Interpretacja indywidualna z dnia 23 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP2-2.4010.1.2026.2.KW

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnychw zakresie ustalenia czy, utrata własnych środków pieniężnych w wyniku przestępstwa nie generuje obowiązku podatkowego po stronie Stowarzyszenia w zakresie CIT.

Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 27 lutego 2026 r. (wpływ 3 marca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W dniu 15 września 2022 r. z rachunku bankowego Stowarzyszenia A. doszło do kradzieży środków pieniężnych w wysokości (…) zł poprzez nieautoryzowane operacje bankowe.

Stowarzyszenie A. niezwłocznie zgłosiło sprawę organom ścigania. Postępowanie prowadzone przez Policję zostało umorzone z powodu niewykrycia.

W związku z powyższym Stowarzyszenie A. wytoczyło powództwo przeciwko bankowi prowadzącemu rachunek, domagając się odzyskania skradzionych środków. Postępowanie sądowe zakończyło się oddaleniem powództwa.

Po trzech latach od zdarzenia, na Walnym Zgromadzeniu Członków Stowarzyszenia A., podjęto uchwałę w sprawie uznania utraconej kwoty jako straty nadzwyczajnej obciążającej wynik finansowy Stowarzyszenia A.

Stowarzyszenie nie odzyskało skradzionych środków, a wszystkie działania prawne i faktyczne zostały wyczerpane.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego

W ocenie Stowarzyszenia A. dochowało ono należytej staranności w zakresie zabezpieczenia rachunku bankowego oraz wykonywania operacji internetowych. Kradzież była wynikiem wysoce profesjonalnego i kierunkowego ataku przestępczego, którego nie można było przewidzieć ani uniknąć przy zastosowaniu standardowych, dostępnych użytkownikowi środków.

W dniu (…) 2022 r. podczas dokonywania standardowej operacji bankowej na rachunku Stowarzyszenia A. doszło do przestępczej ingerencji osób trzecich, których działania doprowadziły do bezprawnego przejęcia kontroli nad rachunkiem bankowym oraz kradzieży środków finansowych w wysokości (…) zł.

W trakcie dokonywania operacji przestępcy zastosowali zaawansowaną metodę ataku, polegającą na podstawieniu fałszywej strony logowania banku po wpisaniu nazwy banku w wyszukiwarkę internetową. Fałszywa strona była przygotowana w sposób praktycznie nieodróżnialny od oryginalnej, co uniemożliwiło natychmiastowe wykrycie nieprawidłowości przez użytkownika. W tym samym czasie osoba dokonująca operacji otrzymała wiadomość SMS przypominającą standardowe komunikaty bankowe dotyczące autoryzacji. Treść SMS została sformułowana w sposób mogący sugerować zwykłe potwierdzenie czynności, co jest normalnym elementem procedur bankowych. W rzeczywistości - jak ustalono później - była to wiadomość dotycząca zmiany numeru telefonu przypisanego do konta bankowego, jednak z uwagi na wysoki poziom podobieństwa do standardowych komunikatów oraz brak sygnałów ostrzegawczych osoba ta nie zidentyfikowała fałszerstwa.

Stowarzyszenie A. podkreśliło, że do momentu zdarzenia nie występowały żadne sygnały mogące świadczyć o zagrożeniu bezpieczeństwa rachunku, a operacje bankowe były dotąd wykonywane prawidłowo i zgodnie z pouczeniami banku. Stowarzyszenie A. nie otrzymało wcześniejszych ostrzeżeń od banku o nasilonych próbach phishingu czy o konieczności stosowania dodatkowych środków ostrożności.

Po stwierdzeniu nieautoryzowanych transakcji Stowarzyszenie A. niezwłocznie zgłosiło sprawę na policję oraz złożyło reklamację w banku. Prowadzone postępowanie karne zostało umorzone z przyczyn niezależnych od Stowarzyszenia A., natomiast postępowanie sądowe przeciwko bankowi, pomimo podjęcia wszelkich dostępnych działań, zakończyło się oddaleniem powództwa.

W celu prawidłowego rozliczenia zdarzenia członkowie stowarzyszenia podjęli uchwałę o zakwalifikowaniu skradzionych środków jako straty nadzwyczajnej, co odzwierciedla nadzwyczajny, nieprzewidywalny charakter zdarzenia oraz fakt, że powstała ona bez winy stowarzyszenia.

