Interpretacja indywidualna z dnia 26 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL2-1.4011.85.2026.2.DJ

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych stanów faktycznych w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe w części dotyczącej braku uwzględnienia kosztów uzyskania przychodów od wypłaconej kwoty odprawy i prawidłowe w pozostałym zakresie.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 stycznia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanów faktycznych

(…) Sp. z o.o. (dalej: Spółka, Wnioskodawca) to spółka z siedzibą w Polsce.

W dniu (…) 2025 r. przed Sądem (…) zawarto ugodę pomiędzy Spółką a byłym pracownikiem (sygn. akt (…), dalej: Ugoda). Ugoda zakończyła spór sądowy pomiędzy Spółką a byłym pracownikiem co do warunków rozwiązania w 2019 r. przez Spółkę umowy o pracę oraz wypłaty przez Spółkę wynikającej z umowy o pracę odprawy na rzecz byłego pracownika wraz z odsetkami za zwłokę.

Na mocy Ugody, Spółka zobowiązała się do zapłaty na rzecz byłego pracownika następujących świadczeń pieniężnych:

·odprawa w kwocie brutto,

·odsetki za opóźnienie w płatności, naliczone od kwoty odprawy,

·równowartość połowy opłaty sądowej od pozwu poniesionej przez byłego pracownika,

·równowartość kosztów zastępstwa procesowego poniesionych przez byłego pracownika.

Zgodnie z treścią zawartej Ugody, wynikająca z niej kwota została wpłacona przez Spółkę w dniu (…) 2026 r. na rachunek bankowy byłego pracownika. Kwota przelewu została pomniejszona o potrąconą zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych należną od wartości odprawy.

Choć w trakcie trwania zatrudnienia zaliczki na podatek dochodowy były obliczane przez Spółkę na bazie oświadczenia PIT-2 złożonego przez byłego pracownika, to po ustaniu zatrudnienia nowe oświadczenie PIT-2 nie zostało przez niego złożone. W efekcie Spółka kalkulując wysokość należnej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu odprawy pracowniczej nie uwzględniła kosztów uzyskania przychodu ani kwoty zmniejszającej podatek.

Po stronie Spółki powstały wątpliwości co do traktowania ww. kwot na gruncie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz obowiązków Wnioskodawcy jako płatnika podatku.

Pytania

1)Czy w odniesieniu do wypłaconej przez Spółkę na podstawie Ugody kwoty tytułem odprawy dla byłego pracownika Spółka prawidłowo przyjęła, iż jako płatnik miała obowiązek pobrać z tego tytułu zaliczkę na podatek dochodowy w sposób właściwy dla przychodów ze stosunku pracy, o których mowa w art. 12 ust. 1 Ustawy o PIT, przy czym bez uwzględnienia kosztów uzyskania przychodu i kwoty zmniejszającej podatek?

2)Czy Spółka prawidłowo przyjęła, że wypłacona przez nią na podstawie Ugody kwota odsetek za opóźnienie w wypłacie odprawy pracowniczej podlegała w pełnej wysokości zwolnieniu podatkowemu określonemu w art. 21 ust. 1 pkt 95 Ustawy o PIT, w związku z czym po stronie Spółki nie wystąpiły obowiązki płatnika podatku?

3)Czy Wnioskodawca prawidłowo przyjął, że wypłacone przez Spółkę na podstawie Ugody kwoty tytułem zwrotu połowy opłaty sądowej oraz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego nie stanowią przychodu podatkowego w rozumieniu Ustawy o PIT, a tym samym nie podlegają opodatkowaniu i w związku z tym po stronie Wnioskodawcy nie wystąpiły obowiązki płatnika podatku?

4)Czy Spółka prawidłowo przyjmuje, że ciążą na niej obowiązki informacyjne w zakresie wykazania w informacji PIT-11 odprawy jako przychodu ze stosunku pracy, natomiast nie ciążą na niej takie obowiązki w zakresie zwolnionych z opodatkowania odsetek od odprawy, zwrotu połowy opłaty sądowej oraz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego jako świadczeń niepodlegających opodatkowaniu?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy:

W odniesieniu do pytania nr 1:

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wypłacona byłemu pracownikowi odprawa pieniężna stanowi przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 Ustawy o PIT, od którego Spółka jako płatnik zobowiązana była pobrać zaliczkę na podatek dochodowy.

Przy obliczeniu zaliczki nie należało uwzględniać kosztów uzyskania przychodu ani kwoty zmniejszającej podatek, ponieważ świadczenie zostało wypłacone po ustaniu zatrudnienia, a były pracownik nie złożył ponownie oświadczenia PIT-2.

W odniesieniu do pytania nr 2:

Wnioskodawca uważa, że wypłacone odsetki za opóźnienie w wypłacie odprawy podlegają w pełnej wysokości zwolnieniu podatkowemu określonemu w art. 21 ust. 1 pkt 95 Ustawy o PIT, zgodnie z którym zwalnia się od podatku dochodowego odsetki otrzymane z tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i innych świadczeń ze stosunku pracy. Tym samym Spółka nie była zobowiązana jako płatnik do pobrania zaliczki na podatek dochodowy w tym zakresie.

