Interpretacja indywidualna z dnia 24 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDWT.4011.4.2026.1.JŁR

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 16 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni jest córką A.A (z d. B) oraz C.A. W skład majątku spadkowego po A.A wchodziła nieruchomość położona w D, przy ul. E1, stanowiąca zabudowaną działkę nr 1 o pow. 0,1361 ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta KW nr (...). Zgodnie z treścią księgi wieczystej (przytoczoną w akcie notarialnym sprzedaży) w Dziale II jako właścicielka figurowała A.A, a podstawą nabycia były decyzja o przekształceniu odpłatnym prawa użytkowania wieczystego w prawo własności z dnia (...) 1998 r. oraz postanowienie Sądu Rejonowego w (...) z dnia (...) 2003 r., sygn. (...).

A.A zmarła (...) 2024 r., spadek po niej – na podstawie ustawy – nabyli w udziałach po 1/3: (1) C.A, (2) F.F (Wnioskodawczyni), (3) G.G. Następnie C.A zmarł (...) 2025 r., spadek po nim – na podstawie ustawy – nabyły córki po 1/2 każda: F.F oraz G.G. W konsekwencji, w zakresie opisanej nieruchomości, każda z córek uzyskała ostatecznie udział 1/2 (1/3 bezpośrednio po matce + 1/6 po ojcu). W dniu (...) 2026 r. Wnioskodawczyni oraz Jej siostra dokonały odpłatnego zbycia całej nieruchomości na rzecz osoby trzeciej (umowa sprzedaży w formie aktu notarialnego). Cena sprzedaży wyniosła (...) zł, przy czym na rzecz Wnioskodawczyni przypadała kwota (...) zł jako cena za Jej udział 1/2.

Małżonkowie (A i C) pozostawali w trakcie małżeństwa w ustawowym ustroju wspólności majątkowej. Nie zawierali umów majątkowych małżeńskich. Wnioskodawczyni wskazuje również, że nieruchomość była faktycznie tworzona i utrzymywana przez oboje małżonków, jednak z nieustalonych przyczyn formalnie figurowała jako własność wyłącznie A.

Nieruchomość przez cały okres pozostawania w rodzinie była składnikiem majątku prywatnego, a zbycie w (...) 2026 r. nastąpiło jako konsekwencja uporządkowania stosunków majątkowych po śmierci rodziców. Wnioskodawczyni oraz Jej siostra nie podejmowały wobec nieruchomości działań typowych dla zorganizowanego obrotu (w szczególności: brak podziałów geodezyjnych w celu sprzedaży, brak wydzielania mniejszych działek, brak tworzenia infrastruktury „pod inwestycję”, brak działań deweloperskich), a sprzedaż miała charakter jednorazowy. Nieruchomość nie była wykorzystywana w ramach działalności gospodarczej, w tym także nie była przedmiotem wynajmu komercyjnego.

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym odpłatne zbycie w dniu (...) 2026 r. udziału Wnioskodawczyni w nieruchomości (udział 1/2, obejmujący zarówno część nabytą bezpośrednio w drodze spadku po A.A, jak i część nabytą w drodze spadku po C.A, który sam nabył udział w tej nieruchomości w drodze spadku po A) stanowi źródło przychodu z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, a w konsekwencji - czy po stronie Wnioskodawczyni powstaje obowiązek zapłaty 19% PIT i złożenia PIT-39?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, sprzedaż udziału w nieruchomości dokonana w dniu (...) 2026 r. nie stanowi źródła przychodu z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, albowiem - na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy o PIT - pięcioletni termin, po upływie którego odpłatne zbycie nie podlega opodatkowaniu, należy liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym nieruchomość została nabyta przez pierwotnego spadkodawcę, tj. A.A, a nie od końca roku, w którym udział w nieruchomości nabył kolejny spadkodawca (C.A) w drodze dziedziczenia.

W konsekwencji, po stronie Wnioskodawczyni nie powstaje obowiązek zapłaty PIT ani wykazania przychodu w PIT-39.