Osoba upoważniona do wykonywania przelewów działała zgodnie z dotychczasowymi wewnętrznymi procedurami stowarzyszenia oraz obowiązującymi zasadami bezpieczeństwa przekazywanymi przez bank. Transakcja była wykonywana na komputerze służbowym, użytkowanym wyłącznie do celów związanych z działalnością stowarzyszenia. Osoba ta korzystała z zabezpieczonego połączenia internetowego oraz standardowo stosowanych metod autoryzacji operacji bankowych, wymaganych przez bank.

Działanie to miało charakter incydentalny i było wynikiem celowego, profesjonalnego oszustwa ze strony nieznanych sprawców. Osoba dokonująca operacji działała w dobrej wierze, w warunkach przekonania, że korzysta z autentycznego serwisu bankowego. Stowarzyszenie A. nie udostępniało danych dostępowych osobom trzecim w sposób świadomy ani celowy.

Sąd odrzucił powództwo z uwagi na fakt, że to płatnik ponosi odpowiedzialność za autoryzowanie transakcji płatniczych.

Stowarzyszenie A. doprecyzowało, że pytanie dotyczące ewentualnego powstania przychodu podatkowego zostało sformułowane z uwagi na fakt, że zgromadzone na rachunku bankowym środki pochodziły z wcześniej otrzymanych wpływów i gdyby nie zostały skradzione podlegałyby regulacjom ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wątpliwość Wnioskodawcy nie dotyczy kwalifikacji utraty środków jako kosztu uzyskania przychodu, lecz tego, czy definitywna utrata środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku bankowym i nie wydatkowana na działalność statutową czyli z mocy ustawy zwolnioną, może w jakikolwiek sposób skutkować obowiązkiem rozpoznania przychodu podatkowego.

W szczególności Stowarzyszenie A. powzięło wątpliwość, czy utrata środków pieniężnych, które uprzednio zasiliły rachunek bankowy i stanowiły majątek Stowarzyszenia A., nie rodzi obowiązku ich ponownej kwalifikacji podatkowej, w sytuacji gdy środki te zostały bezpowrotnie utracone w wyniku przestępstwa.

Wnioskodawca pragnie uzyskać potwierdzenie prawidłowości stanowiska, że definitywna utrata własnych środków pieniężnych w wyniku przestępstwa nie generuje obowiązku podatkowego po stronie Stowarzyszenia A. w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Pytanie (przeformułowane w uzupełnieniu)

Czy środki pieniężne zgromadzone na rachunku bankowym, które następnie zostały skradzione z rachunku bankowego Stowarzyszenia A. podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych skoro nie zostały wydatkowane na działalność statutową Stowarzyszenia A. co skutkowałoby możliwością zastosowania zwolnienia przedmiotowego w podatku dochodowym od osób prawnych?

Państwa stanowisko w sprawie (doprecyzowane w uzupełnieniu)

Zdaniem Stowarzyszenia A., utracone środki pieniężne nie stanowią przychodu podatkowego, a ich kwalifikacja jako straty nadzwyczajnej jest prawidłowa.

Uzasadnienie

Przychodem w rozumieniu ustawy o CIT jest trwałe, definitywne przysporzenie majątkowe (art. 12 ust. 1 ustawy o CIT).

W przedstawionej sytuacji Stowarzyszenie nie uzyskało żadnego przysporzenia - wręcz przeciwnie, doszło do nieodwracalnego pomniejszenia majątku organizacji. Utrata środków w wyniku przestępstwa nie generuje żadnego realnego dochodu, a więc nie może być traktowana jako przychód podatkowy. Zdarzenie miało charakter niezależny od woli Stowarzyszenia, a wszelkie działania prawne zmierzające do odzyskania środków zostały podjęte.

Uchwała Walnego Zgromadzenia o ujęciu utraty środków w kosztach jako straty nadzwyczajnej jest zgodna z zasadami rachunkowości i odzwierciedla rzeczywisty stan majątkowy organizacji.

