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej również: „NSA”) z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. I FSK 393/13, w którym stwierdzono, że „o stałym miejscu prowadzenia działalności możemy mówić, gdy podatnik ma możliwość kierowania sprawami firmy, utrzymuje stały personel i posiada minimalne środki techniczne, niezbędne do prowadzenia działalności.”

‒interpretację indywidualną z dnia 27 kwietnia 2022 r., znak 0114-KDIP1-2.4012.613.2021.2.RST, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej również „DKIS”) wskazał: „Zakres usług wykonywanych przez pracowników Spółki do października 2019 r., a następie po reorganizacji przez pracowników Zainteresowanego ma charakter pomocniczy w stosunku do działalności centrali w Niemczech. Natomiast prowadzenie działalności o charakterze pomocniczym nie powoduje powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zaplecze personalne i techniczne powinno funkcjonować w ramach odpowiedniej struktury, która umożliwia stałemu miejscu prowadzenie działalności gospodarczej odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb. Istniejące zaplecze personalne i techniczne musi być w stanie prowadzić działalność gospodarczą.”

B. Brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy w Polsce

Biorąc pod uwagę definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zawartą w Rozporządzeniu, jak również przytoczone powyżej tezy orzeczeń TSUE, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w przedstawionym stanie faktycznym nie posiada i nie będzie posiadał on w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Nie są bowiem spełnione konstytutywne przesłanki zaistnienia SMPD, w rozumieniu przepisów Rozporządzenia – Wnioskodawca nie posiada w Polsce zaplecza personalnego i technicznego umożliwiającego mu wykorzystanie nabywanych w Polsce towarów/usług do prowadzenia działalności gospodarczej, a jego działalność w Polsce nie cechuje się odpowiednią niezależnością decyzyjną. Za takim stanowiskiem przemawiają następujące okoliczności:

Brak odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym we Wniosku stanie faktycznym, nie jest spełniona przesłanka dysponowania przez Wnioskodawcę w Polsce odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego, która jest niezbędna dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Wnioskodawca, jak zaznaczono w opisie stanu faktycznego, nie posiada w Polsce jakichkolwiek zasobów ludzkich, gdyż nie zatrudnia na terytorium Polski żadnych pracowników, nie posiada przedstawicieli handlowych, osób uprawnionych do podejmowania w jej imieniu jakichkolwiek działań itd. Wnioskodawca nie deleguje również żadnych pracowników do wykonywania obowiązków na terytorium Polski, ani na stałe, ani okresowo.

Wszelkie decyzje o charakterze zarządczym (dotyczące sprzedaży, negocjowania i zawierania umów itd.) mające wpływ na działalność Wnioskodawcy są podejmowane przez właściwy personel poza granicami Polski.

Zdaniem Wnioskodawcy, nie można również uznać, iż pracownicy/zleceniobiorcy kontrahentów Wnioskodawcy, którzy świadczą usługi wspomagające, w tym m.in.: (i) usługi transportowe (ii) usługi prawne, prawnopodatkowe czy księgowe, (iii) usługi związane z prowadzeniem konta bankowego w polskim banku mogliby zostać uznani za zaplecze personalne Wnioskodawcy. Personel tych kontrahentów wykonuje swoje zadania wyłącznie na rzecz własnego pracodawcy lub zleceniodawcy i pod jego kierownictwem. Wnioskodawca nie jest jedynym odbiorcą usług świadczonych przez tych kontrahentów i nie posiada żadnej kontroli nad działaniami ich pracowników lub zleceniobiorców (nie wydaje im instrukcji ani nie kieruje ich pracą).

Również personel Dostawcy, tj. krajowego podmiotu należącego do Grupy, ani jakikolwiek inny podmiot, od którego Spółka nabywa towary (tj. anteny, które następnie są przez Spółkę sprzedawane kontrahentom lokalnym i zagranicznym) nie może zostać uznany za zaplecze personalne Wnioskodawcy. Wnioskodawca nabywa od Dostawcy (sporadycznie może się zdarzyć również zakup od innego podmiotu z Grupy) towary, które są wyrobami gotowymi. Wnioskodawca nie uczestniczy w procesie produkcyjnym, w szczególności, nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad personelem Dostawcy (czy innego dostawcy z Grupy), ani nie udziela mu bieżących instrukcji co do sposobu prowadzenia prac produkcyjnych czy działań operacyjnych i logistycznych. Dostawca zachowuje całkowitą kontrolę nad swoim personelem i organizacją jego pracy.