Uzasadnienie stanowiska

Dla porządku wskazuje się, iż zgodnie z art. 924 i 925 k.c. otwarcie spadku następuje z chwilą śmierci spadkodawcy, a nabycie spadku - z mocy prawa - z tą samą chwilą. Postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku oraz akt poświadczenia dziedziczenia mają charakter deklaratoryjny i nie kreują nowego momentu nabycia, lecz urzędowo potwierdzają stan prawny istniejący od dnia zgonu spadkodawcy. W konsekwencji, w odniesieniu do dziedziczenia po A.A (zgon (...) 2024 r.) oraz po C.A (zgon (...) 2025 r.) momentem cywilnoprawnego nabycia udziałów są odpowiednio wskazane daty zgonu, natomiast daty sporządzenia aktów poświadczenia dziedziczenia należy traktować jako daty formalnego potwierdzenia praw spadkobierców.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT odpłatne zbycie nieruchomości (lub udziału) stanowi źródło przychodu, jeżeli następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Jednocześnie ustawodawca w art. 10 ust. 5 ustawy o PIT wprowadził szczególną regułę dla zbycia nieruchomości nabytych w drodze spadku: w takim wypadku pięcioletni termin liczy się od końca roku, w którym nastąpiło nabycie (lub wybudowanie) przez spadkodawcę, a nie przez spadkobiercę. Powyższa konstrukcja ma charakter normy prorodzinnej i antykumulacyjnej - ogranicza skutki podatkowe wynikające z samego faktu dziedziczenia w krótkich odstępach czasu. W realiach niniejszej sprawy Wnioskodawczyni nabyła część udziału bezpośrednio po matce (A), a pozostałą część po ojcu (C), przy czym ojciec nabył udział w tej samej nieruchomości w drodze dziedziczenia po A. Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi, czy w odniesieniu do udziału „po ojcu” pięcioletni termin należy liczyć od końca 2024 r. (jako roku nabycia przez ojca), czy też - z uwagi na spadkowy charakter nabycia przez ojca - od końca roku nabycia przez pierwotnego spadkodawcę (A), tj. w dacie zdecydowanie wcześniejszej (co najmniej 1998 r., ewentualnie 2003 r., zależnie od tytułu nabycia przyjętego jako rozstrzygający).

Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że art. 10 ust. 5 ustawy o PIT należy wykładać w sposób zapewniający jego skuteczność także w sytuacji wielokrotnego dziedziczenia tej samej nieruchomości. Innymi słowy, gdy bezpośredni spadkodawca podatnika (tu: ojciec) sam nabył nieruchomość (udział) w drodze spadku, to termin pięcioletni powinien być liczony od nabycia przez wcześniejszego spadkodawcę (tu: matkę), ponieważ w przeciwnym razie norma art. 10 ust. 5 byłaby w takich układach faktycznych iluzoryczna i prowadziłaby do opodatkowania zdarzeń dotyczących majątku rodzinnego utrzymywanego przez lata, wyłącznie z powodu krótkiego odstępu między kolejnymi zgonami.

Taką wykładnię potwierdza aktualna linia interpretacyjna organów KIS. W interpretacji z 19 stycznia 2026 r., sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.979.2025.3.KR, organ przyjął, że pięcioletni termin - przy sprzedaży nieruchomości nabytej w spadku - co do zasady liczony jest od końca roku nabycia przez spadkodawcę, nie zaś przez spadkobiercę. Nadto w interpretacji z 23 stycznia 2026 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.1068.2025.2.BM, Dyrektor KIS zaakcentował zastosowanie art. 10 ust. 5 również w układach, w których dochodzi do dziedziczenia następczego, a znaczenie ma punkt wyjścia w postaci nabycia przez spadkodawcę (w ujęciu funkcjonalnym - przez „pierwotnego” właściciela w tej linii sukcesji). Analogicznie w interpretacji z 15 stycznia 2026 r., sygn. 0112-KDSL1-1.4011.616.2025.2.MJ, organ wskazał, że wielość kolejnych dziedziczeń nie powinna przesądzać o powstaniu opodatkowania, jeżeli od nabycia przez podmiot stanowiący źródło sukcesji upłynął wymagany termin.