Organy podatkowe i sądy w podobnych stanach faktycznych wskazują, że zdarzenia losowe lub przestępcze, które nie przynoszą podatnikowi żadnego przysporzenia, nie mogą być kwalifikowane jako przychód.

W konsekwencji Stowarzyszenie uważa, że nie jest zobowiązane do zapłaty podatku CIT od kwoty utraconych środków, ponieważ nie stanowią one przychodu.

Stowarzyszenie A. prowadzące działalność kulturalno-oświatową może skorzystać ze zwolnienia z CIT, o ile działalność ta jest zgodna z jego celami statutowymi i spełnia wymagane przepisy ustawy o CIT.

Wnioskodawca wskazuje, że środki pieniężne zgromadzone na rachunku bankowym, które następnie zostały skradzione, były przeznaczone na realizację celów statutowych Stowarzyszenia A. Gdyby nie doszło do ich utraty w wyniku przestępstwa, zostałyby one wydatkowane na działalność statutową, co - przy spełnieniu ustawowych warunków - skutkowałoby możliwością zastosowania zwolnienia przedmiotowego w podatku dochodowym od osób prawnych.

Brak wydatkowania środków na cele statutowe wynikał z okoliczności niezależnych od Stowarzyszenia A. i był skutkiem przestępstwa osób trzecich. Nie można utożsamiać sytuacji przymusowej utraty środków z ich przeznaczeniem na cele inne niż statutowe.

Zwolnienie podatkowe uzależnione jest od przeznaczenia i wydatkowania dochodu na cele statutowe.

W niniejszej sprawie nie mamy jednak do czynienia z rozdysponowaniem dochodu na inne cele, lecz z jego bezpowrotną utratą w wyniku czynu zabronionego. Tym samym nie powstał dochód, który mógłby zostać opodatkowany z uwagi na brak spełnienia warunku wydatkowania na cele statutowe.

Zdaniem Stowarzyszenia, utrata środków pieniężnych w kwocie (…) zł, skradzionych z rachunku bankowego Stowarzyszenia A. w wyniku przestępstwa i mających charakter definitywny oraz nieodwracalny, nie powoduje powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Utracone środki stanowiły wcześniej zgromadzony majątek Stowarzyszenia. Ich kradzież nie wiązała się z uzyskaniem jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego po stronie Wnioskodawcy, lecz przeciwnie - spowodowała uszczuplenie jego aktywów.

W świetle konstrukcji podatku dochodowego od osób prawnych, przychodem podatkowym może być wyłącznie definitywne, trwałe przysporzenie majątkowe po stronie podatnika, skutkujące zwiększeniem jego aktywów lub zmniejszeniem zobowiązań. W analizowanej sytuacji nie doszło do żadnego przysporzenia, lecz do nieodwracalnej utraty własnych środków pieniężnych.

W konsekwencji brak jest podstaw prawnych do uznania, że sama utrata środków pieniężnych może generować przychód podatkowy.

W związku z powyższym Stowarzyszenie stoi na stanowisku, że definitywna utrata własnych środków pieniężnych w wyniku przestępstwa nie powoduje obowiązku rozpoznania przychodu podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych.

Jednocześnie przedmiotem niniejszego wniosku nie jest kwalifikacja podatkowa tej straty jako kosztu uzyskania przychodu, lecz wyłącznie potwierdzenie, że zdarzenie to nie skutkuje powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu.

Nie można opodatkować czegoś, czego podatnik faktycznie już nie posiada i co nie zostało przez niego przeznaczone na cele inne niż statutowe, lecz zostało mu przestępczo odebrane.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stowarzyszenia funkcjonują na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2261 ze zm.).

Jak stanowi art. 2 ust. 1 tej ustawy,

Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 1 ww. ustawy,

Zatem, stowarzyszenia - tak jak inne podmioty posiadające osobowość prawną - podlegają ogólnym regułom podatkowym określonym w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT:

Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:

Ustawodawca przewidział jednak wyjątki od wskazanej powyżej zasady, wprowadzając dwa rodzaje zwolnień od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych:

• podmiotowe, przewidziane w art. 6 ustawy o CIT, których istota polega na zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych wszystkich dochodów osiąganych przez wymienione w tym przepisie podmioty,
• przedmiotowe, regulowane przepisami art. 17 ustawy o CIT, polegające na zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych wymienionych w tym przepisie dochodów.