W odniesieniu do pytania nr 3:

Zdaniem Wnioskodawcy, zwrot połowy opłaty sądowej oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego nie stanowią przychodu podatkowego po stronie byłego pracownika. W konsekwencji świadczenia te nie podlegają opodatkowaniu, Spółka nie była zobowiązana jako płatnik do pobrania zaliczki na podatek dochodowy.

W odniesieniu do pytania nr 4:

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że obowiązek wykazania w informacji PIT-11 dotyczy wyłącznie kwoty odprawy (jako przychodu ze stosunku pracy). Wypłacone odsetki za zwłokę w wypłacie odprawy pracowniczej jako zwolnione ustawowo z opodatkowania, jak również zwrot połowy kosztu poniesionej opłaty sądowej i kosztów zastępstwa procesowego jako świadczenia niepodlegające opodatkowaniu - nie powinny być wykazywane w informacji PIT-11.

Ad. 1.

Otrzymana odprawa stanowi przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 Ustawy o PIT.

Odprawa jest świadczeniem pieniężnym wypłacanym przez pracodawcę w związku z rozwiązaniem umowy o pracę, a więc ma źródło w tej umowie. Nie korzysta ona ze zwolnienia z opodatkowania PIT, ponieważ nie spełnia warunków zwolnienia przewidzianych dla odszkodowań w art. 21 ust. 1 pkt 3 Ustawy. Zwolnienie to dotyczy odszkodowań lub zadośćuczynień, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów prawa (ustaw, rozporządzeń) lub układów zbiorowych i regulaminów opartych na Kodeksie pracy. Odprawa wypłacona na podstawie Ugody (i w związku z treścią zawartej umowy o pracę) nie mieści się w tej kategorii i podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Nawet ustawowe odprawy przysługujące z tytułu zwolnień grupowych (na podstawie tzw. ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników) nie są zwolnione z PIT - zostały one wprost wyłączone z omawianego zwolnienia w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. b Ustawy o PIT, a zatem podlegają opodatkowaniu. Tym bardziej zatem odprawa wypłacona na mocy postanowień umowy i ugody sądowej podlega opodatkowaniu na ogólnych zasadach.

Pracodawca (jako płatnik) ma obowiązek pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy od kwoty odprawy pracowniczej, podobnie jak przy regularnym wynagrodzeniu za pracę.

Pogląd ten jest podzielany przez władze skarbowe w interpretacjach indywidualnych, jak na przykład:

·Interpretacja z dnia 20 czerwca 2025 r., sygn. 0115-KDIT1.4011.247.2025.2.AS:Zwolnieniu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegają wyłącznie odszkodowania lub zadośćuczynienia. (...) Natomiast istoty „odprawy" nie należy doszukiwać się w twierdzeniu, że tego typu świadczenie jest odszkodowaniem, czyli naprawieniem szkody lub straty, jaką pracownik poniósł w związku z pozbawieniem go zatrudnienia. De facto jest ona świadczeniem pracodawcy w razie zaistnienia zdarzeń, które zgodnie z odpowiednimi przepisami powodują niemożliwość, niecelowość lub zbędność kontynuacji stosunku pracy. (...) w Pani przypadku wysokość odprawy była znana już przed zwolnieniem Pani z pracy, gdyż miała Pani wysokość tej odprawy zagwarantowaną w podpisanym aneksie do umowy o pracę. Wyrok sądowy jedynie pomógł Pani wyegzekwować tę odprawę;

·Interpretacja z dnia 9 sierpnia 2024 r., sygn. 0115-KDIT2.4011.369.2024.1.ŁS: Odprawa pieniężna wypłacona Panu w związku z wyrokiem Sądu (...) stanowi dla Pana przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym, do którego nie znajdzie zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ zgodnie z tym przepisem zwolnieniem objęte są tylko odszkodowania lub zadośćuczynienia, a jak wskazano powyżej, zasądzona Panu odprawa nie mieści się w pojęciu odszkodowania czy zadośćuczynienia. (...) Istoty „odprawy" nie należy doszukiwać się w twierdzeniu, że tego typu świadczenie jest odszkodowaniem, czyli naprawieniem szkody lub straty, jaką pracownik poniósł w związku z pozbawieniem go zatrudnienia. De facto jest ona świadczeniem pracodawcy w razie zaistnienia zdarzeń, które zgodnie z odpowiednimi przepisami powodują niemożliwość, niecelowość lub zbędność kontynuacji stosunku pracy.