Powyższe znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W szczególności WSA w Rzeszowie w wyroku z 4 września 2025 r., sygn. I SA/Rz 224/25, zaakcentował, że przy dziedziczeniu wielostopniowym pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, powinien być liczony od daty nabycia nieruchomości przez pierwszego spadkodawcę, a nie wyłącznie przez bezpośredniego spadkodawcę podatnika.

W konsekwencji, skoro (1) nieruchomość była nabyta przez A.A w dacie znacznie wcześniejszej (co najmniej 1998 r., a w każdym razie ponad 5 lat przed sprzedażą w 2026 r.), oraz (2) sprzedaż nastąpiła (...) 2026 r., to nie zostaje spełniona przesłanka czasowa warunkująca opodatkowanie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, liczona zgodnie z art. 10 ust. 5 tej ustawy.

Wnioskodawczyni wnosi o potwierdzenie, że:

1.odpłatne zbycie w dniu (...) 2026 r. udziału Wnioskodawczyni w nieruchomości opisanej w stanie faktycznym nie stanowi źródła przychodu z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT (z uwagi na upływ pięcioletniego terminu liczonego zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o PIT),

2.w konsekwencji Wnioskodawczyni nie jest zobowiązana do zapłaty 19% PIT ani do złożenia PIT-39 z tego tytułu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.

Zgodnie z jego treścią:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, jednym ze źródeł przychodów jest:

odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

d) innych rzeczy,

- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym, kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Zatem, przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w nieruchomości nie powstanie w podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:

-odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz

-zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie.

Wobec powyższego, w przypadku sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma moment i sposób ich nabycia.

Wyjaśnić należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również na podstawie jakiej czynności prawnej bądź zdarzenia prawnego, może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem, pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.

Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd stwierdził, że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe ulegają zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku podatnika.

Zgodnie z art. 10 ust. 5 omawianej ustawy:

W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.

Stosownie do powyższego przepisu pięcioletni okres, po upływie którego nie powstanie obowiązek uiszczenia podatku dochodowego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości nabytych w drodze spadku liczony jest od końca roku, w którym spadkodawca ją nabył lub wybudował.

Zatem do wyliczenia pięcioletniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest zatem nie tylko okres własności nieruchomości (praw majątkowych) spadkobiercy, który dokonuje odpłatnego zbycia, ale także okres własności nieruchomości (praw majątkowych) spadkodawcy. Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, do momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę upłynęło pięć lat – to odpłatne zbycie nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Należy również wskazać, że dla celów stosowania art. 10 ust. 5 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przyjmuje się, że momentem nabycia nieruchomości przez spadkodawcę, który tę nieruchomość nabył również w drodze spadku, jest moment nabycia tej nieruchomości zgodnie z przepisami ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), tj. data śmierci jego spadkodawców.

Gdyby celem ustawodawcy w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych było umożliwienie podatnikowi zaliczenia do okresu pięcioletniego nabycia w drodze spadku przez wszystkich spadkodawców, a więc liczenie od momentu pierwotnego nabycia nieruchomości, wyraziłby taką intencję wprost w spornej normie.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „spadek” ani też „nabycie w drodze spadku”, dlatego też zasadnym jest odwoływanie się do regulacji zawartych w ustawie Kodeks cywilny.

Zgodnie z art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi, że:

Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.

Stosownie do art. 924 tej ustawy:

Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.

Z art. 925 cytowanej ustawy wynika, że:

Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.

W świetle art. 926 § 1 wskazanej ustawy:

Powołanie do spadku, czyli przekazanie w spadku majątku, wynika z ustawy albo z testamentu.

Wg treści art. 931 § 1 oraz Kodeksu cywilnego:

W pierwszej kolejności powołane są z ustawy do spadku dzieci spadkodawcy oraz jego małżonek; dziedziczą oni w częściach równych. Jednakże część przypadająca małżonkowi nie może być mniejsza niż jedna czwarta całości spadku.