Tymczasem, aby przypisać podatnikowi istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju nie wystarcza samo korzystanie z cudzych zasobów personalnych i technicznych – wymagana jest równocześnie kontrola podatnika nad tymi cudzymi zasobami, jakby były to własne zasoby danego podatnika.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzeczeniach sądów administracyjnych i interpretacjach indywidualnych prawa podatkowego.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2023 r. sygn. I FSK 761/19: „choć brak własnych zasobów pracowniczych czy technicznych nie wyklucza z góry istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to konieczne dla takiej kwalifikacji jest ustalenie możliwości dysponowania owym zapleczem personalnym i technicznym przez podatnika na poziomie porównywalnym z kontrolą właścicielską.”

Jak wskazał DKIS w interpretacji indywidualnej z dnia 12 kwietnia 2024 r. znak 0114-KDIP1- 2.4012.52.2024.2.RST: „Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym.”

Tego rodzaju zasoby zazwyczaj nie są dostępne w modelu działalności prowadzonym przez Wnioskodawcę na terytorium kraju, tj. w sytuacji, gdy podmiot zagraniczny nabywa towary w celu ich odsprzedaży, a towary są wysyłane bezpośrednio od dostawcy do kontrahenta Wnioskodawcy. Potwierdza to m.in.:

‒interpretacja indywidualna z dnia 25 września 2025 r., znak 0114-KDIP1-2.4012.478.2025.1.ABA, w której wskazano: „Z wniosku wynika, że, w związku z Modelem Transakcyjnym, Spółka będzie nabywać towary od D. PL oraz będzie nabywać usługi od Centrum Usług Wspólnych. Jednak, co istotne, Spółka nie otrzyma prawa do sprawowania bezpośredniej kontroli nad jakimikolwiek zasobami osobowymi lub technicznymi tych podmiotów, zlokalizowanymi na terytorium Polski. (…) W konsekwencji należy uznać, że Spółka nie będzie posiadała kontroli nad zasobami personalnymi, technicznymi i rzeczowymi D. PL oraz Centrum Usług Wspólnych, porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.”

‒interpretacja DKIS z dnia 23 października 2025 r., znak 0114-KDIP1-2.4012.522.2025.2.RST, w której wskazano: „Spółka nie posiada/nie będzie posiadała w Polsce żadnych zasobów personalnych i technicznych/rzeczowych oraz nieruchomości. Dodatkowo decyzje biznesowe, w tym te dotyczące zawierania nowych kontraktów w zakresie nabycia i dystrybucji Produktów podejmowane są przez centralny zespół zlokalizowany w Holandii. Także w centrali prowadzone są procesy projektowe oraz sprzedażowe Spółki, podobnie jak m.in. obsługa klienta, proces obsługi zwrotów Produktów czy ich reklamacji. Spółka nie posiada w Polsce żadnych organów bądź osób, które byłyby uprawnione do podejmowania wiążących decyzji dotyczących działalności Spółki, w tym mogących podejmować np. decyzje w zakresie nawiązania relacji biznesowych z ewentualnymi klientami i kontrahentami. Kompetencje te należą do osób pracujących w centrali Spółki. Zatem, skoro Spółka nie posiada/nie będzie posiadać na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że jest/będzie spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych”.