Podobnie jasne stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jako przykłady można wskazać:

·Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. II FSK 984/17: Na gruncie prawa pracy istnieje wyraźna różnica między odprawą a odszkodowaniem. Odprawa stanowi świadczenie, mające na celu dodatkowe usatysfakcjonowanie pracownika w związku z rozwiązaniem umowy o pracę za porozumieniem stron. Natomiast świadczenia odszkodowawcze są konsekwencją odpowiedzialności materialnej pracodawcy względem pracownika. Obowiązek ich zapłaty zachodzi wtedy, gdy zostanie wyrządzona szkoda i w konsekwencji trzeba tę szkodę naprawić. (...) Odszkodowanie jest bowiem świadczeniem, którego celem jest naprawienie szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszelkiego rodzaju dobrach chronionych przez prawo. Chodzi zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy. Tymczasem odprawa, o której mowa, ma charakter nie odszkodowawczy, lecz socjalny, alimentacyjny, a jej celem i funkcją jest złagodzenie ekonomicznych i społecznych skutków utraty zatrudnienia, ułatwienie pracownikowi dostosowania się do nowej sytuacji życiowej, to jest: pozostawania bez pracy po ustaniu zatrudnienia;

·Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2021 r., sygn. II FSK 3583/18: (...) brak szkody uniemożliwia potraktowanie otrzymanego świadczenia jako odszkodowania. (...) W przypadku, w którym wypłata świadczenia następuje na podstawie zawartego przez strony porozumienia, a więc wyrażonej w ten sposób woli takiego ułożenia wzajemnych relacji prawnych, nie może być mowy o bezprawności działania i naprawieniu wyrządzonej szkody lub krzywdy. Podobnie taki sposób ukształtowania praw i skorelowanych z nimi obowiązków stron stosunku zobowiązaniowego nie może być utożsamiany z naprawieniem szkody, doznanej w wyniku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy. (...).

Przy kalkulacji zaliczki na podatek Spółka nie uwzględniła kosztów uzyskania przychodów ani kwoty zmniejszającej podatek, co jest typowe dla sytuacji byłego pracownika otrzymującego świadczenia po ustaniu zatrudnienia, który nie złożył ponownie oświadczenia PIT-2.

Zgodnie z art. 22 ust. 2 Ustawy o PIT, w przypadku uzyskiwania przychodów ze stosunku pracy koszty uzyskania przychodów mają charakter zryczałtowany i są przypisane do miesiąca wykonywania pracy - niezależnie od wysokości faktycznych kosztów poniesionych przez pracownika. Niemniej jednak koszty te dotyczą wyłącznie wynagrodzenia wypłacanego za faktyczne świadczenie pracy w okresie zatrudnienia.

Zgodnie z art. 31a ust. 7 Ustawy o PIT, Spółka jako płatnik mogłaby uwzględnić kwotę zmniejszającą podatek i ew. koszty uzyskania przychodu przy obliczaniu zaliczki wyłącznie wtedy, gdyby były pracownik złożył ponownie stosowne oświadczenie (formularz PIT-2). Były pracownik po ustaniu stosunku pracy nie złożył takiego oświadczenia. W związku z tym Spółka nie była uprawniona do zastosowania i nie zastosowała odliczenia kosztów uzyskania przychodu ani miesięcznej kwoty zmniejszającej zaliczkę na podatek.

Ad. 2.

Zgodnie z treścią zawartej Ugody, Spółka zobowiązała się do wypłaty na rzecz byłego pracownika odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie odprawy pracowniczej. W ocenie Wnioskodawcy, tego rodzaju świadczenie - jako należność uboczna związana z podstawowym roszczeniem pracowniczym - korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 Ustawy o PIT.

Ustawa o PIT w art. 21 ust. 1 pkt 95 zwalnia od podatku dochodowego odsetki otrzymane z tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i innych świadczeń ze stosunku pracy. Odsetki należne byłemu pracownikowi za opóźnienie w wypłacie odprawy (świadczenia mającego swoje źródło w stosunku pracy) mieszczą się w tym zwolnieniu.

W konsekwencji, wartość wypłaconych odsetek jest dla pracownika wolna od podatku dochodowego, a Spółka nie jest zobowiązana do naliczenia, pobrania i wpłacenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z tego tytułu.

Organy podatkowe potwierdzają, że otrzymane odsetki ustawowe od opóźnionej wypłaty odprawy korzystają w pełnej wysokości ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 Ustawy o PIT. W wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej interpretacjach indywidualnych przepisów prawa podatkowego odnaleźć można jednoznaczne tego potwierdzenie, m.in.:

·Interpretacja z dnia 20 czerwca 2025 r., sygn. 0115-KDIT1.4011.247.2025.2.AS: (...) otrzymane przez Panią ustawowe odsetki od zsądzonych na Pani rzecz odszkodowania i odprawy, jako odsetki naliczone z tytułu nieterminowej wypłaty świadczeń mających swoje źródło w stosunku pracy, podlegają zwolnieniu przedmiotowemu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;

·Interpretacja z dnia 20 czerwca 2025 r., sygn. 0115-KDIT1.4011.247.2025.2.AS: (...) otrzymane przez Panią ustawowe odsetki od zasądzonych na Pani rzecz odszkodowania i odprawy, jako odsetki naliczone z tytułu nieterminowej wypłaty świadczeń mających swoje źródło w stosunku pracy, podlegają zwolnieniu przedmiotowemu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy, a nie - jak Pani wskazała w swoim stanowisku - na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;

·Interpretacja z dnia 16 sierpnia 2023 r., sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.448.2023.3.KR: (…) wypłacone pracownikowi zasądzone wyrokiem sądu odsetki ustawowe za opóźnienie w wypłacie wynagrodzenia (...) spełniają przesłanki zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych określonego w art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż są one odsetkami należnymi z tytułu nieterminowego wypłacenia świadczenia (...) mającego swoje źródło w stosunku pracy. W tym przypadku, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłaconych ww. odsetek,

·Interpretacja z dnia 22 marca 2019 r., sygn. 0113-KDIPT3.4011.547.2018.4.SK: Odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty świadczenia nie korzystają ze zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, lecz są zwolnione na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 tej ustawy.