Stosownie do art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego:

Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.

Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej. Z kolei, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia (art. 1025 § 1 ww. Kodeksu).

Wyjaśnić ponadto należy, że wykładnia pojęcia „nabycie w drodze spadku”, użytego w art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obejmuje zarówno nabycie nieruchomości w drodze dziedziczenia ustawowego i testamentowego, jak i nabycie nieruchomości na podstawie rozporządzenia testamentowego w drodze zapisu zwykłego i windykacyjnego.

Zgodnie z art. 1035 Kodeksu cywilnego:

Jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego oraz do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych z zachowaniem przepisów niniejszego tytułu.

Stosownie do art. 195 Kodeksu cywilnego:

Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).

Współwłaścicielom przysługują części wspólnego prawa własności (tzw. udziały), którymi mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc istnieje współwłasność można mówić tylko o istnieniu udziałów w tym prawie, o ich nabywaniu i zbywaniu, nigdy o prawie do części rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w częściach. Współwłaściciele mają swoje udziały w prawie, ale nie w rzeczy.

W świetle art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:

Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.

Jak stanowi art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:

Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.

Moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym określony jest zgodnie z normami prawa cywilnego.

Stosownie do art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego:

Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

Z opisu sprawy wynika, że odziedziczyła Pani wraz z siostrą nieruchomość w D po rodzicach. W skład majątku spadkowego po Pani matce wchodziła przedmiotowa nieruchomość. Zgodnie z treścią księgi wieczystej w Dziale II jako właścicielka figurowała Pani matka, a podstawą nabycia były decyzja o przekształceniu odpłatnym prawa użytkowania wieczystego w prawo własności z (...) 1998 r. oraz postanowienie Sądu Rejonowego w (...) z (...) 2003 r. Pani matka zmarła (...) 2024 r., spadek po niej – na podstawie ustawy – nabyli w udziałach po 1/3: Pani ojciec, Pani oraz Pani siostra. Następnie Pani ojciec zmarł (...) 2025 r., spadek po nim – na podstawie ustawy – nabyły po 1/2: Pani oraz Pani siostra. W konsekwencji, w zakresie opisanej nieruchomości, uzyskała Pani ostatecznie udział 1/2 (1/3 bezpośrednio po matce + 1/6 po ojcu). W dniu (...) 2026 r. Pani wraz z siostrą dokonała odpłatnego zbycia całej nieruchomości na rzecz osoby trzeciej.

Pani rodzice pozostawali w trakcie małżeństwa w ustawowym ustroju wspólności majątkowej. Nie zawierali umów majątkowych małżeńskich. Nieruchomość formalnie figurowała jako własność wyłącznie Pani matki. Nieruchomość przez cały okres pozostawania w rodzinie była składnikiem majątku prywatnego, a zbycie w (...) 2026 r. nastąpiło jako konsekwencja uporządkowania stosunków majątkowych po śmierci rodziców. Nie podejmowała Pani wobec nieruchomości działań typowych dla zorganizowanego obrotu (w szczególności: brak podziałów geodezyjnych w celu sprzedaży, brak wydzielania mniejszych działek, brak tworzenia infrastruktury „pod inwestycję”, brak działań deweloperskich), a sprzedaż miała charakter jednorazowy. Nieruchomość nie była wykorzystywana w ramach działalności gospodarczej, w tym także nie była przedmiotem wynajmu komercyjnego.