W ocenie Wnioskodawcy, w świetle wyroku TSUE w sprawie C-547/18 (Dong Yang Electronics), w analizowanej sprawie bez znaczenia pozostaje także okoliczności, iż Wnioskodawca i Dostawca należą do Grupy. Relacja między wskazanymi podmiotami nie ma bowiem znaczenia z punktu widzenia posiadania przez Wnioskodawcę stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce – sama w sobie nie może być czynnikiem decydującym w tym zakresie. Skoro, jak wynika z powołanego wyżej wyroku TSUE w sprawie Dong Yang Electronics, istnienia na terytorium państwa członkowskiego SMPD nie można wywodzić z samego faktu posiadania przez spółkę spółki zależnej w tym państwie członkowskim, takiego wniosku nie można również wysnuć z faktu, że podmiot należący do tej samej grupy kapitałowej prowadzi działalność na terytorium tego państwa członkowskiego. W istocie, zakwalifikowanie innego podmiotu jako tworzącego SMPD dla kontrahenta zależy od warunków merytorycznych określonych w Rozporządzeniu, w szczególności w jego art. 11, które muszą być oceniane w kontekście realiów gospodarczych i handlowych.

W świetle powyższych argumentów i powołanych orzeczeń, Wnioskodawca jest zdania, że z uwagi na fakt, iż Wnioskodawca nie posiada w Polsce własnego personelu bądź porównywalnego dostępu do zasobów ludzkich innego podmiotu, przesłanka warunkująca powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w aspekcie zaplecza personalnego nie jest spełniona.

Okoliczność ta, sama w sobie, powinna wykluczać istnienie SMPD Wnioskodawcy w Polsce.

Brak odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza technicznego

Również przesłanka posiadania w Polsce odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza technicznego niezbędnego do prowadzenia działalności nie jest spełniona w opisanym we Wniosku stanie faktycznym. Wnioskodawca nie posiada w Polsce infrastruktury wystarczającej do prowadzenia niezależnej działalności.

Wnioskodawca nie posiada/nie wynajmuje/nie jest dzierżycielem w Polsce obiektów lub pomieszczeń na potrzeby prowadzenia swojej działalności w postaci fabryki, magazynu, biura lub punktu sprzedaży. Ponadto, Wnioskodawca nie posiada na terenie kraju żadnych maszyn ani innych urządzeń niezbędnych do niezależnego wykonywania działalności gospodarczej.

Jak wynika z ugruntowanej linii orzeczniczej i interpretacyjnej, dla stwierdzenia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności konieczne jest także zbadanie możliwości sprawowania przez usługobiorcę kontroli nad zapleczem usługodawcy. W przypadku jej braku będzie to jedynie zwykła relacja pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą, w ramach której korzystanie z zasobów kontrahenta nie może być uznane za równoznaczne z korzystaniem z zasobów własnych, a w konsekwencji z utworzeniem odpowiedniej struktury osobowo-rzeczowej w danym państwie, której obecność jest jednym z czynników warunkujących stworzenie SMPD.

Przyjęcie odmiennego podejścia prowadziłoby do wniosku, że każdy podmiot nawiązujący współpracę z podmiotem z innego państwa posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym państwie.

Biorąc pod uwagę powyższe, należy zauważyć, że Wnioskodawca nie posiada w Polsce infrastruktury na swój własny, wyłączny użytek, koniecznej do prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. W realizowanym modelu działalności w Polsce, towary nabywane przez Wnioskodawcę w Polsce są transportowane bezpośrednio z magazynu Dostawcy (lub innego dostawcy) zlokalizowanego w Polsce do ostatecznego nabywcy w Polsce lub na terytorium innego państwa członkowskiego. W związku z powyższym, Wnioskodawca nie ma zapotrzebowania na korzystanie z nieruchomości, narzędzi, maszyn ani jakichkolwiek innych zasobów technicznych na terytorium Polski.

Brak jest również podstaw do uznania, że infrastruktura kontrahentów, świadczących usługi wspomagające, w tym m.in.: (i) usługi transportowe (ii) usługi prawne, prawnopodatkowe czy księgowe, (iii) usługi związane z prowadzeniem konta bankowego w polskim banku stanowi zaplecze techniczne Wnioskodawcy, gdyż dostępność zaplecza technicznego będącego przedmiotem świadczonych na rzecz Wnioskodawcy usług nie jest porównywalna do dostępności własnego zaplecza.

Wobec powyższego nie można również uznać, że Wnioskodawca posiada w Polsce odpowiednią strukturę w zakresie zaplecza technicznego, konieczną dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce.