Podobnie do tego zagadnienia podchodzą sądy administracyjne w wydawanych orzeczeniach. Jako przykład można przywołać:

·Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2025 r., sygn. II FSK 1058/22: Odsetki te mieszczą się w zakresie hipotezy art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tak jak i odsetki należne za okres pomiędzy uprawomocnieniem się wyroku a zapłatą zasądzonego odszkodowania - a przez to korzystają z ustanowionego w tym przepisie zwolnienia;

·Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2022 r., sygn. II FSK 105/20: Jako że w rozpatrywanej sprawie omawianą należność główną należało zakwalifikować jako przychód ze stosunku pracy, uznać trzeba było, że odsetki od niej podlegają zwolnieniu od opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 u.p.d.o.f. (...) Tym samym, wypłacone pracownikowi odsetki (...) za okres od dnia wymagalności świadczenia do dnia zapłaty korzystają ze zwolnienia z opodatkowania w myśl właśnie art. 21 ust. 1 pkt 95 u.p.d.o.f.

Wnioskodawca pragnie również zauważyć, że intencją ustawodawcy przy wprowadzeniu art. 21 ust. 1 pkt 95 Ustawy o PIT było zapewnienie neutralności podatkowej w odniesieniu do odsetek należnych z tytułu opóźnień po stronie pracodawcy w realizacji świadczeń wynikających z zatrudnienia. Zwolnienie to ma charakter przedmiotowy i obejmuje nie tylko odsetki od wynagrodzenia zasadniczego, ale również odsetki od innych świadczeń ze stosunku pracy, w tym od odprawy.

W świetle powyższego, wypłacone przez Spółkę na podstawie Ugody odsetki ustawowe za opóźnienie w zapłacie odprawy pracowniczej korzystają ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 Ustawy o PIT, nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu i nie rodzą po stronie Spółki obowiązków płatnika takich jak obowiązek poboru zaliczki na podatek dochodowy.

Ad. 3.

W ocenie Wnioskodawcy, ani zwrot połowy opłaty sądowej od pozwu, ani zwrot kosztów zastępstwa procesowego nie stanowi przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym nie podlega opodatkowaniu. W efekcie na Spółce w tym zakresie nie ciążą jakiekolwiek obowiązki płatnika.

Zwrot ww. kosztów ma charakter jedynie rekompensaty poniesionego kosztu postępowania, a nie definitywnego przysporzenia majątkowego. Zgodnie z zasadami Kodeksu postępowania cywilnego, strona przegrywająca zwraca wygrywającej konieczne koszty procesu (w tym opłaty sądowe) -otrzymana kwota stanowi zatem zwrot własnych wydatków powoda. Taki zwrot nie powoduje powstania przychodu po stronie podatnika i nie podlega opodatkowaniu, ponieważ nie następuje żaden realny przyrost jego majątku - podatnik jedynie odzyskuje uprzednio poniesiony koszt.

Podobnie, zasądzona kwota stanowiąca zwrot kosztów zastępstwa procesowego (kosztów wynagrodzenia pełnomocnika byłego pracownika) nie jest przychodem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Jest to refundacja wydatku poniesionego na honorarium prawnika, przyznana zgodnie z zasadą obciążania przegrywającego kosztami niezbędnymi do celowego prowadzenia sprawy. Otrzymanie takiego zwrotu nie zwiększa majątku byłego pracownika - kompensuje jedynie wydatek, który poniósł w toku postępowania sądowego.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdzał wcześniej w wydawanych przez siebie interpretacjach indywidualnych przepisów prawa podatkowego przedstawione powyżej stanowisko dotyczące zwrotu opłaty sądowej i kosztów zastępstwa procesowego. Jako przykład można wskazać następujące interpretacje indywidualne:

·Interpretacja z dnia 24 marca 2025 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.100.2025.1.KP: Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego) mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Mając zatem na uwadze zwrotny charakter kosztów wygranego procesu sądowego należy uznać, że zwrot ten nie skutkuje obowiązkiem podatkowym w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższa faktycznie poniesionych przez powoda wydatków. Koszty te w pierwszej kolejności powód finansuje bowiem z własnych środków, które następnie na podstawie wyroku są mu zwracane. W takim wypadku kwota ta stanowi jedynie zwrot poniesionych wcześniej nakładów - nie jest więc dochodem podlegającym opodatkowaniu. Dla celów podatkowych otrzymana kwota tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego jest obojętna podatkowo;

·Interpretacja z dnia 19 sierpnia 2025 r., sygn. 0114-KDIP3-2.4011.502.2025.4.MJ: Zwrot kosztów procesu i zastępstwa procesowego nie rodzi obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższa faktycznie poniesionych przez podatnika wydatków;

·Interpretacja z dnia 3 września 2025 r., sygn. 0115-KDWT.4011.136.2025.1.BK: Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego, opłaty od wniesienia pozwu) mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie stanowi przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez powoda wydatków.