Katalog dochodów podlegających zwolnieniu z opodatkowania zawiera art. 17 ust. 1 ustawy o CIT.

Na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT:

Warunkiem zwolnienia dochodu takiego podatnika jest jednak wykazanie się tożsamością celu statutowego i celu preferowanego w powołanym przepisie. Wykazanie tych celów w statucie musi być precyzyjne i ścisłe. Pojęcie cel statutowy to nie tylko bezpośrednie prowadzenie przez organizację jakiejś działalności, lecz także wspieranie takiej działalności, o ile wynika to wprost ze statutu.

Zgodnie z art. 17 ust. 1a ustawy o CIT:

Z kolei na podstawie art. 17 ust. 1b ustawy o CIT:

Z powyższych regulacji wynika zatem, że zwolnienie zawarte w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT jest zwolnieniem warunkowym, uzależnionym od spełnienia przez podatnika dwóch istotnych warunków:

• jego celem musi być działalność wymieniona w tym przepisie, przy czym statut może przewidywać również inne cele działalności,
• uzyskane dochody muszą być przeznaczone, a następnie wydatkowane wyłącznie na cele tej preferowanej przez ustawodawcę działalności statutowej.

Ze zwolnienia nie mogą jednak korzystać, bez względu na cele ich działalności, podatnicy wymienieni art. 17 ust. 1c ustawy o CIT:

W myśl art. 25 ust. 4 ustawy o CIT:

Z powyższych regulacji wynika wprost, że podstawowym kryterium zastosowania przewidzianego zwolnienia podatkowego jest przeznaczenie przez podatnika osiągniętego dochodu na ściśle określone, preferowane przez ustawodawcę cele, przy czym cele te muszą w sposób niebudzący wątpliwości wynikać z postanowień statutu danego podmiotu.

Określenie celów statutowych pod kątem uprawnień podatkowych musi być precyzyjne i ścisłe (wyraźnie sprecyzowane w statucie danej osoby prawnej) ponieważ z podatkowego punktu widzenia chodzi o zwolnienie dochodu od podatku, a zatem zastosowanie instytucji będącej wyjątkiem od reguły, jaką jest opodatkowanie dochodów osób prawnych. W tym zakresie nie może mieć zastosowania wykładnia rozszerzająca ustawowy zakres zwolnienia podatkowego.

Zatem, warunkiem skorzystania ze zwolnienia określonego w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, jest aby cele przewidziane w statucie mieściły się w katalogu celów wymienionych w tym przepisie.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Stowarzyszenie A. prowadzi działalność kulturalno-oświatową. Stowarzyszenie działa na podstawie statutu. Celem działalności stowarzyszenia jest:

1.pomoc społeczna, w tym pomoc rodzinom i osobom w trudnej sytuacji życiowej oraz wyrównywania szans tych rodzin i osób;

2.działalność charytatywna;

3.podtrzymywanie tradycji narodowej, pielęgnowanie polskości oraz rozwój świadomości narodowej, obywatelskiej i kulturowej;

4.ochrona i promocja zdrowia;

5.działanie na rzecz osób niepełnosprawnych;

6.promocja zatrudnienia i aktywizacja zawodowa osób pozostających bez pracy i zagrożonych zwolnieniem z pracy;

7.upowszechnianie i ochrona praw kobiet oraz działalność na rzecz równych praw kobiet i mężczyzn;

8.działalność wspomagająca rozwój gospodarczy, w tym rozwój przedsiębiorczości;

9.działalność wspomagająca rozwój wspólnot i społeczności lokalnych;

10.nauka, edukacja, oświata i wychowanie;

11.krajoznawstwo oraz wypoczynek dzieci i młodzieży;

12.kultura, sztuka, ochrona dóbr kultury i tradycji;

13.upowszechnianie kultury fizycznej i sportu;

14.porządek i bezpieczeństwo publiczne oraz przeciwdziałanie patologiom społecznym;

15.upowszechnianie i ochrona wolności i praw człowieka oraz swobód obywatelskich, a także działania wspomagające rozwój demokracji;

16.upowszechnianie i ochrona praw konsumentów;