Powyższe stanowisko potwierdzają liczne interpretacje indywidualne, m.in.:

‒interpretacja DKIS z dnia 3 stycznia 2024 r., znak 0114-KDIP1-2.4012.569.2023.1.RM, w której organ stwierdził brak stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce zagranicznego podatnika, ze względu na poniższe okoliczności: „Nie posiadają Państwo w Polsce również żadnych zasobów technicznych/urządzeń (np. własnej linii produkcyjnej), obiektów i nieruchomości (np. biura, magazynu) i nie korzystają Państwo z takich zasobów na podstawie innego tytułu prawnego (najem, dzierżawa). Przedstawione okoliczności sprawy wskazują, że pomimo, że Państwa produkty magazynowane są w wydzielonej przestrzeni magazynu Kontrahenta, to poza możliwością monitorowania/obserwacji prawidłowości wykonywania usług świadczonych na podstawie Umowy, w normalnych godzinach pracy, nie mają Państwo wpływu na to, która konkretnie część magazynu zostanie przypisana do składowania Państwa towarów. Zatem, nie posiadają Państwo własnych zasobów personalnych i technicznych na terytorium Polski, ani nie posiadają kontroli nad zapleczem Kontrahenta (usługodawcy) porównywalnej do tej, jaką sprawują Państwo nad zapleczem własnym.”

‒interpretacja DKIS z dnia 23 października 2020 r., znak 0114-KDIP1-2.4012.258.2020.2.JŻ, w której organ potwierdził, iż podatnik nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności mimo zawarcia umowy na usługi logistyczno-magazynowe: „Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski oddziału ani biura jak również żadnych aktywów trwałych (w szczególności środków trwałych) ani wyposażenia. Jedynym podmiotem (poza FL) z jakim Spółka podjęła współpracę jest doradca podatkowy posiadający pełnomocnictwo ogólne, a także pełnomocnictwo do składania deklaracji VAT. Zatem mimo, że Wnioskodawca zwarł umowy z FL na usługi logistyczno-magazynowe, na które składają się m.in. wyładunek towarów dostarczonych przez Spółkę ze Szwecji, przechowywanie towarów, załadunek towarów dla Klienta po zgłoszeniu się po odbiór partii towarów, a ponadto inne czynności oraz podjął współpracę z doradcą podatkowym, w tym konkretnym przypadku, nie można uznać, że Wnioskodawca posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.”

Ponadto, w świetle wyroku TSUE w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL) to samo zaplecze techniczne nie może służyć jednocześnie do świadczenia i odbioru usług. Niewątpliwie zasoby techniczne posiadane przez kontrahentów, świadczących ww. usługi wspomagające są przez nich wykorzystywane do świadczenia usług na rzecz Wnioskodawcy, a zatem nie mogą zostać uznane za zaplecze techniczne posiadane przez Wnioskodawcę na terytorium Polski, umożliwiające mu odbiór usług.

W świetle powyższego, nie można uznać, że Wnioskodawca posiada na terytorium Polski zaplecze techniczne pozwalające na prowadzenie działalności gospodarczej w sposób niezależny, co również wyklucza możliwość uznania, iż Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Brak niezależności decyzyjnej

Pomijając fakt, że brak odpowiedniej struktury personalnej i technicznej w Polsce eliminuje możliwość uznania, że Wnioskodawca posiada SMPD na terytorium Polski, Wnioskodawca pragnie również podkreślić, że w analizowanym przypadku nie jest spełniony warunek samodzielności prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej w Polsce. Jak wskazano powyżej, zgodnie z orzecznictwem TSUE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi bowiem przejawiać się w posiadaniu w danym państwie infrastruktury umożliwiającej zawieranie umów i podejmowanie decyzji zarządczych – tj. niezależności decyzyjnej. Musi zatem zachodzić możliwość samodzielnego działania przez tę infrastrukturę zlokalizowaną poza państwem siedziby działalności gospodarczej danego podmiotu w kierunku generowania po stronie podatnika obrotu z tytułu czynności opodatkowanych VAT.