Ad. 4.

W ocenie Wnioskodawcy, obowiązki informacyjne Spółki jako płatnika, w związku z wypłatą byłemu pracownikowi poszczególnych świadczeń na podstawie Ugody, powinny zostać ustalone w sposób zróżnicowany - w zależności od charakteru prawnego i podatkowego tych świadczeń.

a)Odprawa pieniężna - do wykazania w PIT-11 jako przychód ze stosunku pracy.

Wypłacona odprawa pieniężna stanowi przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 Ustawy o PIT, o czym szeroko wykazano w uzasadnieniu stanowiska do pytania 1. W konsekwencji:

·Spółka jako płatnik ma obowiązek poboru i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy,

·odpowiednie kwoty należy wykazać w informacji PIT-11 w części E, w wierszu 1.

b)Odsetki za opóźnienie w wypłacie odprawy pracowniczej - brak obowiązku wykazania w PIT-11.

Zgodnie ze stanowiskiem Wnioskodawcy wskazanym w odpowiedzi na pytanie nr 2, wypłacone odsetki za opóźnienie w wypłacie świadczenia mającego charakter wynagrodzenia za pracę (odprawy) korzystają ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 95 Ustawy o PIT. W takiej sytuacji, jako świadczenie objęte zwolnieniem przedmiotowym, wartość odsetek nie powinna być wykazywana w informacji PIT-11.

c)Zwrot połowy opłaty sądowej i kosztów zastępstwa - brak obowiązku wykazania w PIT-11.

Kwoty wypłacone byłemu pracownikowi tytułem zwrotu połowy opłaty sądowej i kosztów zastępstwa procesowego nie stanowią przychodu w rozumieniu ustawy o PIT. Nie stanowią przysporzenia majątkowego - służą restytucji wcześniej poniesionych wydatków. W konsekwencji Spółka nie ma obowiązku wykazania tych świadczeń w informacji PIT-11.

Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej argumenty, poparte obowiązującymi przepisami prawa oraz aktualnymi interpretacjami indywidualnymi Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej i sądów administracyjnych, przedstawione przez Wnioskodawcę stanowisko należy uznać za prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stosownie do jego treści:

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 1:

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy:

Wątpliwość Państwa w pierwszej kolejności budzi m.in. kwestia, czy w odniesieniu do wypłaconej przez Państwa na podstawie Ugody kwoty tytułem odprawy dla byłego pracownika prawidłowo Państwo pobrali z tego tytułu zaliczkę na podatek dochodowy w sposób właściwy dla przychodów ze stosunku pracy, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy czym bez uwzględnienia kosztów uzyskania przychodu i kwoty zmniejszającej podatek.

W tym miejscu wskazać należy, że użyty w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Zatem, w niniejszej sprawie kwota odprawy, o której mowa we wniosku stanowi dla pracownika przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jej przyznanie jest bowiem konsekwencją wcześniej zawartego z Państwem stosunku pracy (gdyby nie łącząca wcześniej z Państwem umowa o pracę Państwa pracownik nie uzyskałby opisanego w niniejszym wniosku świadczenia w postaci odprawy).

Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ponadto zaakcentować należy, że zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie prawa – zwolnienia podatkowe stanowią wyłom od zasady powszechności opodatkowania. Muszą one być zatem interpretowane bez dokonywania wykładni rozszerzającej, a także zawężającej danego przepisu prawa podatkowego. Nadto, przy wszelkiej interpretacji przepisów prawa podatkowego i próbach odkodowania zawartych w nich norm prawnych należy posługiwać się przede wszystkim wykładnią językową.

I tak, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zwolnieniem, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, objęte są tylko odszkodowania i zadośćuczynienia i to tylko te, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, bądź z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy Kodeks pracy, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w lit. a-g zacytowanego przepisu.

Zgodnie natomiast z art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.):

Należy podkreślić, że ww. zwolnienie jest wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania co oznacza, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane zgodnie z wykładnią literalną. W związku z tym tylko otrzymanie odszkodowania lub zadośćuczynienia opisanego w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozwala na zastosowanie przedmiotowego zwolnienia.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:

1)otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,

2)odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie:

a)ustawy,

b)przepisów wykonawczych do ustawy,

c)aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,

d)układów zbiorowych pracy lub innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy Kodeks pracy,

3)wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą wprost wynikać z ww. aktów,

4)nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a-g art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zauważyć należy, że ilekroć ustawodawca posługuje się w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych określeniem „odprawa”, to za każdym razem dotyczy to wyłączenia od analizowanego zwolnienia przedmiotowego zawartego w lit. a, b i c ww. normy prawnej. Przedmiotowym zwolnieniem nie są zatem objęte odprawy pieniężne, i to zarówno te, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw, przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, jak i odprawy pieniężne, których wysokość lub zasady ustalania wynikają z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy.