17.działania na rzecz integracji europejskiej oraz rozwijania kontaktów i współpracy między społeczeństwami;

18.promocja i organizacja wolontariatu;

19.działalność wspomagająca technicznie, szkoleniowo, informacyjnie lub finansowo organizacje pozarządowe oraz inne osoby prawne i fizyczne;

20.przeciwdziałania uzależnieniom i patologiom społecznym,

21.działalności na rzecz osób w wieku emerytalnym,

22.działalności na rzecz dzieci i młodzieży, w tym wypoczynku dzieci i młodzieży,

23.działalności na rzecz rodziny, macierzyństwa, rodzicielstwa, upowszechniania i ochrony praw dziecka,

24.działalności na rzecz integracji i reintegracji zawodowej i społecznej osób zagrożonych wykluczeniem społecznym,

25.ekologii i ochrony zwierząt oraz ochrony dziedzictwa przyrodniczego.

W dniu (…) 2022 r. z rachunku bankowego Stowarzyszenia A. doszło do kradzieży środków pieniężnych poprzez nieautoryzowane operacje bankowe.

Stowarzyszenie niezwłocznie zgłosiło sprawę organom ścigania. Postępowanie prowadzone przez policję zostało umorzone z powodu niewykrycia sprawców. Postępowanie sądowe zakończyło się oddaleniem powództwa.

Po trzech latach od zdarzenia, na Walnym Zgromadzeniu Członków Stowarzyszenia, podjęto uchwałę w sprawie uznania utraconej kwoty jako straty nadzwyczajnej obciążającej wynik finansowy Stowarzyszenia. Stowarzyszenie nie odzyskało skradzionych środków, a wszystkie działania prawne i faktyczne zostały wyczerpane. Zdaniem Stowarzyszenia kradzież była wynikiem wysoce profesjonalnego i kierunkowego ataku przestępczego, którego nie można było przewidzieć ani uniknąć przy zastosowaniu standardowych, dostępnych użytkownikowi środków.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii, czy od skradzionych w wyniku przestępstwa środków pieniężnych z rachunku bankowego Stowarzyszenia powinno ono uiścić podatek dochodowy od osób prawnych, skoro wskutek działania przestępczego - dokonanego wbrew woli i wiedzy Stowarzyszenia- środki pieniężne zostały skradzione, a nie zostały przeznaczone na cele statutowe.

Odnosząc się do wątpliwości Wnioskodawcy jeszcze raz należy wskazać, że zwolnienie zawarte w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT jest zwolnieniem warunkowym, uzależnionym od spełnienia przez podatnika dwóch istotnych warunków:

• jego celem musi być działalność wymieniona w tym przepisie, przy czym statut może przewidywać również inne cele działalności,
• uzyskane dochody muszą być przeznaczone, a następnie wydatkowane wyłącznie na cele tej preferowanej przez ustawodawcę działalności statutowej.

Jak wynika z opisu sprawy w omawianej sprawie nie został spełniony warunek związany z wydatkowaniem dochodów na działalność statutową. Utracone środki stanowiły wcześniej zgromadzony majątek Stowarzyszenia, który został utracony w wyniku przestępstwa. W konsekwencji powyższego dochód nie został/ nie zostanie wydatkowany na cel statutowy.

Z przepisów art. 17 ustawy o CIT wynika jednoznaczne powiązanie zwolnienia podatkowego z rzeczywistym i bezpośrednim wydatkowaniem dochodu na cele statutowe lub cele społecznie użyteczne i preferowane przez ustawodawcę.

Utrata środków pieniężnych w wyniku działalności przestępczej, nie jest objęta przedmiotowym zwolnieniem od podatku dochodowego, przewidzianym w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT.

W związku z powyższym skoro utracone środki tj. przychód Stowarzyszenia nie został objęty zwolnieniem zawartym w ww. artykule ustawy o CIT, to Stowarzyszenie jest zobowiązane do zapłaty podatku CIT od kwoty utraconych środków, ponieważ stanowią one przychód w podatku dochodowym od osób prawnych.

Zatem, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy utrata własnych środków pieniężnych w wyniku przestępstwa nie generuje obowiązku podatkowego po stronie Stowarzyszenia w zakresie CIT jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).