Wnioskodawca nie posiada w Polsce jakiejkolwiek struktury, która mogłaby brać udział w podejmowaniu decyzji zarządczych, czy procesie negocjacji i zawierania umów. W szczególności w Polsce nie znajduje się żaden pracownik Wnioskodawcy ani inna osoba upoważniona do reprezentowania lub zawierania umów w imieniu Wnioskodawcy. Wszystkie czynności związane z działalnością handlową Wnioskodawcy są podejmowane w siedzibie spółki. W Niemczech podejmowane są również decyzje strategiczne związane z funkcjonowaniem Wnioskodawcy.

W konsekwencji, w analizowanym stanie faktycznym nie jest spełniona przesłanka prowadzenia działalności w sposób niezależny od działalności Wnioskodawcy w kraju jego siedziby.

Powyższe wynika między innymi z wyroku z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie ARO Lease BV (sygn. C-190/95), w którym TSUE stwierdził, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość prowadzenia działalności w sposób niezależny, a więc przedsiębiorstwo, które nie posiada w państwie członkowskim ani własnego personelu, ani struktury organizacyjnej, która cechuje się wystarczającym stopniem trwałości, aby zapewnić ramy, w których mogłyby być zawierane umowy i podejmowane decyzje w zakresie zarządzania, nie może być uznane za posiadające stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.

Skoro zatem w orzecznictwie TSUE kryterium samodzielności decyzyjnej jest jednym z warunków sine qua non uznania, że podatnik posiada w danym miejscu stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, to sam brak samodzielności prowadzonej w Polsce działalności gospodarczej wyklucza możliwość posiadania przez Wnioskodawcę stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju.

Stanowisko Wnioskodawcy podzielają także polskie sądy administracyjne.

Przykładowo w wyroku z dnia 12 lipca 2017 r. (sygn. akt III SA/Wa 1979/16, podtrzymanym przez NSA w wyroku z 23 marca 2021 r., sygn. akt. I FSK 316/18) WSA uwzględnił skargę podatnika, uznając, że przesłanki stałego miejsca prowadzenia działalności nie zostały spełnione. W okolicznościach powołanej sprawy podatnik podnosił, że wszelkie decyzje dotyczące działalności w Polsce jak również proces sprzedaży był w całości prowadzony przez Spółkę bezpośrednio z terytorium Niemiec. W tak przedstawionym stanie faktycznym WSA wskazał, iż: „Kryterium dotyczące stałości działalności oraz zasobów technicznych mogłoby być w niniejszej sprawie, w zakresie sprzedaży dokonywanej przez Spółkę, przedmiotem rozbieżnych ocen, ale niewątpliwie nie spełniono w tym zakresie kryterium dysponowania odpowiednim personelem oraz kryterium niezależności decyzyjnej. Skarżąca zadeklarowała we wniosku, że w Polsce nie będą podejmowane żadne decyzje ani zarządzane żadne umowy dotyczące najmu maszyn.”

Podkreślić więc raz jeszcze należy, że w przedmiotowej sprawie wszystkie decyzje strategiczne dokonywane są przez zarząd i uprawnionych pracowników Wnioskodawcy w Niemczech, zaś na terytorium Polski Wnioskodawca nie posiada żadnych osób bądź organów, które byłyby uprawnione do podejmowania wiążących decyzji dotyczących działalności Wnioskodawcy, zawierania umów czy ich negocjowania.

Również usługodawcy nie są uprawnieni do podejmowania takich działań w imieniu Wnioskodawcy, albowiem zakres ich usług ogranicza się do świadczenia usług transporotowych, prawnych, prawnopodatkowych czy księgowych, usług związanych z prowadzeniem konta bankowego w polskim banku.

W konsekwencji, w opisanym stanie faktycznym nie jest spełniona przesłanka prowadzenia działalności gospodarczej w sposób niezależny od działalności Wnioskodawcy w kraju jego siedziby.

Biorąc pod uwagę powyższe, nie można uznać, że działalność Wnioskodawcy na terytorium Polski ma charakter niezależny, co również wyklucza możliwość uznania, iż Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Reasumując, biorąc pod uwagę wskazane okoliczności nie można twierdzić, że w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Nie zostały bowiem łącznie spełnione warunki pozwalające na stwierdzenie, że Spółka posiada w Polsce miejsce charakteryzujące się odpowiednią strukturą osobową i techniczną, umożliwiającą prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały i niezależny.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 2

Zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy o VAT, przez pojęcie „faktura ustrukturyzowana” rozumie się fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.