Należy bowiem jeszcze raz podkreślić, że zwolnieniu powyższemu podlegają wyłącznie odszkodowania lub zadośćuczynienia – co wynika wprost z przepisu art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z tego samego powodu świadczenie pieniężne w postaci odprawy nie korzysta również ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, zgodnie z którym:

Wskazać przy tym należy, że odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia polegającym na naprawieniu szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszelkiego rodzaju dobrach chronionych przez prawo. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy.

Natomiast istoty „odprawy” nie należy doszukiwać się w twierdzeniu, że tego typu świadczenie jest odszkodowaniem, czyli naprawieniem szkody lub straty, jaką pracownik poniósł w związku z pozbawieniem go zatrudnienia. De facto jest ona świadczeniem pracodawcy w razie zaistnienia zdarzeń, które zgodnie z odpowiednimi przepisami powodują niemożliwość, niecelowość lub zbędność kontynuacji stosunku pracy.

Wobec powyższego, stwierdzam, że wskazane we wniosku świadczenie pieniężne wypłacone przez Państwa na podstawie Ugody tytułem odprawy dla byłego pracownika nie mieści się w pojęciu odszkodowania ani zadośćuczynienia, tym samym nie może korzystać ze zwolnień przedmiotowych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wyjaśnić bowiem należy, że w prawie podatkowym wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe stanowią wyjątek od zasady powszechności opodatkowania, a co za tym idzie winny być stosowane i rozumiane literalnie, zatem jakakolwiek wykładnia rozszerzająca czy też zawężająca przepis dotyczący ww. preferencji podatkowej jest niedopuszczalna.

W konsekwencji, w niniejszej sprawie, wartość ww. odprawy stanowi dla byłego pracownika przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z ww. tytułu ciążą na Państwu obowiązki płatnika związane z obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych na podstawie art. 32 ust. 1 ww. ustawy.

Stosownie bowiem do treści art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Treść powyższego przepisu zobowiązuje płatnika do obliczania i poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od osób, które uzyskują od płatnika przychody ze stosunku pracy.

Jak stanowi art. 38 ust. 1 ww. ustawy:

W myśl art. 39 ust. 1 tejże ustawy:

Z uwagi na fakt, że jak Państwo wskazali we wniosku, w trakcie trwania zatrudnienia zaliczki na podatek dochodowy były przez Państwa obliczane na bazie oświadczenia PIT-2 złożonego przez byłego pracownika, jednakże po ustaniu zatrudnienia nowe oświadczenie PIT-2 nie zostało przez niego złożone, to w związku z wypłatą w (…) 2026 roku przedmiotowej odprawy na rzecz byłego pracownika powzięli Państwo również wątpliwości:

·czy do ww. świadczenia należało stosować regulacje dotyczące kosztów uzyskania przychodów (zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych);

·czy do zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych ustalonych w związku z wypłatą ww. odprawy należy stosować regulacje dotyczące kwot zmniejszających zaliczki na podatek (zgodnie z art. 31b ustawy o PIT)

Z objaśnień podatkowych opublikowanych przez Ministerstwo Finansów 30 grudnia 2022 r. dot. oświadczeń i wniosków mających wpływ na wysokość zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych obliczanych przez płatników tego podatku wynika, że podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych mogą składać oświadczenia i wnioski mające wpływ na wysokość zaliczki/zaliczek obliczanych przez płatników, do których należą m.in.:

·oświadczenie o stosowaniu/niestosowaniu pomniejszenia zaliczki o kwotę stanowiącą nie więcej niż 1/12 kwoty zmniejszającej podatek (art. 31b ust. 1 i 4 ustawy PIT);

·wniosek o stosowanie/niestosowanie kosztów uzyskania przychodów (art. 32 ust. 7 i art. 32 ust. 6 i 8 oraz art. 41 ust. 11 ustawy PIT).

W myśl art. 32 ust. 2 ustawy:

Stosownie do art. 32 ust. 4 ustawy:

W myśl natomiast art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Stosownie do art. 22 ust. 2 ustawy:

Art. 32 ust. 6-7 tejże ustawy stanowi, że:

Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 31a ust. 1-7 ustawy:

W myśl natomiast art. 31b ust. 1-3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Mając na uwadze powyższe przepisy prawne (a w szczególności treść art. 31a ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), odnosząc się zatem do Państwa wątpliwości, co do uwzględniania/nieuwzględniania kosztów uzyskania przychodu i kwoty zmniejszającej podatek wyjaśnić należy co następuje.

Z objaśnień podatkowych z 30 grudnia 2022 r. dotyczących oświadczeń i wniosków mających wpływ na wysokość zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych obliczanych przez płatników tego podatku wynika, że złożone oświadczenia i wnioski:

·dotyczą również kolejnych lat podatkowych. Obecnie ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wyjątku od tej reguły. W konsekwencji wszystkie oświadczenia i wnioski są wieloletnie, chyba że uległy zmianie okoliczności mające wpływ na obliczenie zaliczki.