Jak już wskazano powyżej, momentem nabycia nieruchomości w drodze spadku jest data nabycia nieruchomości przez spadkodawcę. Natomiast momentem nabycia nieruchomości przez spadkodawcę, który nieruchomość nabył również w drodze spadku, jest moment nabycia tej nieruchomości zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego stwierdzić należy, że bieg pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych niewątpliwie minął w części odziedziczonej po Pani matce. Zatem sprzedaż udziału we współwłasności przedmiotowej nieruchomości nie stanowi dla Pani źródła opodatkowania w części odziedziczonej po matce i tym samym dochód uzyskany ze sprzedaży tej części nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast, dokonana przez Panią sprzedaż części udziału w nieruchomości, którą nabyła Pani w drodze spadku po Pani ojcu – w zakresie udziału nabytego przez niego w 2025 r. w spadku po Pani matce – stanowi dla Pani źródło przychodu na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ została dokonana przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie przez spadkodawcę – w dacie śmierci Pani matki. Uzyskany ze sprzedaży dochód co do zasady podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym. W konsekwencji, ma Pani obowiązek złożenia z tego tytułu zeznania rocznego PIT-39.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – niniejsza interpretacja dotyczy tylko Pani, nie dotyczy zaś Pani siostry.

Ponadto należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie. Jednocześnie wskazuję, że powołane przez Panią interpretacje nie zostały wydane w takich samych stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych. Co więcej, nie potwierdzają one przedstawionych przez Panią wniosków dotyczących ustalenia momentu nabycia nieruchomości w wyniku spadkobrania po spadkodawcy, który nabył tę nieruchomość również w drodze spadku i gdy nieruchomość stanowiła majątek osobisty małżonka. Różnice wynikające z przedstawionych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych są kluczowe dla rozstrzygnięć zawartych we wskazanych przez Panią interpretacjach indywidualnych.

W odniesieniu do powołanego przez Panią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wskazuję, że rozstrzygnięcie w nim zawarte dotyczy tylko konkretnej, indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Co wymaga szczególnego podkreślenia w niniejszej sprawie to fakt, że ww. orzeczenie jest nieprawomocne. Organ nie aprobuje przedstawionej w tym wyroku wykładni art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Co więcej, orzecznictwo w przedmiotowym zakresie jest niejednolite. Dla przykładu podaję wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 4 września 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 289/24, w którym skład orzekający wskazał m.in., że:

Wychodząc z powyższych założeń i odnosząc się do przedstawionej przez organ wykładni spornych przepisów, która zasadnie oparta została na wykładni literalnej, Sąd uznał, że przy interpretacji spornych przepisów istotne jest, że brak jest podstaw prawnych, aby w odniesieniu do skarżącej stosować inne niż ujęte w przepisie sposoby liczenia okresów nabycia w drodze spadku wpływające na uznanie odpłatnego zbycia za opodatkowane źródło przychodu, gdyż stanowiłoby to wykładnię contra legem, naruszającą zasady określone w art. 84 i art. 217 Konstytucji.

W odniesieniu do stanu faktycznego sprawy, brak było więc przepisów regulujących inne liczenie okresu pięcioletniego, o którym mowa w art. 10 ust. 5 ustawy niż od momentu nabycia przez spadkodawcę występującego bezpośrednio przez skarżącą. Zasady powszechności i równości opodatkowania nie pozwalają na objęcie liczeniem okresów, których przepis ustawowy wprost nie wymienia.

Sąd podkreśla, że istota wykładni polega na ustaleniu (wyjaśnieniu) znaczenia określonego przepisu prawnego, nasuwającego z różnych względów wątpliwości w sferze stosowania prawa. Wykładnia ani niczego nie dodaje, ani niczego nie ujmuje z treści przepisu, a jedynie wyjaśnia jego treść i znaczenie. Celem wykładni nie jest tworzenie nowych norm prawa czy ich modyfikacja, lecz ustalenie treści norm wysłowionych w analizowanych przepisach [tak: postanowienie TK z 26 marca 1996 r., W 12/95, LEX nr 25708]. Nie jest rolą ani organu ani sądu dokonywanie prawotwórczej wykładni prawa, celem wprowadzania instytucji nieprzewidzianych przez ustawodawcę.

Gdyby celem ustawodawcy w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych było umożliwienie podatnikowi zaliczenia do okresu pięcioletniego nabycia w drodze spadku przez wszystkich spadkodawców, a więc liczenie od momentu pierwotnego nabycia nieruchomości, wyraziłby taką intencję wprost w spornej normie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.