Należy także wskazać, że ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które pierwotnie miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852) termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Na podstawie przytoczonych zmian, stosownie do uregulowań art. 106ga ustawy o VAT, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r., podatnicy będą obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Jednocześnie jednak obowiązek ten nie będzie dotyczył wystawiania faktur m.in. przez:

1)przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;

2)przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę.

Dalsze regulacje zawarte w ustawie VAT precyzują, że w przypadkach dla których obowiązek używania KSeF nie będzie obowiązywał, podatnik będzie wystawiał faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej, ale nadal będzie miał prawo do wystawienia faktur ustrukturyzowanych fakultatywnie.

Ponadto, zgodnie z art. 106gb ust. 4 ustawy o VAT, który także wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r., faktura ustrukturyzowana ma być udostępniana przez sprzedawcę nabywcy w sposób z nim uzgodniony (tj. niekoniecznie za pośrednictwem KSeF) m.in. w tych przypadkach, gdy nabywcą jest:

1)podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub

2)podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę.

Jak zatem wynika wprost z powyższych regulacji, podmioty nieposiadające siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce:

‒nie będą zobowiązane do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem KSeF,

‒nie będą zobowiązane do odbierania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem KSeF (podmiot wystawiający tę fakturę przy wykorzystaniu KSeF będzie ją udostępniał nabywcy w sposób z nim uzgodniony),

‒jednocześnie będą mogły korzystać z KSeF do wystawiania i odbioru faktur dobrowolnie.

Tym samym, zważywszy na fakt, że Wnioskodawca nie posiada siedziby na terytorium kraju, oraz, jak wskazał w uzasadnieniu do pytania numer 1, nie posiada i nie będzie posiadał on w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, należy uznać, że Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, wchodzącego w życie z dniem 1 lutego 2026 r.

Prawidłowość takiego stanowiska potwierdzają przywołane już w uzasadnieniu do odpowiedzi na pytanie nr 1 interpretacje indywidualne, wydawane dla zagranicznych podatników, którzy – podobnie jak Wnioskodawca – nabywają towary w Polsce w celu ich odsprzedaży. Przykładem są interpretacje indywidualne znak 0114-KDIP1-2.4012.478.2025.1.ABA z dnia 25 września 2025 r. oraz znak 0114- KDIP1-2.4012.522.2025.2.RST z dnia 23 października 2025 r.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Stosownie do art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka posiada siedzibę w Niemczech. Spółka jest zarejestrowana na potrzeby podatku od wartości dodanej na terytorium Niemiec. Spółka jest również zarejestrowana w Polsce jako podatnik VAT czynny oraz podatnik VAT UE (od (…) 2011 r.). Spółka należy do globalnej grupy (Grupa), która dostarcza innowacyjne rozwiązania dla branży (…). Na terytorium Polski Spółka prowadzi dystrybucję anten przeznaczonych do wewnętrznych i zewnętrznych połączeń bezprzewodowych. Spółka nabywa towary w Polsce, głównie od podmiotu należącego do Grupy (Dostawca), a następnie sprzedaje je kontrahentom z Polsce oraz z innych państw członkowskich UE. Towary są transportowane bezpośrednio z Polski, z magazynu Dostawcy do ostatecznego nabywcy w Polsce lub na terytorium innego państwa członkowskiego, w ramach transportu zorganizowanego przez Spółkę lub przez odbiorcę końcowego. Towary, będące własnością Spółki nie są magazynowane na terytorium Polski. Spółka podaje Dostawcy swój polski numer VAT. Dla celów VAT, Spółka rozpoznaje w Polsce krajowe nabycie i dostawę towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Poza tym, Spółka nabywa tzw. usługi wspomagające, w tym m.in.: usługi transportowe od polskich i zagranicznych firm przewozowych, usługi prawne, prawnopodatkowe i księgowe, oraz usługi związane z prowadzeniem konta bankowego w polskim banku, które uznaje za opodatkowane poza terytorium Polski. Spółka nie świadczy usług na rzecz polskich nabywców.