·wygasają po ustaniu stosunku prawnego łączącego podatnika z płatnikiem. Oznacza to, że jeśli w momencie realizacji świadczenia nie istnieje „więź" łącząca podatnika z płatnikiem, płatnik pomija oświadczenia i wnioski uprzednio złożone przez podatnika w odniesieniu do tych świadczeń. Jest to generalna zasada, od której przepisy ustawy PIT przewidują tylko dwa wyjątki. Mianowicie po ustaniu stosunku prawnego płatnik nadal uwzględnia oświadczenia i wnioski podatnika dotyczące:

-niestosowania ulgi dla młodych,

-niestosowania kosztów uzyskania przychodów dla pracowników w wysokości podstawowej (250 zł miesięcznie) lub podwyższonej (300 zł miesięcznie), bądź kosztów uzyskania przychodów według normy 50%.

W konsekwencji – zgodnie z treścią cytowanego wyżej art. 31a ust. 7 ustawy o PIT - po ustaniu stosunku prawnego stanowiącego podstawę dokonywania przez płatnika świadczeń podatnikowi, płatnik przy obliczaniu zaliczki pomija oświadczenia i wnioski złożone uprzednio przez podatnika, z wyjątkiem wniosków, o których mowa w art. 32 ust. 6 i 8 oraz art. 41 ust. 11 ww. ustawy. Nie ma jednak przeszkód, aby po ustaniu stosunku prawnego (np. rozwiązaniu umowy o pracę), podatnik złożył płatnikowi „nowe” oświadczenie/wniosek, które będzie mogło mieć wpływ na obliczanie zaliczki na podatek od świadczeń dokonywanych po ustaniu ww. stosunku prawnego.

W tym miejscu zauważyć należy, że skoro, jak wskazali Państwo w podaniu do rozwiązania umowy o pracę doszło w 2019 roku, a w trakcie trwania zatrudnienia zaliczki na podatek dochodowy były obliczone przez Spółkę na bazie oświadczenia PIT-2 złożonego przez byłego pracownika, a po ustaniu zatrudnienia nowe oświadczenie PIT-2 nie zostało przez niego złożone należy przeanalizować treść „Oświadczenia pracownika dla celów obliczania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych” obowiązującego w 2019 roku, a więc PIT-2₍₅₎. Jego wzór został określony Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2018 r. w sprawie określenia niektórych wzorów oświadczeń, deklaracji i informacji podatkowych obowiązujących w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2237), a do którego nawiązuje również przepis art. 32 ust. 3 ustawy PIT w brzmieniu obowiązującym w 2019 roku. Ww. PIT-2₍₅₎ zawiera w swej treści oświadczenie/wniosek pracownika upoważniający płatnika do zmniejszania miesięcznej zaliczki na podatek dochodowy o kwotę stanowiącą 1/12 kwoty zmniejszającej podatek, określonej w art. 27 ust. 1b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż:

1)nie otrzymuje emerytury lub renty za pośrednictwem płatnika,

2)nie osiąga dochodów z tytułu członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną,

3)nie otrzymuje świadczeń pieniężnych wypłacanych z Funduszu Pracy lub z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

4)nie osiąga dochodów, od których jest obowiązany(-na) opłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podstawie art. 44 ust. 3 ustawy, tj. dochodów:

a)z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14 ustawy,

b)z najmu lub dzierżawy.

W tymże 2019 roku treść PIT-2₍₅₎ a także unormowania ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie dawały pracownikowi możliwości złożenia płatnikowi wniosku o obliczanie zaliczek bez stosowania miesięcznych kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 2 (nie było możliwości rezygnacji z kosztów uzyskania przychodów). Takie unormowanie pojawiło się dopiero od 1 stycznia 2022 r. Nadmienić należy, że w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. pracownik mógł złożyć wniosek o obliczanie zaliczek bez stosowania miesięcznych kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 (podstawowe) na podstawie art. 32 ust. 1f ustawy o PIT. Natomiast w okresie od 1 stycznia 2023 r. – pracownik może złożyć wniosek o obliczanie zaliczek bez stosowania miesięcznych kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 (podstawowe) lub 3 (podwyższone) na podstawie art. 32 ust. 6 ustawy o PIT. Wniosek taki zachowuje moc również po ustaniu stosunku pracy (art. 31a ust. 7 ustawy o PIT).

Zatem mając na uwadze opis sprawy przedstawiony we wniosku oraz przywołane przepisy prawa (a w szczególności treść art. 31a ust 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie przy wypłacie odprawy w 2026 roku (a więc po ustaniu stosunku pracy w 2019 roku) Państwo jako były pracodawca nie mogą stosować kwoty zmniejszającej podatek, jednakże powinni Państwo zastosować pracownicze koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dodać w tym miejscu bowiem również należy, że koszty uzyskania przychodów przysługują także po ustaniu zatrudnienia, jeśli w świadczenie (np. wynagrodzenie, odprawa) wypłacane jest w związku z uprzednio łączącym pracownika i pracodawcę stosunkiem pracy.