Wątpliwości Spółki dotyczą kwestii posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

TSUE rozważał również, czy współpraca pomiędzy podmiotami powiązanymi powoduje powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie.

I tak, w powołanym również przez Spółkę wyroku z 7 maja 2020 r. sygn. C-547/18 w sprawie Dong Yang Electronics TSUE stwierdził, że: „usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną”. Jednocześnie Trybunał zastrzegł, że spółka zależna może stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej swej spółki dominującej, ale tylko wtedy, gdy spełnione są materialne przesłanki ustanowione Rozporządzeniem, w szczególności w jego art. 11, które należy oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. W związku z tym, uznanie danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może zależeć wyłącznie od statusu prawnego zainteresowanego podmiotu.

Z kolei w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie posiadanie będzie posiadała w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizowała na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały.

Z treści wniosku wynika, że Spółka jest członkiem Grupy, która dostarcza innowacyjne rozwiązania dla branży (…). Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej w Niemczech. W kraju siedziby znajdują się zasoby organizacyjne, kadrowe i techniczne Spółki typowe dla organizacji sprzedażowej. Na terytorium Niemiec Spółka zatrudnia pracowników, którzy wykonują zadania administracyjne oraz działania w dziale sprzedaży, takie jak obsługa klienta, przygotowywanie ofert, realizacja zamówień, operacyjne wsparcie sprzedaży, koordynacja stanów magazynowych oraz zarządzanie istniejącymi i nowymi klientami. Ponadto, zasoby techniczne Spółki w kraju siedziby obejmują infrastrukturę IT i systemową firmy, sprzęt biurowy i komunikacyjny, oraz zaplecze logistyczne niezbędne do prowadzenia działalności magazynowej. Na terytorium Niemiec znajduję się również magazyn prowadzony przez firmę zewnętrzną. Z uwagi na to, że Spółka działa wyłącznie jako organizacja sprzedażowa - Spółka nie prowadzi żadnych zakładów produkcyjnych ani jednostek wytwórczych na terenie Niemiec.

Na terytorium Polski Spółka nabywa towary od podmiotu z Grupy (Dostawca), a następnie dokonuje ich sprzedaży na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w Polsce i innych krajach UE. Towary nie są magazynowane w Polsce lecz są transportowane bezpośrednio z magazynu Dostawcy zlokalizowanego w Polsce do ostatecznego nabywcy w Polsce lub na terytorium innego państwa członkowskiego. Przy czym, cały proces sprzedaży Spółka koordynuje z zagranicy, za pośrednictwem elektronicznych kanałów komunikacji. Klienci składają zamówienia głównie drogą elektroniczną, poprzez dedykowaną platformę internetową, e-mail lub telefonicznie. Spółka przekazuje zamówienia Dostawcy, który realizuje wysyłkę bezpośrednio do klienta. Również reklamacje rozpatrywane są przez personel Spółki zatrudniony w Niemczech. Klienci zgłaszają reklamacje bezpośrednio do tych osób poprzez e-mail, czy formularz kontaktowy. Pracownicy zatrudnieni w Niemczech odpowiedzialni są za kontakt z klientem i ustalają z nim sposób rozwiązania reklamacji. W przypadku zwrotu lub zamiany, towar jest przesyłany przez klienta Spółki z powrotem do magazynu Dostawcy w Polsce, a Spółka inicjuje własny proces reklamacyjny w stosunku do Dostawcy. Poza tym, Spółka nabywa w Polsce tzw. usługi wspomagające, w tym m.in.: usługi transportowe od polskich i zagranicznych firm przewozowych, usługi prawne, prawnopodatkowe, księgowe oraz usługi związane z prowadzeniem konta bankowego w polskim banku.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie posiada na terytorium Polski ani zasobów osobowych ani rzeczowych.

Spółka wskazała, że nie posiada oddziału ani przedstawicielstwa w Polsce. Spółka nie posiada i nie planuje posiadać w Polsce żadnych zasobów ludzkich. Pracownicy Spółki nie przebywają na terenie Polski ani na stałe, ani okresowo. Ponadto, Spółka nie oddelegowuje do Polski swoich pracowników zatrudnionych w Niemczech. Spółka nie posiada na terytorium Polski przedstawicieli, handlowców ani innych osób uprawnionych do zawierania umów w jej imieniu. Spółka nie upoważniła żadnych podmiotów ani osób działających w Polsce do negocjowania warunków umów, zawierania umów z klientami ani przyjmowania zamówień w jej imieniu. Za wybór nabywców, przygotowywanie ofert sprzedaży, prowadzenie ewentualnych negocjacji, ustalanie warunków współpracy, zawieranie kontraktów oraz utrzymywanie relacji z nabywcami odpowiadają wyłącznie pracownicy Spółki w Niemczech. Wszelkie decyzje dotyczące prowadzonej działalności gospodarczej podejmowane są poza granicami Polski.

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie posiada w Polsce również zaplecza technicznego. Spółka wskazała, że nie posiada, nie wynajmuje ani nie wykorzystuje na potrzeby działalności gospodarczej w Polsce nieruchomości takich jak magazyny, biura czy punkty sprzedaży. Ponadto, na terytorium Polski Spółka nie dysponuje maszynami, urządzeniami ani narzędziami.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Spółka wskazała, że nie posiada i nie będzie posiadać bezpośredniej kontroli, nadzoru ani jakiegokolwiek wpływu na zasoby personalne oraz techniczne/rzeczowe Dostawcy. Dostawca działa w sposób niezależny i korzysta z własnych zasobów personalnych oraz technicznych/rzeczowych, które wykorzystuje do realizacji dostaw na rzecz Spółki. Ponadto, Spółka nie posiada i nie będzie posiadać bezpośredniej kontroli, nadzoru ani jakiegokolwiek wpływu na zasoby personalne oraz techniczne/rzeczowe swoich usługodawców, którzy świadczą na rzecz Spółki usługi wspomagające (w tym m.in.: usługi transportowe, usługi prawne, prawnopodatkowe oraz usługi związane z prowadzeniem konta bankowego w polskim banku). Spółka wskazała, że podmioty świadczące usługi wspomagające na Jej rzecz dysponują własnymi zasobami personalnymi oraz technicznymi/ rzeczowymi, które wykorzystują do realizacji powierzonych usług. Spółka nie ma wpływu na to, którzy konkretnie pracownicy są zaangażowani w świadczenie usług na jej rzecz, nie wydaje im wiążących poleceń służbowych ani nie zarządza ich personelem. Kontrahenci działają w sposób niezależny. Zatem, Spółka nie posiada kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym/ rzeczowym swoich kontrahentów, tj. Dostawcy i usługodawców, porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych ani osobowych. Dodatkowo wszelkie decyzje o charakterze zarządczym dotyczące sprzedaży, negocjowania i zawierania umów itd. mające wpływ na działalność Spółki podejmowane są przez właściwy personel poza granicami Polski. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że zostało spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

Należy również zwrócić uwagę na cytowany już wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do Państwa sytuacji należy stwierdzić, że Dostawca dokonuje dostaw towarów na rzecz Spółki, a usługodawcy świadczą na rzecz Spółki usługi wspomagające, w tym m.in. usługi transportowe, usługi prawne, prawnopodatkowe, księgowe oraz usługi związane z prowadzeniem konta bankowego w polskim banku. Oznacza to, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych Dostawcy i usługodawców byłoby wykorzystywane zarówno do wykonywania ww. świadczeń na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego realizowane są świadczenia na rzecz Spółki.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Tym samym, stanowisko, w zakresie pytania 1 jest prawidłowe.

Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania lub otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Ustawą z 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Zgodnie z art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada/nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy.

Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje powołany art. 106gb ust. 4 ustawy, który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro Spółka nie posiada/nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie jest/nie będzie zobowiązana do odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z kontrahentami inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.

Tym samym stanowisko w zakresie pytania 2, zgodnie z którym Spółka nie jest/nie będzie zobowiązana do wystawiania lub otrzymywania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.