W odniesieniu do odsetek za opóźnienie w wypłacie przedmiotowej odprawy pracowniczej, wskazuję, że instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

W myśl art. 482 § 1 Kodeksu cywilnego:

Analizując treść powyższych przepisów należy zauważyć, że nie można utożsamiać odsetek ze świadczeniem głównym. Wierzyciel może ich żądać dopiero, jeżeli wynika to z czynności prawnej (zdarzenia prawnego) będącej podstawą do wypłaty świadczenia głównego lub gdy dłużnik opóźni się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego. Odsetki mają charakter uboczny względem świadczenia głównego – są skutkiem niewykonania zobowiązań.

W ujęciu kodeksowym odsetki stanowią więc świadczenie pieniężne, do którego może być zobowiązany dłużnik – najogólniej mówiąc – korzystający z cudzych pieniędzy. Chodzi tu zarówno o sytuację, gdy korzystanie z pieniędzy wierzyciela jest przedmiotem umowy, jak i gdy nie jest ono objęte zgodą wierzyciela, w szczególności wynika z opóźnienia w zapłacie sumy pieniężnej przez dłużnika, a także wówczas, gdy korzystanie z pieniędzy polega na poniesieniu przez wierzyciela wydatków w interesie dłużnika.

Powyższą tezę potwierdza analiza przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z której wynika, że odsetki stanowią odrębną od należności głównej kategorię przychodu, która tylko w ściśle określonych przypadkach korzysta ze zwolnienia z opodatkowania.

I tak, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Z dyspozycji ww. przepisu wynika, że omawianemu zwolnieniu podlegają odsetki, które spełniają równocześnie następujące warunki:

·świadczenia, od których są naliczane, zaliczone zostały do określonego źródła przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 1 (tj. np. przychodu ze stosunku pracy);

·przysługują z tytułu nieterminowej wypłaty tych świadczeń.

Odnosząc się do pierwszego warunku, wypłacone Państwa byłemu pracownikowi świadczenie w postaci odprawy (od którego naliczone zostały odsetki), wiąże się z faktem wcześniejszego wykonywania przez Państwa pracownika pracy, a więc stanowi przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym stanowi świadczenie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.

Z kolei z „nieterminową wypłatą świadczenia” w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie wymagalności danego świadczenia, nie zostało ono wypłacone przez zobowiązanego.

Tym samym otrzymane przez Państwa pracownika odsetki za opóźnienie w wypłacie odprawy pracowniczej, jako odsetki naliczone z tytułu nieterminowej wypłaty świadczeń mających swoje źródło w stosunku pracy, podlegają zwolnieniu przedmiotowemu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym, z tego tytułu nie ciążą na Państwu obowiązki płatnika związane z obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Przechodząc do Państwa wątpliwości dotyczących kwestii zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz zwrotu połowy opłaty sądowej (poniesionych przez byłego pracownika), wskazuję, że stosownie do art. 98 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):

Z kolei w myśl art. 98 § 3 ww. Kodeksu:

Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:

Mając na uwadze powyższe stwierdzam, że zwrot kosztów zastępstwa procesowego oraz zwrotu połowy opłaty sądowej (poniesionych przez byłego pracownika), w ramach zawartej ugody, nie spowoduje powstania przychodu u Państwa byłego pracownika, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W takiej sytuacji zwrot ten nie stanowi po jego stronie przysporzenia, wzrostu majątku. Otrzymana kwota będzie stanowiła jedynie zwrot poniesionych wcześniej wydatków.

Dlatego otrzymany przez Państwa byłego pracownika na podstawie ww. ugody zwrot kosztów zastępstwa procesowego i zwrot połowy opłaty sądowej nie będzie stanowił dla niego przychodu opodatkowanego podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, z ww. tytułu nie ciążą na Państwu obowiązki płatnika związane z obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Mając na uwadze powyższe, odnosząc się do kwestii zakreślonych zadanym przez Państwa pytaniem nr 4 należy wskazać co następuje.

Wypłacone byłemu pracownikowi świadczenie w postaci odprawy, jako związanej ze stosunkiem pracy, należy zakwalifikować – jak już wyżej wyjaśniono - do przychodu określonego w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. do przychodu ze stosunku pracy. Oznacza to, że Państwo dokonując wypłaty tego rodzaju świadczenia jako płatnik są obowiązani do obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych i przekazania jej na rachunek właściwego urzędu skarbowego, zgodnie z zasadami określonymi w art. 32 ust. 1 i art. 38 ust. 1 tej ustawy. W związku z powyższym prawidłowo Państwo przyjmują, że z tego tytułu ciążą na Państwu obowiązki informacyjne w zakresie wykazania w informacji PIT-11 odprawy jako przychodu ze stosunku pracy.

W odniesieniu do pozostałych świadczeń, będących przedmiotem Państwa zapytania nr 4 wskazuję, że skoro – co już wyżej wyjaśniono – odsetki od odprawy podlegają zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, natomiast zwrot połowy opłaty sądowej oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego nie stanowi dla byłego pracownika przychodu opodatkowanego podatkiem dochodowym od osób fizycznych – zatem kwot tych nie należy wykazywać w PIT-11 (tj. informacji o przychodach z innych źródeł oraz o dochodach i pobranych zaliczkach na podatek dochodowy).

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanów faktycznych, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

W odniesieniu do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych i wyroków sądów informuję, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania, ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.